sygn. X K 1296/24 UZASADNIENIE wyroku z dnia 25 marca 2025 roku Na podstawie ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 7 kwietnia 2024 r.

§ 1i 4 k.k.

Przepis ten dla realizacji owych znamion wymaga bowiem prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego w sytuacji gdy sprawca był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, art. 174, art. 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Zgodnie z treścią art. 115 § 16 k.k. Stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy: 1) zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub 2) zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu wynosiła w pierwszym badaniu 0,84 mg/l, zaś w drugim 0,86 mg/l. Wskazać zatem należy, że ponad trzykrotnie przekraczała dopuszczalną wartość. Wobec powyższego na uwadze Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art.

§ 1k.k.

Nie ulega wątpliwości, że w dacie czynu oskarżony był karany za czyn z art. 177 § 1 k.k. popełniony w stanie po użyciu alkoholu. Jak wcześniej wskazano był to wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z 31 maja 2017 roku w s sprawie VIII K 755/

1. Także zakaz prowadzenia pojazdów tymże wyrokiem orzeczony w dacie czynu był aktywny tj. okres na który go orzeczono nie upłynął. Mając na uwadze powyższa okoliczność ustalić należy, ze oskarżony dopuścił się czynu z art. 178 § 4 k.k. W ocenie Sądu tak stopień winy, jak i społecznej szkodliwości są w sprawie niniejszej znaczne. Sąd zwrócił w szczególności uwagę na stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu, które ponad trzykrotnie przekraczało dopuszczalną wartość. W ocenie Sądu oskarżony wsiadł za kierownicę samochodu po spożyciu alkoholu tego samego dnia, co gorsza bezpośrednio przed lub nawet w trakcie pracy i prowadzenia samochodu . Trzeba także zauważyć, że oskarżony prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości był sprawcą kolizji drogowej, i czy to z obawy przed ujawnieniem jego stanu czy też w wyniku zamroczenia alkoholem, oddalił się z miejsca zdarzenia. Wskazuje to, że poruszanie się oskarżonego ulicami miasta w stanie nietrzeźwości sprowadziło realne niebezpieczeństwo dla innych użytkowników dróg. Czyn przypisany oskarżonemu zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat
2. Wymierzając karę pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku Sąd miał na uwadze okoliczności łagodzące w postaci przyznania się do winy jak i dobrej opinii o oskarżonym w miejscu zamieszkania oraz ustabilizowana sytuację osobistą i zawodową. Jak podnoszono uprzednio jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę stopień stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, przekraczajmy ponad trzykrotnie wartość dopuszczalną, uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego za przestępstwa, fakt wykonywania w stanie nietrzeźwości obowiązków służbowych i prowadzenie powierzonego mu pojazdu pracodawcy. Nadto jako obciążającą Sąd uwzględnił wskazywaną już wcześniej okoliczność, że alkohol oskarżony spożywać musiał bezpośrednio przed jazdą lub nawet w jej trakcie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wymierzona kara nie może być w dolnych granicach ustawowego zagrożenia (tj. kilku miesięcy). Dopiero kara w wymiarze orzeczonym wyrokiem będzie karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz karą sprawiedliwą. Zgodnie z art. 42 § 3 k.k. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art.

§ 4

(…) Mając na uwadze okoliczności sprawy Sąd uznał, że nie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie od dożywotniego pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami i orzekł środek kary postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na zawsze. Równocześnie orzeczono, obligatoryjne tj. obowiązkowe, świadczenie pieniężne w wartości minimalnej przewidzianej przez ustawę tj. 10.000 zł (art. 43a § 3 k.k.). Sąd uznał, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające wymierzenie tego środka w wysokości wyższej niż minimalna przewidziana przez ustawę. Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres jego zatrzymania w sprawie wedle zasad przewidzianych w art. 63 § 1 k.k. Mając na uwadze stan majątkowy oskarżonego obciążono go kosztami postępowania w kwocie 260,80 zł oraz opłatą w kwocie 180 zł nie znajdując podstaw do zwolnienia go od tychże kosztów i opłat. Na koszty składają się wynagrodzenie kuratora za wywiad oraz zryczałtowane koszty doręczeń i uzyskanie przez prokuratora informacji o karalności. Wysokość opłaty wynika z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach Z powyższych względów Sąd orzekł jak w wyroku. SSR Tomasz Trębicki