62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 10 marca 2025 r., sygn. akt III K 32/25 1. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) przyjmuje, iż czyny przypisane w pkt 1 i 4, które oskarżony popełnił w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności stanowią ciąg dwóch przestępstw z art.
z art. 91 § 1 kk i za to na podstawie powyższych przepisów w zw. z art. 4 § 1 kk wymierza oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,
kk była jednak tylko formalna albowiem z uwagi na uchybienie dostrzeżone przez Sąd Okręgowy z urzędu zaistniała konieczność modyfikacji w instancji odwoławczej opisu i kwalifikacji prawnej dwóch czynów z art.
Mianowicie, Sąd I instancji nie dostrzegł, że dwa przestępstwa z art.
91 § 1 kk. Zgodnie z przepisem art. 91 § 1 kk jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Oskarżony H. P. pierwszy z czynów z art.
kk popełnił w dniu 8 kwietnia 2023 r., a drugi zaledwie 3 miesiące później, w dniu 15 lipca 2023 r., co należy uznać za „krótki odstęp czasu” w rozumieniu art. 91 § 1 kk. Ponadto, przestępstwa te były popełnione z wykorzystaniem takiej samej sposobności, w zbliżony sposób i były one czynami tego samego typu. Znamienne jest przy tym, że nie zapadł wyrok, chociażby nieprawomocny co do któregokolwiek z tych czynów. Wszystkie ustawowe przesłanki z art. 91 § 1 kk zostały tym samym spełnione, a więc zachowania te (opisane dokładnie w sentencji zaskarżonego wyroku) należało uznać za ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk i wymierzyć za nie jedną karę. Dlatego też, Sąd II instancji zmienił opis i kwalifikację prawną tych czynów. Dokonana zmiana implikowała konieczność orzeczenia na nowo kary za ten ciąg przestępstw. Sąd odwoławczy rozważając nad wymiarem kary wziął pod uwagę trafnie ustalone przez Sąd Rejonowy okoliczności obciążające i łagodzące, stopień winy oraz społecznej szkodliwości osądzanych zachowań. Nie ma potrzeby powtarzania tych wszystkich zagadnień w niniejszym uzasadnieniu, a wystarczające jest powołanie się na wyczerpujące rozważania Sądu Rejonowego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Warto jednak podkreślić, że okoliczności obciążające występujące po stronie oskarżonego przeważały nad okolicznościami łagodzącymi, co wymagało odpowiednio surowej reakcji ze strony wymiaru sprawiedliwości. Podkreślić należy, że oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, wobec której uprzednio orzekane i odbywane kary nie przyniosły oczekiwanego rezultatu resocjalizacyjnego. H. P. znów wszedł w konflikt z prawem, popełniając kolejne czyny zabronione w nieodległym odstępie czasowym, a drugi i trzeci z czynów zarzucanych popełnił odbywając karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Można na tej podstawie wywnioskować, że podsądny jest osobą zdemoralizowaną, na którą nie oddziałują żadne inne środki, poza odpowiednio surowymi karami izolacyjnymi. Przeciwne stanowisko obrony zaprezentowane w apelacji było wysoce subiektywne i nie znajdowało żadnego potwierdzenia w dowodach zgromadzonych w tej sprawie. Warto zwrócić także w tym miejscu uwagę na to, że czyn z art.
kk w momencie popełnienia inkryminowanych czynów zagrożony był alternatywnie karą grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2. Obecnie przestępstwo to zagrożone jest wyłącznie karą pozbawienia wolności do lat 3, co świadczy o zaistniałej potrzebie ustawowego zaostrzenia granic kary wobec sprawców czynów z art.
Wobec uznania przez Sąd Okręgowy, że dwa czyny oskarżonego z art.
91 § 1 kk sankcję stanowiła kary grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 3 (na podstawie art. 4 § 1 kk wedle ustawy z daty czynów przypisanych oskarżonemu). Nie można przy tym przeceniać, że oskarżony przyznał się do winy i złożył wyjaśnienia, gdyż każdorazowo został on zatrzymany „na gorącym uczynku”. Przyznanie się do popełnienia czynów z art.
91 § 1 kk, stanowiące pewną okoliczność łagodzącą, miało jednak znaczenie drugorzędne przy kształtowaniu ostatecznego wymiaru kary za ten ciąg przestępstw, zwłaszcza że oskarżony nie był w tym konsekwentny, gdyż podczas przesłuchania w dniu 24 października 2024 r. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Nietrafione były przy tym uwagi obrońcy, że w wypadku nikt nie ucierpiał. Fakt braku ofiar nieodpowiedzialnego zachowania oskarżonego jest jedynie zasługą zdarzeń losowych, a nie woli sprawcy. Okoliczność ta była więc bez znaczenia. Przy czym nie sposób pominąć, że za każdym razem kiedy oskarżony decydował się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości dochodziło do zawinionych przez niego zdarzeń drogowych, co wskazuje na duże zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego powodowane zachowaniem podsądnego. Wniosek ten przemawiał za orzeczeniem odpowiednio długiego okresu zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez H. P. celem zapewnienia bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego oraz uświadomienia sprawcy, że tego typu lekkomyślnie i nieodpowiedzialne zachowania są absolutnie niedopuszczalne i zawsze czeka za nie odpowiednio surowa reakcja karna. Nieskuteczny okazał się też podany w apelacji argument, że oskarżony będzie musiał poddać się zabiegowi operacyjnemu ponieważ stanowi to prostą konsekwencję jego skrajnie nieodpowiedzialnego zachowania, gdzie pomimo znajdowania się z stanie silnego upojenia alkoholowego, nie mając prawa jazdy, zdecydował się na kierowanie pojazdem mechanicznym w ruchu drogowym i doprowadził do poważnego zdarzenia drogowego, w wyniku którego doznał obrażeń ciała. Mając na względzie wszystkie okoliczności wymienione i opisane powyżej, a także te wskazane w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, Sąd Okręgowy uznał, że odpowiednia za ciąg dwóch przestępstw z art.
Wymierzenie w takiej sytuacji proponowanej przez obrońcę kary wolnościowej – ograniczenia wolności – było teoretycznie możliwe, jednakże określenie kary za tego typu ciąg przestępstw na tak łagodnym poziomie nie spełniłoby wszystkich celów kary, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Wobec dokonanej zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynów z art.
P., Sąd Okręgowy na nowo orzekł o środku karnym oraz świadczeniu pieniężnym, bacząc jednocześnie aby z racji kierunku wniesionej apelacji, żadne z orzeczeń nie pogorszyło sytuacji podsądnego (zakaz reformationis in peius z art. 434 § 1 kpk). Dla czytelności sporządzanego uzasadnienia zasadne było przedstawienie podstaw określenia wymiaru tych środków w tym miejscu, gdzie przestawione zostało wyczerpująco stanowisko organu odwoławczego co do wymiaru kary zasadniczej za przypisany oskarżonemu ciąg przestępstw z art.
Zagadnienia te są bowiem ze sobą ściśle powiązane. Sąd odwoławczy zadecydował o orzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat. Orzeczenie tego środka w wypadku popełnienia przez sprawcę czynu z art.
42 § 2 kk obligatoryjne, a minimalny jego okres to 3 lata. Sąd II instancji oznaczył okres obowiązywania omawianego środka karnego na 5 lat z uwagi na fakt, że H. P. w krótkim odstępie czasu dopuścił się popełnienia aż dwóch przestępstw z art.
Poziom nietrzeźwości w każdym wypadku był wysoki i także przemawiał za dłuższym okresem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Nie ma wątpliwości, że oskarżony za kierownicą stanowi poważne zagrożenie dla innych uczestników ruchu i dla zapewnienia im bezpieczeństwa celowe jest wykluczenie H. P. jako uczestnika zmotoryzowanego ruchu drogowego. Co więcej, z akt wynika, że oskarżony nie posiadał nawet uprawnień do kierowania samochodem. Kolejnym aspektem wymagającym objęcia go wyrokiem było świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej albowiem zgodnie z art. 43a § 2 kk w sytuacji popełnienia przestępstwa z art.
kk orzeczenie takiego świadczenia jest obligatoryjne, a jego minimalny wymiar wynosi 5.000 zł. Mając na względzie okoliczności opisane powyżej w rozważaniach dotyczących środka karnego, Sąd Okręgowy orzekając o tym elemencie karnym za ciąg przestępstw zdecydował o świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 10.000 zł, w miejsce dwóch jednostkowych świadczeń w kwotach 5.000 zł i 6.000 zł. Taka dolegliwość finansowa obok kary pozbawienia wolności i zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, w wystarczającym stopniu oddaje stopień społecznej szkodliwości jego czynów z art.
Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kar jednostkowych: - za czyn I kary 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społecznej w wymiarze 30 godzin miesięcznie; - za czyn II kary 10 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie; - wymierzenie kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wnioski końcowe apelacji straciły nieco na aktualności wobec dokonanych przez Sąd Okręgowy zmian w treści zaskarżonego orzeczenia co do kwalifikacji prawnej przestępstw z art.
kk popełnionych, jak przyjęto w toku kontroli instancyjnej, w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk. Tym nie mniej wnioski obrońcy o złagodzenie kary i wymierzenie oskarżonemu ograniczenia wolności, tj. kary rodzajowo łagodniejszej, okazały się całkowicie chybione. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Dwa przestępstwa z art.
P. zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do ustalenia, że Sąd Rejonowy nie dostrzegł, iż dwa przestępstwa z art.
P. zostały dokonane w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk, co należało uwzględnić w opisie czynu, kwalifikacji prawnej oraz wymiarze kary orzeczonej za ten ciąg przestępstw. To skutkowało dokonaniem odpowiednich modyfikacji w treści zaskarżonego orzeczenia, które to zmiany opisano powyżej w pkt 3.
z art. 91 § 1 kk i za to na podstawie powyższych przepisów w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności – pkt 1 lit. a) wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 22 września 2025 r. Zwięźle o powodach zmiany Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do ustalenia, że dwa przestępstwa z art.
P. zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk, czego nie dostrzegł Sąd Rejonowy. Uchybienie to wymagało uwzględnienia z urzędu oraz dokonania odpowiedniej modyfikacji opisu i kwalifikacji prawnej ciągu przestępstw przypisanego podsądnemu. Dokonana zmiana spowodowała konieczność orzeczenia na nowo kary za ciąg przestępstw, w miejsce dwóch kar jednostkowych orzeczonych przez Sąd I instancji osobno za każde z przestępstw z art.
Uwzględniając powyższe, Sąd odwoławczy dokonał zmian w zaskarżonym wyroku opisanych powyżej, o czym orzekł w pkt 1 lit.
Sąd Okręgowy opierając się na wymienionym wyżej przepisie orzekł wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym (taki sam zakres jak przyjął Sąd Rejonowy) na okres 5 lat. Podstawy określenia wymiaru wskazanego tutaj środka karnego zostały zaprezentowane w pkt 3.
kk (w zaskarżonym wyroku zawarte były osobne rozstrzygnięcia o świadczeniu pieniężnym odnoszące się do dwóch odrębnie przypisanych oskarżonemu czynów z art.
Sąd Okręgowy opierając się na wymienionym wyżej przepisie orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10.000 zł. Podstawy określenia wymiaru wskazanego świadczenia pieniężnego zostały podane w pkt 3.
kk, a także wiążącej się z tym karze łącznej i łącznym środku karnym zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. 0.15.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.