Sygn. akt III AUa 631/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Wiesława Stachowiak Protokolant: Beata Tonak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy P. T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. o wysokość składek na ubezpieczenie zdrowotne na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19 marca 2024 r. sygn. akt VIII U 2308/23 1. zmienia zaskarżony wyrok i oddala odwołanie; 2. zasądza od odwołującego P. T. na rzecz pozwanego kwotę 3600 zł z ustawowymi odsetkami, o których mowa w art. 98 § 1 1 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji; 3. zasądza od odwołującego P. T. na rzecz pozwanego kwotę 2700 zł wraz z ustawowymi odsetkami, o których mowa w art. 98 § 1 1 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Wiesława Stachowiak UZASADNIENIE Decyzją nr (...) z dnia 26 lipca 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, II Oddział w P. stwierdził, że P. T. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność ma obowiązek opłacać składkę na ubezpieczenie zdrowotne w przypadku rocznej podstawy wymiaru składek – jako dochód z działalności gospodarczej ustalony zgodnie z art. 81 ust 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, miesięcznej podstawy wymiaru składek – dochód z działalności gospodarczej uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc za który opłacana jest składka, ustalony zgodnie z art. 81 ust 2c ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W ocenie organu, płatnik składek prawidłowo rozlicza się z tytułu składek, wskazując zasady opodatkowania jako ogólne. Organ wskazał, że od 1 stycznia 2022 roku płatnik składek był zobowiązany do przekazywania co miesiąc dokumentu rozliczeniowego ZUS DRA i ustalania podstawy wymiaru składki zdrowotnej zgodnie z obowiązującą formą opodatkowania. W ocenie organu, do komorników stosuje się wprost przepisy ustaw wskazanych w art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych, czyli również ustaw regulujących zasady ustalania wysokości składek, jakie zostały określone dla osób prowadzących działalność gospodarczą. W ocenie organu nieistotne jest zatem to, że komornicy sądowi nie są osobami prowadzącymi działalność gospodarczą w rozumieniu Prawa Przedsiębiorców, bowiem jego status i tak został zrównany z osobami prowadzącymi taką działalność. Dlatego w ocenie organu nietrafne jest zapatrywanie jakoby do komorników sądowych zastosowanie miał mieć art. 81 ust. 2za ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Od powyższej decyzji odwołanie złożył P. T., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nakazanie wszczęcia przez ZUS postępowania w zakresie stwierdzenia, że jako płatnik składek będący komornikiem sądowym, przy ustalaniu wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne za kolejne miesiące 2022 roku ma wobec płatnika składek zastosowanie dyspozycja art. 79 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 2 za ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Wyrokiem z dnia 19 marca 2024r. w sprawie o sygn. akt VIII U 2308/23, Sąd Okręgowy w Poznaniu: zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że ustalił, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne P. T. jako osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą od lutego 2022 roku stanowi kwota przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w IV kwartale roku poprzedniego włącznie z wypłatami z zysku. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego stanowiły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: Sąd Okręgowy uznając, że odwołanie okazało się zasadne, wskazał, że stan faktyczny był niesporny pomiędzy stronami procesu. Spór pomiędzy odwołującym a organem rentowy sprowadzał się jedynie do interpretacji obowiązujących przepisów i konsekwencji prawnych tej interpretacji, mający wpływ na wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne P. T.. Zatem jedynie wykładnia obowiązującego prawa była przedmiotem dalszych rozważań Sądu Okręgowego. Odwołujący jest komornikiem sądowym, czyli funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym. Podlega on nadzorowi sądu rejonowego oraz prezesowi sądu rejonowego przy którym działa. Komornikowi za pełnioną służbę przysługuje wynagrodzenie prowizyjne proporcjonalne do wysokości uzyskanych opłat egzekucyjnych, natomiast opłata egzekucyjna stanowi nieopodatkowaną należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, pobieraną za określone czynności wymienione w ustawie z dnia 28.02.2018 r. o kosztach komorniczych. Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z przepisami statuującymi instytucję komornika w polskim prawie, tj. art. 33 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1168), komornik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów regulujących podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej. Przepisy te jednoznacznie też stanowią, że komornik nie może prowadzić działalności gospodarczej. Jednocześnie z powyższych przepisów wynika, także, iż do komornika stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm.), przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1285 z późn. zm.), dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Organ rentowy podnosił, że w jego ocenie komornicy nie są wskazani w przepisie art. 81 ust. 2za ustawy o świadczeniach zdrowotnych, bowiem nie są podmiotami prowadzącymi pozarolniczą działalność innymi niż pozostałe osoby prowadzące pozarolniczą działalność wymienionymi w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, innymi niż wskazane w ust. 2, 2e, 2z i 2zaa, a o za tym idzie przepis ten nie może stanowić podstawy ustalenia przez tę grupę zawodową, podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne. Podstawę tą w ocenie organu rentowego winno ustalać się na podstawie przepisu art. 81 ust. 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych, bowiem przepis art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych nakazuje w stosunku do komornika stosowanie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (a więc także przepisów ustalających podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne) dotyczących osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą, a przepisem regulującym sposób ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest przepis art. 81 ust. 2 ustawy o świadczeniach zdrowotnych. Sąd Okręgowy wskazał, że art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych nakazuje stosowanie do komornika przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, dotyczących osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Nie oznacza to, zdaniem Sądu Okręgowego, iż następuje zmiana charakteru prawnego podmiotu ubezpieczonego. W ocenie Sądu I instancji konstruowanie przez organ rentowy analogii w sytuacji komornika, do zasad przewidzianych w art. 81 ust. 2 ustawy świadczeniach zdrowotnych, nie ma żadnego uzasadnienia w świetle obowiązującej zasady ścisłej wykładni przepisów prawa publicznego z zakresu systemu ubezpieczeń społecznych. Zdaniem Sądu Okręgowego przepisy ustawy o komornikach sądowych jednoznacznie stwierdzają, iż komornik nie jest przedsiębiorcą. Nie jest także osobą wymienioną w art. 8 ust. 6 punkt 1, 3, 4, 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Niezasadnym zatem byłoby uznanie, iż podstawę wymiaru składki dla komornika stanowi zgodnie z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, dochód z działalności gospodarczej ustalony za rok kalendarzowy jako różnica między osiągniętym przychodem a poniesionymi kosztami uzyskania przychodu, bowiem nie mieści się on w dyspozycji tego przepisu. Zatem, w ocenie Sądu Okręgowego, komornicy nie mieszczą się w dyspozycji art. 81 ust. 2 ustawy, nie są bowiem przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów ustawy o przedsiębiorcach, ani nie należą do żadnej z grup określonych w art. 8 ust. 6 punkt 1,3,4,5 ustawy systemowej. Nie wykonują także wolnego zawodu. Jedynie z punktu widzenia istnienia tytułu ubezpieczenia komornicy sądowi traktowani są jako osoby prowadzące działalność pozarolniczą. Sąd Okręgowy przytoczył wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi, z 28 września 2023 roku w sprawie III AUa 230/23, podzielając poglądy wyrażone w uzasadnieniu powyższego wyroku. Przyjmując zatem, że komornik nie należy do kręgu osób, o których mowa ust. 2 art. 81 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, to ustalenie podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne należnej od niego, winno nastąpić w oparciu o ust. 2za tego przepisu, który wyraźnie stanowi, iż dla pozostałych osób prowadzących działalność pozarolniczą, podstawą wymiaru miesięcznej składki na ubezpieczenie zdrowotne będzie kwota przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w czwartym kwartale roku poprzedzającego, włącznie z wpłatami z zysku, ogłoszonego przez Prezesa GUS w Monitorze Polskim. W świetle powyższych rozważań Sąd Okręgowy w oparciu o art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję, ustalając ze podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne P. T. od lutego 2022 oku stanowi kwota przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w czwartym kwartale roku poprzedniego włącznie z wypłatami z zysku. Apelację od powyższego wyroku, w całości, złożył organ rentowy, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) Art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego błędną interpretację uznając, iż komornik nie należy do kręgu osób, o których mowa we wskazanej regulacji prawnej, podczas gdy literalna wykładania przepisu wraz z wykładnią art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach, nakazuje zastosowanie normy do tej grupy podmiotów jakimi są komornicy; 2) Art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach przez błędną wykładnię przepisu, wynikającą z błędnego rozumienia regulacji odsyłającej, która wprost nakazuje adresatom normy, w tym organom rentowym, „do komornika stosować przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (...) dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą", co nie oznacza, że komornik prowadzi działalność gospodarczą i jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów Prawo Przedsiębiorców, wręcz odwrotnie organ dostrzega specyfikę ustrojową podmiotu publicznego jakim jest komornik, co nie wpływa na stosowanie na gruncie ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych regulacji dla osób prowadzących działalność gospodarczą. Wskazując na wyżej sprecyzowane zarzuty pozwany wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania oraz o zasądzenie od odwołującego na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych wraz z odsetkami za opóźnienie w zapłacie. W odpowiedzi na apelację strona odwołująca wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanego na rzecz odwołującego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna i skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku i oddaleniem odwołania. Wskazać należy, że postępowanie apelacyjne, jakkolwiek jest postępowaniem odwoławczym i kontrolnym, to jednakże zachowuje charakter postępowania rozpoznawczego. Oznacza to, że sąd odwoławczy posiada swobodę jurysdykcyjną i kompetencję do ponownej samodzielnej oceny materiału procesowego, ograniczoną jedynie granicami zaskarżenia. Merytoryczny charakter orzekania sądu drugiej instancji polega więc na tym, że ma on obowiązek poczynić własne ustalenia i ocenić je samodzielnie z punktu widzenia prawa materialnego, a więc dokonać subsumcji. Z tego też względu sąd ten może, a jeżeli je dostrzeże - powinien, naprawić wszystkie stwierdzone w postępowaniu apelacyjnym naruszenia prawa materialnego popełnione przez sąd pierwszej instancji i to niezależnie od tego, czy zostały one podniesione w apelacji, jeśli tylko mieszczą się w granicach zaskarżenia (wyrok Sądu Najwyższego z 13 kwietnia 2000 roku w sprawie o sygn. III CKN 812/98, Lex nr 40504). Mając powyższe na uwadze i dokonując odmiennej aniżeli Sąd I instancji wykładni prawa, Sąd Apelacyjny uznał za zasadną zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie odwołania. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy P. T. ma obowiązek opłacać składkę na ubezpieczenie zdrowotne - w przypadku rocznej podstawy wymiaru składek – jako dochód z działalności gospodarczej ustalony zgodnie z art. 81 ust 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a w przypadku miesięcznej podstawy wymiaru składek – dochód z działalności gospodarczej uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc za który opłacana jest składka, ustalony zgodnie z art. 81 ust 2c ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Przypomnieć należy, że zdaniem organu rentowego do komorników stosuje się wprost przepisy ustaw wskazanych w art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych, czyli również ustaw regulujących zasady ustalania wysokości składek, jakie zostały określone dla osób prowadzących działalność gospodarczą. W ocenie organu nieistotne jest zatem to, że komornicy sądowi nie są osobami prowadzącymi działalność gospodarczą w rozumieniu Prawa Przedsiębiorców, bowiem jego status i tak został zrównany z osobami prowadzącymi taką działalność. Dlatego w ocenie organu nietrafne jest zapatrywanie jakoby do komorników sądowych zastosowanie miał mieć art. 81 ust. 2za ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Z kolei Sąd Okręgowy uznając, że komornik nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne P. T. jako osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą od lutego 2022 roku stanowi kwota przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w IV kwartale roku poprzedniego włącznie z wypłatami z zysku. Punktem wyjścia do dokonania wykładni przepisów prawa jest treść art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U.2023.1691 t.j.). Zgodnie z tym przepisem: „Do komornika stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1230) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, z późn. zm.), dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą”. Stosując ten przepis należy zatem wprost w odpowiednich ustawach odnaleźć przepisy dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą i zastosować je do komorników, chyba, że jakiś szczególny przepis (inny niż art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych) wyłączałby zastosowanie do komorników regulacji odnoszącej się do osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Status prawny komornika jest złożony. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych - komornik sądowy jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym, przy czym w myśl art. 3 ust. 2 ww. ustawy - czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz inne ustawowe zadania komornik wykonuje osobiście. Nie ulega wątpliwości, że komornik jako funkcjonariusz publiczny nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 3 ustawy o komornikach sądowych. Z uwagi na podobieństwo wykonywanych przez komornika czynności zarobkowych na własny rachunek, prowadzonych w sposób zorganizowany i ciągły, ustawodawca nakazał w artykule 33 ust. 3 ustawy o komornikach - stosować do komornika przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ubezpieczeniach społecznych oraz o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. Oznacza to, że komornik płaci składki na ubezpieczenie społeczne za siebie jak osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą. Komornika uważa się za szczególny rodzaj organu państwowego, niejako pomocniczy organ wymiaru sprawiedliwości, powoływany do wykonywania orzeczeń sądowych w drodze przymusowej egzekucji świadczeń pieniężnych i niepieniężnych, a także wykonywania innych czynności określonych w ustawach, posiadający w ramach wykonywania swoich zadań władcze kompetencje wobec innych podmiotów stosunków prawnych. Komornik sądowy prowadzi swoją działalność na własny rachunek, jednak kompetencje, które posiada, wymagają relacji z innymi uczestnikami postępowania egzekucyjnego o charakterze publicznoprawnym. Znajduje to wyraz w samodzielności i niezależności komornika w wykonywaniu zadań, wysokich kwalifikacjach zawodowych, czy też uregulowaniu zawodu komornika w odrębnej ustawie, określającej między innymi jego odpowiedzialność oraz zasady uzyskania i utraty prawa do wykonywania zawodu (zob. M. Kostwiński, Kilka uwag o statusie prawnym komornika sądowego, PPE 2021/4, s. 1 i n. oraz powołane tam poglądy judykatury i doktryny). W piśmiennictwie zwrócono nadto uwagę, że w poprzedniej ustawie (z 29 sierpnia 1997 r.), choć komornik miał status funkcjonariusza publicznego i nie był przedsiębiorcą, jednak katalog jego praw i obowiązków, jak również możliwość zatrudniania pracowników w prowadzonej kancelarii sytuowało go w przestrzeni pomiędzy "funkcjonariuszem publicznym" a "przedsiębiorcą" (z uwagi na prowadzenie przez niego w ramach kancelarii zorganizowaną działalność (zarobkowej) wykonywanej we własnym imieniu w sposób ciągły. Obecnie obowiązujący akt prawny wzmocnił pozycję komornika sądowego jako funkcjonariusza publicznego - m.in. wprowadzając nadzór nad nim prezesa sądu, czy też rozszerzając zakaz podejmowania dodatkowego zatrudnienia - a także jednoznacznie stwierdził, że komornik nie jest przedsiębiorcą i nie może prowadzić działalności (M. K., Kilka..., s. 3). Ze względu natomiast na przepis art. 33 ust. 3 u.k.s. w doktrynie mówi się o sui generis hybrydyzacji statusu komornika sądowego. Z jednej strony bowiem stanowi się o tym, że prowadzenie kancelarii komorniczej nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej oraz że komornik nie może prowadzić działalności gospodarczej (przy czym chodzi tu o przepisy regulujące podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej). Z drugiej strony natomiast stanowi się, że komornik jest jakby przedsiębiorcą dla potrzeb przepisów o podatku dochodowym (jego przychody z kancelarii traktuje się jako przychody ze źródła pozarolnicza działalność gospodarcza) oraz w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach społecznych i zdrowotnych (prowadzenie kancelarii jest tytułem do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczeń zdrowotnych). Z tego względu, w pewnym stanach prawnych, na gruncie przepisów o podatku dochodowym oraz przepisów o ubezpieczeniu społecznym i zdrowotnym, powinno się go traktować jak przedsiębiorcę (por. A. Bartosiewicz, Dokumentowanie na gruncie VAT transakcji z komornikiem sądowym, BISP 2021/10, s. 2-3, publ. w Legalis/el; M. Simbierowicz i M. Świtkowski (red.), Komentarz do ustawy o komornikach sądowych, (w:) Ustawa o komornikach sądowych. Ustawa o kosztach komorniczych. Komentarz, LEX/el. 2023, teza 2 do art. 33). Sąd Apelacyjny zwraca uwagę na spójność terminologiczną ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U.2024.497 t.j. zwana dalej „ustawą systemową”) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U.2024.146 t.j.). Wynika to z zastosowanej techniki legislacyjnej, polegającej na odwołaniu się w ustawie o ubezpieczeniu zdrowotnym do ustawy systemowej. Zgodnie z art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej - użyte w ustawie określenie „osoba prowadząca działalność pozarolniczą” oznacza osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Ten ostatni przepis stanowi natomiast, że za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się: 1) osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych, z wyjątkiem ust. 6a; 2) twórcę i artystę; 3) osobę prowadzącą działalność w zakresie wolnego zawodu:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.