← Polska

III AUa 1036/23

Sygn. akt III AUa 1036/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Mar

§ 15ust.

1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, przyjmując za podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego, wskazaną. wartość przedmiotu sporu. Apelację od powołanego orzeczenia wywiodła (...) sp. z o.o. w P., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego wyroku polegający na tym, że: 1. Sąd I instancji ustalił następujące fakty niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy: 1) z racji posiadanych umiejętności, wieku oraz uprawnień pracownicy spółki (...) wykonywali usługi ochrony w różnym zakresie, m.in. były to usługi portiersko-parkingowe. Usługi te były świadczone w ramach umowy o pracę, 2) spółki podzieliły między siebie określone rodzaje świadczonych usług ochroniarskich oraz niektórzy z pracowników zatrudnieni dotychczas na podstawie umowy o pracę w (...) i świadczący usługi portierski lub parkingowe w reżimie pracowniczego zatrudnienia, kontynuowali zatrudnienie pracownicze w (...). Jednocześnie pracownicy przejęci przez (...) zawarli urnowy' zlecenia na usługi portierskie lub parkingowe i dalej świadczyli ten rodzaj usług na rzecz (...), ale już w ramach umowy zlecenia, 3) na podstawie zawartych umów zlecenia A. G.

(1)świadczył usługi portierskie oraz parkingowe na terenie i w obiektach należących do Grupy R. w W., 4) ubezpieczony wykonywał obowiązki wynikające z zawartych umów na terenie województwa (...), na obiektach grupy R., używając munduru z nadrukiem (...), 5) ubezpieczony nie wystawiał rachunku za świadczone usługi (portierskie i parkingowe), a wynagrodzenie miał wypłacane na podstawie kart wynagrodzeń za lata 2016 i 2019, 6) terminy i miejsce wykonywania usług na podstawie umów zlecenia były ustalane przez osoby wykonujące funkcje zarządcze w odwołujących spółkach, 7) czas pracy Ubezpieczonego jako pracownika ochrony był ewidencjonowany w formie ustalonego przez pracodawcę uniwersalnego grafiku, obowiązującego zarówno w (...), jak i u zleceniodawcy. 2. Sąd I instancji nie ustalił następujących faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy: 1) ubezpieczony zawarł umowę zlecenie z Agencją (...)Sp. z o.o. na usługi portierskie i parkingowe 31 grudnia 2013 r., tj. po upływie 4 lat od zatrudnienia w (...) Sp. z o.o., 2) o możliwości zawarcia umowy zlecenia z Agencją (...)Sp. z o.o. Ubezpieczony dowiedział się od kolegi i w celu dorobienia zwrócił się do p. K. S.
(1), 3) Agencja (...) Sp. z o.o. rozpoczęła świadczenie usług portierskich i parkingowych 1 stycznia 2013 r. w wyniku zawarcia umowy pomiędzy (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. oraz (...) sp. z o.o. oraz (...) i (...) sp. z o.o. z dnia 4 grudnia 2012 r., 4) (...) Sp. z o.o. nie posiada systemu zarządzania jakością ISO 9001 na świadczenie usług portierskich i parkingowych wymaganego przez zamawiających, 5) ubezpieczony świadczył pracę na rzecz (...) Sp. z o.o. na stanowisku pracownika ochrony w Oddziale (...) Sp. z o.o. w P., zaś czynności parkingowe i portierskie na rzecz (...) Sp. z o.o. wykonywał na parkingu przy ul. (...) w R.. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. przez oddalenie wniosków dowodowych Odwołującego o dopuszczenie dowodu z: 1) wydruku opisu przedmiotu zamówienia ze strony internetowej:(...) - Przetarg na Usługi portierskie w budynku Komendy (...) w K. oraz z wydruku ogłoszenia o zamówieniu ze strony internetowej(...)Przetarg na usługa obsługi parkingu (...) Centrum (...) we W., 2) dokumentów w postaci wydruków z systemu księgowego płatnika składek - wykazu obrotów za okres 2016-2019 z tytułu zarządzania nieruchomościami, 3) dokumentów w postaci protokołów przesłuchania ubezpieczonych: A. G.
(2), A. G.
(1), M. D., M. T., J. M., P. G., M. P., K. R., P. C., D. B. pomimo tego, że dowody te zostały powołane na potwierdzenie faktów istotnych do rozstrzygnięcia sprawy;
  1. art. 233 § i k.p.c. przez dokonanie błędnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem zasad doświadczenia życiowego oraz reguł logicznego myślenia, polegającej na przyjęciu, że: 1) czynności wykonywanie przez Ubezpieczonego na podstawie oby umów wzajemnie się uzupełniały tworząc pełny zakres usług ochroniarskich świadczonych przez Konsorcjum (...) i wykonywanych przez Ubezpieczonego na podstawie dwóch różnych tytułów ubezpieczenia, pomimo tego czynności portierskie i parkingowe nigdy nie wchodziły w zakres obowiązków Ubezpieczonego jako pracownika ochrony i w świetle zasad doświadczenia życiowego oraz praktyki rynkowej stanowią czynności odrębne od koncesjonowanych usług ochrony osób i mienia, 2) obowiązki powierzone Ubezpieczonemu na podstawie umowy o pracę i umowy zlecenia były różne, lecz ich wspólną cechą była ochrona określonego terenu, obiektu, osób oraz mienia, 3) celem zawarcia przez ubezpieczonego umowy zlecenia z (...) na wykonywanie podobnych czynności/prac, jak te, które ubezpieczony wykonywał w ramach umowy o pracę, zawartej z (...), nie było z pewnością osiągnięcie wynagrodzenia, pomimo tego, że z zeznań Ubezpieczonego, które Sąd uznał w całości za wiarygodne, wyraźnie wynika, że Ubezpieczony odróżniał pracę na podstawie umowy o pracę od czynności parkingowych wykonywanych w ramach umowy zlecenia, bowiem jest świadczona w różnych miejscach, w różnym czasie i na rzecz innych podmiotów oraz jego zdaniem nie miały one cech wspólnych oraz zawarł umowę zlecenia, bowiem „chciał sobie po prostu dorobić”, 4) nic nie stało na przeszkodzie, aby w ramach łączącej Ubezpieczonego ze spółką (...) umowy o pracę, wykonywał także obowiązki portierskie i parkingowe, podczas gdy (...) Sp. z o.o. nie mogła świadczyć tych usług, bowiem nie posiadała systemu zarządzania jakością ISO 9001 na świadczenie usług portierskich i parkingowych wymaganego przez zamawiających, 5) prace w ramach umów zlecenie i umowy o pracę realizowane były w miejscu świadczenia pracy na podstawie umowy o pracę, podczas gdy ze zgodnych zeznań Prezesów Zarządu obu spółek, zeznań Ubezpieczonego oraz dokumentów w aktach sprawy wynika, że obowiązki pracownicze Ubezpieczony od początku zatrudnienia w (...) Sp. z o.o. wykonywał w jednymi miejscu - w obiekcie oddziału firmy (...) Sp. z o.o. w P., zaś czynności parkingowe - na parkingu przy ul. (...) w R., 6) postępowanie spółki (...), która przejęła ubezpieczonego ze spółki (...), a następnie „udostępniła” ubezpieczonego pierwotnemu pracodawcy na podstawie umowy cywilnoprawnej, było działaniem mającym na celu obejście przepisów prawa, pomimo tego, że (...) Sp. z o.o. w żaden sposób nie udostępniła Ubezpieczonego poprzedniemu pracodawcy, zawarcie przez Ubezpieczonego umowy zlecenia z (...) Sp. z o.o. (poprzednim pracodawcą) nastąpiło z inicjatywy Ubezpieczonego, po upływie 4 łat od zatrudnienia w (...) Sp. z o.o.,
  2. art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i art. 102 k.p.c. w związku z art, § 9 ust.

§ 15ust.

1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2013 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych przez zasądzenie od Odwołującego na rzecz Organu rentowego zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 3600 zł pomimo, że zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, aby nie obciążać Odwołującego tymi kosztami. III. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1) art. 9 ust. 1 i 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 58 § 1 oraz art. 353

(1)Kodeksu cywilnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że umowy zlecenia zawarte pomiędzy Agencją (...) Sp. z o.o. i Ubezpieczonym zostały zawarte w celu obejścia przepisów prawa polegającego na stworzeniu pozoru zbiegu tytułów do ubezpieczeń społecznych i w związku z tym należy określić je jako nieważne; 2) art. 9 ust. 1 i 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 58 § 2 Kodeksu cywilnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że umowy zlecenia zawarte pomiędzy Agencją (...)Sp. z o.o. i Ubezpieczonym były ewidentnie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego; 3) art. 6 ust. i pkt 4 w związku z art. 9 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 83 Kodeksu cywilnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że umowy zlecenia zawarte przez Ubezpieczonego z Agencją (...) Sp. z o.o. są pozorne, a w konsekwencji nieważne i w rezultacie nie stanowiły tytułu do objęcia ubezpieczeniami społecznymi; 4) art. 4 pkt 2 lit. a i art. 4 pkt 9 w związku z art. 18 ust. 1 i 3 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 81 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że (...) Sp. z o.o. jako pracodawca Ubezpieczonego jest płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne naliczonych od przychodów osiągniętych przez Ubezpieczonego na podstawie umowy zlecenia zawartej z Agencją (...) Sp. z o.o. Wskazując na powyższe odwołujący wniósł: 1. zmianę zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w P. z 8 lipca 2022 r., nr (...) przez ustalenie, że podstawy wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe oraz na ubezpieczenie zdrowotne Ubezpieczonego A. G.
(1)z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u Płatnika składek - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. od stycznia 2016 r. do grudnia 2019 r. nie obejmują wynagrodzeń uzyskiwanych przez ubezpieczonego z tytułu umów zlecenia zawartych z (...) z siedzibą w P., tj. że podstawę wymiaru składek na ww. ubezpieczenia dla Ubezpieczonego za ten okres stanowią kwoty zadeklarowane i obliczone przez Płatnika składek - (...) Sp. z o.o., a wskazane na str. 3 powyższej decyzji ZUS. 2. zasądzenie od Organu rentowego na rzecz Odwołującego zwrotu kosztów postępowania przed Sądem I i II instancji według norm przepisanych wraz odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty. oraz, na podstawie art. 374 k.p.c. o: 3. przeprowadzenie rozprawy. Ponadto apelację od powołanego orzeczenia wywiodła Agencja (...)sp. z o.o. w P., zaskarżając go w części dotyczącej pkt I 1. i 2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. Błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego wyroku polegający na dokonaniu ustaleń niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy przez błędne uznanie, że:
  1. a)wraz z powstaniem spółki (...) w roku 2008 doszło do podziału spółki (...)(...) Spółka (...) powstała na wydzielonej z (...) części majątku [str.13 uzasadnienia wyroku];
  2. b)niektórzy z pracowników zatrudnieni dotychczas na podstawie umowy o pracę w (...) i świadczący usługi portierskie lub parkingowe w reżimie pracowniczego zatrudnienia, kontynuowali zatrudnienie pracownicze w (...), a pracownicy przejęci przez (...) zawarli umowy zlecenia na usługi portierskie lub parkingowe i dalej świadczyli ten rodzaj usług na rzecz (...), ale już w ramach umowy zlecenia [str.4 uzasadnienia wyroku];
  3. c)postępowanie spółki (...), która przejęła ubezpieczonego ze spółki (...), a następnie „udostępniła” ubezpieczonego pierwotnemu pracodawcy na podstawie umowy cywilnoprawnej, było działanie mającym na celu obejście przepisów prawa [s.21 uzasadnienia wyroku];
  4. d)do obowiązków pracowniczych ubezpieczonego należały usługi polegające na ochronie obiektu, mienia na tym obiekcie i ludzi przebywających na terenie obiektu, kontrolowanie kabin kierowców pod kątem nielegalnie wywożonego towaru z obiektu, wykonywanie obchodów obiektów, magazynów... [s.14 uzasadnienia wyroku];
  5. e)obowiązki pracownicze ubezpieczonego zostały sztucznie rozdzielone na dwie umowy zawarte z pozornie odrębnymi podmiotami gospodarczymi, które występowały na rynku jako Konsorcjum (...) [s.15 uzasadnienia wyroku];
  6. f)ubezpieczony nie wystawiał rachunku za świadczone usługi, a wynagrodzenie na podstawie kart wynagrodzeń za łata 20i6 – 2019 [str.7 uzasadnienia wyroku];
  7. g)ubezpieczony wykonywał bowiem pracę o podobnym charakterze, co nie wymagało dodatkowo przeszkolenia [s. 16 uzasadnienia wyroku];
  8. h)czas pracy ubezpieczonego jako pracownika ochrony był ewidencjonowany w formie ustalonego przez pracodawcę uniwersalnego grafiku, obowiązującego zarówno w (...), jak i u zleceniodawcy, [s.21/22 uzasadnienia wyroku];
  9. i)zleceniobiorca na podstawie zawartych umów zlecenia, wykonywał pracę poza podstawowym czasem pracy - po zakończenia zmiany lub w dni wolne od pracy etatowej [ str.7/8 uzasadnienia wyroku];
  10. j)ubezpieczony w ramach pracy etatowej i w ramach zlecenia, wykonywał niemalże tożsame czynności, na rzecz dwóch powiązanych ze sobą kapitałowo, przedmiotowo i osobowo podmiotów, które to podmioty mają tą samą siedzibę, przy czym praca w ramach zlecenia przypada po zwykłych godzinach pracy na etacie, to rozbicie tego zlecenia na dwie umowy, zawierane z dwoma podmiotami bez jakiegokolwiek logicznego czy ekonomicznie uzasadnionego celu, co nie może być rozumiane inaczej, niż jako działanie w celu obejścia prawa - działanie pozorujące zbieg tytułów do ubezpieczeń społecznych [s. 19 uzasadnienia wyroku];
  11. k)z racji posiadanych umiejętności, wieku oraz uprawnień pracownicy spółki (...) wykonywali usługi ochrony w różnym zakresie, m.in. były to usługi portiersko - parkingowe. Usługi te były świadczone w ramach umowy o pracę [s. 13 uzasadnienia wyroku];
  12. l)dla zawarcia umów zlecenia pomiędzy ubezpieczonym a (...) Sp. z o.o. brak było przyczyny (causa). Jaką jest świadczenie usług (pracy) na rzecz zleceniodawcy za wynagrodzeniem [s. 19 uzasadnienia wyroku], które to podane przez Sąd okoliczności nie polegały na prawdzie. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c. przez oddalenie wniosków dowodowych Odwołującego się ad. 1 o dopuszczenie dowodów z: - wydruku opisu przedmiotu zamówienia ze strony internetowej: (...) - Przetarg na Usługi portierskie w budynku Komendy (...) w K. oraz z wydruku ogłoszenia o zamówieniu ze strony internetowej (...) (...) - Przetarg na usługa obsługi parkingu (...) Centrum(...) we W.; - dokumentów w postaci protokołów przesłuchania ubezpieczonych: A. G.
(2), A. G.
(1), M. D., M. T., J. M., P. G., M. P., K. R., P. C., D. B. [s. 411-416, 419-424, 427-432, 1341-1351, 1353- 1363, 1797-1801, 1789-1793, 3349-3355, 3341-3344, 3345-3348 w aktach kontroli]; - dokumentów w postaci wydruków z systemu księgowego płatnika składek - wykazu obrotów za okres 2016-2019, pomimo tego, że dowody te zostały powołane na potwierdzenie faktów istotnych do rozstrzygnięcia sprawy; 2) art. 233 § 1 k.p.c. przez dokonanie błędnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem zasad doświadczenia życiowego oraz reguł logiki, polegającej na tym, że Sąd I instancji: a) pominął łub błędnie zinterpretował zeznanie Ubezpieczonego A. G.
(1)złożone podczas rozprawy w dniu 31 stycznia 2023 r. pomimo, że dał wiarę jego zeznaniom, albowiem w ocenie Sądu jego zeznania okazały się wewnętrznie spójne, szczere i logicznie uzupełniały się z materiałem dowodowym, podczas gdy z jego zeznań i akt osobowych jednoznacznie wynika, że Ubezpieczony był zatrudniony w (...) Sp. z o.o. od 1 grudnia 2009 r. na stanowisku pracownika ochrony z zadaniami ochrony osób i mienia w obiekcie (...) Sp. z o.o. (tzw. R.) w P., a od 1 stycznia 2014 r. (ponad 4 lata po zatrudnieniu w (...) Sp. z o.o.) doraźnie wykonywał na rzecz Agencji (...) Sp. z o.o. na umowę zlecenia czynności parkingowe w dni wolne od pracy w m. R. tj. w innym miejscu i dla innego podmiotu niż obowiązki pracownicze. Pominął również, że Ubezpieczony świadomie nie wystąpił o objęcie umowy zlecenia dobrowolnym ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym z powodów ekonomicznych korzystnych dla siebie,
  1. b)pomimo faktu, że czynności portierskie i parkingowe nigdy nie wchodziły w zakres obowiązków Ubezpieczonego jako pracownika ochrony i w świetle przepisów prawa oraz praktyki rynkowej stanowią czynności odrębne od koncesjonowanych usług ochrony osób i mienia o różnych PKD (działalność ochroniarska PKD 80.10.Z i 90.20.Z, usługi portierskie i parkingowe PKD 96.09.Z), uznał, że; - stosunek zlecenia, łączący osobę ubezpieczoną z jedną z odwołujących Spółek, w istocie obejmował również wykonywanie obowiązków, wynikających ze stosunku pracy zawartego z drugą odwołującą Spółką, [s. 10 uzasadnienia wyroku]; - powstanie spółki (...) i przejęcie pracowników (...), którzy następnie wykonywali dotychczasowe obowiązki na podstawie dwóch różnych umów (umowy o pracę i umowy zlecenia) miało charakter ukonstytuowania pozornego zbiegu tytułów ubezpieczenia, [s. 13/14 uzasadnienia wyroku]; gdy tymczasem (...) Sp. z o.o. rozpoczęła świadczenie usług portierskich i parkingowych na rzecz firm (...) sp. z o. o., (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. w G. i R. dopiero w 2013 r. na podstawie umowy z 4 grudnia 2012 r., a więc po upływie ponad 3 lat od przejścia części pracowników do (...) Sp. z o.o., a (...) Sp. z o.o. nigdy nie świadczyła takich usług.
  2. c)uznał, że: strony dokonały sztucznego, nieuzasadnionego prawnie rozdziału czynności wykonywanych przez ubezpieczonych w taki sposób, by stworzyć pozór istnienia dwóch tytułów ubezpieczeń i w ten sposób skorzystać z instytucji „zbiegu ubezpieczenia”, która w istocie w sprawie nie wystąpiła [s. 10 uzasadnienia wyroku], pomimo faktu, że czynności portierskie i parkingowe nigdy nie wchodziły w zakres obowiązków Ubezpieczonego jako pracownika ochrony, a Ubezpieczony rozpoczął ich świadczenie na podstawie umowy zlecenia zawartej z (...) od stycznia 2014 r., a więc po upływie ponad 4 lat od zatrudnienia w (...) Sp. z o.o.
  3. d)choć stwierdził, że: obowiązki powierzone ubezpieczonemu na podstawie umowy o pracę i umowy zlecenia były różne [s. 15 uzasadnienia wyroku], to jednak przyjął, że ich wspólną cechą była ochrona określonego terenu, obiektu, osób oraz mienia, i w konsekwencji błędnie uznał, że: czynności wykonywane przez ubezpieczonego na podstawie obu umów wzajemnie się uzupełniały tworząc pełny zakres usług ochroniarskich świadczonych przez Konsorcjum (...) [s. 15 uzasadnienia wyroku], pomimo tego, że czynności portierskie i parkingowe stanowią czynności odrębne od koncesjonowanych usług ochrony osób i mienia oraz były traktowane jako odmienny rodzaj usług także przez kontrahentów (zamawiających), o czym świadczy jednoznacznie wskazująca na to treść referencji [s. 485 w aktach kontroli - dołączona do apelacji];
  4. e)uznał, że: skoro, ubezpieczony w ramach umów-zlecenia z (...) wykonywał podobne prace, nic nie stało na przeszkodzie, aby w ramach łączącej go ze spółką (...) umowy o pracę, wykonywał także obowiązki portierskie i parkingowe [s . 18 uzasadnienia wyroku], pomimo tego, że (...) Sp. z o.o. nie posiadając wymaganego przez kontrahentów systemu zarządzania jakością ISO 9001 na usługi portierskie i parkingowe nie mogła świadczyć na ich rzecz tych usług;
  5. f)uznał, że: dopuszczalne wydaje się, aby jedna spółka świadczyła kompleksowe usługi ochroniarskie na jednym obiekcie, a druga ze spółek na innym obiekcie [s. 18/19 uzasadnienia wyroku], gdy tymczasem A. G.
(1)umowę o pracę faktycznie świadczył dla (...) Sp. z o.o. (tzw. R.) w m. P., a usługi parkingowe dla innego podmiotu w R.; g) przyjął, że: ubezpieczony wykonywał czynności ochroniarskie, parkingowe i portierskie, na rzecz Konsorcjum (...) [s. 16 uzasadnienia wyroku], podczas gdy konsorcjum nie jest odrębnym podmiotem prawa, a Ubezpieczony wykonywał powyższe czynności na rzecz innych podmiotów. 3) Naruszenie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i art. 102 k.p.c. w związku z art. § 9 ust.

§ 15ust.

1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych przez zasądzenie od Odwołującego się na rzecz Organu rentowego zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 900 zł, podczas gdy stawka za to zastępstwo winna wynosić 180 zł, a także zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, aby nie obciążać Odwołującego tymi kosztami.

  1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: 1) art. 9 ust. 1 i 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 58 § 1 oraz art. 353 1 Kodeksu cywilnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że umowy zlecenia zawarte pomiędzy (...) Sp. z o.o. i Ubezpieczonym zostały zawarte w celu obejścia przepisów prawa polegającego na stworzeniu pozoru zbiegu tytułów do ubezpieczeń społecznych i w związku z tym należy określić je jako nieważne; 2) art. 9 ust. 1 i 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 58 § 2 Kodeksu cywilnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że umowy zlecenia zawarte pomiędzy (...) Sp. z o.o. i Ubezpieczonym były ewidentnie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego; 3) art. 83 Kodeksu cywilnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że umowy zlecenia zawarte przez (...) Sp. z o.o. z Ubezpieczonym są pozorne, a w konsekwencji nieważne, podczas gdy umowy te były faktycznie wykonywane przez strony i ZUS tego faktu nie zakwestionował; 4) art. 6 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 9 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że umowy zlecenia zawarte przez Ubezpieczonego z (...) Sp. z o.o. nie stanowiły tytułu do objęcia ubezpieczeniami społecznymi; 5) art. 4 pkt 2 lit. a i art. 4 pkt 9 w związku z art. 18 ust. 1 i 3 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 81 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że (...) Sp. z o.o. jako pracodawca Ubezpieczonego jest płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne naliczonych od przychodów osiągniętych przez Ubezpieczonego na podstawie umowy zlecenia zawartej z innym podmiotem, tj. (...) Sp. z o.o. w sytuacji, gdy beneficjentem czynności wykonywanych przez Ubezpieczonego był ten podmiot, a nie pracodawca i czynności te były rodzajowo odmienne oraz wykonywane w innym miejscu i czasie niż obowiązki pracownicze. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o:
  2. zmianę zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzającej go decyzji ZUS z 8 lipca 2022 r. nr (...) przez ustalenie, że podstawy wymiaru składek oraz kwoty składek na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne dla Ubezpieczonego A. G.

(1)z tytułu zawarcia umów zlecenia z Płatnikiem składek - Agencją (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P. w okresie od stycznia 2016 r. do grudnia 2019 r. stanowią kwoty zadeklarowane i obliczone przez Płatnika składek, a wykazane w tabeli na str.

3 powyższej decyzji, ewentualnie o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,

  1. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: - kserokopii 4 przykładowych rachunków wystawionych przez Ubezpieczonego na potwierdzenie faktu wystawiania rachunków z tytułu wykonywania czynności portierskich i parkingowych, bowiem potrzeba przedłożenia dowodów wskazanych powyżej, powstała później, w wyniku zapoznania się apelującego z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji ustalił fakty niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. błędnie przyjął, że Ubezpieczony nie wystawiał rachunków za świadczone usługi,
  2. zasądzenie od Organu rentowego na rzecz Odwołującego zwrotu kosztów postępowania przed Sądem 1 i II instancji według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty,
  3. stosownie do treści przepisu art. 374 k.p.c. o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na apelację odwołujących organ rentowy wniósł o oddalenie obu apelacji oraz zasądzenie od każdego z odwołujących na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje odwołujących spółek są uzasadnione, czego następstwem jest wydanie w sprawie wyroku reformatoryjnego. Na wstępie Sąd II instancji podkreśla, że co prawda Sąd Okręgowy dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych, natomiast dokonał błędnej oceny prawnej, której nie podzielił Sąd II instancji. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1230) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają osoby fizyczne, które są pracownikami. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zwanymi dalej „zleceniobiorcami”, oraz osobami z nimi współpracującymi, z zastrzeżeniem ust.
  4. Stosownie do art. 9 ust. 1 i 1a ustawy, osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, 3, 7b, 10, 20 i 21, spełniające jednocześnie warunki do objęcia ich obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi z innych tytułów, są obejmowane ubezpieczeniami tylko z tytułu stosunku pracy, umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarły z pracodawcą, z którym pozostają w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonują pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostają w stosunku pracy, członkostwa w spółdzielni, otrzymywania stypendium doktoranckiego, służby, pobierania świadczenia szkoleniowego, świadczenia socjalnego, zasiłku socjalnego albo wynagrodzenia przysługującego w okresie korzystania ze świadczenia górniczego lub w okresie korzystania ze stypendium na przekwalifikowanie. Mogą one dobrowolnie, na swój wniosek, być objęte ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi również z innych tytułów, z zastrzeżeniem ust. 1a, który stanowi, że ubezpieczeni wymienieni w ust. 1, których podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe z tytułu stosunku pracy, członkostwa w spółdzielni, służby, pobierania świadczenia szkoleniowego, świadczenia socjalnego, zasiłku socjalnego lub wynagrodzenia przysługującego w okresie korzystania ze świadczenia górniczego lub w okresie korzystania ze stypendium na przekwalifikowanie w przeliczeniu na okres miesiąca jest niższa od określonej w art. 18 ust. 4 pkt 5a, podlegają również obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z innych tytułów, z zastrzeżeniem ust. 1b i art. 16 ust. 10a. W art. 18 ust. 1 i 3 ustawy wskazano, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe zleceniobiorców stanowi przychód, o którym mowa w art. 4 pkt 9 i 10, jeżeli w umowie agencyjnej lub umowie zlecenia albo w innej umowie o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, określono odpłatność za jej wykonywanie kwotowo, w kwotowej stawce godzinowej lub akordowej albo prowizyjnie. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie wypadkowe stanowi podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i ubezpieczenia rentowe, z zastrzeżeniem ust.

ust. 3. Stosownie do art. 81 ust. 1 i 6 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1285) do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe tych osób pomniejszoną o kwoty składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek, potrąconych przez płatników ze środków ubezpieczonego. W zaskarżonych decyzjach organ rentowy uznał, że podstawą wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne: emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe, a także ubezpieczenie zdrowotne dla ubezpieczonego A. G.

(1)w okresie od stycznia 2016 r. do grudnia 2019 r. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika składek (...) sp. z o.o. jest wynagrodzenie wskazane w zaskarżonej decyzji nr (...), które obejmuje przychód uzyskany zarówno z wykonywania umowy o pracę, jak i przychód uzyskany z tytułu umowy zlecenia zawartej z Agencją (...) sp. z o.o., a zatem podstawa wymiaru składek oraz kwota składek na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne z tytułu zawarcia umowy zlecenia z płatnikiem składek Agencja (...) sp. z o.o. w okresie od stycznia 2016 r. do grudnia 2019 r. wynosi 0,00 zł. Organ rentowy wskazywał, że zawarcie umowy zlecenia przez ubezpieczonego z (...) sp. z o.o., który jednocześnie był pracownikiem (...) sp. z o.o. były nieważne z mocy art. 58 § 1 kodeksu cywilnego, ponieważ doprowadziły do obejścia przepisów art. 9 ust. 1 i 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zdaniem ZUS ubezpieczony świadcząc pracę na podstawie umowy zlecenia zawartej z (...) wykonywał ją w rzeczywistości w ramach trwającego stosunku pracy z (...) sp. z o.o. Wbrew Sądowi I instancji - takie stanowisko pozwanego w okolicznościach faktycznych sprawy, w tym związanych z podstawą funkcjonowania odwołujących spółek w ramach konsorcjum i w ramach tego konsorcjum realizujących przedsięwzięcia gospodarcze, nie jest prawidłowe. Sąd Apelacyjny – przyjmuje, iż nie jest tak, że odwołujące spółki mogą być traktowane na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych jako podmioty powiązane. Wprawdzie, stosownie do treści art. 11a ust. 1 pkt 4 lit. b w zw. z art. 11a ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 2587) są podmiotami powiązanymi, jednakże żaden przepis prawa nie wskazuje, że regulacje te można stosować na gruncie ubezpieczeń społecznych. Powoływanie się zatem przez pozwanego na owe powiązania nie ma znaczenia w sprawie. Pomimo ścisłej współpracy pomiędzy odwołującymi spółkami stanowią one odrębne podmioty prawa, które w ramach swojej działalności funkcjonowały w ramach prawnie dopuszczalnej konstrukcji konsorcjum. Zauważyć należy, że konsorcjum, które jest regulowane w ustawie Prawo zamówień publicznych (aktualnie art. 58 ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych, wcześniej art. 23 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych), jest związkiem o charakterze przejściowym, nastawionym na realizację ustalonego celu, na ponoszenie wspólnego ryzyka i odpowiedzialności. Stanowi okolicznościową wspólnotę interesów ustaloną między kilkoma samodzielnymi podmiotami na czas potrzebny do wypełnienia określonego zadania. Na podstawie konsorcjum przedsiębiorcy zobowiązują się do podjęcia wspólnego działania w celu zrealizowania konkretnej inwestycji gospodarczej. Inwestorzy ponoszą ryzyko, ale też otrzymują wspólne korzyści. Czas trwania umowy równa się czasowi potrzebnemu do zrealizowania określonego celu, nie jest to więc stała współpraca, nawet gdy trwa latami. Umowa konsorcjum jest więc zawierana najczęściej w celu realizacji przez kilka podmiotów gospodarczych umowy o udzielenie zamówienia publicznego. Umożliwienie ubiegania się o zamówienie przez kilka firm zapewnia większy potencjał wykonawczy, ale też jest szansą dla mniejszych podmiotów pozwalającą im na zawarcie umowy. Celem tworzenia konsorcjum jest realizacja kosztownego lub ryzykowanego przedsięwzięcia gospodarczego przekraczającego możliwości jednego podmiotu. Jego zadaniem jest zmniejszenie ryzyka ponoszonego przez uczestników oraz wspólne wykonanie ogromnego zadania. Powiązania między założycielami nie mają znaczenia. Liczą się motywy zawarcia porozumienia. Konsorcjum nie ma osobowości prawnej, nie jest podmiotem gospodarczym, nie ma odrębnej nazwy czy siedziby i nie musi być rejestrowane. Wszystkie podmioty, które wchodzą w skład konsorcjum zachowują swoją niezależność. Ich współpraca ogranicza się do realizacji celu, w jakim zawarte zostało konsorcjum. Każde takie porozumienie musi zawierać postanowienia dotyczące podejmowanego wspólnie przez zrzeszające się podmioty przedsięwzięcia. Skład konsorcjum musi wybrać swojego lidera, do którego zadań należy: przygotowanie do powstania konsorcjum, przygotowanie wspólnego przedsięwzięcia, obsługa czynności związanych z działaniem konsorcjum, koordynacja działań poszczególnych uczestników, reprezentacja konsorcjum w stosunkach zewnętrznych, czyli wyznaczenie odpowiedzialności poszczególnych podmiotów i ustalenie, jakie ryzyko ponoszą uczestnicy. Ze względu na swój charakter a także prawną definicję pracodawcy, konsorcjum samo w sobie nie może zatrudniać pracowników. Nie jest podmiotem gospodarczym w związku z czym nie może być też podmiotem praw ani obowiązków. Nie posiada prawnej osobowości, która jest warunkiem koniecznym do bycia pracodawcą. Taki warunek spełnia każdy uczestnik konsorcjum jako oddzielny podmiot. Przywileje i obowiązki pracodawcy mogą też przysługiwać liderowi porozumienia. Samo konsorcjum nie jest uprawnione by kogokolwiek zatrudniać. Zgodnie z zapisami ustawy prawo zamówień publicznych odpowiedzialność członków konsorcjum w stosunku do zamawiającego ma charakter odpowiedzialności solidarnej. Tym samym wszyscy wykonawcy wchodzący w skład konsorcjum są odpowiedzialni za wykonanie całej umowy jak i za wniesienie zabezpieczenia należytego jej wykonania. Podział zadań pomiędzy poszczególnymi konsorcjantami zawarty w umowie konsorcjum stanowi jedynie wewnętrzną relację pomiędzy poszczególnymi wykonawcami. W ocenie Sądu Odwoławczego, w niniejszej sprawie nie można uznać, że zawarcie umowy zlecenia przez ubezpieczonego z (...) sp. z o.o., który jednocześnie był pracownikiem (...) sp. z o.o. było nieważne z mocy art. 58 § 1 kodeksu cywilnego ponieważ doprowadziło do obejścia przepisów art. 9 ust. 1 i 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Ponadto nie można się zgodzić z pozwanym, że ubezpieczony świadcząc pracę na podstawie umowy zlecenia zawartej z Agencją (...) sp. z o.o., wykonywał ją w rzeczywistości w ramach trwającego stosunku pracy z (...) sp. z o.o. Zasadnicze znaczenie ma bowiem w sprawie kwestia tego, że Agencja (...)sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. działały w ramach konsorcjum, a więc mimo tego, że spółki mają siedziby pod tym samym adresem, a członkowie organów zarządzających spółek są ze sobą spokrewnieni i spowinowaceni, zachowywały one niezależność i są odrębnymi podmiotami gospodarczymi, choć ściśle ze sobą współpracującymi. Podmioty te działały w związku nastawionym jedynie na realizację ustalonego celu – wykonywanie na rzecz określonego podmiotu usług parkingowych i ochrony. Celem podjętej współpracy między spółkami była realizacja określonych, kompleksowych usług na rzecz swojego kontrahenta. Powiązania między założycielami nie mają więc znaczenia. Istotne są motywy zawarcia takiego prawnie dopuszczalnego porozumienia. Liczą się motywy zawarcia porozumienia. Konsorcjum nie ma osobowości prawnej, nie jest podmiotem gospodarczym, nie ma odrębnej nazwy czy siedziby i nie musi być rejestrowane, a w konsekwencji nie może zatrudniać pracowników. Pracowników natomiast może zatrudniać każdy podmiot osobno. (...) sp. z o.o. jako kontrahent konsorcjum zlecał wykonanie określonych usług całemu konsorcjum, w ramach którego dwa podmioty, które były łącznie zleceniobiorcami zobowiązywały się do wykonania przedmiotu umowy. Nie można więc w okolicznościach niniejszej sprawy uznać, że celem umów zawartych z ubezpieczonym przez poszczególne podmioty było obejście przepisów o ubezpieczeniach społecznych. Pracodawcą ubezpieczonego A. G.
(1), który zatrudniał go na podstawie umowy o pracę był (...) sp. z o.o., natomiast umowę zlecenie ubezpieczony miał zawartą z Agencją (...) sp. z o.o. Na podstawie umowy z 23 grudnia 2013 r. zawartej między (...) sp. z o. a Agencją (...) sp. z o.o. podmioty zobowiązały się do wspólnego ubiegania się i świadczenia usług i dostaw na rzecz podmiotów trzecich – każda w zakresie swego przedmiotu działalności określonego we wpisie do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego oraz w koncesjach, zezwoleniach i licencjach, jeśli ustawy nakładają obowiązek ich posiadania, gdy wystąpi potrzeba wspólnego wystąpienia w obrocie gospodarczym. Nie można zatem uznać, że Agencja(...) sp. z o.o. została założona jedynie w celu zawierania z pracownikami (...) umów zlecenia celem obejścia przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a tym samym celem obejścia przepisów o obowiązku uiszczania składek na ubezpieczenia społeczne. Trudno również uznać, ażeby w tym celu spółki zawarły umowę konsorcyjną. (...) sp. z o.o. i Agencja (...) sp. z o.o. miały inne przedmioty działalności, a wspólnie zobowiązywały się do świadczenia usług, które były dla nich właściwe. Nie można więc uznać, że ubezpieczony w ramach wykonywania umowy zlecenia wykonywał czynności na rzecz (...) sp. z o.o., z którym łączył go stosunek pracy. Powiązanie między podmiotami miało bowiem na celu jedynie wspólne świadczenie usług, a każdy z podmiotów działał na własną rzecz w zakresie wykonywanej działalności. Wymaga podkreślenia, iż nie było tak, że korzyści z pracy ubezpieczonego wykonywanej na podstawie umowy zlecenia przypadały de facto jego pracodawcy. Nadto na podstawie umowy zawartej między podmiotami z 23 grudnia 2013 r. każdy z podmiotów uzyskiwał korzyści finansowe za wspólną realizację pozyskanego zamówienia stosownie do realizowanej przez każdą ze stron części zamówienia. Oznaczało to, że każda ze stron jest uprawniona do zysków osiągniętych w związku z realizacją przyporządkowanej jej części zamówienia i zobowiązana do ponoszenia ewentualnych strat bez przepływu jakichkolwiek korzyści między stronami z tytułu świadczenia usług lub dostaw przez każdą ze stron na rzecz zamawiającego. Rozliczenia miały być dokonywane przez każdą ze stron bezpośrednio z zamawiającymi za wykonaną przez siebie część zamówienia lub w zależności od uzgodnień z zamawiającym alternatywnie i równoważnie za pośrednictwem wyznaczonego wykonawcy z zachowaniem zasady, o której mowa w ust. 1 i ekwiwalentności rozliczeń. W ocenie Sądu Apelacyjnego, w związku z tym, że w ramach konsorcjum (...) sp. z o.o. i Agencja (...) sp. z o.o. działały jako dwa odrębne podmioty, brak jest podstaw do uznania, że ubezpieczony zawarł de facto umowę zlecenia ze swoim pracodawcą lub, że w ramach umowy zlecenia wykonywał prace na rzecz swojego pracodawcy, co wyczerpałoby dyspozycję art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Ubezpieczony – co przyznał w postępowaniu - bowiem w ramach umowy o pracę wykonywał czynności ochroniarskie na rzecz (...) sp. z o.o., a w ramach umowy zlecenia wykonywał czynności parkingowe na rzecz Agencji (...) sp. z o.o. Zaznaczyć przy tym należy, że czynności wykonywane w ramach umowy o pracę i umowy zlecenia nie były tożsame. Na podstawie umowy zlecenia ubezpieczony wykonywał bowiem czynności portierskie, które obejmowały prowadzenie rejestrów, wykazów według wzorów zleceniodawcy dot. osób, samochodów, wydawanie kluczy, wpuszczanie i wypuszczanie uprawnionych osób do obiektu na podstawie przepustek itp. oraz czynności parkingowe, które obejmowały wpuszczanie i wypuszczanie samochodów uprawnionych do parkowania na terenie obiektu lub na terenie przyległym na terenach parkingowych, ustawianie samochodów na terenach parkingowych. Natomiast czynności ochrony wykonywane przez ubezpieczonego na podstawie umowy o pracę obejmowały dozór sygnałów alarmowych z systemów alarmowych klienta i reakcji uzbrojonych w broń palną grup interwencyjnych na alarm ze strony klienta oraz ochronie stacjonarnych obiektów i stanowiły czynności właściwe dla czynności ochroniarskich. Ubezpieczony na podstawie każdej z umów wykonywał więc inne czynności na rzecz odrębnych podmiotów, w zakresie ich działalności. Z zeznań ubezpieczonego wynika, że w ramach umowy o pracę jako pracownik ochrony w P. kontrolował pojazdy, które wjeżdżały i wyjeżdżały z obiektu. Natomiast w ramach umowy zlecenia wykonywał czynności parkingowe w R. polegające na ustawianiu samochodów, sprawdzaniu uprawnień parkingowych. Trudno uznać, tak jak twierdzi pozwany, że czynności te wzajemnie się uzupełniały. Owszem czynności, które wykonywał ubezpieczony, były wykonywane w ramach umowy zawartej przez konsorcjum z podmiotem zewnętrznym, ale w skład konsorcjum wchodziły dwa odrębne podmioty gospodarcze. Nadto ubezpieczony wykonywał prace w różnych miejscach terenu. Zgodzić się więc należy z odwołującymi, że zadania realizowane przez pracowników ochrony nie obejmują czynności portierskich i parkingowych, które nie są nakierowane na ochronę osób i mienia. Czynności ochroniarskie obejmują zatem zupełnie inne zadania niż usługi parkingowe. Co więcej pozwany nie wykazał aby czynności wchodzące w zakres ochrony i czynności portiersko – parkingowe były wykonywane w tym samym czasie. Z niekwestionowanych zeznań ubezpieczonego wynika bowiem, że na podstawie umowy o pracę pracował w systemie 24 godzinnym, po czym miał 48 godzin wolnego, a więc nie ma wątpliwości, że miał on czas, aby dodatkowo wykonywać inną pracę. Sądowi znane są poglądy orzecznictwa o sztucznym dzieleniu jednego stosunku prawnego na kilka odrębnych w celu pozorowania zbiegu tytułów ubezpieczeń, jednakże należy zwrócić uwagę, że poglądy te zostały wyrażone na tle odmiennych od ustalonego w sprawie stanów faktycznych. W tego rodzaju sprawach ten sam podmiot (pracodawca) zawierał dodatkowe umowy cywilno-prawne ze swoim pracownikiem na wykonywanie podobnych lub takich samych czynności, bądź czynności składających się na pewien etap, wycinek, całego procesu technologiczno-produkcyjnego. Także w przypadku, gdy dwa podmioty (pracodawca i zleceniodawca) zawierały umowy cywilno-prawne z jedną osobą fizyczną i umowy takie były kwestionowane przez sądy, umowy te za swój przedmiot miały wykonywanie czynności będące elementem pewnego ciągu produkcyjnego, bądź miały na celu ukrycie wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych. Takich okoliczności w niniejszej sprawie brak. Zwrócić należy również uwagę na to, że, jak wynika z danych przedstawionych przez odwołujące spółki i niezakwestionowanych przez pozwanego, wykonywanie umów zlecenia na rzecz jednej z odwołujących spółek przez osoby będące jednocześnie pracownikami drugiej nie było powszechne ( vide ustalenia faktyczne w zakresie liczby takich osób), co także podważa ocenę pozwanego o działaniach odwołujących kompleksowo ukierunkowanych na obejście przepisów prawa. W konsekwencji - brak jest podstaw do uznania, że zawarta przez strony umowa zlecenia została wykorzystywana instrumentalnie wyłącznie w celu niepłacenia wyższych składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu umowy o pracę. Analiza przeprowadzonego postępowania dowodowego, a zwłaszcza charakter powiązań między (...) sp. z o.o. a Agencją (...) sp. z o.o. w postaci utworzenia konsorcjum wykazało, że umowa zlecenia nie miała charakteru pozornego. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko strony odwołującej wskazujące, że wbrew twierdzeniu pozwanego, w przedmiotowej sprawie nie doszło do sztucznego rozbicia zadań pracowniczych na dwa podmioty, bowiem usługi parkingowe i ochroniarskie nie mieściły się w zakresie obowiązków ubezpieczonego jako pracownika (...) sp. z o.o. Usługi parkingowe i portierskie nie stanowiły usługi ochrony osób i mienia, lecz stanowiły odrębne usługi świadczone na rzecz Agencji (...) sp. z o.o. W konsekwencji, wobec ubezpieczonego zachodzi zbieg tytułów podlegania ubezpieczeniom społecznym w związku z zawarciem przez niego dwóch odrębnych umów – o pracę i zlecenia, z dwoma odrębnymi podmiotami gospodarczymi. Pozwany zatem niezasadnie ustalił, że podstawa wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe, a także na ubezpieczenie zdrowotne dla A. G.
(1)z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika składek (...) sp. z o.o. wynosi w okresie od 1/2016 do 12/2019 kwoty stanowiące przychód uzyskany przez ubezpieczonego z tytułu umowy o prac i umowy zlecenia. Sąd Apelacyjny zaznacza, że zasadnym okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego. Z tej przyczyny nie było już konieczności szczegółowego odnoszenia do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego związanych z oceną stanu faktycznego i sprzeczności ustaleń Sądu. W tym stanie rzeczy, Sąd Odwoławczy orzekł na podstawie ww. przepisów i art. 386 § 1 k.p.c. – i w pkt 1 wyroku zmienił zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję z 8 lipca 2022 r. znak (...) i w pkt 3 wyroku zmienił zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję z 8 lipca 2022 r. znak (...). Zmiana zaskarżonego wyroku co do meritum sprawy, skutkowała zmianą orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów procesu i zasądzeniem od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. na rzecz odwołującego (...) sp. z o.o. z siedzibą w P. kwoty 3600 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od ogłoszenia orzeczenia do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 4 wyroku). O kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1 1, 3 i 4 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i § 2 pkt 5 i § 10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015r. Mając powyższe na względzie, zasądzono od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 2700 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty - tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej (pełnomocnik r.pr. J. Ł. do 22 lipca 2024 r. - k. 295) - pkt 6 wyroku. Jednocześnie Sąd Apelacyjny wskazuje, że umknęło uwadze Sądu, iż odwołujący Agencja (...)sp. z o.o. z siedzibą w P. nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (reprezentował Prezes Zarządu) zarówno przed sądem pierwszej jak i drugiej instancji i w związku z tym omyłkowo zasądzono w punkcie

5 wyroku od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział I w P. koszty zastępstwa procesowego na rzecz odwołującego Agencji (...) sp. z o.o. z siedzibą w P.. R. W. M. M. W.-Z.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.