Zgodnie z treścią art.
postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Za nieuzgodnione indywidualnie uważa się te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (art.
Postanowienia umowne dotyczące obowiązku zapłaty prowizji w wysokości 476,12 zł przy udzieleniu pożyczki w wysokości 4.400 zł na okres 30 dni, nie są sprzeczne z dobrymi obyczajami i nie naruszają rażąco interesów pozwanej jako konsumenta. Wszelkie opłaty pobierane przez pożyczkodawcę powinny wyrównywać rzeczywiste koszty poniesione przez niego w związku z podjęciem danej czynności i nie powinny być rażąco wysokie dla konsumenta, a zatem nie powinny być formułowane w sposób ryczałtowy, bez odzwierciedlenia w kosztach ponoszonych rzeczywiście przez pożyczkodawcę. W ustawie o kredycie konsumenckim określony został limit kosztów pozaodsetkowych związanych z zawarciem umowy o kredyt konsumencki (art. 36a tej ustawy) i strony posiadają swobodę kontraktową w tym zakresie. Na owe pozaodsetkowe koszty kredytu może składać się wiele elementów, a więc opłaty, prowizje, podatki, marże i koszty usług dodatkowych, co wynika z art. 5 pkt 6 i 6a ustawy o kredycie konsumenckim. Sąd miał na uwadze okoliczność, iż limitowanie przez ustawę rozmiaru całości obciążeń konsumenta z tytułu kosztów pozaodsetkowych kredytu nie może być interpretowane jako uprawnienie pożyczkodawcy do dowolnego określania wielkości poszczególnych składników tych kosztów, bez uwzględnienia treści art.
i art. 58 § 1 i 2 k.c., o ile tylko ich suma nie przekroczy granicy zakreślonej przez ustawodawcę. Podkreślić trzeba, że przedsiębiorcę udzielającego kredytu konsumenckiego czy też pożyczki wiąże zarówno art.
36a ustawy o kredycie konsumenckim, co oznacza, że musi on mieć na uwadze zarówno to, by do umowy zawartej z konsumentem nie wprowadzać postanowień określających zobowiązania kontrahenta w sposób, który pozwalałby je uznać za klauzule niedozwolone, jak i dbać o to, by suma kosztów pozaodsetkowych nie wykroczyła poza ich maksymalną wysokość określoną ustawą. Wynagrodzenie prowizyjne określone w umowie pożyczki z 19 października 2023 r. w wysokości 476,12 zł nie było wygórowane, nie naruszało równości stron transakcji. Postanowienie umowne w tym zakresie należało uznać za ważne i zasługiwało na uwzględnienie. Sąd w całości uwzględnił także żądanie zapłaty odsetek umownych (odsetek kapitałowych) w wysokości 66,79 zł, albowiem te zgodnie z twierdzeniem pozwu zostały obliczonej od kwoty udzielonej pożyczki, czyli kwoty 1.000 złotych, co do której pozwana była zobowiązana ją zapłacić. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek stanowił art. 481 § 1 k.c. Stosownie do tego przepisu, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W § 4 i 7 części ogólnej umowy pożyczki, pożyczkodawca zastrzegł sobie w razie opóźnienia w spłacie pożyczki możliwość naliczenia odsetek w wysokości maksymalnych odsetek ustawowych za opóźnienie i odsetki w takiej też wysokości Sąd zasądził w punkcie I wyroku od kwoty 4.865,64 zł. Ponadto powodowi należały się odsetki liczone od kwoty 566,11 zł w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, począwszy od dnia 15 maja 2024 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał powództwo za w pełni zasadne i orzekł, jak w pkt. I wyroku, zasądzając całość żądania zgodnie z pozwem. O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik procesu, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Strona powodowa wygrała sprawę w całości, a zatem należy jej się zwrot od pozwanej całości poniesionych kosztów postępowania. Powódka w toku postępowania poniosła koszty w wysokości 2.117 zł, w tym opłatę od pozwu w wysokości 300 zł oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 1.800 zł (zgodnie z § 2 pkt 4 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) i opłatę kancelaryjną od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. O dalszych odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. sędzia Aneta Iglewska-Wilczyńska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.