VIII U 1342/24

(3)ust.1 pkt 3 ustawy covidowej każe przyjąć wymienione przez organ rentowy w decyzji skarżonej czynności za działalność techniczną wspomagającą produkcję audiowizualną lub produkcję i wystawianie wydarzeń artystycznych. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w skarżonej decyzji. Organ rentowy wniósł także o zasądzenie od odwołującej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Odwołująca M. W. w dniu 15 stycznia 2021r. złożyła wniosek ( (...) ) o przyznanie jednorazowego dodatkowego świadczenia postojowego. We wniosku wskazała, że jest zatrudniona na podstawie umowy zlecenia z 30 września 2020r. zawartej na okres od 1 października 2020r. do 31 maja 2021r. w (...) Sp. z o.o., a przedmiotem, umowy jest działalność techniczna wspomagająca produkcję audiowizualną lub produkcję i wystawianie wydarzeń artystycznych. Odwołująca oświadczyła, że: miesięczny przychód wynikający z umowy wynosi 1 090,89 zł; przychód osiągnięty w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku wyniósł 1 090,89 zł. Na podstawie tego wniosku organ rentowy wypłacił odwołującej w dniu 17 lutego 2021r. dodatkowe świadczenie postojowe w kwocie 1 090,89 zł. Odwołująca w dniu 30 września 2020r. zawarła umowę zlecenia z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na okres od 1 października 2020r. do 31 maja 2021r. Przedmiotem umowy było wykonywanie przez zleceniobiorcę obowiązków pracownika obsługi widza w kinie Centrum Handlowym (...) w Z. przy Placu (...), a zakres zlecenia obejmował w szczególności: - prowadzenie sprzedaży biletów, abonamentów i karnetów oferowanych w kinie, - prowadzenie sprzedaży artykułów spożywczych oferowanych w kinie, - kolportaż materiałów promocyjnych kina. Odwołująca faktycznie wykonywała powyższe czynności objęte umową zlecenia a oprócz tego zajmowała się kontrolą jakości wyświetlania filmu, dźwięku, odwoływała seanse z uwagi na zbyt małą liczbę widzów. W trakcie wykonywania powyższej umowy zlecenia odwołująca posiadała status studenta. (...) Sp. z o.o. w W. w piśmie z 20 maja 2024r. skierowanym do organu rentowego wskazał, że: - w następstwie wystąpienia stanu pandemii (...)19 kino (...) w Z. było zamknięte: od 12 marca do 5 czerwca 2020r., od 7 listopada 2020r. do 11 lutego 2021r., od 15 do 18 lutego 2021r., od 20 marca do 20 maja 2021r., od 24 do 27 maja 2021r., - w związku z przestojem w prowadzeniu działalności M. W. nie mogła realizować umowy w miesiącach kwiecień, maj, listopad, grudzień 2020r. oraz styczeń, kwiecień 2021r., w pozostałych zaś miesiącach w okresie występowania pandemii umowa była wykonywana w ograniczonym zakresie, tj. w niższym wymiarze godzin niż przed pandemią. Powyższe Sąd ustalił na podstawie akt organu rentowego oraz zeznań odwołującej ( protokół elektroniczny z rozprawy z 5 lutego 2025r. czas 00:01:36 – 00:09:38 ). Sąd zważył co następuje: Odwołanie M. W. zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna sprowadzała się do ustalenia czy istnieją podstawy do żądania przez organ rentowy zwrotu świadczenia postojowego wypłaconego odwołującej w wysokości 1 090,89 zł. Organ rentowy zobowiązał odwołującą do zwrotu tego świadczenia wraz z odsetkami zarzucając, że odwołująca pobrała to świadczenie nienależnie, bowiem wskazała nieprawdziwe dane w złożonym wniosku o wypłatę jednorazowego dodatkowego świadczenia postojowego dla umowy cywilnoprawnej ( (...) ) z 1 października 2020r. Zadania odwołującej wynikające z umowy zlecenia nie dotyczyły bowiem działalności technicznej wspomagającej produkcję audiowizualną lub produkcję i wystawianie wydarzeń artystycznych, co odwołująca zaznaczyła we wniosku o świadczenie. Zgodnie z art 15zs 3 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych i wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. z 2024r., poz.340 ze zm. ) osobie, o której mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 2, nieposiadającej innego tytułu do ubezpieczeń społecznych, przysługuje prawo do jednorazowego dodatkowego świadczenia postojowego, jeżeli przychód z umowy cywilnoprawnej zawartej do dnia wejścia w życie ustawy, z tytułu: 1) działalności twórczej w zakresie sztuk plastycznych, literatury, muzyki, twórczości audialnej, utworów audiowizualnych, teatru, kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego i sztuki ludowej, 2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki, 3) działalności technicznej wspomagającej produkcję audiowizualną lub produkcję i wystawianie wydarzeń artystycznych, 4) usług w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu oraz usług w zakresie architektury świadczonych przez osoby nieposiadające uprawnień budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, 5) usług świadczonych na rzecz muzeów w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 1996r. o muzeach:

1. a)w zakresie pozaszkolnych form edukacji,
2. b)przez przewodników muzeów - uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek o to jednorazowe dodatkowe świadczenie postojowe, nie był wyższy od 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku. Kwestię zwrotu nienależnie pobranych świadczeń postojowych reguluje natomiast art. 15zx powołanej ustawy, który w ustępie 1 stanowi, że osoba, która pobrała nienależnie świadczenie postojowe, jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego. Za nienależnie pobrane świadczenie postojowe uważa się, zgodnie z ust. 2 tegoż uregulowania, świadczenie: 1) przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych oświadczeń lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenie lub odpowiednio zleceniodawcę lub zamawiającego; 2) wypłacone osobie innej niż osoba uprawniona,; 3) wypłacone w kwocie wyższej niż należne. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, to dla jej rozpoznania zasadnicze znaczenie miało ustalenie czy świadczenie, które zostało odwołującej wypłacone może być w ogóle przedmiotem zwrotu. Przepisy ustawy covidowej w art.15 zx ust.2 przewidują bowiem trzy takie wypadki, w zaistnieniu których organ rentowy może domagać się zwrotu świadczenia postojowego. W przypadku odwołującej żaden z tych przypadków nie miał miejsca. Niewątpliwie w sprawie nie mamy do czynienia z przypadkiem wypłacenia świadczenia w kwocie wyższej niż należne ( pkt 3 ), czy też wypłaconego innej osobie niż osoba uprawniona ( pkt 2 ). Wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wykazały także, że świadczenie nie zostało przyznane lub wypłacone w warunkach wskazanych w art.15zx ust.2 pkt 1 ustawy covidowej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wniosek odwołującej o świadczenie covidowe z 15 stycznia 2021r. nie zawierał nieprawdziwego oświadczenia, nie zostały też przedłożone przez odwołującą żadne fałszywe dokumenty, jak również nie zaistniała sytuacja świadomego wprowadzenia organu rentowego w błąd. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wynika, że odwołująca faktycznie wykonywała czynności objęte umową zlecenia dotyczące obsługi widza w kinie, w tym takie jak m.in. prowadzenie sprzedaży biletów, abonamentów i karnetów oferowanych w kinie, wykonywała także kontrolę jakości wyświetlania filmów i dźwięku, które to czynności, w ocenie Sądu, bez wątpienia należy zakwalifikować do typowej dla branży kinowej działalności technicznej wspomagającej produkcję audiowizualną (…), a zatem działalność wymienioną w art. 15zs 3 ust. 1 ustawy covidowej. Oznacza to, że zasadne było przyznanie odwołującej jednorazowego dodatkowego świadczenia postojowego, gdy spełnienie pozostałych warunków prawa do tego świadczenia w zakresie daty zawarcia umowy zlecenia, wysokości przychodu, występowania przestoju u zleceniodawcy, nie były kwestionowane. Konsekwencją tego jest przyjęcie, że pobrane przez odwołującą sporne świadczenie postojowe nie było świadczeniem nienależnym w rozumieniu art. 15zx ust.2 ustawy covidowej i stąd odwołująca nie jest zobowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami. Zajmując takie stanowisko Sąd z mocy art.477

(14)§2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zwolnił odwołującą z obowiązku zwrotu świadczenia postojowego wypłaconego w dniu 17 lutego 2021r. (-) Sędzia Grażyna Łazowska