Sygnatura akt IV P 1831/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2025 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Chlipała-Kozioł Protokolant: Przemysław Studziński po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 roku we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa S. M. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. o sprostowanie świadectwa pracy I. zobowiązuje stronę pozwaną (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. do sprostowania świadectwa pracy powódki S. M. z dnia 2 sierpnia 2024 r. przez:
(1)k.p. Stosownie do treści ww. przepisu, pracownik może w ciągu 14 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 14 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. W przypadku niezawiadomienia przez pracodawcę o odmowie sprostowania świadectwa pracy, żądanie sprostowania świadectwa pracy wnosi się do sądu pracy. Jak wynika ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, świadectwo pracy wystawiono powódce w dniu 2 sierpnia 2024 r., a doręczono w dniu 12 sierpnia 2024 r. Pismem z dnia 13 sierpnia 2024 r. doręczonym pozwanej w dniu 19 sierpnia 2024 r. powódka wezwała pozwaną do sprostowania świadectwa pracy. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wobec powyższego uznać należało, że powódka w ustawowym terminie zażądała sprostowania świadectwa. Pracodawca z naruszeniem przepisów nie zawiadomił powódki o odmowie sprostowania świadectwa pracy ani nie sprostował świadectwa pracy, zatem powódka wniosła swoje żądanie do sądu pracy. W przedmiotowej sprawie powódka złożyła więc pozew do sądu w dniu 4.09.2024 r. z zachowaniem terminu. Kolejno przejść zatem należało do merytorycznej oceny roszczenia dochodzonego pozwem. Zgodnie z art. 97 § 1 k.p. w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie wydać pracownikowi świadectwo pracy. W świadectwie tym – zgodnie z § 2 cytowanego artykułu – należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Szczegóły treści świadectwa pracy określa zaś rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy (Dz. U. z 2024 r., poz. 1016 t.j. zwane dalej Rozporządzeniem). Rozporządzenie to reguluje treść świadectw pracy wydawanych na podstawie art. 97 § 4 k.p. W rozporządzeniu przedstawiono m.in. wzór świadectwa pracy, konieczność stosowania pouczeń oraz sposób wypełniania świadectwa pracy. Zgodnie z dołączonym do rozporządzenia sposobem wypełniania świadectwa pracy:
- a)w ust. 1 - pracodawca zatrudniający pracownika przejętego od innego pracodawcy na zasadach określonych przepisami art. 23 1 Kodeksu pracy lub przepisami odrębnymi wskazuje również okres jego zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy (poprzednich pracodawców) i wskazuje tego pracodawcę (tych pracodawców), – pracodawca wskazuje okres zatrudnienia pracownika w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy, a także okresy poprzedniego zatrudnienia u tego pracodawcy, jeżeli nie wydał świadectwa pracy w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem poprzedniego stosunku pracy lub poprzednich stosunków pracy, zgodnie z art. 97 § 1 i 1 1 Kodeksu pracy;
- b)w ust. 4 lit. a - pracodawca wskazuje jeden z trybów rozwiązania stosunku pracy określonych w art. 231 § 4 lub 5, w art. 30 § 1, w art. 48 § 2, w art. 683, w art. 201 § 2 Kodeksu pracy lub w przepisach odrębnych. Dodatkowo w przypadku rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 30 § 1 Kodeksu pracy: - za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia - pracodawca wskazuje stronę stosunku pracy składającą oświadczenie woli w tej sprawie, - bez wypowiedzenia - pracodawca wskazuje art. 52 albo art. 53, albo art. 55 Kodeksu pracy, - na mocy porozumienia stron albo za wypowiedzeniem z przyczyn niedotyczących pracownika - pracodawca wskazuje art. 1 albo art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2024 r. poz. 61);
- c)w ust. 6 pkt 2 - pracodawca wskazuje wyłącznie liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi w roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy, wykorzystanego w naturze lub za które przysługuje ekwiwalent pieniężny; odrębnie wskazuje się liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego, wykorzystanego przez pracownika do dnia ustania stosunku pracy, na podstawie art. 1672 Kodeksu pracy;
- d)w ust. 6 pkt 16 - pracodawca wskazuje przypadające w okresie zatrudnienia okresy nieskładkowe określone w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251, z późn. zm.). W przedmiotowej sprawie powódka kwestionowała treść wydanego jej przez pozwaną świadectwa pracy w czterech pozycjach, a mianowicie:
- a)w punkcie 1 świadectwa pracy, wnosząc o wskazanie, że była zatrudniona do 21 czerwca 2024 r. w miejsce zapisu, że była zatrudniona do 28 maja 2024 r.,
- b)w punkcie 4 świadectwa pracy, wnosząc o wskazanie, że stosunek pracy ustał w wyniku złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracownika z winy pracodawcy – art. 55 § 1 1 k.p., w miejsce zapisu, iż stosunek pracy ustał w wyniku ,,rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracodawcę – art. 30 § 1 pkt 3 k.p. w związku z art. 52 § 1 pkt 1 k.p.’’,
- c)w punkcie 6 ppkt 2 świadectwa pracy, wnosząc o wskazanie, że pracownik wykorzystał 6 dni urlopu wypoczynkowego, a to w miejsce zapisu, że w okresie zatrudnienia pracownik: ,,wykorzystał urlop wypoczynkowy w wymiarze 9.0000 dni (72:00 godz.)’’,
- d)w punkcie 6 ppkt 16 świadectwa pracy, wnosząc o wskazanie, że okres nieskładkowy przypadający w okresie zatrudnienia to okres od 28 maja 2024 r. do 21 czerwca 2024 r., a to w miejsce zapisu, że okres nieskładkowy to tylko dzień 28 maja 2024 r. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, odnosząc się do daty zakończenia stosunku pracy oraz trybu w jakim został on rozwiązany, należy wskazać, że w ocenie Sądu to powódka jako pierwsza skutecznie złożyła stronie pozwanej oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracodawcy w dniu 21 czerwca 2024 r., i to właśnie ta data oraz zastosowany przez powódkę tryb winny znaleźć się w treści świadectwa pracy. Należy podkreślić, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie badał prawidłowości ani zasadności złożonego przez powódkę oświadczenia o rozwiązaniu umowy – nota bene strona pozwana również nie zakwestionowała tego oświadczenia we właściwym do tego trybie - a jedynie ustalił fakt, że to powódka jako pierwsza złożyła oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę. Wskazać należy, że strona pozwana zarówno w odpowiedzi na pozew, jak i w dalszych pismach procesowych, również wskazywała, że to powódka jako pierwsza złożyła stronie pozwanej oświadczenie o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia w dniu 21 czerwca 2024 r. Przesłuchany świadek – przełożony powódki – również nie twierdził, by złożył powódce oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę. Okoliczność, że zdaniem przełożonych pozwanej powódka powinna zostać zwolniona z pracy za wyjście z pracy w dniu 28.05.2024 r. nie ma zaś żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Za całkowicie nieskuteczne uznać należy złożenie przez pracodawcę oświadczenia z dnia 1 lipca 2024 r., które powódka odebrała w dniu 25 lipca 2024 r. o rozwiązaniu umowy o pracę z powódką bez wypowiedzenia z winy pracownika z dniem 28 maja 2024 r. z powodu porzucenia pracy przez powódkę. Oświadczenie woli jest złożone drugiej stronie w czasie, w którym druga strona mogła się z nim zapoznać, a zatem oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę z powódką zostało złożone powódce w dniu 25 lipca 2024 r. Tym samym nie wywołało ono żadnych skutków prawnych wobec wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę łączącej strony – rozwiązania umowy z dniem 21 czerwca 2024 r., przez powódkę. Ponadto wskazać należy, że nawet gdyby łącząca strony umowa o pracę nadal trwała w dacie otrzymania oświadczenia pracodawcy przez powódkę, rozwiązana zostałaby ona z dniem 25 lipca 2024 r. , kiedy powódka zapoznała się z oświadczeniem woli pracodawcy, nie zaś z datą wsteczną – z dniem 28 maja 2024 r. Nie ma bowiem możliwości jednostronnego rozwiązania umowy o pracę z datą wsteczną – wcześniejszą niż data złożonego oświadczenia woli. W świetle powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że to powódka rozwiązała łączący strony stosunek pracy swoim oświadczeniem z dnia 21 czerwca 2024 r. Tym samym zatem w świadectwie pracy powódki winna być wskazana data zakończenia stosunku pracy 21 czerwca 2024 r., zaś jako tryb ustania stosunku pracy wskazać należało rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracownika z winy pracodawcy – art. 55 § 1 1 k.p. W konsekwencji ustalenia, że stosunek pracy ustał w dniu 21 czerwca 2024 r., żądanie sprostowania świadectwa pracy przez uwzględnienie okresu niezdolności do pracy od 28 maja 2024 r. do 21 czerwca 2024 r. należało uznać za uzasadnione. Powódka żądała również sprostowania świadectwa pracy w zakresie punktu 6 pkkt 2 świadectwa pracy. Jak wyżej wskazano, zgodnie z treścią załącznika do w/w Rozporządzenia, w punkcie 6 ppkt 2 świadectwa pracy pracodawca wskazuje wyłącznie liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi w roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy, wykorzystanego w naturze lub za które przysługuje ekwiwalent pieniężny; odrębnie wskazuje się liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego, wykorzystanego przez pracownika do dnia ustania stosunku pracy, na podstawie art. 167 2 Kodeksu pracy. Dane dotyczące urlopu wypoczynkowego zawarte w świadectwie pracy pozwalają na określenie zobowiązań urlopowych wobec tego pracownika u kolejnego pracodawcy zatrudniającego go w tym samym roku oraz sprawdzenie prawidłowości realizacji prawa do urlopu u dotychczasowego pracodawcy. Zgodnie bowiem z art. 155 1 § 1 k.p. w roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy z pracownikiem uprawnionym do kolejnego urlopu, przysługuje mu urlop zarówno u dotychczasowego pracodawcy – w wymiarze proporcjonalnym do okresu przepracowanego u tego pracodawcy w roku ustania stosunku pracy oraz u kolejnego pracodawcy – w wymiarze proporcjonalnym do okresu zatrudnienia u tego pracodawcy w tym roku kalendarzowym. Pracownikowi, który przed ustaniem stosunku pracy w ciągu roku kalendarzowego wykorzystał u dotychczasowego pracodawcy urlop w wymiarze wyższym niż wynikający z przepracowanego okresu, przysługuje u kolejnego pracodawcy urlop w odpowiednio niższym wymiarze. Jeżeli natomiast pracownik u dotychczasowego pracodawcy w całości zrealizował urlop za dany rok kalendarzowy, u kolejnego pracodawcy nie będzie mógł już korzystać z urlopu wypoczynkowego w roku kalendarzowym ustania stosunku pracy. Łączny wymiar urlopu w roku kalendarzowym nie może być jednak niższy niż wynikający z okresu przepracowanego w tym roku u wszystkich pracodawców (art. 155 1 § 2 k.p.). ( T. Duraj [w:] Komentarz do rozporządzenia w sprawie świadectwa pracy [w:] Prawo pracy. Rozporządzenia. Komentarz, red. K. W. Baran, Warszawa 2020, § 2.). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika w ocenie Sądu, że powódka – tak jak twierdziła w pozwie - w roku 2024 wykorzystała 6 dni urlopu wypoczynkowego, a także że za 3 dni urlopu wypoczynkowego został jej wypłacony ekwiwalent za urlop. Strona pozwana uznając, że 28 maja 2024 r. ustał łączący strony stosunek pracy, proporcjonalnie do tego okresu wyliczyła powódce urlop wypoczynkowy przysługujący od stycznia 2024 r. do maja 2024 r. Urlop wypoczynkowy przysługujący za ten okres wynosi 8,3333 dni, a zgodnie z art. 155 3 k.p. przy ustalaniu wymiaru urlopu na podstawie art. 155 1 i 155 2 niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia, zatem za okres ten przysługiwałby powódce urlop w wymiarze 9 dni. W konsekwencji powódce został więc wypłacony ekwiwalent za 3 dni urlopu wypoczynkowego. Gdyby założenie pozwanej, że stosunek pracy ustał w dniu 28 maja 2024 r., było słuszne, należałoby uznać, że pozwana prawidłowo rozliczyła się z powódką z urlopu wypoczynkowego. Z ustaleń Sądu wynika jednak, że stosunek pracy łączący strony ustał nie w dniu 28 maja 2024 r., ale w dniu 21 czerwca 2024 r. Urlop wypoczynkowy winien zostać powódce rozliczony za okres od stycznia 2024 r. do czerwca 2024 r. jak wyżej wskazano, w ust. 6 pkt 2 świadectwa pracy pracodawca wskazuje wyłącznie liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi w roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy, wykorzystanego w naturze lub za które przysługuje ekwiwalent pieniężny. Nie wskazuje w tym miejscu wymiaru urlopu wykorzystanego w naturze, takiego rozstrzygnięcia domagała się zaś powódka twierdząca, że wykorzystała faktycznie 6 dni urlopu. W 2024 r. z tytułu zatrudnienia u pozwanej powódce przysługiwało 10 dni urlopu wypoczynkowego, z czego 6 dni wykorzystała w naturze, a za 4 winna uzyskać ekwiwalenty. Wymiar urlopu wypoczynkowego wskazany w spornym punkcie świadectwa pracy wynosi zatem 10. Z uwagi jednak, że żądanie dotyczyło wpisania 6 dni urlopu, powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu. Okoliczność ta nie ma wpływu na prawa i obowiązki obu stron – pozwana winna wypłacić powódce ekwiwalent za czwarty dzień niewykorzystanego urlopu. Z powyższych względów, Sąd w pkt I sentencji wyroku, zobowiązał pozwaną do sprostowania świadectwa pracy powódki z dnia 2 sierpnia 2024 r. w zakresie punktu 1 przez wskazanie, że stosunek pracy ustał w dniu 21 czerwca 2024 r., w zakresie punktu 4 przez wskazanie, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracownika z winy pracodawcy, art. 55 § 1 1 k.p. oraz w zakresie punktu 6 ppkt 16 przez wskazanie, że okresy nieskładkowe przypadające w okresie zatrudnienia to okres od 28 maja 2024 r. do 21 czerwca 2024 r. zwolnienie chorobowe. W punkcie II sentencjiwyroku Sąd roszczenie powódki dotyczące sprostowania świadectwa pracy w zakresie punktu 6 ppkt 2 podlegało oddaleniu. W punkcie III sentencjiwyroku Sąd orzekł o kosztach zastępstwa procesowego, należnych stronie pozwanej, zgodnie z zasadą odpowiedzialności strony za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. i w art. 100 k.p.c., albowiem powódka uległa jedynie co do nieznacznej części swojego żądania. Wysokość kosztów Sąd ustalił w oparciu o § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 t.j.), które w niniejszej sprawie wynoszą 240,00 zł. O odsetkach od kosztów tych Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Sad nie uwzględnił wniosku powódki o przyznanie dwukrotności kosztów zastępstwa procesowego, albowiem niniejsza sprawa nie należała do wymagających szczególnego nakładu pracy pełnomocnika i została rozpoznana na jednej rozprawie. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności strony za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 3 Sąd w punkcie IV sentencji wyroku nakazał stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – kasy Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 149,88 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa na wynagrodzenie biegłego tłumacza języka niemieckiego. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.