Sygn. akt III RC 156/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 lipca 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie: Przewodniczący sędzia Piotr Kawecki Protokol
postanowieniem o zabezpieczeniu. /dowód: informacja PIT-11 w roku 2023 – k. 23-24, potwierdzenia przelewów i faktury – k. 58-78, aneks do umowy o pracę – k. 79, zaświadczenie o dochodach – k. 144-145, grafik pobytu małoletniego u ojca – k. 209, zeznania świadka L. D. – k. 208-208v, zeznania P. P.
(1)– k. 212v-214/ Sąd zważył, co następuje Przedstawiony stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, zeznań świadków E. S., M. S. i L. D., a także przesłuchania matki małoletniego powoda – K. S.
(1)i pozwanego P. P.
(2). Sąd przyjął za wiarygodne dowody w postaci dokumentów złożonych przez strony do akt sprawy, albowiem nie było podstaw do ich podważenia. Żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności.
art. 230 kpc uznano za bezsporne okoliczności faktyczne zawarte w pozwie, pismach procesowych złożonych w sprawie, którym strona przeciwna nie zaprzeczyła, gdyż nie budziły wątpliwości co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy i znalazły, w odpowiednim zakresie, potwierdzenie w pozostałym materialne procesowym. Sąd co do zasady dał wiarę zeznaniom świadków E. S., M. S. i L. D., albowiem były one spójne wewnętrznie, znalazły także potwierdzenie w przedłożonych dokumentach oraz zeznaniach K. S.
(1)i pozwanego. Sąd miał na uwadze, iż świadkowie ci byli osobami bliskimi dla stron procesu, zatem ich zeznania mogły być nacechowane subiektywnością, niemniej uznał je za wiarygodne. Zeznania świadków były podstawą nie tyle dokładnych kosztów utrzymania małoletniego powoda – dokładnych kosztów zazwyczaj żaden ze świadków, co zrozumiałe, nie znał – ile raczej struktury wydatków, stanu zdrowia małoletniego, utrzymywania kontaktów pozwanego z synem, możliwości zarobkowych i majątkowych rodziców małoletniego Sąd co do zasady uznał za wiarygodne zeznania matki małoletniego powoda oraz pozwanego w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Były one bowiem rzeczowe, dokładne i logiczne. Sąd miał jednak na uwadze, że każda ze stron oceniała sytuację w sposób subiektywny i starała się przedstawić ją w sposób jak najbardziej korzystny w kontekście toczącego się procesu. W sprawie ustalono, że pozwany jest ojcem małoletniego powoda, jego ustawowym obowiązkiem jest zatem współuczestniczenie w kosztach utrzymania syna, jeżeli ten nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie. Matka K. S.
(1)reprezentująca małoletniego I. P. wniosła w jego imieniu pozew przeciwko P. P.
(1), w którym domagała się zasądzenia od pozwanego na rzecz małoletniego syna alimentów w kwocie po 2.500 zł miesięcznie, płatnych do dnia 10-tego każdego miesiąca z góry do rąk matki małoletniego, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat. Przepis art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. W myśl art. 133 § 1 kro rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. W treści art. 135 kro uregulowano, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego.
w/w przepisami kwota alimentów należnych dziecku, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, a nie posiada majątku przynoszącego dochód, zależy od usprawiedliwionych potrzeb dziecka oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości każdego z jego rodziców, albowiem obowiązek alimentacyjny spoczywa w odpowiednich częściach na obojgu rodzicach, stosownie do ich aktualnych możliwości finansowych. Oznacza to, że pozwany powinien ponosić odpowiednią część wszystkich wydatków związanych z utrzymaniem małoletniego syna w postaci: zakupu wyżywienia, ubioru, wydatków dotyczących stanu zdrowia, części opłat eksploatacyjnych za mieszkanie w którym przebywa (zużycie prądu, gazu, wody, ogrzewanie, wywóz nieczystości), oraz innych wydatków niezbędnych do jego prawidłowego rozwoju i wychowania. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, analiza zgromadzonego materiału procesowego wskazuje, że powództwo matki małoletniego powoda zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, Sąd zasądził od pozwanego alimenty w kwocie po 1.500 zł miesięcznie na rzecz małoletniego I. P., poczynając od dnia 21 lutego 2025 r. – czyli od daty wniesienia pozwu. Sąd wziął pod uwagę, iż małoletni powód ma obecnie(...), a zakres jego usprawiedliwionych potrzeb wyznaczony jest jego wiekiem, stanem zdrowia. Do łożenia na jego utrzymanie zobowiązana jest zarówno matka, jak i ojciec. Niewątpliwie zakres usprawiedliwionych potrzeb małoletniego jest większy niż dziecka zdrowego. W związku z (...), małoletni wymaga specjalnej diety, spożywa także częściej posiłki, musi mieć zbilansowaną dietę i bez wątpienia koszt jego wyżywienia jest wyższy niż innych, zdrowych, w podobnym wieku małoletnich. Sąd oszacował koszt utrzymania małoletniego I. P. na kwotę ok. 2.800-3.100 zł miesięcznie. Za uzasadnione wydatki Sąd uznał wydatki związane z leczeniem małoletniego, uczęszczaniem małoletniego do przedszkola (chwilowo jedynie wstrzymanym), ubezpieczeniem zarówno (...) jak i ubezpieczeniem samego małoletniego, a także koszty dojazdów do lekarzy, czy pielęgnacji, czystości, higieny. Małoletni mieszka wraz z matką w wynajmowanym mieszkaniu za które opłata wynosi 1.600 zł; K. S.
(1)ponosi także koszty eksploatacyjne mieszkania, partycypuje w opłatach eksploatacyjnych związanych ze zwiększonym zużyciem prądu, wody. W ocenie Sądu kwota 1.500 zł tytułem alimentów od pozwanego na rzecz jego małoletniego syna pozwoli na zaspokojenie większości usprawiedliwionych potrzeb małoletniego I. P. a jednocześnie pozostaje w zakresie możliwości zarobkowych pozwanego. Na marginesie należy wskazać, iż w związku (...) małoletni wymaga (...), które – do czasu udzielenie przez Sąd zabezpieczenia – kupował pozwany, ponadto przekazywał matce dziecka dobrowolnie kwotę 500 zł tytułem partycypacji w kosztach utrzymania dziecka. Od czasu wydania przez Sąd postanowienia o zabezpieczeniu – pozwany nie ponosi już kosztów zakupu sensorów dla małoletniego, uiszcza jedynie na rzecz syna kwotę 1.500 zł miesięcznie,
udzielonym przez Sąd zabezpieczeniem. Matka małoletniego musi co miesiąc zaspokajać usprawiedliwione potrzeby syna, nie powinna więc byś uzależniona od decyzyjności pozwanego co do dobrowolnej partycypacji finansowej pozwanego, zależnej od jego wyłącznego uznania. Należy także wskazać, iż w toku jest sprawa o ustalenie kontaktów P. P.
(1)z małoletnim I. P.. Sąd wziął pod uwagę, iż w czasie przebywania małoletniego I. P. pod opieką ojca, to na pozwanym spoczywa obecnie i będzie ciążył obowiązek utrzymania syna. Jednakże podkreślenia wymaga iż w większości to na matce małoletniego ciąży większy wkład osobistych starań o utrzymanie małoletniego, to na niej spoczywa w zdecydowanie większej części trud osobistych starań o utrzymanie i wychowanie uprawnionego. Obecnie ze względu na sprawowanie przez K. S.
(1)opieki nad synem I., nie ma ona możliwości podjęcia stałego zatrudnienia, ma więc mniejsze możliwości zarobkowe aniżeli pozwany P. P.
(1). Należy też wskazać, że wysokość alimentów nie zależy wyłącznie od wysokości usprawiedliwionych potrzeb dziecka, ale też od możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji. Dochody pozwanego są niższe niż wskazywane przez matkę dziecka w pozwie – jednak na przestrzeni lat one wzrastają, zdarza się także, że pozwany jest w stanie sobie dorobić, podejmując dodatkowe prace. Jednym z argumentów pozwanego za zasądzeniem niższej kwoty alimentów, był fakt pójścia małoletniego do przedszkola i w związku z tym podjęcie przez matkę dziecka pracy zarobkowej. W ocenie Sądu kontynuowanie przez małoletniego powoda edukacji przedszkolnej nie stoi także na przeszkodzie podjęciu również i przez pozwanego dodatkowego zatrudnienia. Jak sam pozwany wskazał – nie podejmuje on obecnie dodatkowego zatrudnienia w takim wymiarze jak chociażby w 2023 r. ze względu na chęć spędzania czasu z synem. Uczęszczanie małoletniego do przedszkola spowoduje, iż pozwany będzie miał więcej czasu dla siebie i więcej możliwości na „dorobienie sobie”. Sytuacja majątkowa pozwanego jest dużo lepsza niż matki małoletniego powoda – jest on właścicielem własnościowego mieszkania i dwóch samochodów. Na dochód matki małoletniego powoda składa się świadczenie pielęgnacyjne oraz zasiłek pielęgnacyjny, jednak suma tych świadczeń wraz z kwotą, którą matka małoletniego potrafi sobie dorobić i tak stanowi kwotę niższą niż dochód otrzymywany przez pozwanego. Mając powyższe na uwadze, biorąc także pod uwagę wiek małoletniego i jego stan zdrowia, Sąd uznał, że w granicach możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanego leży płacenie alimentów w kwocie po 1.500 zł miesięcznie na rzecz małoletniego I. P.. W ocenie Sądu alimenty w ww. kwocie pozwolą stronie powodowej na zaspokojenie części podstawowych potrzeb małoletniego. Sąd ustalając wysokość należnych małoletniemu powodowi alimentów brał pod uwagę fakt, iż to na K. S.
(1)spoczywa w zdecydowanie większym zakresie niż na pozwanym trud czynienia osobistych starań o utrzymanie i wychowanie małoletniego syna. Inne potrzeby małoletniego powoda, wykraczające poza zakres ich usprawiedliwionych potrzeb, jak na przykład turnusy rehabilitacyjne, zmiana (...)- matka powoda ma możliwość finansowania ze świadczenia wychowawczego 800 +.
art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. W świetle przepisu art. 135 § 3 pkt. 3 k.r.o. świadczenie wychowawcze z programu 800+ nie ma wpływu na zakres świadczeń alimentacyjnych. Przy czym w ocenie Sądu przepis ten należy interpretować w ten sposób, że świadczenie wychowawcze 800+ dla dziecka na jego wychowanie i zaspokojenie jego potrzeb, nie wpływa na zakres obowiązku alimentacyjnego żadnego z rodziców, ani ich możliwości zarobkowe i majątkowe, co oznacza, że fakt otrzymywania na dziecko 800 zł z pomocy społecznej nie zwalnia żadnego z rodziców od swojej części uczestniczenia w kosztach utrzymania dziecka. Ponadto nie wlicza się tej kwoty do dochodów rodziny (bowiem ma ono tylko jeden cel, to jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych). A zatem wypłacanego świadczenia wychowawczego rodzicowi, pod którego opieką pozostaje dziecko, nie zalicza się jako dochodu tego rodzica, mającego wpływ na jego (tego rodzica) zakres świadczenia alimentacyjnego wobec dziecka. Wskazać przy tym trzeba, że zarówno w ustawie jak i w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym użyto tego samego pojęcia „zaspokojenie potrzeb dziecka”, a zatem zdaniem Sądu oznacza to, że ustalając obowiązek alimentacyjny Sąd nie może pominąć faktu otrzymywania przez rodzica na dziecko 800 zł na potrzeby dziecka, bowiem potrzeby dziecka są ograniczone. Gdyby więc finansować wszystkie potrzeby dziecka tylko obowiązkiem alimentacyjnym każdego z rodziców to świadczenie 800+, nie miałoby być na co przeznaczone tzn. w zakresie potrzeb dziecka, bo potrzeby dziecka byłyby w całości zaspokojone przez obowiązek alimentacyjny rodziców (i wówczas 800+ byłoby „czystym zyskiem” rodzica je otrzymującego). Dlatego Sąd orzekając w sprawie wziął pod uwagę, że K. S.
(1)otrzymuje kwotę po 800 zł na rzecz syna na częściowe pokrycie dodatkowych wydatków związanych z wychowywaniem syna, w tym zaspokojenie jego potrzeb życiowych (ponad te usprawiedliwione), ale nie uwzględniał tej kwoty jako dochodu matki małoletniego podczas ustalania jej zakresu świadczenia alimentacyjnego na rzecz syna. W ocenie Sądu alimenty w wysokości po 1.500 zł miesięcznie na rzecz małoletniego powoda I. P., mieszczą się w górnej granicy możliwości zarobkowych pozwanego P. P.
(1). Po uiszczeniu alimentów będzie miał on możliwości zaspokojenia swoich potrzeb życiowych, spłaty zobowiązań kredytowych, jak też ponoszenia wydatków związanych z kosztami realizowanych z synem kontaktów. Z tych powodów Sąd w punkcie I sentencji wyroku zasądził od pozwanego P. P.
(1)alimenty na rzecz małoletniego I. P. w kwocie po 1.500 zł miesięcznie, poczynając od dnia 21 lutego 2025 r., płatne z góry do dnia 10-tego każdego miesiąca, do rąk matki małoletniego K. S.
(1), z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat. Zakres usprawiedliwionych potrzeb małoletniego oraz obowiązek jego utrzymania przez oboje rodziców, nie uzasadnia w ustalonym stanie faktycznym, zasądzenia alimentów ponad kwotę 1.500 zł miesięcznie, dlatego też w punkcie II sentencji wyroku, sąd oddalił powództwo w pozostałej części jako bezzasadne. W punkcie III sentencji wyroku Sąd obciążył pozwanego kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego na rzecz małoletniego powoda,
zasadą odpowiedzialności za wynik sporu, wyrażona w art. 100 kpc. Powód, który wygrał sprawę w 60%, był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a biorąc pod uwagę wartość przedmiotu sporu, stawka wynagrodzenia adwokackiego w niniejszej sprawie,
§ 2pkt.
5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) wynosiła 3.600 zł. W związku z udziałem pełnomocnika strony powodowej w postępowaniu zażaleniowym, stawka pełnomocnika została powiększona o 25%, tj. o 900 zł,
§ 10ust.
2 pkt 1 ww. rozporządzenia, zatem łącznie koszty zastępstwa procesowego poniesionego przez stronę powodową wyniosły 4.500 zł. Natomiast na koszty poniesione przez pozwanego w niniejszym postepowaniu złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł,
§ 4ust.
1 pkt. 9 w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, opłata od wniosku o uzasadnienie postanowienie Sądu Rejonowego w. T.z dnia 25 lutego 2025 r. w wysokości 30 zł oraz koszty udziału pełnomocnika pozwanego w postępowaniu zażaleniowym w wysokości 120 zł,
§ 10ust.
2 pkt 1 ww. rozporządzenia, zatem łączne koszty procesowe poniesione przez pozwanego wyniosły 407 zł. W związku z przegraniem przez pozwanego procesu w 60%, Sąd zasądził od P. P.
(1)na rzecz małoletniego I. P. kwotę 2.944 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności za czas od dnia uprawomocnia się wyroku do dnia zapłaty. Kosztami sądowymi Sąd obciążył Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w. T., o czym orzekł w punkcie IV sentencji wyroku. Rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie alimentów został nadany wyrokowi z urzędu na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 kpc, o czym orzeczono w punkcie V sentencji – z tej przyczyny na mocy art. 359 § 1 kpc uchylono jako zbędne postanowienie o zabezpieczeniu powództwa orzekając jak w punkcie VI sentencji.