Sygn. akt IV Ka 264/25 UZASADNIENIE Maj ą c na uwadze potrzeb ę zapewnienia przejrzysto ś ci i czytelno ś ci dla stron dokumentu, jakim jest uzasadnienie wyroku, a tak ż e wzgl ę dy wskazane w orzecznictwie S ą du N. ż szego (por. postanowienie z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21), S ą d odwo ł awczy odst ą pi ł od sporz ą dzenia uzasadnienia wyroku w postaci formularza UK 2. M. W. został oskarżony o to że: I. w dniu 22 września 2024 roku na ul. (...) w B., woj. (...), dokonał kradzieży szczególnie zuchwałej w ten sposób, że zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 20 zł oraz kartę bankomatową wydaną przez bank (...) S.A. przypisaną do konta bankowego o nr (...) znajdujące się bezpośrednio w przedmiocie przenoszonym przez pokrzywdzonego w postaci skórzanej saszetki, czym działał na szkodę M. N., tj. o czyn z art. 278 § 3a w zb. z art. 278 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. II. w dniu 22 września 2024 roku w sklepie spożywczo-monopolowym (...) w B., woj. (...), dokonał kradzieży z włamaniem w ten sposób, że przy pomocy uprzednio skradzionej karty bankomatowej wydanej przez bank (...) S.A. przypisanej do konta bankowego o nr (...) należącego do pokrzywdzonego, przełamał elektroniczne zabezpieczenia rachunku bankowego i zapłacił kwotę 60,66 zł metodą zbliżeniową w kasie wymienionego sklepu, czym działał na szkodę M. N., tj. o czyn z art. 279 § k.k. III. w dniu 22 września 2024 roku na terenie sklepu (...)” przy ul. (...) w B., woj. (...), usiłował dokonać kradzieży z włamaniem w ten sposób, że przy pomocy uprzednio skradzionej karty bankomatowej wydanej przez bank (...) S.A. przypisanej do konta bankowego o nr (...) należącego do pokrzywdzonego, usiłował przełamać elektroniczne zabezpieczenie rachunku bankowego i zapłacić kwotę 96,98 zł, lecz zamierzonego czynu nie osiągnął z uwagi na odrzucenie transakcji, czym działał na szkodę M. N., tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. IV. w dniu 22 września 2024 roku w B., woj. (...), przy ul. (...), usiłował dokonać kradzieży z włamaniem na konto bankowe Banku (...) S.A. (...) należące do pokrzywdzonego, w ten sposób że przy pomocy uprzednio skradzionej karty bankomatowej usiłował dokonać przełamania elektronicznego zabezpieczenia w postaci kodu (...) i wypłaty kwoty 200 zł, lecz zamierzonego czynu nie osiągnął z uwagi na odrzucenie transakcji, czym działał na szkodę M. N., tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. V. w dniu 22 września 2024 roku w B., woj. (...), przy ul. (...), usiłował dokonać kradzieży z włamaniem na konto bankowe Banku (...) S.A. (...) należące do pokrzywdzonego, w ten sposób że przy pomocy uprzednio skradzionej karty bankomatowej usiłował dokonać przełamania elektronicznego zabezpieczenia w postaci kodu (...) i wypłaty kwoty 100 zł, lecz zamierzonego czynu nie osiągnął z uwagi na odrzucenie transakcji, czym działał na szkodę M. N., tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. VI. w dniu 22 września 2024 roku w B., woj. (...), przy ul. (...), usiłował dokonać kradzieży z włamaniem na konto bankowe Banku (...) S.A. (...) należące do pokrzywdzonego, w ten sposób że przy pomocy uprzednio skradzionej karty bankomatowej usiłował dokonać przełamania elektronicznego zabezpieczenia w postaci kodu (...) i wypłaty kwoty 800 zł, lecz zamierzonego czynu nie osiągnął z uwagi na odrzucenie transakcji, czym działał na szkodę M. N., tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. VII. w dniu 22 września 2024 roku w B., woj. (...), przy ul. (...), usiłował dokonać kradzieży z włamaniem na konto bankowe Banku (...) S.A. (...) należące do pokrzywdzonego, w ten sposób że przy pomocy uprzednio skradzionej karty bankomatowej usiłował dokonać przełamania elektronicznego zabezpieczenia w postaci kodu (...) i wypłaty kwoty 800 zł, lecz zamierzonego czynu nie osiągnął z uwagi na odrzucenie transakcji, czym działał na szkodę M. N., tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. VIII. w dniu 22 września 2024 roku w B., woj. (...), przy ul. (...), usiłował dokonać kradzieży z włamaniem na konto bankowe Banku (...) S.A. (...) należące do pokrzywdzonego, w ten sposób że przy pomocy uprzednio skradzionej karty bankomatowej usiłował dokonać przełamania elektronicznego zabezpieczenia w postaci kodu (...) i wypłaty kwoty 800 zł, lecz zamierzonego czynu nie osiągnął z uwagi na odrzucenie transakcji, czym działał na szkodę M. N., tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Bełchatowie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2025 roku, wydanym w sprawie II K 744/24, w ramach zarzucanego w punkcie I czynu uznał oskarżonego M. W. za winnego tego, że w dniu 22 września 2024 roku na ul. (...) w B., woj. (...), dokonał kradzieży szczególnie zuchwałej w ten sposób, że zabrał w celu przywłaszczenia przedmiot bezpośrednio przenoszony przez pokrzywdzonego przy sobie w postaci saszetki wraz z jej zawartością, na którą to składały się w szczególności portfel, telefon komórkowy, dowód osobisty, gotówka w kwocie 20 złotych oraz karta bankomatowa wydana przez bank (...) S.A. przypisana do konta bankowego o nr (...), czym działał na szkodę pokrzywdzonego M. N., tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 278 § 3a k.k. w zb. z art. 278 § 1a k.k. oraz art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 3a k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżonego M. W. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu w punktach II – VIII czynów z tą zmianą, iż przyjął, że oskarżony dopuścił się popełnienia opisanych zachowań w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, a zachowania te w istocie stanowią jeden czyn ciągły wyczerpujący dyspozycję art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., i za to na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 57b k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu łączną karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego M. N. kwotę 80,66 złotych tytułem obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie od dnia 24 września 2024 roku godz. 10:45 do dnia 25 września 2024 roku godz. 12:30. Wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 300 złotych i zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa 40 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego. Apelacja została wywiedziona z podstawy odwoławczej art. 438 pkt 3 oraz 4 k.p.k. i zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1. błąd ustaleń faktycznych mających istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. błędnego przyjęcia, iż czyn ciągły oskarżonego M. W. opisany w pkt. II - VIII komparycji wyroku (pkt 2 tenoru) nie stanowi wypadku mniejszej wagi w rozumieniu art. 283 k.k. podczas gdy stopień społecznej szkodliwości tego czynu wyznaczony przez okoliczności przedmiotowo - podmiotowe niniejszej sprawy, tj. przyznanie się oskarżonego do popełniania czynu zabronionego, skrucha oskarżonego, przeprosiny pokrzywdzonego, niewielki rozmiar szkody, uprzednia niekaralność oskarżonego, powinien zostać uznany za niewielki, a w konsekwencji doprowadzić Sąd do uznania, iż zachowanie oskarżonego wypełnia znamiona czynu opisanego w art. 283 k.k.; 2. błąd ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na bezpodstawnym i błędnym uznaniu, iż prognoza społeczno - kryminologiczna wobec oskarżonego M. W. jest negatywna i że wymaga on resocjalizacji w warunkach zakładu karnego, co spowodowało orzeczenie wobec niego kary jednostkowej w wysokości 1 roku 2 miesięcy pozbawienia wolności i w konsekwencji kary łącznej w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, obu rażąco niewspółmiernie surowych, podczas gdy należyte uwzględnienie występujących w sprawie okoliczności dotyczących właściwości osobistych oskarżonego, takich jak dotychczasowa niekaralność i przyznanie się do winy powinno skutkować ustaleniem pozytywnej prognozy i orzeczeniem łącznej kary pozbawienia wolności do 1 roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie:
- a)za czyn ciągły (czyny opisane w pkt. II - VIII wyroku), na podstawie art. 283 kk w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. kary w wysokości 8 miesięcy pozbawienia wolności,
- b)na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a kk, art. 86 § 1 kary łącznej, za orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności, w wysokości 1 roku pozbawienia wolności,
- c)na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k., warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary na okres 2 lat. SĄD OKRĘGOWY ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE: Apelacja zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek bardziej adekwatną podstawą odwoławczą pierwszego zarzutu byłby przepis art. 438 pkt 1 k.p.k. Skarżący w istocie nie kwestionuje bowiem ustalonych przez Sąd I instancji okoliczności faktycznych popełnionego czynu ciągłego. Obrona podnosi natomiast, że Sąd Rejonowy, z ustalonych w sprawie okoliczności, w tym dotyczących strony przedmiotowej i podmiotowej popełnionego czynu, nie wyciągnął właściwych wniosków (nie rozważył ich w stopniu dostatecznym), co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego uznania, iż czyn ten nie stanowił wypadku mniejszej wagi z art. 283 k.k. Chodzi tu zatem o problematykę prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwy przepis ustawy, co powinno być właśnie rozpatrywane w ramach podstawy odwoławczej z art. 438 pkt 1 k.p.k. Co do meritum, Sąd odwoławczy zgodził się ze skarżącym. Z woli ustawodawcy wprowadzono przepis art. 283 k.k., który dopuszcza uznanie, że niektóre występki, nie tylko kradzież z włamaniem, ale także i tak poważne przestępstwa jak rozbój, czy wymuszenie rozbójnicze, mogą mieć mniej niebezpieczną postać, nie wymagającą, aż tak surowej represji karnej. Od strony jurydycznej czyn taki stanowi właśnie wypadek mniejszej wagi. Przyjmuje się, że jest to uprzywilejowana postać czynu o znamionach przestępstwa typu podstawowego, charakteryzująca się przewagą łagodzących elementów przedmiotowo-podmiotowych. Jeżeli rozpoznanie znamion czynu, ujawni występowanie istotnych elementów łagodzących, mających przewagę nad elementami o pejoratywnym wydźwięku, to wówczas dany czyn zakwalifikować trzeba jako wypadek przestępstwa mniejszej wagi, a nie jako podstawowy typ przestępstwa. Kodeks karny nie zawiera definicji wypadku mniejszej wagi, pozostawiając określenie tego pojęcia orzecznictwu. Z utrwalonego już stanowiska zarówno judykatury, jak i doktryny wynika, że o tym, czy zachodzi wypadek mniejszej wagi, decyduje ocena wszystkich znamion przedmiotowych i podmiotowych danego czynu. Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo, zachowanie się i sposób działania sprawcy, użyte środki, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej lub grożącej dobru prawnemu, czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia czynu oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego. Natomiast wśród elementów strony podmiotowej istotne są: stopień zawinienia oraz motywacja i cel działania sprawcy, czy też przypadkowość działania sprawcy. Wypadek mniejszej wagi, to sytuacja, w której okoliczności popełnienia przestępstwa, zwłaszcza zaś przedmiotowo-podmiotowe znamiona czynu, charakteryzują się przewagą elementów łagodzących, które sprawiają, że ten czyn nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na znacznie łagodniejsze potraktowanie. Wypadek mniejszej wagi jest pewnym stanem pośrednim między brakiem treści materialnej przestępstwa, a stanem uznawanym za przestępstwo typu podstawowego. Rozstrzygając, czy zachodzi wypadek mniejszej wagi, czy też nie, należy więc zważyć, czy zachodzi przewaga okoliczności łagodzących, nad okolicznościami obciążającymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24.02.2004 roku – WA 1/04; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24.04.2002 roku - II KKN 193/00; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6.07. 2011 roku – IV KK 165/11; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 4.10.2007 roku – II AKa 344/07, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 16.11.2000 roku – II AKa 161/00; M. Królikowski, R. Zawłocki, (red.) Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz. Art. 222–316, Wyd. 4, Warszawa 2017; M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, w: A. Zoll, Kodeks karny. Komentarz. Część szczególna, t. 3, 2008, s. 192). W przedmiotowej sprawie taka sytuacja właśnie występowała, w odniesieniu do czynu ciągłego przypisanego oskarżonemu w pkt 2 zaskarżonego wyroku. Sąd odwoławczy, po przeanalizowaniu całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności przedmiotowo – podmiotowych, doszedł do przekonania, że zachodziły okoliczności pozwalające uznać powyższy czyn ciągły, jako wypadek mniejszej wagi, przez co zastosowana przez Sąd Rejonowy wobec oskarżonego kwalifikacja prawna czynu była niepełna, a w konsekwencji wymiar orzeczonej kary, był nazbyt surowy. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę na znikomą wartość wyrządzonej przez oskarżonego szkody majątkowej. Wprawdzie nie jest to czynnik wyłącznie decydujący, jednakże w sprawach gdzie przedmiotem ochrony jest mienie, powinno się mieć to na uwadze w pierwszej kolejności. Trzeba też zwrócić uwagę na okoliczności popełnionego czynu, w których można znaleźć także kilka elementów łagodzących wymowę tego przestępstwa. Przypisany oskarżonemu czyn ciągły składał się z kilku zachowań, które jednakże miały wspólny mianownik i rozegrały się w ciągu krótkiego czasu. Były one konsekwencją bezprawnego wejścia w posiadanie karty bankomatowej pokrzywdzonego, za co M. W. został osobno skazany (w pkt 1 zaskarżonego wyroku). Oczywiście trudno tu usprawiedliwiać postępowanie oskarżonego, ale trzeba mieć na względzie, że karta bankomatowa M. N. została i tak automatycznie zablokowana, a próby wypłaty za jej pomocą pieniędzy w bankomacie, przy nieznajomości kodu (...), z góry były skazane na niepowodzenie. Z tego też względu znaczną część działań oskarżonego w ramach przestępstwa przypisanego w pkt 2 zaskarżonego wyroku należałoby wręcz ulokować na pograniczu usiłowania nieudolnego. Trzeba też mieć na względzie, że oskarżony, z powodu niepowodzeń w życiu osobistym, wprawił się w stan nietrzeźwości, w którym to dopuścił się omawianego tu przestępstwa. Oczywiście, od lat przyjmuje się w orzecznictwie, że działanie pod wpływem alkoholu nie może być okolicznością łagodzącą, a wręcz sądy często przyjmują, iż jest to okoliczność obciążająca. Tym niemniej, tłumaczy to w pewnym sensie zachowanie oskarżonego w dniu 22 września 2024 roku, które odbiegało od dotychczasowej linii jego życia. O tym, że czyn oskarżonego miał charakter incydentalny, przemawia też jego zachowanie post factum. Gdy bowiem oskarżony na dobre wytrzeźwiał i dotarło do niego co zrobił, osobiście odniósł pokrzywdzonemu saszetkę wraz zawartością (telefon, dokumenty, klucze), za wyjątkiem karty bankomatowej, którą zdążył już wcześniej wyrzucić. Do tego trzeba dodać, że oskarżony wyraził skruchę, podkreślając, że jest mu wstyd swojego zachowania, przyznał się do winy i przeprosił pokrzywdzonego. Istotną jest też postawa pokrzywdzonego, który – jak wynika z jego zeznań (k. 49, 50) – nie ma aż tak wielkich pretensji do oskarżonego i docenia fakt dobrowolnego zwrócenia mu do jego miejsca zamieszkania kluczy, telefonu i dokumentów, których bezpowrotna utrata byłaby kosztowna i czasochłonna. Reasumując, analiza występujących w sprawie znamion przedmiotowych i podmiotowych czynu, ujawniła występowanie istotnych elementów łagodzących, mających przewagę nad elementami o pejoratywnym wydźwięku, a w konsekwencji czyn ciągły przypisany oskarżonemu w punkcie 2 zaskarżonego wyroku należało zakwalifikować jako wypadek przestępstwa mniejszej wagi, a nie jako podstawowy typ przestępstwa. Dlatego też Sąd Okręgowy przyjął, iż oskarżony swoim zachowaniem przypisanym w punkcie 2 zaskarżonego wyroku wyczerpał dyspozycję art. 279 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. Zakwalifikowanie czynu oskarżonego przypisanego oskarżonemu w punkcie 2, jako wypadek mniejszej wagi nakazywało również rozważenie na nowo kwestii wymierzonej kary za tenże czyn, już choćby z tego względu, że art. 283 k.k. przewiduje niższą dolną granicę zagrożenia karą, niż art. 279 § 1 k.k. w typie podstawowym. Ponadto pamiętać należy, iż wymierzona kara winna pozostawać w wyważonej proporcji i być współmierna do popełnionego przestępstwa, a w szczególności do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Dlatego też w przekonaniu Sądu odwoławczego, całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności przemawia za uznaniem, że adekwatną karą orzeczoną wobec oskarżonego winna być kara 10 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Okręgowego, taka właśnie kara, będzie współmierna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, stanowić będzie dla oskarżonego wystarczającą nauczkę i przestrogę na przyszłość oraz spełni wobec niego cele kary wskazane w art. 53 k.k. W konsekwencji powyższej zmiany, zaistniała też oczywiście potrzeba określenia na nowo wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności za zabiegające się przestępstwa jednostkowe. Ponieważ popełnione przez oskarżonego w niniejszej sprawie czyny przestępcze, pozostają ze sobą w bardzo ścisłym związku czasowo – przestrzennym, wykazując przy tym silną więź podmiotowo – przedmiotową, Sąd uznał, że przy wymiarze oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności, zastosowanie winna znaleźć zasada asperacji, bardziej zbliżona do absorpcji. Dlatego też Sąd Okręgowy, w miejsce rozstrzygnięcia z punktu 3 zaskarżonego wyroku, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu M. W. jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności. Orzeczenie kary pozbawienia wolności w rozmiarze nie wyższym niż 1 rok, nakazywało rozważyć również możliwość zastosowania wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Decydującym dla zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, jest pozytywna prognoza, co do dalszego postępowania oskarżonego, przy uwzględnieniu jego postawy, właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia oraz zachowania się po popełnieniu przestępstwa (art. 69 § 2 k.k.). Taka pozytywna prognoza wobec osoby oskarżonego istnieje. Mieć tu trzeba na uwadze, że oskarżony był wcześniej niekarany, pracuje zarobkowo, nie jest osobą zdemoralizowaną, wyraził skruchę, przeprosił pokrzywdzonego. Całokształt ujawnionych w sprawie okoliczności przemawia zatem za uznaniem, iż orzeczenie wobec oskarżonego bezwzględnej kary pozbawienia wolności (bez warunkowego zawieszenia jej wykonania), byłoby zbyt surową reakcją karną, wykraczającą poza stopień wymaganej represji. Natomiast wskazane okoliczności doprowadziły Sąd odwoławczy do wniosku, że wszystkie cele kary zostaną wobec oskarżonego osiągnięte, bez uciekania się do osadzania go w zakładzie karnym. Orzeczona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania wraz z orzeczonym obowiązkiem probacyjnym (zobowiązanie oskarżonego na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 k.k. do powstrzymania się od nadużywania alkoholu) oraz wymierzoną akcesoryjną karą grzywny, uwzględnia zarówno stopień winy oskarżonego, jak i stopień społecznej szkodliwości popełnionych czynów. Spełni ona w sposób właściwy, cel zapobiegawczy, jak również cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ponadto Sąd Okręgowy na podstawie art. 71 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę grzywny, będącą dla sprawcy, wobec którego zawieszono wykonanie kary pozbawienia wolności, realną i ,,odczuwalną” dolegliwością. Przy określeniu wysokości tejże kary uwzględniono także sytuację życiową i materialną oskarżonego. Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 63 § 1 k.k. na poczet kary grzywny, Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie od dnia 24 września 2024 roku godzina 10:45 do dnia 25 września 2024 roku godzina 12:30, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równy dwóm dziennym stawkom grzywny. Z powyższych względów, należało zmienić zaskarżony wyrok, w zakresie opisanym wyżej. Natomiast poza omówionymi wyżej zmianami, w pozostałej części, zaskarżony wyrok – jako słuszny i odpowiadający prawu – utrzymano w mocy. O kosztach postępowania odwoławczego przypadających na rzecz Skarbu Państwa, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k., ustalając wysokość opłaty za obie instancje w oparciu o treść art. 10 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz.223 z późn. zm.).