k.p.a. Zgodnie z art.
można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 145 a § 2 k.p.a.). Stosownie do treści art. 190 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia go w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony. Jeżeli akt nie był ogłoszony, orzeczenie ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski”. Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi nie przewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 r., w sprawie sygn. akt SK 140/20, nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw, a więc nie wszedł jeszcze w życie i w związku z tym nie rozpoczął się bieg miesięcznego terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania określony w art.
Do odwołującej nie ma zastosowania Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 r., w sprawie sygn. akt SK 140/20. Ponadto, brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w trybie art.
w zw. z art. 124 ustawy. Abstrahując od kwestii proceduralnych związanych z wydaniem wyroku przez Trybunał wskazać należy, iż wyrok ten nie może mieć zastosowania do skarżącej. Stosownie bowiem do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2019 r. w sprawie P 20/1: art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 oraz z 2019 r. poz. 39), w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2017 r., w zakresie, w jakim dotyczy urodzonych w 1953 r. kobiet, które przed 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do emerytury na podstawie art. 46 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym wyrokiem Trybunału skarżąca w dniu (...) roku wniosła do organu rentowego wniosek o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania w sprawie o emeryturę i ponowne przeliczenie jej wysokości przy zastosowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 roku .Rozpoznając powyższy wniosek organ rentowy decyzją z dnia (...) r., ustalił wysokość emerytury A. B. i zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019r., uchylił decyzję z dnia (...) i ponownie ustalił wysokość emerytury od (...), tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Podstawę obliczenia emerytury stanowiła kwota składek na ubezpieczenie emerytalne z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Organ rentowy ustalając wysokość emerytury nie dokonał już potrącenia kwot wypłaconych już wcześniej skarżącej emerytur, co oznacza, iż od tej daty ubezpieczona uzyskuje emeryturę w należnej wysokości. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie skarżącej od decyzji odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.