Oskarżona będąc w stanie upojenia alkoholowego ( 0,92 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), który doprowadził ją do całkowitej utraty kontroli nad swoim zachowaniem ( „bujanie się” na nogach, brak logicznego i racjonalnego kontaktu, bardzo niebezpieczny sposób jazdy, utrata pamięci) przewoziła samochodem swoją 10 – letnią córkę w ruchu miejskim w godzinach szczytu komunikacyjnego ( około godziny 14.10) w gęstej zabudowie blisko centrum miasta, gdzie wówczas odbywał się intensywny ruch drogowy ( ulica (...) w rejonie skrzyżowania z ulicą (...) w T. w pobliżu szkoły, do której inni rodzice podjeżdżali odebrać dzieci po zajęciach). Jej brawurowy sposób jazdy doprowadził do kolizji z innym samochodem. Naraziła w ten sposób przewożoną córkę ( nad którą z mocy ustawy ciążył nad nią szczególny obowiązek opieki) na bezpośrednie niebezpiecznego utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Wyczerpała tym znamiona art. 160 § 2 kk. Obrońca w apelacji powołuje się na orzecznictwo, z którego wynika, iż z bezpośrednim niebezpieczeństwem określonym w omawianym przepisie można mieć do czynienia, gdy dojdzie do nieuchronności niebezpiecznego dla życia i zdrowia rozwoju sytuacji lub wysokiego prawdopodobieństwa jego wystąpienia ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2016 roku w sprawie V KK 342/15 opubl. L. ). Jak zaznaczył Sąd Najwyższy, „Jest to kategoria ocenna, zależna od konkretnych okoliczności danej sprawy”. Sąd Okręgowy – w pełni aprobując pogląd prawny wyrażony w w/w judykacie – uważa, że właśnie w okolicznościach tej sprawy oskarżona narażała swoją córkę ( będącą pasażerem pojazdu) na niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 160 kk, albowiem prowadziła pojazd mechaniczny w sposób niebezpieczny, w stanie głębokiego upojenia alkoholowego upośledzającego znacznie jej koordynuję ruchów i zdolności reakcji, w gęstym ruchu miejskim, doprowadzając nawet do kolizji i nie mając pełnej kontroli nad pojazdem – w każdym momencie tej podróży wysoce prawdopodobne było, ze oskarżona doprowadzi do wypadku drogowego, w którym ciężkie obrażenia może odnieść przewożoną przez nią córka – jest to wystarczające dla przypisania sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa skutków z art. 160 kk (a w każdym razie wysokiego prawdopodobieństwa jego wystąpienia, co w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego cytowanego nawet przez obrońcę jest wystarczające do przypisania oskarżonej zarzuconego jej przestępstwa z art. 160 § 2 kk). Apelacja była zasadna w części dotyczącej niesłuszności ( niesprawiedliwości) orzeczenia przepadku równowartości pojazdu, który prowadziła oskarżona w czasie czynu. Przy czym nie wystąpiło tu zagadnienie wymagające zadawania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego ( bądź zawieszenia postępowania w oczekiwaniu na udzielenie takiej odpowiedzi w innej sprawie, na którą powoływał się obrońca), albowiem ustawodawca przewidział możliwość odstąpienia od orzekania takiego przepadku, która w realiach przedmiotowej sprawy zaszła. Zatem zadawanie takiego pytania prawnego ( analogicznie oczekiwanie na rozstrzygnięcie w innej sprawie) nie było niezbędne do rozpoznania sprawy niniejszej. Zgodnie z art.
kk in fine Sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku ( pojazdu lub jego równowartości), jeżeli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Oskarżona nie ma zawodu, nie pracuje, nie osiąga żadnych dochodów, pozostaje na utrzymaniu męża i zajmuje się dwójką małoletnich dzieci. Samochód o który chodzi w sprawie nie był jej własnością, w czasie czynu był własnością banku i przedmiotem umowy leasingowej zawartej przez męża oskarżonej ( k. 1 i k. 26). Zachodzi więc rażąca dysproporcja pomiędzy możliwościami zarobkowymi i majątkiem sprawcy ( oskarżona praktycznie nie ma żadnych z tych walorów), a równowartością samochodu, który prowadziła ( 120.000 zł). W polskim prawie karnym obowiązuje zasada indywidualizacji kary, za przestępstwo konsekwencje ma ponieść jego sprawca, a nie np. rodzina ( w tym przypadku mąż oskarżonej, który wziął w leasing drogi samochód, a pozostająca na jego wyłącznym utrzymaniu żona przejechała się nim w stanie nietrzeźwości ). Orzekanie wobec oskarżonej przepadku kwoty 120.000 zł – przy braku uzyskiwania przez nią dochodów – jest absurdalne. Inną sytuacją test ta, w której zamożny ( wręcz bogaty) sprawca jedzie nietrzeźwy swoim samochodem, a inną, kiedy ten bogaty człowiek użyczy swojego drogiego samochodu komuś ubogiemu ( nawet członkowi rodziny nie uzyskującemu dochodów), a ów człowiek poprowadzi ten samochód w stanie nietrzeźwości. Funkcją przepadku, o jakim mowa w art.
Sankcja ta ma dotykać sprawcy, a nie jego rodziny. Zatem - widząc tę rażącą dysproporcję ( ubogość samej oskarżonej i ponadprzeciętną wartość samochodu ) Sąd Okręgowy uznał, że zachodzi określony w art.
kk in fine wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, pozwalający na odstąpienie od orzekania przepadku. Z powyższych powodów należało zmienić wyrok i na podstawie art.
z art. 44 b § 1 kk odstąpić od orzekania przepadku równowartości pojazdu którym poruszała się oskarżona w ruchu lądowym w czasie popełnienia przestępstwa przypisanego jej w punkcie 1 zaskarżonego wyroku. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze, na które złożył się ryczałt za doręczenia w kwocie 20 zł, oraz opłatę za drugą instancję. Koszty te nie są wysokie i oskarżona jest je w stanie ponieść bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i swoich najbliższych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.