Sygn.akt. IV Pa 160/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 listopada 2024r. Sąd Okręgowy w Zielonej Górze, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia R

§ 1pkt.

1 k.p.c. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku z pominięciem elementów wymaganych na podstawie przywołanego przepisu, tj. in concreto przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a ponadto jedynie na ogólnikowym i bardzo lakonicznym uzasadnieniu wyroku, co skutkowało błędnym uznaniem roszczenia Powoda, 4) naruszenie art. 235 2 § pkt. 1 k.p.c. pkt. 2 i § 5 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu wnioskowanego przez Pozwanego, tj. przesłuchania świadka D. O. — Kierownika Sekcji Rachuby i Płac Pionu Głównego Księgowego (...) w K., na okoliczność sposobu naliczenia uposażenia funkcjonariuszy SG w roku 2023, co w efekcie doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy, co skutkuje pozbawieniem Pozwanego możliwości obrony swoich praw oraz nieprawidłowym uznaniem roszczenia Powoda; 5) naruszenie art.

§ 1pkt.

2 k.p.c. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, co skutkowało błędnym uznaniem roszczenia Powoda; Il. naruszenie prawa materialnego 1) art.178 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię, której skutkiem jest uznanie, że Sąd I instancji może podjąć samodzielnie decyzję o uznaniu za niekonstytucyjny przepisu ustawy, podczas, gdy w niniejszej sprawie Sąd miał obowiązek skierować w razie wątpliwości wniosek do TK o zbadania zgodności przepisu ustawy okołobudżetowej z Konstytucją; 2) art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że sąd powszechny jest uprawniony do badania zgodności ustaw z Konstytucją, a w konsekwencji do zajmowania stanowiska w kwestii ich zgodności lub niezgodności z ustawą zasadniczą, ze skutkiem w postaci niezastosowania przez Sąd w niniejszej sprawie art.41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022r. poz.2666); Zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1998 r., sygn. akt 90/98, zachowującym swoją aktualność: „sąd powszechny może dokonywać oceny konstytucyjności przepisów mających zastosowanie w sprawie, bowiem nie prowadzi to do naruszenia konstytucyjnie utrwalonego podziału kompetencji między sądami a Trybunałem Konstytucyjnym (....). Kwestia zgodności przepisu aktu normatywnego z Konstytucją RP jest dla Trybunału Konstytucyjnego zagadnieniem głównym, o którym Trybunał rozstrzyga w formie orzeczenia ze skutkami przewidzianymi w ustawie. Sąd powszechny nie orzeka zaś o zgodności przepisu prawa z konstytucją, lecz jedynie odmawia zastosowania przepisu prawa niezgodnego, jego zdaniem, z Konstytucją (. . ) jest wyraźnie sprzeczne z przepisem art. 8 ust. 1 Konstytucji, który zobowiązuje do bezpośrednio stosowania jej przepisów, przy czym pod pojęciem stosowanie należy rozumieć w pierwszym rzędzie sądowe stosowanie prawa.” Rzeczona klauzula daje sądom możliwość stwierdzenia niekonstytucyjności przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz wykazania, że deklarowany cel działania władzy, jest inny od rzeczywistego albo niegodziwy. Ocena sądu w tym zakresie nie jest zatem formalna w tym znaczeniu, że może odmówić zastosowania przepisu niezgodnego z Konstytucją; 3) art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022r. poz.2666), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji ustalenie, że powodowi przysługuje uposażenie za styczeń 2023r. z zastosowaniem kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 w wysokości 1740,64 zł, podczas gdy z cyt. wyżej przepisu wynika, że w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. przy wyliczeniu uposażenia powoda należało zastosować kwotę bazową ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 w wysokości 1614,69 zł; 4) art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. przez błędne uznanie, że zasadna jest odmowa zastosowania unormowań zamrażających waloryzację, podczas gdy należało zastosować przepis art. 41 ust. 3 w ścisłym powiązaniu z art. 41 ust. 1 i 2, wyznaczających osiągnięcie nadrzędnego celu z art. 41 ust. 3, tj. zrekompensowania funkcjonariuszom w uposażeniu od dnia 1 marca 2023 r. „zamrożonej” w ust. 2 kwoty bazowej i tylko w takim kontekście zastosowanie jego zgodnie ze sformułowaniem „podlega każdorazowemu zwiększeniu 0 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r.” nie wliczanego jednak do podstawy wymiaru emerytury (i innych należności relacjonowanych do uposażeń); w konsekwencji Sąd błędnie zatem uznał, że art. 41 ust. 3 vwv. ustawy miał na celu dodatkowe zwiększanie uposażeń funkcjonariuszy wpływające na wysokość emerytury Powoda, gdy tymczasem art. 41 ust. 3 dotyczy jedynie funkcjonariuszy, którym należało się uposażenie na dzień 1 marca 2023 r., tj. z racji pozostawania w służbie na ten dzień (1 marca 2023 W konsekwencji apelujący wnosił o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1 i pkt 2 poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za I instancję wg norm przepisanych 2) zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych; ewentualnie, z ostrożności procesowej wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy dokonał analizy materiału dowodowego, poczynił ustalenia w zakresie stanu faktycznego oraz zastosował przepisy, skutkiem czego zaskarżony wyrok zawiera trafne i odpowiadające prawu rozstrzygnięcie. Sąd Okręgowy podziela dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne i argumentację prawną przedstawioną w motywach zaskarżonego wyroku, przyjmując ustalenia i oceny tego Sądu za własne bez konieczności ich powielania. (vide: orzeczenia Sądu Najwyższego z 13 grudnia 1935 r., C III 680/34; z 14 lutego 1938 r., C II 21172/37; z 10 listopada 1998 r., III CKN 792/98; z 9 marca 2006 r., I CSK 147/05; z 5 marca 2015 r., V CSK 270/14). Sąd II instancji nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji przepisów, skutkujących koniecznością - zgodnie z żądaniem apelacji - zmiany tegoż orzeczenia, ewentualnie uchyleniem zaskarżonego wyroku. Przechodząc do zarzutów podniesionych w apelacji, w pierwszej kolejności Sąd Okręgowy rozważył zarzuty prawa procesowego, ponieważ ocena zasadności naruszenia prawa materialnego może być dokonana dopiero po stwierdzeniu, że ustalenia stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia zostały dokonane zgodnie z przepisami prawa procesowego. Nie jest bowiem możliwe prawidłowe zastosowanie prawa materialnego bez zgodnego z prawem procesowym ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z 7 maja 2002 r., I CKN 105/00, za: Lex nr 55169; I PK 164/05, niepubl.; z 26 lipca 2007 r., V CSK 240/07, niepubl.). Apelujący zarzucił w tym zakresie Sądowi I instancji naruszenie art.

§ 1pkt 1 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 228 § 2 k.p.c. i art. 243