Sygn. akt XIII Pa 112/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 czerwca 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Mari

§ 1

k.p.c., który stanowi, że zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. (uzasadnienie – k. 196-218 a.s.) Pozwany reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył wyrok w części, tj. w zakresie w jakim: 1. Sąd zasądził na rzecz Powódki J. S. od Pozwanego (...) Centrum Klinicznego (...) w W. kwotę 10.794,45 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od następujących kwot:

1. a)9.173,28 zł od dnia 28 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty;
2. b)1.621,17 zł od dnia 2 listopada 2023 r. do dnia zapłaty;
3. c)5.140,38 zł od dnia 7 listopada 2023 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu (punkt I zaskarżonego wyroku); 2. w jakiej Sąd ustalił, że powódkę J. S. i pozwanego (...) Centrum Klinicznego (...) w W. łączy umowa o pracę na czas nieokreślony z dnia 1 marca 2000 roku, na mocy której od dnia 1 października 2023 r. powódka J. S. otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 4.093,27 zł brutto; (punkt II zaskarżonego wyroku); 3. w jakiej Sąd zasądził na rzecz powódki J. S. od pozwanego (...) Centrum Klinicznego (...) w W. kwotę 2.790,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu (punkt IV zaskarżonego wyroku); 4. w jakiej Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego (...) Centrum Klinicznego (...) w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie kwotę 956 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której Powódka była zwolniona z mocy ustawy (punkt VI zaskarżonego wyroku); 5. w jakiej Sąd wyrokowi w punkcie I nadał rygor natychmiastowej wykonalności (punkt VII zaskarżonego wyroku). Pozwany wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I poprzez oddalenie powództwa co do kwoty 10.794,45 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od następujących kwot: 9.173,28 zł od dnia 28 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty; l. 621,17 zł od dnia 2 listopada 2023 r. do dnia zapłaty; 5.140,38 zł od dnia 7 listopada 2023 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu; 2. zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie II poprzez oddalenie powództwa co do ustalenia, że powódkę J. S. i pozwanego (...) Centrum Klinicznego (...)w W. łączy umowa o pracę na czas nieokreślony z dnia 1 marca 2000 roku, na mocy której od dnia 1 października 2023 r. Powódka J. S. otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 4.093,27 zł brutto; 3. zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie IV oraz VI poprzez zasądzenie od powódki J. S. na rzecz pozwanego (...) Centrum Klinicznego (...) w W. kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 4. zasądzenie od powódki J. S. na rzecz pozwanego (...) Centrum Klinicznego (...) w W. kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie, z najdalej posuniętej ostrożności procesowej, pozwany na podstawie art. art. 368 § 1 pkt 5 w zw. z art. 386 § 1 k.p.c., wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt IV poprzez zasądzenie na rzecz powódki J. S. od pozwanego (...) Centrum Klinicznego (...) w W. kwotę 2.700,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu; 2. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt VII poprzez nadanie wyrokowi w punkcie I rygoru natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.093,27 zł. Ponadto, w razie zmiany wyroku, pozwany na podstawie art. 338 § 1 k.p.c., wniósł o zasądzenie od powódki J. S. na rzecz pozwanego (...) Centrum Klinicznego (...) w W. kwoty 10.794,45 zł, objętej rygorem natychmiastowej wykonalności w pkt VII zaskarżonego wyroku, która została uiszczona przez pozwanego na rzecz powódki. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu, że wszystkie pielęgniarki operacyjne wykonują tożsame obowiązki, ich odpowiedzialność jest taka sama i nie zależy od wykształcenia, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań świadków A. W., M. K., G. L. oraz E. W. jednoznacznie wynika, że nie wszystkie pielęgniarki operacyjne wykonują tożsame obowiązki, a ich odpowiedzialność jest taka sama i nie zależy od wynagrodzenia, co stanowiło konsekwencje naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c., mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę dowodów zebranych w sprawie w postaci zeznań świadków: 1) A. W., M. K., G. L. oraz E. W., polegającą na wywiedzeniu, że zeznania ww. świadków potwierdziły, że wszystkie pielęgniarki operacyjne wykonują tożsame obowiązki, a odpowiedzialność jest taka sama i nie zależy od wynagrodzenia, podczas gdy:
4. a)świadek A. W., legitymująca się wykształceniem magisterskim z pielęgniarstwa oraz specjalizacją z pielęgniarstwa operacyjnego, zeznała że: - świadek bierze udział w operacjach wysokospecjalistycznych, a Powódka w takich operacjach nie uczestniczy; - wiedza zdobyta podczas studiów magisterskich wiele ułatwia przy wykonywaniu obowiązków na bloku operacyjnym, - powódka stara się dorównać innym pielęgniarkom; - szkoli młodsze koleżanki, a pracując na pół etatu jest ciężko szkolić.
5. b)świadek M. K., legitymująca się wykształceniem magisterskim z pielęgniarstwa oraz specjalizacją z pielęgniarstwa operacyjnego, zeznała, że: - praca powódki a jej, różni się, gdyż świadek jest pielęgniarką koordynującą i zajmuje się zamawianiem sprzętu; świadek uczestniczy w operacjach laparoskopowych a powódka w operacjach klasycznych; - świadek szkoli nowe osoby, a powódka się tym nie zajmuje; zamawia sprzęt medyczny potrzebny na danym odcinku operacji, a powódka nie zamawia sprzętu medycznego; po specjalizacji wiedza jest bardziej szczegółowa
6. c)świadek G. L., legitymująca się wykształceniem magisterskim z pielęgniarstwa oraz specjalizacją z pielęgniarstwa operacyjnego, zeznała że: - wiedza zdobyta podczas studiów magisterskich i specjalizacji przedkłada się na zadania wykonywane przez pielęgniarki na bloku operacyjnym, ponieważ jest to wiedza uaktualniona; wiedza ze studiów magisterskich jest na pewno rozszerzona; - powódka pracuje tylko na rannych zmianach, w ramach których bierze udział wyłącznie w operacjach planowych, których przebieg jest znany wcześniej, dzięki czemu można się do nich przygotować. Natomiast świadek bierze udział w operacjach na ostrym dyżurze, których zakres stanowi szerokie spektrum oraz różne możliwości, w zależności od przypadków jakie zdarzają się w trakcie dyżuru.
7. d)świadek E. W., legitymująca się wykształceniem magisterskim z pielęgniarstwa oraz specjalizacją z pielęgniarstwa operacyjnego, zeznała, że: - posiadane wykształcenie magisterskie uprawnia ją do wykonywania dodatkowych zadań; - w toku studiów magisterskich uczyła się m.in. zarządzania oraz wielu innych rzeczy, których koleżanki nie miały, jeżeli nie ukończyły tych studiów. II naruszenie przepisu postępowania, tj. art.

§ 1

k.p.c., poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności co do kwoty 10.794,45 zł, podczas gdy przepis art.

§ 1k. p.c.

nakazuje Sądowi nadanie wyrokowi przy jego wydaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika, co w okolicznościach niniejszej sprawy winno wynosić maksymalnie 4.093,27 zł; III naruszenie przepisu postępowania, tj. § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), poprzez zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powódki kwoty 90 zł, ponad zasądzoną w pkt IV zaskarżonego wyroku kwotę 2.700,00 zł, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie powinna zostać zastosowana stawka minimalna z § 9 ust. 1 pkt 1 ww. Rozporządzenia, który swym zakresem nie obejmuje spraw o naruszenie zasady równego traktowania w wynagrodzeniu i o roszczenia z tym związane, tym bardziej, że Sąd w pkt IV zaskarżonego wyroku zasądził od Pozwanego na rzecz Powódki koszty zastępstwa procesowego według § 9 ust 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 ww. Rozporządzenia Pozwany zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 18 § 3 k.p., poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że umowa o pracę zawarta między powódką a pozwanym zawiera postanowienia, które naruszają zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy pozwany nie naruszył zasady równego traktowania w zatrudnieniu, gdyż ze względu na istotną i relewantną cechę pracowników lepiej wynagradzanych (posiadane wykształcenie magisterskie oraz specjalizacja z pielęgniarstwa operacyjnego) dokonał usprawiedliwionej i racjonalnej dyferencjacji wynagrodzeń pielęgniarek zatrudnionych przez pozwanego na bloku operacyjnym; 2) art. 18 3d k.p., poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że pozwany naruszył wobec powódki zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy pozwany nie naruszył zasady równego traktowania w zatrudnieniu, gdyż ze względu na istotną i relewantną cechę pracowników lepiej wynagradzanych (posiadane wykształcenie magisterskie oraz specjalizacja z pielęgniarstwa operacyjnego) dokonał usprawiedliwionej i racjonalnej dyferencjacji wynagrodzeń pielęgniarek zatrudnionych przez pozwanego na bloku operacyjnym. (apelacja – k. 223-227 a.s.) Powódka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego od pozwanego na rzecz powódki w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. (odp. na apelację – k. 242-249 a.s.) Sąd Okręgowy w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 367 1 § 1 k.p.c., który został wprowadzony ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1860) i wszedł w życie w dniu 28 września 2023 r. - sąd odwoławczy rozpoznaje apelację w składzie jednego sędziego z wyjątkiem spraw: 1) o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia choćby w jednej z wniesionych apelacji przekracza milion złotych, 2) rozpoznawanych w pierwszej instancji przez sąd okręgowy jako właściwy rzeczowo, z uwzględnieniem pkt 1, 3) rozpoznawanych w pierwszej instancji w składzie trzech sędziów na podstawie art. 47 § 4 - które podlegają rozpoznaniu w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. w postępowaniach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy sąd rozpoznaje sprawę w składzie zgodnym z przepisami ustawy zmienianej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Jeżeli na podstawie przepisów dotychczasowych do rozpoznania sprawy wyznaczono skład trzech sędziów, dalsze jej prowadzenie przejmuje sędzia wyznaczony jako sprawozdawca. Czynności dokonane przez sąd w składzie zgodnym z przepisami dotychczasowymi pozostają w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę w składzie zgodnym z przepisami dotychczasowymi, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy doszło do zamknięcia rozprawy. Zważywszy na powyższą regulację niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu przez sąd w składzie jednego sędziego. Apelację należało oddalić. Zgodnie z utrwaloną judykaturą, Sąd II instancji w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności, które mogłyby wskazywać na nieważność postępowania. Zgodnie natomiast z art. 382 k.p.c. sąd drugiej instancji orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym. Przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy działania sądu drugiej instancji, gdyż swoją funkcję merytoryczną (rozpoznawczą) sąd ten spełnia – w zależności od potrzeb oraz wniosków stron – stosując (przez odesłanie zawarte w art. 391 k.p.c.) właściwe przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Art. 382 k.p.c. nie nakłada przy tym na sąd drugiej instancji obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego, lecz sąd ten jest władny samodzielnie dokonać ustaleń faktycznych bez potrzeby uzupełniania materiału dowodowego zebranego przed sądem pierwszej instancji, o ile zachodzą ku temu potrzeby (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1999 r., III CKN 254/98, LEX nr 521901; z dnia 2 marca 2000 r., III CKN 257/00, LEX nr 530723 i z dnia 17 lipca 2008 r., II CSK 102/08, LEX nr 447689). Zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. i błędnego ustalenia faktów okazały się bezzasadne. W tym miejscu należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. i zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (inaczej nazywany zarzutem sprzeczności ustaleń sądu z treścią zebranego materiału dowodowego), to dwa różne zarzuty, choć często pozostające w związku. Należy bowiem zauważyć, że w praktyce występuje swoista gradacja błędów, których może dopuścić się Sąd orzekający. Po pierwsze, uchybienia mogą dotyczyć gromadzenia materiału dowodowego oraz szerokorozumianego prowadzenia postępowania przez Sąd. W drugiej kolejności, gdy materiał dowodowy zostanie prawidłowo zebrany należy podjąć analizę w obrębie jego oceny. Wówczas mogą się pojawić błędy dotyczące zasady swobodnej oceny dowodów. Dopiero gdy materiał dowodowy zostanie prawidłowo zebrany i właściwie oceniony, mogą być poczynione ustalenia faktyczne. Wówczas może wystąpić sprzeczność poczynionych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego. Niewadliwe ustalenia faktyczne dopiero pozwalają na ocenę zastosowania przez Sąd prawa materialnego, przy czym w kolejności wyboru normy prawnej, jej wykładni i zastosowania (subsumpcji) (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 12 stycznia 2016 r. V ACa 613/15). Z uwagi na obszerność postawionych zarzutów, należy wskazać, że Sąd II instancji ma obowiązek rozważenia wszystkich zarzutów, ale nie ma obowiązku indywidualnego odnoszenia się do każdego z nich, a także do każdego przepisu wskazanego jako podstawa zarzutu, bez względu na to, jak absurdalne by to było. Sąd ten powinien dostrzec podnoszone w apelacji problemy i zarzuty merytoryczne i wspólnie się do nich odnieść, bez względu na to, ile i które przepisy zostałyby wskazane jako podstawa każdego problemu (postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2019 roku, sygn. akt IV CSK 432/18). Sąd II instancji podzielił ustalenia faktyczne Sądu I instancji poczynione w toku postępowania i przyjął je za własne. W ocenie Sądu II instancji, Sąd Rejonowy poczynił szczegółową i kompleksową ocenę wszelkich zgromadzonych w sprawie dowodów. Sąd Rejonowy przeprowadzając postepowanie dowodowe przesłuchał licznych świadków i analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego wyklucza podzielenie twierdzeń pozwanego aby obowiązki pielęgniarek były zróżnicowane i zróżnicowane od wykształcenia. Zeznania świadków: A. W., M. K., G. L. i E. W. – do których odwołuje się pozwany w apelacji, zawierają wyrwane z kontekstu wypowiedzi, których analiza całościowa nie prowadzi do wniosków, aby Sąd Rejonowy błędnie ocenił te zeznania jako wiarygodne w sytuacji, gdy zdaniem pozwanego potwierdzały stanowisko pozwanego. Sąd I instancji ustalając stan faktyczny, nie pominął w ocenie dowodów żadnych dopuszczonych dowodów, a jedynie dokonał ich oceny i wiarygodności odmiennie, niż chciałaby tego strona pozwana. W ocenie Sądu II instancji zasady doświadczenia życiowego i logiki uzasadniają wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków wskazanych przez Sąd I instancji. Apelacja zaś stanowi jedynie dowolną polemikę strony pozwanej niezadowolonej z niekorzystnego dla niej wyroku i uzasadnienia. Podstawą zarzutów apelacyjnych dotyczących art. 233 § 1 k.p.c. i błędnego ustalenia faktów są jedynie subiektywne odczucia i wyobrażenia strony pozwanej, niepoparte żadnymi dowodami, ani przepisami prawa. Sąd I instancji oceniał dowody z zeznań świadków i stron zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego myślenia, biorąc przy tym pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W ocenie Sądu II instancji, wbrew stanowisku pozwanego, w niniejszej sprawie praca powódki niczym nie różniła się od pracy wykonywanej przez pielęgniarki/pielęgniarzy posiadających wyższe wykształcenie. Potwierdzeniem tego są zeznania wszystkich przesłuchanych w sprawie świadków, w tym również wskazanych w złożonej apelacji A. W., M. K., G. L. i E. W.. Jak bowiem zeznała świadek H. S.: powódka uczestniczy w zabiegach operacyjnych według planu operacyjnego, jest wyznaczona przez oddziałową do danej sali, albo jako czysta albo jako lotna; powódka zajmuje się dokumentacją medyczną. Instrumentuje przy zabiegu. Zajmuje się chorymi, jeżeli jest wyznaczona jako pielęgniarka z doświadczeniem, to bierze udział w przetargu; na CBO mamy 70 etatów pielęgniarek; pielęgniarki pracują w bloku operacyjnym i mają ten sam zakres obowiązków; powódka na pewno szkoli młodsze pielęgniarki. W bloku operacyjnym nie ma zadań tylko dla pielęgniarek z wyższym wykształceniem; praca każdej pielęgniarki operacyjnej jest taka sama. Ilościowo też jest taka sama; jakość pracy powódki nie rożni się od operacyjnych pielęgniarek. Jak zeznała świadek J. J.: powódka skończyła kurs kwalifikacyjny i specjalizację, przygotowuje do operacji, instrumentuje, raz jest pielęgniarką umytą raz lotną; powódka prowadzi dokumentację medyczną, na sali operacyjnej muszą być 2 pielęgniarki. Pomaga adoptować się nowym pielęgniarkom; nie ma zadań, których powódka w ramach wykształcenia nie może wykonać; ja uczestniczę w komisjach przetargowych. Tu wskazane jest doświadczenie. Wiedza nie ma wpływu na pracę w komisjach przetargowych. Na bloku operacyjnym wykształcenie nie ma znaczenia; wynagrodzenie jest różnicowane na podstawie ustawy. Zakres odpowiedzialności pielęgniarek jest taki sam. Ponadto zeznania świadków B. Z., A. W., M. K., G. L., E. W., K. K.

§ 1k.p.c.

Zgodnie z powyższym przepisem zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Przepis art. 334 § 4 i art. 335 § 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio; nie stosuje się przepisu art. 335 §

1. Miesięczne wynagrodzenie brutto powódki obliczone według zasad ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wynosiło 17.764,36 zł. Stąd też rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego zawarte w pkt VII wyroku jest prawidłowe. Sąd I instancji prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy, trafnie zastosował również normy prawa materialnego. Nie ma więc podstaw do uwzględnienia zarzutów formułowanych przez pozwanego w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 18 § 3 k.p oraz art. 18 3d k.p., skoro pozwany faktycznie dopuścił się nierównego traktowania pracowników w zakresie nieuzasadnionego zróżnicowania wynagrodzeń w sytuacji wykonywania tych samych obowiązków, co w efekcie uprawniało Sąd Rejonowy do dokonania wyrównania wynagrodzenia powódki, zgodnie z żądaniem pozwu. Nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia § 9 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Pozwany wskazywał bowiem, że Sąd Rejonowy niezasadnie zasądził na rzecz powódki 90 zł, ponad zasądzoną w pkt IV zaskarżonego wyroku kwotę 2700 zł, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie powinna zostać zastosowana stawka minimalna z § 9 ust. 1 pkt 1 ww. Rozporządzenia, który swym zakresem nie obejmuje sprawy o naruszenie zasady równego traktowania w wynagrodzeniu i o roszczenia z tym związane, tym bardziej, że Sąd w pkt IV zaskarżonego wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powódki koszty zastępstwa procesowego według § 9 ust 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 ww. Rozporządzenia. W niniejszej sprawie powódka domagała się dwóch rodzajowo różnych roszczeń, tj. ustalenia treści umowy o pracę zawartej pomiędzy stronami i zasądzenia od pozwanego odszkodowania za dyskryminujące ukształtowanie wynagrodzenia powódki. Wskazać należy, że przedmiotowa sprawa dotyczyła dwóch roszczeń tj. roszczenia odszkodowawczego, co do którego Sąd Rejonowy zasądził zwrot kosztów postępowania na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. § 2 pkt 5 rozporządzenia oraz roszczenia o ustalenie treści umowy o pracę, co do którego Sąd Rejonowy zasądził zwrot kosztów postępowania na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z uwagi na fakt, że przepis ten odnosi się wprost do nawiązania umowy o pracę, zaś wyrok Sądu Rejonowego kształtuje niejako na nowo warunki nawiązanej umowy o pracę w zakresie wynagrodzenia powódki, co uzasadniało zastosowanie ww. przepisu. To mając na uwadze, Sąd II instancji na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł, jak w pkt
2. wyroku. Sąd II instancji orzekł o kosztach procesu w postępowaniu apelacyjnym zgodnie z dyspozycją art. 98 § 1 k.p.c., na podstawie którego strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Zgodnie z regulacją art. 98 § 3 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Na koszty celowego dochodzenia swoich praw przez powódkę składało się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego ustalone zgodnie regulacją § 2 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 (w zakresie roszczenia o odszkodowanie za naruszenie zasad równego traktowania w zatrudnieniu -1350 zł) oraz § 9 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 (w zakresie roszczenia o ustalenie warunków zatrudnienia -180 zł) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. To mając na uwadze Sąd II instancji orzekł, jak w pkt
3. wyroku. sędzia del. Maria Kowalska