kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Piszu II Wydziału Karnego z dnia 11 lutego 2025 r., sygn. akt II K 427/24 I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji oskarżonego D. O.
kk i za to na podstawie art.
art. 37a § 1 kk wymierza mu karę grzywny orzekając 300 (trzysta) stawek dziennych grzywny przy przyjęciu wartości jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 10 (dziesięciu) zł, - na podstawie art. 42§2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat, - na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5000 (pięć tysięcy) zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; - na podstawie art.
zdanie drugie kk uznając, że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, odstępuje od orzeczenia wobec oskarżonego przepadku pojazdu marki B. o nr rej. (...), - na podstawie art. 63 § 4 kk zalicza na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, okresu rzeczywistego zatrzymania oskarżonemu prawa jazdy od dnia 18.08.2024 r. - w ramach rozstrzygnięcia z pkt II sentencji na podstawie art. 63§2 kk zalicza na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie od dnia 18.08.2024 r. godz. 20:00 do dnia 19.08.2024 r. godz. 12:30, tj. 1 (jeden) dzień i orzeczoną kary grzywny uznaje za wykonaną w wysokości 2 (dwóch) stawek dziennych, - uchyla rozstrzygnięcie z pkt III sentencji, II zasądza od oskarżonego D. O.
kk; na analizowanym obszarze nie było wytyczonych dróg, ścieżek; chociaż każdy z użytkowników posesji, aby dojechać do swojego campingu po przekroczeniu bramy wjazdowej, musiał jechać pojazdem po łące, to nie odbywał się tam regularny ruch lądowy dla niczym nieograniczonej ilości osób i dostęp ten był jedynie dla wąskiej grupy wczasowiczów, korzystających w danym momencie z pięciu przyczep campingowych; zdarzenie odbyło się poza droga publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu - na terenie ogrodzonej, prywatnej nieruchomości, czyli analogicznie jak na gruntach rolnych (ta nieruchomość to grunt rolny, łąka). W ślad za argumentacją oskarżyciela publicznego z takim stanowiskiem Sądu nie sposób się zgodzić. Trafnie bowiem prokurator wskazał, że „przewidziane w art.
kryterium "ruchu lądowego” należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników. Zatem ruch lądowy odbywa się również ruch na drogach wewnętrznych, na terenach budowlanych i przemysłowych, lotniskach itp., tj. w miejscach dostępnych dla użytku szerszego niż indywidualnie oznaczony. Tym samym nie można zgodzić się z Sądem I instancji co do tego, że skoro teren campingu był ogrodzony, stanowił łąkę i własność właściciela campingu, to podobnie jak grunt rolny, nie spełnia kryterium „ruchu lądowego” wskazanego w art.
Zwrócic w tym miejscu uwagę należy, że sam Sąd Rejonowy dostrzegł, że wczasowicze na teren campingu przyjeżdżali prywatnymi samochodami, którymi dojeżdżali do wynajętych przyczep campingowym, przy czym błędnie ocenił tą okoliczność albowiem właściciel ośrodka (...) (k. 39 odw.), wskazał, że „na środku działki znajduje się mały plac zabaw dla dzieci oraz trampolina. Wokół tego placu i trampolin wczasowicze parkują pojazdy. Każdy wczasowicz (...) przejeżdża przez teren działki i dojeżdża do danej przyczepy. Wczasowicze, którzy chcą wyjechać z terenu działki poruszają się pojazdem po terenie działki. Po terenie działki poruszają się swobodnie pojazdy. Nie ma zakazu jazdy. (...) Całe zdarzenie z tym mężczyzną miało miejsce na terenie tego wyznaczonego miejsca do parkowania”. Na rozprawie wymieniony podał, iż, że brama na terenie ośrodka nie jest zawsze zamknięta i wówczas zdarza się, że na teren ośrodka wjeżdżają „osoby postronne, które chcą się np. dowiedzieć o możliwość wynajęcia campingu, wjazdu camperem. Czasami takie osoby wjeżdżają na działkę. Teoretycznie przejeżdżają przez całą działkę, bo trampolina jest na środku działki i trzeba ją objechać”. Natomiast, gdy brama wjazdowa na działce jest zamknięta, to jedynie na zasuwę (k. 76 odw.-77). Wskazać także należy, że oskarżony D. O.
kk albowiem na terenie obiektu ruch pojazdów faktycznie się odbywał - jedni wczasowicze wjeżdżali pojazdami na teren campingu celem rozpoczęcia pobytu; inni wyjeżdżali, po zakończonym turnusie, czy też celem udania się na zakupy, zwiedzania okolic a osoby postronne zainteresowane wynajęciem przyczepy wjeżdżały celem zweryfikowania dostępności i poznania szczegółów oferty; co istotne na terenie było wyznaczone miejsce do parkowania pojazdów. Przyjąć zatem należy, że na terenie obiektu campingu odbywał się lokalny ale systematyczny ruch pojazdów i wbrew twierdzeniom Sądu I instancji nie ograniczał się on do wąskiego grona osób, bowiem z terenu nie korzystał sam właściciel ośrodka, lecz bliżej nieokreślona grupa obecnych i przyszłych klientów zainteresowanych pobytem i co istotne celem zapewnienia bezpieczeństwa obecnym na miejscu wczasowiczom i potencjalnym klientom na terenie były wyznaczone miejsce do parkowania pojazdów. Zasadnie zatem prokurator odwołał się do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28.10.2016 r„ V KK 258/16, LEX nr 2141239) gdzie wskazano, że ruch lokalny, o ile faktycznie występuje, nawet na terenach, gdzie wjazd jest reglamentowany i do jazdy po nim dopuszczone są wyłącznie określone, upoważnione do tego osoby np. tereny budowlane i przemysłowe, lotniska, rampy kolejowe, a nawet podziemne parkingi, ze względu na rodzaj terenu, ilość poruszających pojazdów, konieczność zapewnienia sprawnej i bezpiecznej organizacji ruchu, należy traktować za „ruch lądowy” w rozumieniu art.
Podkreślenia wymaga i to, że w realiach niniejszej sprawy ruch nie ograniczał się do sporadycznych przejazdów, jak wjazd wykonywany przez właściciela posesji na podwórko czy też przejazd traktorem przez grunt rolny albowiem ruch na terenie ośrodka o nazwie R. (...) odbywał się regularnie i systematycznie, o czym świadczy fakt prowadzenia na nim działalności gospodarczej polegającej na wynajmie przyczep campingowych i związany z tym fakt nieustanego przyjazdu/wyjazdu wczasowiczów a ponadto ruch ten nie ograniczał się do wąskiego, ustalonego, co do tożsamości grona osób, jak w przypadku pola, czy podwórka przydomowego, lecz niemożliwej do przewidzenia z góry ilości pojazdów oraz potencjalnych danych ich użytkowników. W konsekwencji ustalić i przyjąć należało, że zachowanie oskarżonego D. O.
kk i na podstawie art.
art. 37a § 1 kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki za równoważną kwocie 10 zł, - na podstawie art. 42 § 2 kk orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, - na podstawie art. 43a § 2 kk orzeczenie świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; - na podstawie art. 44b § 2 kk w zw. z art.
kk orzeczenie wobec oskarżonego przepadek kwoty 20 000 zł tytułem równowartości pojazdu mechanicznego, którym kierował popełniając występek z art.
63 § 4 kk zaliczenie na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, okresu rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od dnia 18.08.2024 r. - na podstawie art. 63 §2 kk zaliczenie na poczet orzeczonej kary grzywny okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18.08.2024 r. godz. 20:00 do dnia 19.08.2024 r. godz. 12:30 to jest 1 dzień i orzeczoną kary grzywny uznać za wykonaną w wysokości 2 stawek dziennych orzeczonej kary grzywny, - na podstawie art. 627 kpk zasądzenie kosztów sądowych. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec podniesionych wyżej okoliczności wniosek prokuratora o zmianę wyroku został uwzględniony. W ocenie Sądu Okręgowego z uwagi na to, że w I instancji oskarżony został uznany za winnego popełnienia czynu zabronionego (nie był uniewinniony ani nie umorzono co do niego postępowania) możliwe była zmiana zaskarżonego orzeczenia i uznanie go za winnego zarzucanego mu występku z art.
kk i za to na podstawie art.
art. 37a § 1 kk wymierzono mu karę grzywny orzekając 300 (trzysta) stawek dziennych grzywny przy przyjęciu wartości jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 10 (dziesięciu) zł, - na podstawie art. 42§2 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat, - na podstawie art. 43a § 2 kk orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5000 (pięć tysięcy) zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; - na podstawie art.
zdanie drugie kk uznając, że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, odstąpiono od orzeczenia wobec oskarżonego przepadku pojazdu marki B. o nr rej. (...), - na podstawie art. 63 § 4 kk zaliczono na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, okresu rzeczywistego zatrzymania oskarżonemu prawa jazdy od dnia 18.08.2024 r. - w ramach rozstrzygnięcia z pkt II sentencji na podstawie art. 63§2 kk zaliczono na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie od dnia 18.08.2024 r. godz. 20:00 do dnia 19.08.2024 r. godz. 12:30, tj. 1 (jeden) dzień i orzeczoną kary grzywny uznano za wykonaną w wysokości 2 (dwóch) stawek dziennych, - uchylono rozstrzygnięcie z pkt III sentencji. Zwięźle o powodach zmiany Wobec uwzględnienia apelacji prokuratora generalnie podzielono także jego postulaty w zakresie kary i środków karnych; są one adekwatne do znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu, w tym wysokiego stanu nietrzeźwości oskarżonego, miejsca zdarzenia, w tym pobliskiego placu zabaw dla dzieci, odcinka, którym przemieścił się pojazd oraz stopnia zawinienia D. O. uprzednio karanego; skazania nie zostały zatarte. Wobec ustalonego stanu faktycznego Sąd Okręgowy uznał, że zachodzi wyjątek pozwalający na odstąpienie od przepadku pojazdu. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Zasądzono od oskarżonego D. O.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.