i 3 k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Przy czym ciężar udowodnienia powyższych okoliczności oraz faktu złożenia odwołania we właściwym terminie spoczywa na wnioskodawcy (art. 232 k.p.c.). Powyższe oznacza, że wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego z uchybieniem miesięcznego terminu powoduje, iż ubezpieczony zostaje pozbawiony prawa do merytorycznego rozpoznania zarzutów co do istoty sprawy, podniesionych w odwołaniu. Dlatego też Sąd stosując art.
kpc, musi ocenić całokształt okoliczności, które spowodowały przekroczenie terminu do wniesienia odwołania, a przede wszystkim aspekt zawinienia składającego odwołanie (choć nie wskazano przesłanki winy jako wykluczającej odwołanie po terminie) oraz ewentualnych przyczyn od niego niezależnych. Ocena, czy przekroczenie terminu było nadmierne oraz czy nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, jest pozostawiona ocenie sądu. Sąd ma możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie, przy czym niezbędne jest jednoczesne spełnienie się obu warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, zaś jego przyczyna musi być niezależna od odwołującego się (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., III UK 168/05, Lex nr 277825). Przesłanki upoważniające sąd do nieuwzględnienia przekroczenia terminu muszą zachodzić kumulatywnie, mają one charakter ocenny i zależą od całokształtu okoliczności sprawy, w związku z czym nie dadzą się uogólnić. Niespełnienie choćby jednej z tych przesłanek przesądza o odrzuceniu odwołania. To zaś oznacza, że nawet w przypadku stwierdzenia, że przekroczenie ustawowego terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się - w przypadku, gdy przekroczenie ustawowego terminu jest nadmierne - sąd obowiązany jest odrzucić odwołanie (por. postanowienie SN z 6.06. 2012 r., III UK 144/11, Legalis Nr 537289). Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, iż odwołanie od decyzji z dnia 25.09.2024 r. zostało złożone przez wnioskodawcę po upływie miesięcznego terminu z przyczyn leżących po jego stronie. Należy podnieść, że w sposób prawidłowy doręczono wnioskodawcy decyzję, jednak nie poczynił on stosownych kroków tylko dlatego, że nie traktował tej sprawy priorytetowo. Ubezpieczony w trakcie przesłuchania przyznał, że nie dochował ustawowego terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie z uwagi na przygotowania do ślubu, który miał miejsce w październiku 2024 r. Nadto wskazywał, na stan zdrowia, przy czym w żaden sposób nie określił, co się takiego się działo, co nie przeszkodziło mu w przygotowaniach do ślubu, a przeszkadzało w złożeniu odwołania. Również argumentacja, że korespondencję ZUS kierował na inny adres, niż ten pod którym faktycznie przebywa okazała się niewiarygodna. Jeszcze raz wypada podkreślić, że wnioskodawca sam podał adres do ZUS, a ponadto osobiście odebrał sporną decyzję 27 września 2024 roku. Również w toku postępowania wyjaśniającego, dotyczącego zgłoszenia wnioskodawcy od 2.04.2024 r. do 10.06.2024 r. przez płatnika A. S. do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych, doręczeń dokonywano na wskazany przez wnioskodawcę adres, gdzie była odbierana. Skarżący reagował na wezwania, nie poinformował nigdy organu rentowego o zmianie adresu do korespondencji. Nie zachodziły więc żadne przesłanki do uznania, iż podany adres jest nieprawidłowy. Tym bardziej, że kwestionowaną w niniejszej sprawie decyzję ZUS odebrał osobiście w dniu 27.09.2024 r. Trzeba zauważyć, że decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o prawie i terminie wniesienia odwołania. Co więcej treść samej decyzji została napisana językiem stosunkowo prostym i zawierała jednoznaczne stwierdzenia negujące zawartą pomiędzy ubezpieczonym a płatnikiem umowę zlecenia. Dodatkowo wydana decyzja została poprzedzona postępowaniem administracyjnym, o którego wszczęciu wnioskodawca został poinformowany pismem z dnia 2.08.2024 roku (doręczonym w dniu 16.08.2024 roku), w którym został on zresztą wezwany do złożenia wyjaśnień, w tym odpowiedzi na postawione mu pytania dotyczące wykonywanej przez niego pracy oraz przedstawienia określonych dokumentów. Mimo przekroczenia ustawowego terminu, w przedmiotowym postępowaniu nie wskazano żadnych okoliczności usprawiedliwiających niedopełnienie czynności w terminie. Przeciwnie - złożenie odwołania z opóźnieniem było skutkiem zaniedbań odwołującego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie co prawda opóźnienie nie jest nadmierne, ale całokształt podnoszonych przez wnioskodawcę okoliczności nie uzasadnia przyjęcia, że odwołanie po terminie nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Trzeba również dodać, że w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, z uwagi na przywołany na wstępie przepis szczególny - art.
k.p.c., przy ocenie terminowości wniesienia odwołania nie mają zastosowania ogólne reguły postępowania odnoszące się do przywrócenia terminu, przewidziane w art. 168 k.p.c. Terminowość wniesienia odwołania, mimo uchybienia terminowi do jego złożenia, jest bowiem oceniana jedynie w odniesieniu do dnia, w jakim należało je złożyć, a nie do dnia, w jakim ustała przyczyna przekroczenia terminu. Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty, odwołanie ubezpieczonego od decyzji z dnia 25.09.2024 roku podlegało odrzuceniu na mocy art.
W konsekwencji Sąd Okręgowy na podstawie art. 98 k.p.c. zasądził od P. B. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)w Ł. kwotę 360 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika organu rentowego Sąd Okręgowy ustalił zgodnie z § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz.1935). O odsetkach ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty orzeczono na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. (pkt 2 sentencji postanowienia). Jednocześnie Sąd Okręgowy postanowił nie obciążać płatnika składek A. S. kosztami zastępstwa procesowego mając na względzie, iż w/w nie złożył odwołania od decyzji organu rentowego i nie zajął ostatecznie stanowiska w sprawie choć złożył zeznania (pkt 3 sentencji postanowienia).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.