Sygn. akt I 1 C 1522/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 października 2024 r. Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Berent po rozp

§ 1k.p.c.

podstawą zarzutu potrącenia może być tylko wierzytelność: 1) pozwanego z tego samego stosunku prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda, chyba że wierzytelność ta jest niesporna, stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, orzeczeniem sądu polubownego, ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym, zatwierdzoną przez sąd ugodą zawartą przed mediatorem, lub uprawdopodobniona dokumentem potwierdzającym jej uznanie przez powoda; 2) o zwrot spełnionego świadczenia przysługująca jednemu z dłużników solidarnych wobec pozostałych współdłużników. 44. W myśl art.

§ 2k.p.c.

pozwany może podnieść zarzut potrącenia nie później niż przy wdaniu się w spór co do istoty sprawy albo w terminie dwóch tygodni od dnia, gdy jego wierzytelność stała się wymagalna. Z kolei, wedle art.

§ 3k.p.c.

zarzut potrącenia może zostać podniesiony tylko w piśmie procesowym. Do pisma tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pozwu, z wyjątkiem przepisów dotyczących opłat.

1. W świetle przytoczonego powyżej przepisu pierwsza kategoria wierzytelności, które mogą zostać objęte zarzutem potrącenia, wynika ze związku z wierzytelnością dochodzoną pozwem. Ten związek między wierzytelnościami jest skutkiem tego, że muszą one wynikać z tego samego stosunku prawnego, opartego na umowie, delikcie, prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia itd. To pojęcie należy interpretować w sposób ścisły, co oznacza, że nie może stanowić podstawy zarzutu potrącenia wierzytelność pozwanego, która pozostaje w jakimkolwiek związku z wierzytelnością powoda ( vide: T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Komentarz. Art. 1–458
2. Tom I. Wyd. 2, Warszawa 2023). W rozpatrywanym przypadku powyższa przesłanka nie została jednak zachowana. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obie wierzytelności wynikają z różnych stosunków prawnych. Zgłoszone przez pozwaną do potrącenia wierzytelności w żaden sposób nie wynikają z umowy o podział quoad usum.
3. Dalej, należało mieć na względzie, że w myśl art.

k.p.c. jeśli wierzytelność pozwanego nie powstała z tego samego stosunku prawnego, co wierzytelność dochodzona pozwem, to podstawą zarzutu potrącenia może być wierzytelność pozwanego niesporna. Jak wskazuje się w doktrynie zgłoszona w zarzucie potrącenia wierzytelność jest niesporna, jeżeli została przyznana przez powoda lub przynajmniej nie została przez niego zaprzeczona. Aczkolwiek art. 229 i 230 k.p.c. odnoszą się – odpowiednio – do faktów przyznanych i faktów niezaprzeczonych, to dokładnie tę samą konstrukcję należy odnieść do bezsporności wierzytelności. (...) wierzytelności oznacza, że nie powinno być prowadzone postępowanie dowodowe na okoliczność jej istnienia i wysokości (vide: T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz…). Bez wątpienia wierzytelności będące przedmiotem zarzutu potrącenia są sporne. Powód kwestionuje je co do zasady i wysokości. Nadto, nie zostały spełnione pozostałe przesłanki określone w przepisie art.

k.c. Wierzytelność pozwanej nie wynikała z prawomocnego wyroku sądu, czy też ugody sądowej bądź ugody zawartej przed mediatorem. Poza tym wierzytelność nie została uprawdopodobniona dokumentem potwierdzającym jej uznanie przez powoda.

1. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 206 k.c. przy uwzględnieniu treści § 4 ust. 1 i 4 umowy z dnia 1 stycznia 2016 roku Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 3.000 zł.
2. Nadto, na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. od powyższej kwoty Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 11 czerwca 2019 roku do dnia zapłaty. Jak wskazano powyżej – w myśl § 4 ust. 4 umowy stron wynagrodzenie było płatne z góry do dnia 10 – ego każdego miesiąca.
3. W pozostałym zakresie, na podstawie ww. przepisów a contrario Sąd oddalił powództwo. VI. (koszty procesu)
4. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. i rozliczył je stosunkowo, uznając, że powód wygrał spór w 60%, a pozwana w 40%.
5. Na koszty poniesione przez powoda składały się: opłata od pozwu (400 zł), opłata za czynności zawodowego pełnomocnika będącego adwokatem w stawce minimalnej stosownie do § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (900 zł), a także opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie zatem kwota 1.317 zł, z czego należy mu się zwrot od pozwanej kwoty 790,20 zł. Natomiast, pozwana poniosła koszty opłaty od wyroku zaocznego (200 zł), a także koszty opłaty za czynności fachowego pełnomocnika (900 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) tj. w kwocie 1.117 zł, z czego należy się jej kwota 446,80 zł. Po wzajemnym skompensowaniu należności należało zasądzić od pozwanej na rzecz powoda kwotę 343,40 zł.
6. Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od zasądzonej kwoty tytułem kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.