Sygn. akt I C 1048/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lipca 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Joanna Pąsik Protokolant: Ewa Kocie

§ 1k.c.

roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Stosownie do § 2 cytowanego przepisu, jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia (§ 3 art.

k.c.). W stanie prawnym wprowadzonym, przez art.

k.c. można zasadnie twierdzić, że wyeliminowane zostało niebezpieczeństwo upływu terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody na osobie wcześniej niż szkoda ta się ujawniła. Wprowadzenie uregulowania, że bieg terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody na osobie rozpoczyna się z chwilą dowiedzenia się przez poszkodowanego o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia (bo tak należy odczytywać § 3 art.

k.c.) oznacza, że nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie prowadząc do powstania (zaktualizowania się) odpowiedzialności pozwanego za skutki danego zdarzenia. Drugi, czy kolejny proces odszkodowawczy może zatem toczyć się nawet po dziesiątkach lat od wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę. Jednocześnie, w doktrynie i orzecznictwie, wskazuje się, że także pod rządem art.

§ 3k.c.

powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. Zwłaszcza, iż w kolejnym procesie odległym w czasie od momentu wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę, poszkodowany może napotkać na istotne trudności z wykazaniem przesłanek odpowiedzialności pozwanego (tak między innymi Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 lutego 2009 roku, III CZP 2/09, opubl. Biuletyn Sądu Najwyższego 2009 rok, nr 2, poz.10, LEX 483372, z glosą aprobującą M. Sieradzkiej). W przedmiotowej sprawie, nie zachodzą jednak podstawy do ustalenia na podstawie art. 189 k.p.c. odpowiedzialności pozwanego na przyszłość. W ocenie Sądu, na gruncie art.

§ 3k.c. K. M.

(1)miała co do zasady interes prawny w żądaniu ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość, jednakże ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ( w tym opinii biegłych lekarzy) wynika wprost, że jej leczenie (wywołane przedmiotowym wypadkiem) zostało już zakończone i nie wynika z nich, aby prawdopodobne było ujawnienie się u powódki w przyszłości dalszych następstw tego wypadku. Stan zdrowia powódki został zdiagnozowany, wdrożone leczenie powypadkowe zakończyło się, a w świetle opinii biegłych rokowania na przyszłość co do stanu zdrowia powódki są dobre. Z treści opinii biegłych zarówno z zakresu ortopedii i neurologii wynika, że leczenie K. M.

(1)przebiegało prawidłowo, nie doszło do zaburzenia zrostu kostnego ani do ubytków neurologicznych, a doznane w trakcie urazu krwiaki uległy absorbcji. Powódka nie wykazała, aby w aspekcie zdrowia psychicznego wymagała leczenia, gdyż wniosek o biegłych z zakresu psychologii i psychiatrii został cofnięty. Zatem powództwo w zakresie żądania ustalenia odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości w związku z wypadkiem z dnia 22 września 2019 roku nie zostało wykazane i podlegało oddaleniu. V. Roszczenie odsetkowe Odsetki ustawowe za opóźnienie od zasądzonej kwoty 55 780 zł (czyli 50 000 zł zadośćuczynienia i 5780 zł tytułem skapitalizowanej renty) zostały naliczone od dnia 19 grudnia 2020 r. tj. dzień po udzieleniu odpowiedzi na pozew (k. 108), uznając że w tej dacie pozwany wiedział już o roszczeniu strony powodowej i – w zakreślonym terminie po zanalizowaniu okoliczności sprawy – nie uznał pozwu w żadnej części. Od tego zatem momentu można mówić o popadnięciu przez pozwanego w opóźnienie. VI. Koszty O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.100 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powódka wygrała sprawę w 24 %, gdyż po modyfikacji powództwa domagała się ogółem sumy 230 816 zł, zaś powództwo uwzględniono do kwoty 55780 zł. Zasadnym zatem było obciążenie jej kosztami procesu w pozostałej części. Z kolei pozwane Towarzystwo (...) wygrało sprawę w 76 %. Szczegółowe wyliczenie kosztów procesu Sąd pozostawił referendarzowi sądowemu po uprawomocnieniu się wyroku na podstawie art. 108 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sędzia Joanna Pąsik

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.