Sygn. akt VIII U 2205/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Janina Kościelniak Protokolant: Kamila Niemczyk po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. w Gliwicach sprawy B. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o prawo do emerytury na skutek odwołania B. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 14 maja 2013 r. nr (...)
(2), K. G., przesłuchanie ubezpieczonego, zaświadczenia z ZUS O/C., książeczki spawacza. Sąd uznał zebrany w sprawie materiał dowodowy za spójny i kompletny, a przez to mogący stanowić podstawę prawdziwych ustaleń w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
- W myśl 184 ust 2 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2012r. – emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługiwała pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy – w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem. Z dniem 1.01.2013 r. treść art. 184 ust. 2 ustawy, uległa zmianie – na mocy art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 11 maja 2012r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012r. poz. 637). Zgodnie z aktualnie obowiązującym art. 184 ust 2 ustawy, od 1 stycznia 2013r. rozwiązanie stosunku pracy nie jest już przesłanką konieczną do nabycia emerytury na podstawie tego przepisu. W zakresie określenia wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 w/w ustawy, rodzajów prac lub stanowisk oraz warunków, na podstawie których ubezpieczonym przysługuje prawo do emerytury art. 32 ust. 4 odsyła do uregulowań Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz.43 ze zm.). W myśl § 3 i 4 rozporządzenia, pracownik który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w załączonym do rozporządzenia wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
- osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 60 lat dla mężczyzn
- ma wymagany 25 - letni okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym akcie prawnym są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Natomiast jak stanowi § 1, ust. 1 i 2 rozporządzenie stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach, wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia, zwanych dalej "wykazami". Właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B. Zgodnie z wykazem A, dział XIV, poz. 12, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r., prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym są pracami w szczególnych warunkach, uprawniającymi do niższego wieku emerytalnego. Z kolei w wykazie A, dziale V, poz. 3 wymieniono prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych. Natomiast w zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 1.08.1983r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury lub renty (Dz.Urz. MB z 1983r. nr 3 poz.6) w dziale V, poz. 3 poz, 5 wykazu A stanowiącego załącznik d w/w zarządzenia wymieniono pracę operatora żurawia wieżowego. Do prac w warunkach szczególnych zalicza się również wymienione w wykazie A, dziale V, poz. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. prace przy montażu konstrukcji metalowych na wysokości. W przedmiotowej sprawie okoliczność sporna dotyczyła posiadania przez ubezpieczonego (na dzień 1.01.1999 r.) wymaganego 15-letniego okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Organ rentowy nie uwzględnił bowiem ubezpieczonemu całego okresu zatrudnienia wskazanego przez skarżącego, jako wykonywanego w szczególnych warunkach. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że ubezpieczony legitymuje się wymaganym 15 - letnim okresem pracy wykonywanej w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Jak wynika z postępowania dowodowego ubezpieczony w okresach zatrudnienia: od uzyskania uprawnień spawalniczych do końca zatrudnienia w (...), tj. od 1975 r. do 25.02.1976 r.; w okresie od lutego 1976 r. do sierpnia 1976 r. oraz od sierpnia 1977 r. do marca 1978 r. w (...), wykonywał pracę w charakterze spawacza stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Nie ulega wątpliwości, iż ubezpieczony spawając konstrukcje stalowe gazowo i elektrycznie, wykonywał typowe prace spawacza. Z kolei fakt niewykonywania innych czynności poza wyżej wymienionymi, wskazuje, iż odwołujący pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Przez wzgląd na powyższe Sąd uznał, iż pomimo formalnego zaszeregowania odwołującego na stanowiskach innych niż spawacz, skarżący faktycznie wykonywał wyłącznie pracę w charakterze spawacza. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza również fakt pracy odwołującego w charakterze operatora żurawia wieżowego w okresach zatrudnienia: od kwietnia 1978 r. do marca 1979 r. w (...) oraz od 10.04.1979 r. do dnia 5.02.1990 r. w (...), stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Za powyższym przemawia okoliczność, że ubezpieczony obsługiwał żuraw wieżowy typu (...) przez osiem godzin dziennie nie wykonując przy tym innych czynności, co potwierdzili zgodnie przesłuchani w sprawie świadkowie pracujący w okresach sporych z odwołującym na tych samych budowach, w w/w zakładach pracy. Sąd stwierdził w końcu, że ubezpieczony wykonywał pracę w charakterze montera konstrukcji stalowych na wysokości stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresach zatrudnienia: od 6.02.1974 r. do 7.06.1975 r. w (...), od 3.04.1979 r. do 10.04.1979 r. w (...). Za przyjęciem powyższych ustaleń przemawia fakt wykonywania w wymienionych okresach czynności polegających na montowaniu konstrukcji stalowych na wysokości przez osiem godzin dziennie, nie wykonując czynności wykraczających poza typowe obowiązki montera. Po zsumowaniu okresów pracy w warunkach szczególnych uwzględnionych przez ZUS ze spornymi okresami zatrudnienia, które stanowiły przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że odwołujący legitymuje się wymaganym 15-letnim okresem pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było sporne. Ubezpieczony posiada wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a w dniu 12.01.2013 r. ukończył wymagany wiek, nie jest członkiem OFE. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę Sąd Okręgowy na mocy art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. SSO Janina Kościelniak ZARZĄDZENIE
- uzasadnienie odnotować,
- odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć: - ubezpieczonemu, - pełnomocnikowi organu rentowego,
- kalendarz 14 dni lub z wpływem. G., dnia ........ J.S.