kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 17 grudnia 2013 r. sygnatura akt VII K 116/13 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 633 kpk
akt. IX K 473/11 tj. występku z art.
i za to na mocy art.
69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności ustalając okres próby na 4 lata; na mocy art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego na okres próby pod dozór kuratora sądowego; na mocy art. 72 § 1 pkt. 4 i 5 k.k. zobowiązał oskarżonego w okresie próby do do wykonywania pracy zarobkowej i do powstrzymania się od nadużywania alkoholu; na mocy art. 49 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 800 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej; na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego a to art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, przez oparcie się na dowodach obciążających, a pominięcie korzystnych w tym wyjasnień oskarżonego oraz świadków, błąd w ustaleniach faktycznych przez ustalenie, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art.
87 § 1 kw. Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonego winnego wykroczenia z art. 87 § 1 kw orzeczenie kary grzywny oraz zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego, jak zaznaczył w całości, zarzucając niesłuszne zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Prokurator wniósł o zmianę wyroku poprzez uchylenie punktu 2, 3 i 4. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonego co do zasady okazała się niezasadna, jednak w wyniku jej rozpoznania Sąd odwoławczy dostrzegł konieczność zmniany zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji istotnie w ustaleniach faktycznych wskazał, że oskarżony był w pierwszej kolejności badany urządzeniem kontrolnym A., a wyniki wykazały: pierwszy o godz. 19,51 – 0,29 mg /l , drugi o godzinie 20,05- 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Następnie oskarżony został poddany badaniom na urządzeniu stacjonarnym(...) i o godz. 20,06 badanie pokazało wynik 0, 25 mg/l, o godz. 20,07- 0 30 mg/l a o godz. 20,10- 0 ,35 mg /l alkoholu w wydychanym powietrzu. Sąd w zakresie oceny dowodów stwierdził, że „ Do badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu użyto w KMP aparatu A. A., który posiada aktualne świadectwo wzorcowania”. W którym to stwierdzeniu obrońca upatrywał oparcia się przez Sąd na tym własnie badaniu, a pierwsze wskazało górną granicę stanu po użyciu alkoholu, z czym wiązał zasadność przypisania oskarżonemu wyłacznie wypełnienia znamion wykroczenia. Powołując się na brak wydruków badania z A. oraz atestu obrońca nie dostrzeł, iż już w postępowaniu sądowym uzyskane zostały tak wydruki, jak i potwierdzenie aktualności kalibracji tego urządzenia, które na bieżąco wydruków nie generuje, niemniej zachowuje je w pamięci, zaś numery badań wraz z danymi odpowiedniego rejestru nie budzą wąptliwości kogo owo badanie dotyczyło i kiedy zostało przeprowadzone. Zgodnie Zarządzeniem nr 496 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie badań na zawartość w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, wydanym na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), w celu ustalenia zawartości alkoholu w organizmie przez pomiar zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, stosuje się następujące urządzenia elektroniczne, znajdujące się na wyposażeniu jednostek organizacyjnych Policji: 1) działające na podstawie pomiaru spektrofoto-metrycznego w podczerwieni(A. A., A.
sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Jednak zgodnie z art. 434 § 1 kpk Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, a także tylko w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewątpliwie rozpoznawanie obostrzonych warunków zawieszenia kary wykraczałoby poza granice zaskarżenia, jedynie przepis art. 440 kpk pozwalałby co najwyżej uchylić z tego powodu orzeczenie, ale nie sposób doszukać się rażącej niesprawiedliwości skarżonego wyroku. Powracając na grunt niniejszej sprawy jakkolwiek Sąd ocenił stopień społęcznej szkodliwości zachowania oskarżonego, jako znaczny, co musiało znaleźć wraz z uprzednią karalnością odzwierciedlenie w rodzaju wymierzonej kary i jej wysokości, nie można zapominać, że stan nietrzeźwości w dolnym progu wydatnie wpływa na ocenę postawy oskarżonego również przez pryzmat możliwości warunkowego zawieszenia tej kary. Sąd I instancji miał na względzie okoliczności, na które zwrócił uwagę Prokurator, nie umknęło też Sądowi, że oskarżony poddał się jedynie leczeniu detoksykacyjnemu, niemniej trafnie na plus ocenić należy ten pierwszy krok, który pozwolił na pozytywne prognozowanie w zakresie przewidywania, że cele kary zostaną spełnione, a oskarżony nie popełni kolejnego przestęstwa. Służył temu będzie długi okres próby wraz z nałożonymi obowiązkami, co pozwoli na weryfikację postawy oskarżonego, który porzecież nie pozostaje bezkarny. W omawianych warunkach w orzeczeniu o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności wobec J. P. nie można dopatrzeć się znamion rażącej niewspółmierności. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł o zmianie wyroku we wczesniej omawianym zakresie, w pozostałej części wyrok utrzymano w mocy.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.