3 kk. Oskarżonemu wymierzona została kara 150 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30,00 zł Przy ustalaniu ilości stawek dziennych grzywny Sąd kierował się stopniem społecznej szkodliwości tego czynu, jak również stopniem winy, które ocenione zostały jako wysokie. Należy bowiem wskazać, że oskarżony jest osobą w pełni dojrzałą, mającą niezakłócone możliwości pokierowania swoim zachowaniem, oceny jego naganności. Okolicznością obostrzającą była wprawdzie uprzednia karalność oskarżonego, niemniej zważywszy na przeproszenie pokrzywdzonego i zadośćuczynienie jego krzywdzie, co stanowiło istotną okoliczność łagodzącą. Powyższe przemawiało za wyborem najłagodniejszego rodzaju kary, jak też za ukształtowaniem jej w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Wysokość stawki dziennej określona została przy uwzględnieniu dochodów uzyskiwanych przez oskarżonego, które to dochody kształtują się na poziomie miesięcznej płacy minimalnej. E. K. II I Na podstawie art. 66 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych w zw. z art. 41b §
43 § 1 kk orzeczony został wobec oskarżonego E. K. obligatoryjny środek karny w postaci zakazu wstępu na wszelkie imprezy masowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz mecze piłki nożnej rozgrywane przez polską kadrę narodową lub polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 (dwóch) lat. Środek ten został orzeczony wprawdzie w dolnym ustawowym wymiarze, niemniej czas ten jest wystarczający dla osiągnięcia celów, jakim ma on służyć. D. G. IV II Na podstawie art. 60 ust. 1a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych w zw. z art. 33 §
3 kk wymierzona została oskarżonemu kara 50 stawek dziennych grzywny, przy ustalaniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30,00 zł. Przy wyborze zarówno rodzaju kary, jak też jej wymiaru, Sądu uwzględnił stopień społecznej szkodliwości tego czynu, który został oceniony jako wysoki, mimo tego, że oskarżony – ze względu na posiadany bilet wstępu – mógł postrzegać tę sytuację jako dla siebie krzywdzącą. Zasady bezpieczeństwa obowiązujące w trakcie imprez masowych wymagają także podejmowania przez służby porządkowe decyzji regulujących wchodzenie na teren stadionu i decyzjom takim każda z osób winna się podporządkować, nawet jeżeli legitymuje się biletem uprawniającym ją do wejścia. Okolicznością łagodzącą było też przyznanie się oskarżonego do zarzucanego mu czynu. Wysokość stawki dziennej określona została przy uwzględnieniu dochodów uzyskiwanych przez oskarżonego, które to dochody kształtują się wprawdzie na poziomie wyższym aniżeli miesięczna płaca minimalna, niemniej na utrzymaniu oskarżonego pozostaje małoletnie dziecko. D. G. V II Na podstawie art. 66 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych w zw. z art. 41b §
43 § 1 kk orzeczony został w związku ze skazaniem za czyn z art. 60 ust. 1a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych obligatoryjny środek karny w postaci zakazu wstępu na wszelkie imprezy masowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz mecze piłki nożnej rozgrywane przez polską kadrę narodową lub polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 (dwóch) lat. Środek ten został orzeczony wprawdzie w dolnym ustawowym wymiarze, niemniej czas ten jest wystarczający dla osiągnięcia celów, jakim ma on służyć. D. G. VI III Sprawcy występku z art. 60 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych kara wymierzana jest w granicach przewidzianych dla występku stypizowanego w ust. 2 tego przepisu. Stąd podstawę wymiaru kary w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu stanowił art. 60 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych w zw. z art. 33 §
3 kk. Oskarżonemu wymierzona została na tej podstawie kara 150 stawek dziennych grzywny, przy ustalaniu wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30,00 zł. Przy ustalaniu ilości stawek dziennych grzywny Sąd kierował się stopniem społecznej szkodliwości tego czynu, jak również stopniem winy, które ocenione zostały jako wysokie. Należy bowiem wskazać, że – podobnie jak E. K. - oskarżony jest osobą w pełni dojrzałą, mającą niezakłócone możliwości pokierowania swoim zachowaniem, oceny jego naganności. Okolicznością obostrzającą była wprawdzie uprzednia karalność oskarżonego, niemniej zważywszy na przeproszenie pokrzywdzonego i zadośćuczynienie jego krzywdzie, co stanowiło istotną okoliczność łagodzącą. Nadto okolicznością łagodzącą było przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu. D. G. VII III Na podstawie art. 66 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych w zw. z art. 41b §
43 § 1 kk orzeczony został w związku ze skazaniem za czyn z art. 60 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych środek karny w postaci zakazu wstępu na wszelkie imprezy masowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz mecze piłki nożnej rozgrywane przez polską kadrę narodową lub polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 2 (dwóch) lat. Środek ten - podobnie jak w odniesieniu do czynu z pkt 1.1.3 - został orzeczony wprawdzie w dolnym ustawowym wymiarze, niemniej czas ten jest wystarczający dla osiągnięcia celów, jakim ma on służyć. D. G. VIII II i III Na podstawie art. 85 § 1 kk oraz art. 86 §
2 kk w z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 33 §
kk orzeczone jednostkowe kary grzywny zostały połączone i wymierzono oskarżonemu D. G. karę łączną 180 stawek dziennych grzywny, przy ustalaniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30,00 zł. W odniesieniu do podstawy prawnej orzekania kary łącznej wskazać należy również, że w dacie popełnienia obydwu czynów obowiązywała ustawa względniejsza zarówno w odniesieniu do granic wymiaru tej kary, ale także do celów, jakim kara ta miała służyć, gdzie nacisk położony został na indywidualne oddziaływanie kar na osobę sprawcy. Obowiązujący do dnia 1 października 2023 r. przepis art. 85a kk stanowił, że orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Ustalając zatem wymiar kary łącznej przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk Sąd kierował się w szczególności względami prewencji indywidualnej, która przemawiała za zastosowaniem zasady asperacji. Obydwa przypisane oskarżonemu czyny popełnione zostały w tym samym czasie i miejscu. Ta łączność czasowa przemawiała przeciwko zastosowaniu kumulacji tych kar. Natomiast łączny wymiar kary grzywny jest odpowiednio dolegliwy, aby powstrzymać oskarżonego od zachowań naruszających porządek prawny. D. G. IX II i III Na podstawie art. 90 § 2 kk orzeczone jednostkowe zakazy wstępu na imprezę masową połączono i orzeczono na podstawie art. 66 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych w zw. z art. 41b §
43 § 1 kk wobec oskarżonego D. G. łączny środek karny w postaci zakazu wstępu na wszelkie imprezy masowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz mecze piłki nożnej rozgrywane przez polską kadrę narodową lub polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 3 (trzech) lat. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności E. K. III I na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczono oskarżonemu E. K. na poczet kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 20 czerwca 2022 roku od godz. 06:15 do godz. 17:47; E. K. X I na podstawie art. 230 § 2 kpk zwrócono oskarżonemu E. K. dowody rzeczowe opisane w wykazie DRZ (...)- (...) pod poz. 7-8 inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności XI Na podstawie art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 633 kpk oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego E. K. kwotę 756,30 zł (siedemset pięćdziesiąt sześć złotych 33/100) oraz od oskarżonego D. G. kwotę 40,00 zł (czterdzieści złotych) tytułem zwrotu wydatków oraz od oskarżonego E. K. kwotę 450,00 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych 00/100) i od oskarżonego D. G. kwotę 540,00 zł (pięćset czterdzieści złotych 00/100) tytułem opłaty. W ocenie Sądu w odniesieniu do oskarżonych nie zachodziły żadne okoliczności uzasadniające zwolnienie ich od obowiązku uregulowania tychże należności i przerzucenie ich na rachunek Skarbu Państwa, a zatem ogółu społeczeństwa, w szczególności w odniesieniu do wydatków, które zostały tymczasowo wyłożone przez Skarb Państwa. Podpis sędzia Justyna Koska-Janusz
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.