w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jeżeli podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. W rozpoznawanej sprawie odwołujący w okresie od 10 sierpnia 2023 roku do 5 sierpnia 2024 roku był uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego z tytułu schorzeń neurologicznych. Natomiast skarżoną decyzją odmówiono odwołującemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, wskazując m.in., że dysfunkcje naruszają sprawność organizmu odwołującego w stopniu wymagającym leczenia specjalistycznego według potrzeb i mają charakter stabilny. Komisja lekarska orzeczenie wydała w dniu 19 sierpnia 2024 roku, skarżona decyzja została wydana w dniu 27 sierpnia 2024 roku, natomiast wraz z odwołaniem odwołujący przedstawił skierowanie do oddziału chirurgicznego na operację z dnia 28 sierpnia 2024 roku z adnotacją, aby telefonicznie umówił termin operacji za dwa tygodnie. Jak wynika z opinii biegłych sądowych niezdolność powstała z racji na stan po operacji schorzenia neurologicznego, z powodu którego do dnia 5 sierpnia 2024 roku był uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego. Organ rentowy z racji na wniesione odwołanie od skarżonej decyzji wiedział również, że odwołujący będzie poddany operacji z powoduj tego schorzenia. Jak wynika z opinii biegłych sądowych do pogorszenia stanu zdrowia odwołującego w stopniu powodującym powstanie niezdolności do pracy doszło wprawdzie po wydaniu zaskarżonej decyzji, jednak doszło do tego z powodu tego samego schorzenia, co uzasadniało zmianę zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu pogorszenie stanu zdrowia odwołującego nie może być w tej sytuacji uznane za nową okoliczność w rozumieniu art.
k.p.c., gdyż przepis ten ma na uwadze schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał lekarz orzecznik i komisja lekarska organu rentowego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 22 grudnia 2013 r., III AUa 460/13). Pogorszenie stanu zdrowia odwołującego w zakresie schorzeń kręgosłupa rozpoznanych już w postępowaniu orzeczniczym ZUS nie stanowiło nowego schorzenia, lecz kolejny etap pogłębiania stwierdzonych u niego chorób. Możliwym jest przyznanie. Poza tym jak wskazał Sąd Apelacyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 4 marca 2024 roku, III AUz 13/24 (i powołane też w tej sprawie orzecznictwo Sądu Najwyższego) możliwym jest przyznanie prawa do świadczenia rentowego po dacie zaskarżonej decyzji odmownej, gdy spełnienie koniecznej przesłanki do nabycia prawa po dacie decyzji jest oczywiste i leży w interesie odwołującego się jako ubezpieczonego. Tak też należało i uważać w niniejszej sprawie, zwłaszcza że odwołujący się stal się niezdolny do pracy dwa i pól miesiąca po wydaniu decyzji. Mając zatem powyższe na uwadze oraz to, że odwołujący się spełnia pozostałe warunki do otrzymania renty z tytułu niezdolności do pracy, niekwestionowane przez organ rentowy, Sąd na mocy art.
zmienił decyzję i przyznał S. Ł. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 11 października 2024 roku do 31 października 2025r. mt
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.