poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niepełny i nieprzejrzysty, niepozwalający na ustalenie toku rozumowania Sądu; 1. naruszenia przepisów prawa materialnego, a to: a. art. 647 k.c. w zw. z art. 65 § 2 k.c. w zw. z art. 17 ust. 1 pkt ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2018 r.) poprzez pominięcie zamiaru stron co do ustalonego sposobu rozliczenia w ten sposób, iż wynagrodzenie to jest określane w kwocie netto, powiększonej o podatek od towarów i usług, jeżeli obowiązek jego odprowadzenia spoczywa na powodzie (pozwanym wzajemnym); b. art. 476 k.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez uznanie, że ciężar wykazania wystąpienia zwłoki w spełnieniu świadczenia przez dłużnika spoczywa na wierzycielu; c. art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 1 k.p.c. poprzez uznanie, iż Sąd cywilny nie ma obowiązku stosowania ustaw innych niż z zakresu prawa cywilnego, podczas gdy źródłem powszechnie obowiązującego prawa są wszystkie ustawy, z każdej gałęzi prawa, także z zakresu prawa finansowego oraz prawa publicznego. Mając na uwadze powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę wydanego wyroku poprzez oddalenie powództwa głównego J. S. w całości i zasądzenie od J. S. na rzecz Ł. S. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych; uwzględnienie powództwa wzajemnego w kwocie 150 222,84 zł i zasądzenie od J. S. na rzecz Ł. S. kwoty 150 222,84 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 marca 2018 r. do dnia zapłaty i zasądzenie od J. S. na rzecz Ł. S. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, względnie - w przypadku stwierdzenia przez Sąd braku postaw do powyższego rozstrzygnięcia – pozwany wniósł o uchylenie wyroku I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja musiała skutkować uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Za trafny uznać należy bowiem zarzut naruszenia art.
poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający dyspozycji ww. przepisu, co uniemożliwia kontrole instancyjna zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art.
pkt 1 i 2 k.p.c., uzasadnienie wyroku powinno zawierać: wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie wyroku sporządza się w sposób zwięzły. Naruszenie art.
stanowi usprawiedliwioną podstawę apelacji wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich koniecznych elementów bądź zawiera oczywiste braki, które uniemożliwiają przeprowadzenie efektywnej kontroli instancyjnej. Podkreśla się, że uzasadnienie wyroku jest sporządzane po wydaniu wyroku, a zatem wynik sprawy z reguły nie zależy od tego, jak napisane zostało uzasadnienie i czy zawiera ono wszystkie wymagane elementy. W konsekwencji zarzut naruszenia art.
może być usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych okolicznościach, w których treść uzasadnienia wyroku uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia, a także w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego. Inaczej rzecz ujmując, powołanie się na naruszenie art.
jest usprawiedliwione tylko wówczas, gdy z uzasadnienia orzeczenia nie daje się odczytać, jaki stan faktyczny lub prawny stanowił podstawę rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Na wstępie wskazać należy, że w sprawie przeprowadzone zostało obszerne postępowanie dowodowe, obejmujące zarówno dowody z dokumentów, dowody z zeznań świadków oraz dowody z opinii biegłego sądowego. Dowody te (poza opinią biegłego R. M.) nie stały się jednakże ani podstawą ustaleń faktycznych, ani nawet przedmiotem oceny przez Sąd I instancji. Z treści uzasadnienia wyciągnąć można wniosek, że w sytuacji sporządzenia opinii sądowej, inne dowody, w tym dowody z zeznań świadków nie mają żadnego znaczenia. Stanowisko to jest całkowicie błędne i w zasadzie nie wymaga głębszego uzasadnienia. Obowiązkiem Sądu jest ocena całości materiału dowodowego, oczywiście jeśli dowody zgłoszone zostały i przeprowadzone na okoliczności mające znaczenie w sprawie. Z pewnością dowody z dokumentów oraz dowody z zeznań świadków takie znaczenie miały. W szczególności dowody z zeznań świadków wnioskowane były na okoliczność ustalenia zakresu prac, opóźnienia w wykonaniu prac i jego przyczyn, wadliwości wykonanych prac, niewywiązania się z całości zobowiązania i terminu oraz okoliczności odbioru końcowego prac. Co więcej, biegły sądowy, sporządzając opinię, wskazuje na sprzeczność zebranego w sprawie materiału dowodowe i dokonuje oceny zeznań poszczególnych świadków (określając to jako komentarz do zeznań), odnosząc ich treść do treści dowodów z dokumentów, pomimo, że taka ocena zastrzeżona została dla Sądu. Co więcej, do sporządzonej opinii zostały złożone liczne zarzuty, do których Sąd w żaden sposób również się nie ustosunkował. Powyższe uchybienia dodatkowo łączą się z brakiem ustalenia podstawy faktycznej. Za takie nie mogą zostać uznane 3 zdania zawarte w uzasadnieniu, zawierające ustalenia poczynione na podstawie opinii biegłego tj. ustalenie, że zadanie inwestycyjne zostało wykonane w sposób należyty, bez zwłoki, a zatem wykonawcy należy się wynagrodzenie w kwocie 2 251 529,70zł, z której otrzymał tylko 1 924 116,42 zł. Z powyższego (przy istniejącym między stronami sporze w tym zakresie) nie wynika, z jakich przyczyn Sąd uznał, że prace wykonane zostały w sposób należyty i bez zwłoki. Opisane wyżej uchybienia skutkować muszą przyjęciem nierozpoznania istoty sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy dokona istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, wypełni ponadto należycie spoczywający na nim obowiązek wszechstronnej oceny materiału dowodowego, dokonując jednocześnie oceny zasadności zgłoszonych w tym zakresie przez strony wniosków. Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 386§4 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.