Jednocześnie dodać należy, że nie jest wystarczające wskazanie w umowie, że ryzyko związane ze zmianą kursu waluty ponosi kredytobiorca /…/ oraz odebranie standardowego oświadczenia, zawartego we wniosku o udzielenie kredytu, o standardowej treści, że została poinformowana o ponoszeniu ryzyka wynikającego ze zmiany kursu waluty oraz przyjęła do wiadomości i akceptuje to ryzyko – Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II CSK 483/
kc - postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Wadliwe przedstawienie produktu, poprzez nieprawidłowe poinformowanie i nie wyjaśnienie ryzyka walutowego, było sprzeczne z prawem z dobrymi obyczajami i doprowadziło do rażącego naruszenia interesów powodów. Zapisy te dotyczące świadczenia głównego maja charakter abuzywny powodują nieważność całej umowy. Umowa taka po podniesieniu zarzutu nieważności staje się bezskuteczna od samego początku – Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r. III CZP 6/21. W cytowanej uchwale Sąd Najwyższy ustanowił zasadę - jeżeli bez bezskutecznego postanowienia umowa kredytu nie może wiązać, konsumentowi i kredytodawcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy (art. 410 § 1 kc w związku z art. 405 k.c.). W kontekście tej zasady i podniesieniu zarzutu nieważności w pozwie, roszczenie nie jest przedawnione. Z tych względów rozliczenia finansowego stron, w sytuacji stwierdzenia nieważności umowy, nie można dokonywać w oparciu o przepisy zobowiązań z umów wzajemnych, zastosowanie mają przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu – art. 405 – 411 kc właściwe do rozliczenia umowy dwustronnej zobowiązującej i odpłatnej - świadczenia nienależnego. Świadczenie podlega zwrotowi, gdy czynność prawna będąca dla niego podstawą jest nieważna. Przepis stanowi materialno-prawną podstawę odpowiedzialności pozwanego. W niniejszym sporze oznacza to, że obowiązuje zasada dwóch kondykcji. Wysokość roszczenia powoda w wysokości 188.849,04 zł wynika z dokumentów pozwanego Banku. Zaświadczenie Banku, oraz dowody wpłaty rat kredytowo odsetkowych wystawione przez Bank stanowią podstawę matematycznego wyliczenia spłaconego kredytu. Zaświadczenie Banku nie było dokumentem kwestionowanym przez pozwany Bank natomiast, co do matematycznego wyliczenia pozwany nie zgłosił konkretnych zarzutów, które skutecznie to wyliczenie zakwestionowałby. Na zakończenie, sąd I instancji stwierdził, że powód ma interes prawny w wytoczeniu powództwa o ustalenie – art. 189 kpc (por. – wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 8 marca 2018 r. I ACa 915/17). Celem żądania o ustalenie jest wyeliminowanie niepewności, co do istnienia i wątpliwości co do treści łączącego strony procesu stosunku zobowiązaniowego mającego charakter długotrwały. Zdaniem Sądu Okręgowego zarzut zatrzymania nie znajdowął uzasadnienia prawnego, co zostało poparte rozważaniami Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy uznał natomiast, że zarzut potrącenia zasługiwał na uwzględnienie (art. 498 § 1 i 2 kc). Uznając zatem za skutecznie prawnie zgłoszony zarzut potracenia, Sąd dokonał umorzenia wzajemnie posiadanych wierzytelności tj. kwoty wierzytelności powodów oznaczonej w żądaniu głównym 188 849, 04 zł z wierzytelnością pozwanego Banku w wysokości 300 000 zł wypłaconego pozwanym kredytu. W związku z tym, że wierzytelność powodów była niższa powództwo w tym zakresie oddalono w całości. Sąd meriti na zakończenie wskazał, że podstawę prawna rozstrzygnięcia stanowiły przepisy: art 69 prawa bankowego, art.
w zw. z art. 58 kc, 405 kc, 410 kc. oraz art. 498 § 1 i 2 kc w zw. z art. 203 1 kpc. Na marginesie z uwagi na fakt, iż wystarczające do rozstrzygnięcia żądania zapłaty było uwzględnienie zarzutu potrącenia kwoty 300 000 zł wypłaconego kredytu, Sąd Okręgowy wskazał jedynie, że żądanie potrącenia kwoty 126 359,43 zł tytułem wynagrodzenia z tytułu korzystania z kapitału jest chybione i pozbawione podstawy prawnej, co sąd ten poparł orzecznictwem TSUE. Na podstawie art. 189 kpc, art 69 prawa bankowego, art.
w zw. z art. 58 kc, 405 kc, 410 kc. Sąd Okręgowy ustalił, że umowa że umowa kredytowa na cele mieszkaniowe (...) nr (...) zawarta w dniu 27 października 2008 r pomiędzy (...) Bankiem S.A. z siedzibą w W. (obecnie (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W.) a M. K., D. K. jest bezskuteczna od początku. Żądanie zapłaty oddalono uznając skuteczność zarzutu potrącenia. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 kpc, powodowie ( koszty 11 834 zł) wygrali spór w 61 % przegrali 39%. Koszty pozwanego 10834 zł. Zasądzono od pozwanego łącznie na rzecz powodów 2.994,09 zł (dwa tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt cztery złote i dziewięć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany bank. 2.Zaskarżył Wyrok w części, tj. w zakresie pkt. 1 i 3; 3. Zaskarżonemu Wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów postepowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonego Wyroku, tj.: a) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów, dokonanie oceny dowodów z naruszeniem zasad doświadczenia życiowego i powszechnie przyjętymi regułami logiki, w sposób nieobiektywny, wybiórczy i z góry ukierunkowany na wykazanie obranych tez, co skutkowało przyjęciem za udowodnione okoliczności nie znajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, tj. błędne ustalenie że: -Pozwany może dowolnie określać kursy waluty w tabeli kursów, a w konsekwencji uznanie, że ma niczym nieograniczoną, swobodną możliwość wpływania na wysokość zobowiązania Powodów, w sytuacji, gdy kryteria, które ostatecznie decydują o kursie ogłoszonym w tabeli bankowej, nie pozostają w wyłącznej gestii Pozwanego, który posiadał i nadal posiada status Dealera Rynku Pieniężnego Narodowego Banku Polskiego, co oznacza, że to na podstawie kwotowań kursów Banku swoje kursy ustala Narodowy Bank Polski, -Powód został w nienależyty sposób poinformowany o zasadach funkcjonowania kredytu, podczas gdy w § 11 ust. 5 umowy kredytu na cele mieszkaniowe (...) Nr (...) zawarta w dniu 27 października 2008 r. (dalej: „Umowa Kredytu”) Powód złożył oświadczenie, że z tymi zasadami się zapoznał, -Powód nie został poinformowany o ryzyku i nie miał na ten temat wiedzy, podczas gdy w § 11 ust. 4 Umowy Kredytu Powód złożył oświadczenie, że został poinformowany o ryzyku, b)art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 227, 232 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z zeznań świadków K. D.
poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że klauzula kursowa, tj. postanowienia określające sposób ustalenia kursu wymiany walut mający zastosowanie przy indeksacji kredytu do CHF oraz wyliczeniu wysokości rat kredytu, uznane przez Sąd I instancji za niedozwolone postanowienia umowne, określają główne świadczenia stron, podczas gdy klauzula kursowa wyłącznie doprecyzowuje klauzulę indeksacyjną d)art.
385 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że postanowienia dotyczące indeksacji oraz wyliczenia rat kredytu zawarte w Umowie Kredytu są abuzywne, podczas gdy nie wystąpiły przesłanki umożliwiające taką kwalifikację tych postanowień umownych, albowiem: -klauzule te zostały indywidualnie uzgodnione z konsumentem, -postanowienia Umowy Kredytu nie naruszają interesów Powoda (w żadnym stopniu - tym bardziej nie naruszają ich w sposób rażący) oraz nie godzą w dobre obyczaje e)art.
poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że postanowienia zawarte w §2 ust. 2, § 4 ust. la, § 9 ust. 2 zd. 2 Umowy Kredytu są niedozwolonymi postanowieniami umownymi, a w konsekwencji nie wiązały stron, albowiem w Umowie Kredytu nie wskazano mechanizmu tworzenia tabeli kursowej, podczas gdy brak taki nie przesądza o dowolności kursu tabelowego; f)art. 4 w zw. z art. 1 ust. 1 lit.
w zw. z art. 56 k.c., 354 § 1 k.c. i w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG poprzez ich błędną wykładnię, która skutkowała zaniechaniem ustalenia przez Sąd I instancji treści stosunku zobowiązaniowego obowiązującego między stronami po wyeliminowaniu z Umowy Kredytu postanowień niedozwolonych (przy założeniu niekorzystnej dla Pozwanego interpretacji, zgodnie z którą takie postanowienia znajdują się w Umowie Kredytu) i ograniczeniu się przez Sąd I instancji jedynie do ustaleń negatywnych (tj. jakie postanowienia nie obowiązują), bez dokonania wykładni treści Umowy Kredytu w części pozostałej w mocy, co ostatecznie doprowadziło Sąd do ustalenia nieważności całej Umowy Kredytu, podczas gdy właściwym rozwiązaniem powinno być ustalenie przez Sąd, w oparciu o przepisy dyspozytywne, według jakich kursów mają zostać zrealizowane rozliczenia pomiędzy stronami; h)art.
w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 w zw. z art. 65 § 1 i 2 k.c. oraz art. 358 § 2 i 3 k.c. oraz art. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o Narodowym Banku Polskim oraz art. L ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - przepisy wprowadzające kodeks cywilny oraz art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe poprzez ich błędną wykładnię skutkującą: -uniemożliwieniem kredytobiorcy spłaty kredytu bezpośrednio w walucie obcej i to również w odniesieniu do zobowiązań, które powstały przed wejściem w życie art. 69 ust. 3 Prawa Bankowego w aktualnym brzmieniu, -zaniechaniem zastosowania przez Sąd I instancji do rozliczeń z tytułu Umowy Kredytu (przy założeniu niekorzystnej dla Pozwanego interpretacji, zgodnie z którą odesłanie do Tabeli Kursów zostanie uznane za bezskuteczne) kursu średniego NBP i to również w odniesieniu do zobowiązań, które powstały przed wejściem w życie art. 358§2 k.c. w jego aktualnym brzmieniu; i)art.
k.c. w zw. z art. 58 § 1 i 3 k.c. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na dokonaniu nieprawidłowej oceny relacji art. 58 § 1 i 3 k.c. i art.
k.c., a w konsekwencji stwierdzenie nieważności Umowy Kredytu z uwagi na rzekomą abuzywność postanowień Umowy Kredytu na podstawie art. 58 k.c., z pominięciem art.
w sytuacji, gdy art.
i następne k.c. stanowią element szerszego systemu ochrony konsumenta, w którym sankcja nieważności ustępuje przed sankcją bezskuteczności i braku związania niedozwolonym postanowieniem umownym; j) art. 405 k.c. w zw. z art. 410 § 2 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zakwalifikowaniu świadczeń spełnionych przez Powoda jako nienależnych, pomimo tego, iż: -świadczenie Powoda znajdowało podstawę w łączącej strony Umowie Kredytu, -Powód świadomie i dobrowolne spełniał nienależne (jego zdaniem) świadczenie, godząc się tym samym ze swoim zubożeniem; 4. W zakresie postępowania dowodowego, na podstawie art. 380 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c., apelujący wniósł o zmianę postanowienia dowodowego i dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków K. D.
i nast., z czego Sąd Okręgowy w pełni wywiązał się, co w szczególności odnosi się do zawartej w umowie klauzuli indeksacyjnej, z którą w związku pozostawało zarówno jednostronne uprawnienie banku do ustalania kursów waluty indeksacyjnej w opracowywanych przez siebie tabelach kursowych, jak i obarczenie powodów nieograniczonym ryzykiem walutowym. W art.
przewidziany został szczególny rodzaj sankcji, który należy odróżnić od nieważności (w rozumieniu art. 58kc), wzruszalności oraz bezskuteczności względnej i zawieszonej, a jest to sankcja bezskuteczności ex lege, która znajduje zastosowanie z mocy ustawy i działa ex tunc, natomiast orzeczenie sądowe, w którym dane postanowienie umowne zostaje uznane za niedozwolone, ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2021 r., I NSNc 333/21). Sąd Apelacyjny podziela stanowisko sądu meriti, że omawiane klauzule zawarte w §2 ust.2, §4 ust.1a (wypłata kredytu przy zastosowaniu kursu kupna walut dla CHF obowiązującego w banku w dniu uruchomienia kredytu), a także w §9 ust.2 zd. 2 umowy (zasady spłaty rat kredytu według kursu sprzedaży zgodnie z tabelą kursów obowiązująca u pozwanego), należało zaliczyć do głównych świadczeń stron. Zmiana kursu waluty indeksacyjnej (CHF), która ma z kolei wpływ na kształtowanie się kursów stosowanych przez pozwanego, a tym samym na wysokość spreadu walutowego, wpływała bowiem w sposób bezpośredni z jednej strony na wysokość zobowiązań kredytobiorców, jak i na wysokość wierzytelności kredytodawcy. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z 30 września 2020 r., I CSK 556/18, "zastrzeżone w umowie kredytu złotowego indeksowanego do waluty obcej klauzule, a zatem także klauzule zamieszczone we wzorcach umownych kształtujące mechanizm indeksacji, określają główne świadczenie kredytobiorcy". Obecnie pogląd ten dominuje w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. wyroki: z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18; z 2 czerwca 2021 r., I (...) 55/21). Pogląd ten ukształtował się częściowo pod wpływem wyroku TSUE z 30 kwietnia 2014 r. w sprawie C-26/13 Á. K., H. R. przeciwko (...). (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 14 lipca 2017 r., II CSK 803/16). "Za postanowienia umowne mieszczące się w pojęciu <<głównego przedmiotu umowy>> w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy uważać te, które określają podstawowe świadczenia w ramach danej umowy i które z tego względu charakteryzują tę umowę (por. wyroki TSUE: z 30 kwietnia 2014 r. w sprawie C-26/13, Á. K., H. R. przeciwko (...), pkt 49-50; z 26 lutego 2015 r. w sprawie C-143/13, B. M. i I. O. M. przeciwko S.C. (...) România SA, pkt 54; z 23 kwietnia 2015 r. w sprawie C-96/14, J.-C. V. H. przeciwko (...) SA, pkt 33; z 20 września 2017 r. w sprawie C-186/16, R. P. A. i in. przeciwko (...) SA, pkt 35. Za takie uznawane są m.in. postanowienia (określane niekiedy jako <<klauzule ryzyka walutowego>>), które wiążą się z obciążeniem kredytobiorcy - konsumenta ryzykiem zmiany kursu waluty i związanym z tym ryzykiem zwiększenia kosztu kredytu (por. wyroki TSUE: z 20 września 2017 r. w sprawie C-186/16, R. P. A. i in. przeciwko (...) SA, pkt 37; z 20 września 2018 r. w sprawie C- 51/17, (...) Bank (...). I (...) Faktoring K. Z.. przeciwko T. I. i E. K., pkt 68; z 14 marca 2019 r. w sprawie C-118/17, Z. D. przeciwko (...) Bank Hungary Z.., pkt 48; z 3 października 2019 r. w sprawie C-260/18, K. D.
2 k.c.). Takie rozwiązanie, wywodzące się z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, opiera się na założeniu, zgodnie z którym postanowienia określające główne świadczenia stron zazwyczaj odzwierciedlają rzeczywistą wolę konsumenta, gdyż do ich treści strony przywiązują z reguły największą wagę. W związku z tym zasada ochrony konsumenta musi ustąpić ogólnej zasadzie autonomii woli obowiązującej w prawie cywilnym. Wyłączenie spod kontroli nie może jednak obejmować postanowień nietransparentnych, gdyż w ich przypadku konsument nie ma możliwość łatwej oceny rozmiarów swojego świadczenia i jego relacji do rozmiarów świadczenia drugiej strony. Interpretując art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 w podobnym kontekście, TSUE uznał, że "wymóg, zgodnie z którym warunek umowny musi być wyrażony prostym i zrozumiałym językiem, powinien być rozumiany jako nakazujący nie tylko, by dany warunek był zrozumiały dla konsumenta z gramatycznego punktu widzenia, ale także, by umowa przedstawiała w sposób przejrzysty konkretne działanie mechanizmu wymiany waluty obcej, do którego odnosi się ów warunek, a także związek między tym mechanizmem a mechanizmem przewidzianym w innych warunkach dotyczących uruchomienia kredytu, tak by rzeczony konsument był w stanie oszacować, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego z tej umowy konsekwencje ekonomiczne" (wyrok z 30 kwietnia 2014 r. w sprawie C-26/13, K. i K. R. przeciwko (...), pkt 75; podobnie wyrok TSUE z 20 września 2017 r. w sprawie C-186/16, R. P. A. i in. przeciwko (...) SA, pkt 45). W analizowanym przypadku, co wynikało bezsprzecznie z przytoczonych powyżej postanowień umownych, kredyt był wypłacony, przy zastosowaniu kursu kupna walut dla CHF ustalonego przez kredytodawcę. A zatem to pozwany, w sposób jednostronny, bez określenia w umowie obiektywnych kryteriów ustalania tego kursu decydował, jaki kurs kupna CHF zostanie zastosowany przy wypłacie kredytu, a jaki kurs sprzedaży przy jego spłacie, a w konsekwencji w sposób jednostronny, bez jakiejkolwiek kontroli ze strony powodów, był uprawniony do ukształtowania początkowego salda kredytu określonego w PLN, jak i ostatecznej wysokości zobowiązania ciążącego na powodach. Sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie interesów powodów jako konsumentów polegało w tym przypadku na uzależnieniu wysokości świadczenia banku oraz wysokości świadczenia konsumenta od swobodnej decyzji banku. Przeliczenie kwoty kredytu na złotówki w chwili jego wypłaty, służyło bowiem określeniu wysokości świadczenia konsumenta. Oczywistym pozostaje, że odpowiednio niekorzystne ukształtowanie kursu kupna CHF (jego zaniżenie), powodowało, że przy chęci uzyskania określonego kredytu w PLN, kredytobiorca „nabywał” odpowiednio większą ilość CHF, niż gdyby miało to miejsce, gdyby kurs kupna CHF był uczciwy, w szczególności odnoszący się do kursów ustalanych przez NBP. Adekwatna sytuacja, odnosiła się do spłaty kredytu, z tą zmianą, że kurs sprzedaży odbiegając od kursu średniego NBP na niekorzyść powodów, powodował, że kredytobiorcy byli zobowiązani do zwrotu pozwanemu świadczenia w wyższej kwocie, niż gdyby kurs sprzedaży CHF był uczciwy W konsekwencji, należało przyjąć w ślad za sądem I instancji, że wskazane postanowienia umowne nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny w rozumieniu art.
c, czego konsekwencją jest brak związania powoda tymi postanowieniami (
W zakresie rozstrzygnięcia, czy powodowie mieli możliwość negocjowania warunków umowy, należy przywołać ogólną regułę interpretacyjną, wypływającą z art. 3 ust. 2 omawianej dyrektywy, który stanowi, że warunki umowy zawsze zostaną uznane za niewynegocjowane indywidualnie, jeżeli zostały sporządzone wcześniej i konsument nie miał w związku z tym wpływu na ich treść (por. uzasadnienie wyroku TSUE z dnia 20 września 2018 r., C-51/17, pkt. 47). Jak wynikało z niepodważonych w sposób skuteczny zeznań powodów, warunki umowy nie były przez nich negocjowane, w szczególności w zakresie działania mechanizmu indeksacji, w oparciu o kurs waluty CHF stosowanej przez pozwany bank przy wypłacie kredytu, jak i jego spłacie. Dalszą kwestią, w ocenie Sądu Apelacyjnego bardziej istotną, był fakt, że powodom nie zostało wyjaśnione w sposób pełny i wszechstronny ryzyko kursowe, które ujawniło się w momencie znaczącego umocnienia się waluty, do której kredyt był indeksowany. Ani postanowienia umowy, ani też regulamin, czy też inne dokumenty, nie przedstawiały symulacji, jak znaczący wzrost kursy CHF do PLN (rzędu, 30%, 50%, a nawet 100%), wpłynie zarówno na wysokość salda kredytu, wysokość poszczególnych rat kredytu, a w konsekwencji kosztów obsługi kredytu, rozumianych jako ilość waluty krajowej niezbędnej na uregulowanie kredytu, którego raty są wyrażone w CHF, w sytuacji kiedy dojdzie do trwałego osłabienia się PLN względem CHF, a nie jedynie krótkotrwałych wahań. Zatem ogólnikowy zapis §11 ust.4 i 5 umowy o ryzyku walutowym miał w ocenie sądu odwoławczego charakter blankietowy. Podsumowując ten fragment rozważań, należało zaaprobować stanowisko sądu I instancji, że po wyeliminowaniu powyższych postanowień umownych, sporna umowa nie mogła być dalej utrzymana w mocy. Wyłączenie mechanizmu waloryzacji i odesłania do ustalanego przez bank kursu kupna, jak i sprzedaży CHF, powoduje niemożliwość ustalenia w walucie obcej równowartości kwoty kredytu wypłaconego w złotych. Z kolei brak mechanizmu waloryzacji i odesłania do kursu sprzedaży franka uniemożliwia ustalenie wysokości płatnych w złotych rat kredytu stanowiących równowartość rat w walucie obcej. Prowadzi to do tego, że umowa bez niedozwolonych postanowień nie określa w istocie essentialia negotii umowy kredytu wynikających z art. 69 prawa bankowego. Nie jest bowiem możliwe ustalenie wysokości głównych świadczeń stron, tj. kwoty kredytu podlegającej zwrotowi. Ponadto po wyeliminowaniu z umowy klauzul waloryzacyjnych odnoszących się do waluty CHF nie jest możliwe utrzymanie umowy w mocy jako umowy kredytu udzielonego w złotych. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest przewidziane w umowie – właściwe dla waluty obcej - oprocentowanie według stopy LIBOR (znacznie niższej od właściwej dla umów złotówkowych stopy WIBOR). Nie jest możliwe utrzymanie umowy przewidującej oprocentowanie według stawki LIBOR przy jednoczesnym wyeliminowaniu z umowy wszelkich powiązań wysokości świadczeń z waluta obcą. Niedopuszczalne jest też – z uwagi na brak umocowania prawnego - zastąpienie przewidzianej w umowie stopy LIBOR, stopą WIBOR. Brak było również możliwości, co Sąd Okręgowy również poddał wszechstronnym rozważaniom, zastąpienia abuzywnych postanowień przepisami dyspozytywnymi. Zatem nie zachodziła w szczególności możliwość uzupełnienia abuzywnych postanowień umownych z odwołaniem się do zwyczaju czy zasad współżycia społecznego (art. 56 k.c., art. 65 § 1 i 2 k.c. i w zw. z art. 354 § 1 k.c.), bądź też przyjęcia na podstawie art. 358§2kc lub art. 41 – prawa wekslowego, średnich kursów CHF/PLN ogłaszanych przez NBP na potrzeby wypłaty, jak i spłaty kredytu. Sąd Apelacyjny podziela zatem stanowisko, że nie można w sytuacji uznania niedozwolonych postanowień umownych za abuzywne zastępować ich żadnymi innymi, mając w szczególności na względzie stanowisko wyrażone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 3 października 2019 r., C-260/18 (w sprawie K. D.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.