Sygn. akt II AKa 310/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska (spr.) Sędziowie
3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. przy zast. art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; art. 263 § 2 k.k. W. W.
(1)s. R., ur. (...) w G., oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. A. L.
(1)s. S., ur. (...) w G., oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. K. S. (...) c. K., ur. (...) G.
(1)(Armenia), oskarżonej z art. 258 § 3 k.k. w zw. z art. 258 § 2 k.k.; art. 56 ust.
3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. R. B.
(1)s. W., ur. (...) w G.
(2), oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 59 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. D. W.
(1)s. W., ur. (...) w G., oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. R. W. s. R., ur. (...) w G., oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. R. B.
(2)s. S., ur. (...) w G.
(2), oskarżonego z art. 56 ust.
3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Z. R.
(1)s. A., ur. (...) w G., oskarżonego z art. 258 § 3 k.k. w zw. z art. 258 § 2 k.k.; art. 56 ust.
3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt IV K 109/18 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- w pkt. I., II., V., VI., IX., X., XII., XIII., XVII., XIX., XXI., XXIII. z opisu czynu eliminuje określenie „o pseudonimie (...),
- w pkt XXIV na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu A. L.
(1)również dzień 17 stycznia 2011r.,
- w pkt. XXV ppkt. 5/ równowartość korzyści majątkowej podlegającej przepadkowi od oskarżonego K. G. określa na kwotę 37.833,33 zł. (trzydzieści siedem tysięcy osiemset trzydzieści trzy 33/100) złote,
- w pkt. XXVIII wymierzone oskarżonym: R. W. i W. W.
(1)opłaty sądowe obniża do kwot po 3400 (trzy tysiące czterysta) złotych; II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części; III. zasądza od Skarbu Państwa tytułem kosztów obrony z urzędu udzielonej w postępowaniu odwoławczym na rzecz: - adw. P. M.
(1), Kancelaria Adwokacka w G.
(2)kwotę 1476 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złotych brutto – oskarżonemu R. B.
(1), – adw. J. S., Kancelaria Adwokacka w B. kwotę 2952 (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa) złote brutto – oskarżonemu R. B.
(2), – adw. J. O., Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 3247,20 (trzy tysiące dwieście czterdzieści siedem 20/100) złotych brutto – oskarżonemu K. G., – adw. P. K.
(1), Kancelaria Adwokacka w S. kwotę 2952 (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa) złote brutto – oskarżonemu R. W., – adw. K. N., Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 3837,60 (trzy tysiące osiemset trzydzieści siedem 60/100) złotych brutto – oskarżonemu W. W.
(1), – adw. P. M.
(2), Kancelaria Adwokacka w G.
(2)kwotę 3837,60 (trzy tysiące osiemset trzydzieści siedem 60/100) brutto – oskarżonemu D. W.
(1), IV. zasądza tytułem opłat za postępowanie odwoławcze na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych: - K. S. (...) i Z. R.
(1)– po 10.600 (dziesięć tysięcy sześćset złotych), – R. B.
(1), R. B.
(2)i D. W.
(1)– po 8400 (osiem tysięcy czterysta złotych), – K. G. – 4600 (cztery tysiące sześćset) złotych, – R. W. i W. W.
(1)– po 3400 (trzy tysiące czterysta) złotych, – A. L.
(1)– 6400 (sześć tysięcy czterysta złotych) oraz obciąża każdego z oskarżonych wydatkami postępowania odwoławczego związanymi z ich w nim udziałem. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 310/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
- CZĘŚĆ WSTĘPNA 11.
- Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę:
- K. S. (...) oskarżonej o to, że: I. w okresie od co najmniej od 1 lipca 2005 roku do 18 grudnia 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G., a także w W., wspólnie i w porozumieniu z M. D.
(1)i Z. R.
(1)założyła i kierowała zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym, która miała na celu popełnianie przestępstw polegających na wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy oraz środków odurzających w postaci kokainy, w skład której wchodzili: M. D.
(1), Z. R.
(1), P. P., M. P., K. G., P. M.
(3), R. M., M. S.
(1), M. G., R. W., W. W.
(1), D. W.
(1), A. L.
(1), R. B.
(2), Ł. S., A. K.
(1), D. B., M. K., D. P., G. S., A. K., R. V., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i inne ustalone i nieustalone dotychczas osoby, tj. o czyn z art. 258 § 3 kk w zw. z art. 258 § 2 kk; II. w okresie od co najmniej 1 lipca 2005 roku do 18 grudnia 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G., działając wbrew przepisom ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii”, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie z M. D.
(1), Z. R.
(1), P. P., M. P., K. G., P. M.
(3), M. G., R. M., M. S.
(1), R. W., W. W.
(1), D. W.
(1), A. L.
(1), R. B.
(2), Ł. S., A. K.
(1), D. B., M. K., D. P., G. S., A. K., R. V., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wprowadziła do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych o wadze nie mniejszej niż 874 kg i 350 gram amfetaminy i środków odurzających w wadze nie mniejszej niż 10 kg kokainy, tj. o czyn z art. 56 ust.
3 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk; 2. Z. R.
(1)oskarżonego o to, że: III. w okresie od co najmniej od 1 lipca 2006 roku do 15 marca 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G., a także w W. założył i kierował zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym, która miała na celu popełnianie przestępstw, polegających na wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy i środków odurzających w postaci kokainy, w skład której wchodzili M. D.
(1), K. S. (...), P. P., M. P., K. G., P. M.
(3), R. M., M. G., R. M., R. W., W. W.
(1), D. W.
(1), A. L.
(1), R. B.
(2), Ł. S., A. K.
(1), D. B., M. K., D. P., G. S. A. K., R. V., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i inne ustalone i nieustalone dotychczas osoby, tj. o czyn z art. 258 § 3 kk w zw. z art. 258 § 2 kk; IV. w okresie od co najmniej 1 lipca 2006 roku do 15 marca 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G. oraz w W., działając wbrew przepisom ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii”, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie z M. D.
(1), K. S. (...), P. P., M. P., K. G., P. M.
(3), M. G., R. M., R. W., W. W.
(1), D. W.
(1), A. L.
(1), R. B.
(2), Ł. S., A. K.
(1), D. B., M. K., D. P., G. S., A. K., R. V., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych o wadze nie mniejszej niż 152 kg amfetaminy i środków odurzających o wadze nie mniejszej niż 4 kg 250 gram kokainy, tj. o czyn z art. 56 ust.
3 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk. 3. R. B.
(1)oskarżonego o to, że: V. w okresie od połowy 2007 roku do połowy 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G., działając wbrew przepisom ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii”, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie z M. D.
(1), K. S. (...), P. P., M. P., Z. R.
(1), K. G., P. M.
(3), M. M.
(2), R. B.
(2), M. G., W. W.
(1), D. W.
(1), R. W., A. L.
(1), Ł. S., A. K.
(1), D. B., M. K., D. P., G. S., A. K., R. V., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych i środków odurzających o wadze nie mniejszej niż 75,8 kilogramów amfetaminy, 0,5 kg heroiny i 200 gram marihuany, które następnie przekazywał R. B.
(2)i innym ustalonym i nieustalonym osobom, celem dalszej odsprzedaży i konsumpcji, tj. o czyn z art. 56 ust.
3 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 59 ust 1 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r przy zastosowaniu art. 11§2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk. 4. R. B.
(2)oskarżonego o to, że: VI. w okresie od początku 2008 roku do połowy 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G., będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 04.08.2005 roku sygn. akt IVK 123/08 za czyny z art. 42 ust.
3 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” na karę 4 lat pozbawienia wolności i po odbyciu tej kary w okresie od 23.11.2004r. do 08.05.2008r., działając wbrew przepisom ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii”, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie z M. D.
(1), K. S. (...), P. P., M. P., Z. R.
(1), K. G., P. M.
(3), R. B.
(1), M. M.
(2), M. G., W. W.
(1), D. W.
(1), R. W., A. L.
(1), Ł. S., A. K.
(1), D. B., M. K., D. P., G. S., A. K., R. V., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych i środków odurzających o wadze nie mniejszej niż 17,5 kilogramów amfetaminy, 0,4 kg heroiny, 20 g kokainy, 1000 sztuk tabletek ecstazy, 2,5 kg marihuany, które następnie przekazywał K. M. i A. K.
(2)oraz innym ustalonym i nieustalonym osobom w celu konsumpcji i dalszej odsprzedaży, tj. o czyn z art. 56 ust.
3 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy „ o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. przy zastosowaniu art. 11§2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 § 1 kk; 5. K. G. oskarżonego o to, że: VII. w okresie od co najmniej 22 lipca 2008 roku do 7 listopada 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G., brał w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, która miała na celu popełnianie przestępstw polegających na wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy oraz środków odurzających w postaci kokainy, w skład której wchodzili M. D.
(1), K. S. (...), P. P., M. P., Z. R.
(1), P. M.
(3), A. K.
(1), M. G., D. B., M. K., D. P., G. S., A. K., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i inne ustalone i nieustalone dotychczas osoby, tj. o czyn z art. 258 § 1 kk w zw. z art. 258 § 2 kk; VIII. w okresie od 22 lipca 2008 roku do 7 listopada 2009 roku w G., działając wbrew przepisom ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii”, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie z M. D.
(1), K. S. (...), P. P., M. P., Z. R.
(1), P. M.
(3), A. K.
(1), M. G., D. B., M. K., D. P., G. S., A. K., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i innymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilość środków psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze co najmniej 53 kg amfetaminy i środków odurzających o wadze nie mniejszej niż 100 g kokainy, które przechowywał i rozrabiał z innymi komponentami, a następnie udzielał ich M. G. i innym nieustalonym osobom w celu dalszej odsprzedaży i konsumpcji, tj. o czyn z art. 56 ust.
3 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. i art. 59 ust. 1 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. przy zast. art. 11§2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk; IX. w okresie od grudnia 2008 r. do 18 grudnia 2009 r. w G. bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci: - pistoletu (...)i 12 sztuk amunicji – 7 sztuk naboi (...) i 5 sztuk naboi (...) - pistoletu W. mod.P. cal.(...) i 4 sztuki naboi (...), którą otrzymywał od M. D.
(1)i P. M.
(3), celem użycia w nieustalonym celu, tj. o czyn z art. 263§2 kk; 6. R. W. oskarżonego o to, że: X. w okresie od końca 2008 roku do początku 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G., działając wbrew przepisom ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii”, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie z M. D.
(1), K. S. (...), P. P., M. P., Z. R.
(1), P. M.
(3), K. G., R. M., M. G., W. W.
(1), D. W.
(1), A. L.
(1), R. B.
(2), Ł. S., A. K.
(1), D. B., M. K., D. P., G. S., A. K., R. V., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i innymi ustalonymi i nieustalonymi dotychczas osobami, wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych o wadze nie mniejszej niż 20 kilogramów amfetaminy, tj. o czyn z art. 56 ust.
3 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk; 7. W. W.
(1)oskarżonego o to, że: XI. w okresie od początku grudnia 2008 roku do końca stycznia 2009 roku, w G., w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie stałe źródło dochodu, wspólnie z innymi osobami: M. D.
(1), K. S. (...), P. M.
(3), M. P., P. P., Z. R.
(1), K. G., A. K.
(1), M. G., D. B., M. K., D. P., G. S. A. K., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., oraz innymi nieustalonymi dotychczas osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilość środków psychotropowych w postaci amfetaminy o wadze co najmniej 20 kg posiadając wymienione substancje psychotropowe, które przekazywał innym odbiorcom, tj. o czyn z art. 56 ust.
3 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk; 8. D. W.
(1)oskarżonego o to, że: XII. w okresie od początku 2006 roku do 19 grudnia 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G., działając wbrew przepisom ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii”, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie z M. D.
(1), K. S. (...), P. P., M. P., Z. R.
(1), K. G., P. M.
(3), M. G., A. K.
(1), W. W.
(1), R. W., A. L.
(1), R. B.
(2), Ł. S., D. B., M. K., D. P., G. S., A. K., R. V., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych o wadze nie mniejszej niż 40 kilogramów amfetaminy, tj. o czyn z art. 56 ust.
3 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk; 9. A. L.
(1)oskarżonego o to, że: XIII. w okresie od wiosny 2007 roku do 19 grudnia 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G., działając wbrew przepisom ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii”, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie z M. S.
(1), M. D.
(1), K. S. (...), P. P., M. P., Z. R.
(1), K. G., P. M.
(3), M. G., W. W.
(1), D. W.
(1), R. W., R. B.
(2), Ł. S., A. K.
(1), D. B., M. K., D. P., G. S., A. K., R. V., P. W., J. M., M. D.
(2), P. G., A. W., P. K.
(2), M. M.
(1), M. C., M. S.
(2), R. H., R. R.
(2), P. M.
(4), G. B., T. B. i innymi ustalonymi i nieustalonymi dotychczas osobami, wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych i odurzających o wadze nie mniejszej niż 16 kilogramów amfetaminy i 1,5 kilograma kokainy, przy czym działał mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność do kierowania swoim postępowaniem z uwagi na uzależnienie od substancji psychoaktywnych i alkoholu, tj. o czyn z art. 56 ust.
3 ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii” z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 31§2 kk. Wyrokiem z 18 grudnia 2020r. w sprawie IV K 109/18 Sąd Okręgowy w Gdańsku I. oskarżoną K. S. (...), w ramach czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, a zarzucanego jej w punkcie IV aktu oskarżenia, uznał za winną popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia w drugiej połowie 2005 roku do 18 grudnia 2009 roku, na terenie województwa (...), w tym w G., a także w W. oraz innych miejscach na terenie kraju, brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w tym w okresie od nieustalonego dnia grudnia 2008 roku o charakterze zbrojnym, która miała na celu popełnianie przestępstw polegających na obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy oraz środka odurzającego w postaci kokainy, w skład której w różnych okresach wchodzili: inna ustalona osoba o pseudonimie (...), Z. R.
(1), P. P., M. P., K. G., P. M.
(3)oraz inne ustalone i nieustalone osoby, czyn ten zakwalifikował z art. 258 §
§ 2k.k.
i za to na tej podstawie skazał oskarżoną, zaś na podstawie art. 258 § 2 k.k. wymierzył jej karę 3 pozbawienia wolności; II. oskarżoną K. S. (...), w ramach czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, a zarzucanego jej w punkcie V aktu oskarżenia, uznał za winną popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia w drugiej połowie 2005 roku do 18 grudnia 2009 roku, na terenie województwa (...), w tym w G., a także w W. oraz innych miejscowościach w Polsce, działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą o pseudonimie (...), Z. R.
(1), P. P., P. M.
(3), K. G. oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w pkt I wyroku oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brała udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznie nie mniejszej niż 544 kg i 350 gramów o wartości nie niższej niż 5.000 zł za 1 kg oraz środka odurzającego w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 10 kg, przy cenie nabycia nie niższej niż 30.000 Euro za 1 kg i ustalonej cenie jej dalszej odsprzedaży nie niższej niż 110 zł za 1 gram, w ten sposób, iż towarzyszyła innej ustalonej osobie o pseudonimie (...) podczas ich nabycia oraz na jego polecenie: przekazywała dostawcom tych narkotyków, ustalenia dotyczące ilości, ceny i miejsca ich nabycia, przekazywała P. P. i P. M.
(3)środki pieniężne na zakup oraz pokrycie wydatków związanych z transportem i przechowywaniem ww. substancji psychotropowych i środków odurzających, w celu ich dalszej odsprzedaży, jak również przyjmowała środki pieniężne uzyskane z ich sprzedaży, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i na tej podstawie skazał oskarżoną, zaś przy zastosowaniu art. 64 § 2 k.k., na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §
§ 3k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył jej karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych; III. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonej K. S. (...) karę łączną 6 lat pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonej K. S. (...) na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 19.12.2009 roku do dnia 23.09.2013 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary łącznej pozbawienia wolności; V. oskarżonego Z. R.
(1)w ramach czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, a zarzucanego mu w punkcie VI aktu oskarżenia, uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia lata 2006 roku do nieustalonego dnia początku 2009 roku, jednak nie później niż do 15.03.2009 roku, na terenie województwa (...), w tym w G. oraz innych miejscach na terenie kraju, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, która miała na celu popełnianie przestępstw polegających na obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy oraz środka odurzającego w postaci kokainy, w skład której w różnych okresach wchodzili: inna ustalona osoba o pseudonimie (...), K. S. (...), P. P., M. P., K. G., P. M.
(3)oraz inne ustalone i nieustalone osoby, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazał oskarżonego i wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności; VI. oskarżonego Z. R.
(1)w ramach czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku, a zarzucanego mu w punkcie VII aktu oskarżenia, uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia lata 2006 roku do nieustalonego dnia początku 2009 roku, jednak nie później niż do dnia 15.03.2009 roku, na terenie województwa (...), w tym w G. i T., działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą o pseudonimie (...), K. S. (...), P. P., P. M.
(3)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w pkt V wyroku oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznie nie mniejszej niż 152 kg o wartości nie niższej niż 5.000 zł za 1 kg oraz środka odurzającego w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 4 kg i 250 gramów w cenie nie niższej niż 110 zł za 1 gram, w ten sposób, że finansował w części zakup tych środków odurzających i substancji psychotropowych, uczestniczył w procesie rozrabiania amfetaminy z laktozą i kwasem bornym oraz w procesie odzyskiwania kokainy z kartek, a także porcjował tę amfetaminę i kokainę, w celu ich dalszej odsprzedaży, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i na tej podstawie skazał oskarżonego, zaś przy zastosowaniu art. 64 § 2 k.k., na podstawie art. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §
§ 3k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych; VII. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu Z. R.
(1)karę łączną 6 lat pozbawienia wolności; VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu Z. R.
(1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 13.01.2010 roku do dnia 13.01.2014r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary łącznej pozbawienia wolności; IX. oskarżonego R. B.
(1)w ramach czynu opisanego w pkt V części wstępnej wyroku, a zarzucanego mu w pkt IX aktu oskarżenia uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia w połowie 2007 roku do nieustalonego dnia w połowie 2009 roku, na terenie województwa (...), w tym w G. i w G.
(2), działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą o pseudonimie (...), P. M.
(3), R. B.
(2), M. M.
(2)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznie nie mniejszej niż 75 kg w cenie nie niższej niż 5.500 zł za 1 kg, środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 0,5 kg w cenie nie niższej niż 100 zł za 1 gram i marihuany w ilości nie mniejszej niż 400 gramów w cenie nie niższej niż 15 zł za1 gram, w ten sposób, iż nabywał te środki i substancje narkotyczne od osoby o ps. (...), za pośrednictwem P. M.
(3), przez R. B.
(2), M. M.
(2)i inną nieustaloną osobę o pseudonimie (...), w celu ich dalszej odsprzedaży oraz konsumentom, w tym K. M. i A. K.
(2), czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. art. 4 § 1 k.k. i za to na tej podstawie skazał oskarżonego, zaś przy zastosowaniu art.64 § 2 k.k. i art. 11 § 3 k.k. na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §
§ 3k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych; X. oskarżonego R. B.
(2)w ramach czynu opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku, a zarzucanego mu w pkt XI aktu oskarżenia, uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia jesienią 2008 roku do nieustalonego dnia maja 2009 roku, na terenie województwa (...), w tym w G. i w G.
(2), działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą o pseudonimie (...), R. B.
(1), P. M.
(3), P. P. oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych i środków odurzających w postaci: amfetaminy w ilości łącznie nie mniejszej niż 17,5 kg w cenie nie niższej niż 5.500 zł za 1 kg, heroiny w ilości nie mniejszej niż 0,4 kg w cenie nie niższej niż 100 zł za 1 gram, 20 gramów kokainy w cenie nie niższej niż 110 zł za 1 gram, 1000 sztuk tabletek extazy w cenie 1,50 zł za 1 sztukę oraz marihuany w ilości nie mniejszej niż 300 gramów w cenie nie niższej niż 15 zł za 1 gram, w ten sposób, iż nabywał te środki i substancje narkotyczne, w tym w odniesieniu do części z nich od innej nieustalonej osoby, a w części na polecenie R. B.
(1)od osoby o ps. (...) za pośrednictwem P. M.
(3)i P. P., w celu ich dalszej odsprzedaży, w tym przekazał je K. M. i A. K.
(2)oraz innym nieustalonym osobom, nadto także K. M. w celu konsumpcji, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 04.08.2005 r. sygn. akt IVK 123/08 za czyny z art. 42 ust.
3 ustawy z dnia 24.04.1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na karę 4 lat pozbawienia wolności i po odbyciu tej kary w okresie od 23.11.2004 r. do 08.05.2008 r., czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. art. 4 § 1 k.k. i za to na tej podstawie skazał oskarżonego, zaś przy zastosowaniu art.64 § 2 k.k. i art. 11 § 3 k.k. na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §
§ 3k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych; XI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu R. B.
(2)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 07.12.2010r. do dnia 16.09.2011r. i od dnia 05.11.2011r. do dnia 23.09.2013r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; XII. oskarżonego K. G., w ramach czynu opisanego w pkt VII części wstępnej wyroku i zarzucanego mu w pkt XII aktu oskarżenia, uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia lata 2008 roku, jednak nie wcześniej niż 22 lipca 2008 roku do nie później niż 3 listopada 2009 roku, na terenie województwa (...), w tym w G. i innych miejscach na terenie kraju, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w tym w okresie od nieustalonego dnia grudnia 2008 roku o charakterze zbrojnym, która miała na celu popełnianie przestępstw polegających na obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy oraz środka odurzającego w postaci kokainy, w skład której w różnych okresach wchodzili: inna ustalona osoba o pseudonimie (...), K. S. (...), Z. R.
(1), P. P., M. P., P. M.
(3)oraz inne ustalone i nieustalone osoby, czyn ten zakwalifikował z art. 258 §
§ 2k.k.
i za to na tej podstawie skazał oskarżonego, zaś na podstawie art. 258 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; XIII. oskarżonego K. G., w ramach czynu opisanego w pkt VIII części wstępnej wyroku i zarzucanego mu w pkt XIII aktu oskarżenia, uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia lata 2008 roku, jednak nie wcześniej niż 22 lipca 2008 roku do dnia 3 listopada 2009 roku na terenie województwa (...), w tym w G., działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą o pseudonimie (...), P. P., P. M.
(3)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w pkt XII wyroku, oraz czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznie nie mniejszej niż 43 kg w cenie nie niższej niż 5.000 zł za 1 kg oraz środka odurzającego w postaci kokainy w ilości 100 gramów w cenie 120 zł, w ten sposób, że przechowywał i rozrabiał amfetaminę z laktozą i kwasem bornym, a następnie przekazywał te środki i substancje M. G. oraz innym nieustalonym osobom, w celu ich odsprzedaży i konsumpcji, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i na tej podstawie skazał oskarżonego, zaś przy zastosowaniu art. 64 § 2 k.k. i art. 11 § 3 k.k. na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §
§ 3k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych; XIV. oskarżonego K. G., w ramach czynu opisanego w pkt IX części wstępnej wyroku i zarzucanego mu w pkt XIV aktu oskarżenia, uznał za winnego popełnienia tego, że w nieustalonych dniach w okresie od stycznia 2009 roku do nie później niż 3 listopada 2009 roku w G., bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci: pistoletu (...) i 12 sztuk amunicji – 7 sztuk naboi (...) i 5 sztuk naboi (...) oraz pistoletu W. mod. P. cal. (...) i 4 sztuk naboi (...), które otrzymywał od M. D.
(1), bądź na polecenie M. D.
(1)od P. M.
(3), czyn ten zakwalifikował z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. skazał oskarżonego i wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności; XV. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu K. G. karę łączną 5 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności; XVI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu K. G. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 04.11.2011r. do dnia 27.09.2013r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia jest równoważny jednemu dniowi kary łącznej pozbawienia wolności; XVII. oskarżonego R. W., w ramach czynu opisanego w pkt X części wstępnej wyroku i zarzucanego mu w pkt XIX aktu oskarżenia, uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia grudnia 2008 roku do nieustalonego dnia stycznia 2009 roku, w G., działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z W. W.
(1), inną ustaloną osobą o ps. (...), P. P., P. M.
(3)oraz innymi nieustalonymi osobami, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznie nie mniejszej niż 15 kg za cenę za 1 kg nie niższą niż 5.000 zł, w ten sposób, iż nabył ją od innej ustalonej osoby o ps. (...), za pośrednictwem P. P. i P. M.
(3), w celu dalszej odsprzedaży, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. art. 4 § 1 k.k. i za to na tej podstawie skazał go, zaś przy zastosowaniu art. 64 § 2 k.k. na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §
§ 3k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych; XVIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu R. W. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 07.10.2011r. do dnia 16.02.2012 i od dnia 16.08.2013r. do dnia 23.09.2013r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; XIX. oskarżonego W. W.
(1), w ramach czynu opisanego w pkt XI części wstępnej wyroku i zarzucanego mu w pkt XXI aktu oskarżenia, uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia grudnia 2008 roku do nieustalonego dnia stycznia 2009 roku, w G., działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z R. W., inną ustaloną osobą o ps. (...), P. P., P. M.
(3)oraz innymi nieustalonymi osobami, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznie nie mniejszej niż 15 kg za cenę za 1 kg nie niższą niż 5.000 zł, w ten sposób, iż nabył ją od innej ustalonej osoby o ps. (...), za pośrednictwem P. P. i P. M.
(3), w celu dalszej odsprzedaży, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. art. 4 § 1 k.k. i za to na tej podstawie skazał go, zaś przy zastosowaniu art. 64 § 2 k.k. na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §
§ 3k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych; XX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu W. W.
(1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 21.07.2010r. do dnia 3.09.2012r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; XXI. oskarżonego D. W.
(1), w ramach czynu opisanego w pkt XII części wstępnej wyroku i zarzucanego mu w pkt 2 aktu oskarżenia, uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia w pierwszej połowie 2008 roku do dnia 18 grudnia 2009 roku, na terenie województwa (...), w tym w G., działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą o pseudonimie (...), P. M.
(3), P. P. oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 40 kg w cenie 6.000 zł za 1 kg, w ten sposób, iż nabywał tę amfetaminę w pakietach od 0,5 do 1,5 kg od osoby o ps. (...) za pośrednictwem P. M.
(3)i P. P., w celu dalszej odsprzedaży, czyn ten zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. art. 4 § 1 k.k. i za to na tej podstawie skazał go, zaś przy zastosowaniu art. 64 § 2 k.k. na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §
§ 3k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych; XXII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu D. W.
(1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 9.05.2011r. do dnia 23.09.2013r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; XXIII. oskarżonego A. L.
(1), w ramach czynu opisanego w pkt XIII części wstępnej wyroku i zarzucanego mu w pkt 2 aktu oskarżenia, uznał za winnego popełnienia tego, że w okresie od nieustalonego dnia wiosny 2007 roku do nieustalonego dnia grudnia 2009 roku, jednak nie później niż do dnia 18 grudnia 2009 roku, na terenie województwa (...), w tym w G., działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą o pseudonimie (...), P. M.
(3)i P. P. oraz innymi nieustalonymi osobami, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 16 kg w cenie po 6.000 zł za 1 kg oraz środka odurzającego w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 1,5 kg w cenie po 180 zł za 1 gram, w ten sposób, iż nabywał amfetaminę w pakietach od 0,5 do 2 kg, zaś kokainę w pakietach do 0,5 kg od osoby o ps. (...) za pośrednictwem P. M.
(3)i jednokrotnie P. P., w celu dalszej odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność pokierowania swoim postępowaniem, z uwagi na uzależnienie od substancji psychoaktywnych i alkoholu, czyn ten kwalifikuje z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. w zw. art. 4 § 1 k.k. i za to na tej podstawie skazał oskarżonego, zaś przy zastosowaniu art. 64 § 2 k.k. na podstawie art. 56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §
§ 3k.k.
w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 150 złotych; XXIV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. w zw. z art. 417 k.p.k. zaliczył oskarżonemu A. L.
(1)na poczet orzeczonej w pkt XXIII wyroku kary pozbawienia wolności, okres rzeczywistego pozbawienia wolności, odbytego w sprawie Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku o sygn. akt II K 212/05 (sygn. Prokuratury Okręgowej w Gdańsku VI Ds. 73/02), zakończonej prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu z dnia 2.03.2012r., uniewinniającym oskarżonego A. L.
(1), tj. okres od dnia 17.09.2002r. do dnia 11.02.2003r., przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; XXV. na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł od oskarżonych przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez nich z popełnienia przypisanych im przestępstw z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in.: 1/ od oskarżonej K. S. (...) w kwocie 636.958,33 zł.; 2/ od oskarżonego Z. R.
(1)w kwocie 613.750 zł.; 3/ od oskarżonego R. B.
(1)w kwocie 234,250 zł.; 4/ od oskarżonego R. B.
(2)w kwocie 48.150 zł; 5/ od oskarżonego K. G. w kwocie 41.416,66 zł.; 6/ od oskarżonego R. W. w kwocie 37.500 zł.; 7/ od oskarżonego W. W.
(1)w kwocie 37.500 zł.; 8/ od oskarżonego D. W.
(1)w kwocie 240.000 zł. 9/ od oskarżonego A. L.
(1)w kwocie 366.000 zł.; XXVI. na mocy art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 25.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci: 1/ woreczka strunowego z zawartością amfetaminy o wadze 9,84gr i woreczka strunowego z zawartością amfetaminy o wadze 9,74 gr, dwóch pustych woreczków foliowych, sześciu sztuk woreczków strunowych oznaczonych numerami 1A-6A z zawartością amfetaminy o łącznej wadze 279,48 gr, sześciu pustych woreczków foliowych, trzech woreczków strunowych z zawartością marihuany o łącznej wadze 65,71 gr, trzech pustych woreczków foliowych, wagi elektronicznej koloru srebrnego (...), zapisanych w wykazie dowodów rzeczowych Nr (...) pod poz. 1-7; 2/ szklanej butelki ze sproszkowaną substancją koloru białego, stanowiącą amfetaminę w postaci soli o łącznej wadze 2,42 gr, zapisanego w wykazie dowodów rzeczowych Nr (...) pod poz. 1; 3/ 39 sztuk torebek foliowych, wagi elektronicznej (...), pojemnika plastikowego wypełnionego białym proszkiem, torebek foliowych z zawartością zawiniątek w folii aluminiowej, reklamówki z zawartością białego proszku, wagi elektronicznej z zasilaczem E., torebek foliowych zamykanych na strunę, 65 sztuk reklamówek, 6 sztuk rękawiczek, telefonu komórkowego m-ki N. kol. szarego z kartą SIM, zapisanych w wykazie dowodów rzeczowych Nr (...) pod poz. 1 – 7, 13-15; 4/ lufki szklanej z brunatnym nalotem, zapisanego w wykazie dowodów rzeczowych Nr (...) pod poz. 9; 5/ 3 sztuk torebek foliowych z zapięciem strunowym z zawartością sproszkowanej substancji koloru białego, zapisanych w wykazie dowodów rzeczowych Nr (...) pod poz. 1 – 3; XXVII. na podstawie art. 44 § 1 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci pistoletu z magazynkiem i 12 sztukami naboi, rurki metalowej gwintowanej wewnątrz (tłumika), pistoletu W. kal. (...) model P. z magazynkiem i 4 sztukami naboi, tłumika koloru szarego, 49 sztuk naboi do broni palnej, 4 sztuk do K. i 1 sztuki do broni gazowej, zapisanych w wykazie dowodów rzeczowych Nr (...) pod poz. 8 – 12; XXVIII. na podstawie art. 626 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k., art. 627 k.p.k. oraz art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzył oskarżonym opłaty sądowe: K. S. (...) i Z. R.
(1)w kwotach po 10.600 zł, R. B.
(1), R. B.
(2)i D. W.
(1)w kwotach po 8.400 zł, A. L.
(1)w kwocie 6.400 zł, K. G. w kwocie 4.600 zł oraz R. W. i W. W.
(1)w kwotach po 4.400 zł, natomiast zwalnia oskarżonych od ponoszenia wydatków sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa. 11.
- Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońcy ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 11.
- Granice zaskarżenia 11.3.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 11.3.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 11.
- Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
- Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 12.
- Ustalenie faktów 12.1.
- Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżeni Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty
- K. S. (...) Z. R.
(1)R. B.
(1)R. B.
(2)K. G. R. W. W. W.
(1)D. W.
(1)A. L.
(1)Ad. 1., 2. , 7., 9.
- a)niekaralność oskarżonych, Ad. 3., 4., 5., 6, 8.
- a)karalność oskarżonych, Ad.1., 2., 5., 7., 8., 9.
- b)brak negatywnych lub pozytywne opinie środowiskowe o oskarżonych Ad. 5. c), 9.
- c)stan zdrowia fizycznego oskarżonych pozwala na ich udział w rozprawie odwoławczej, Ad. 9.
- c)stan zdrowia psychicznego oskarżonego pozwala na jego udział w rozprawie Ad. 3.
- d)poprawne zachowanie oskarżonego w zakładzie karnym Ad. 6.
- d)przeciętne, okresowo naganne zachowanie oskarżonego w zakładzie karnym Ad. 5., 9.
- e)stan zdrowia oskarżonych Ad.
- a)karty karne Ad
- b)wywiady kuratorskie, podziękowania Ad.
- c)opinie o stanie zdrowia fizycznego oskarżonych i stanie zdrowia psychicznego oskarżonego A. L.
(1)Ad.
- d)opinie z zakładów karnych Ad.
- e)zaświadczenia lekarskie Ad.
- a)24566-24569, 24579-24591 Ad.
- b)24197-24228, 24233-24234, 24236, 24256-24257, 24596-24597,24725-24726 Ad.
- c)24418-24419, 24674-24680, 24682-24690 Ad.
- d)24219-24220, 24258-24260 Ad.
- e)24337-24339, 24348v, 24372-24375, 24422, 24441, 24482, 24520, 24521, 24627, 24634, 24729, 24344, 24375, 24399-24404, 24437, 24466v-24468, 24540, 24571-24573, 24598-24602, 24610 12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżeni Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 5., 9. K. G., A. L.
(1)Ad. 5.,
- Stan zdrowia fizycznego oskarżonych uniemożliwiający im uczestnictwo w rozprawie odwoławczej, Ad.
- Stan zdrowia psychicznego oskarżonego uniemożliwiający mu uczestnictwo w rozprawie odwoławczej. Ad. 5.,
- opinie o stanie zdrowia fizycznego oskarżonych, Ad.
- opinia o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego 24418-24419, 24674-24680, 24682-24690 12.
- Ocena dowodów 12.2.
- Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowody Zwięźle o powodach uznania dowodów Ad. a), b) c), d), e) a) karty karne, b) wywiady kuratorskie, podziękowania, c) opinie o stanie zdrowia fizycznego oskarżonych i stanie zdrowia, psychicznego oskarżonego A. L.
(1),
- d)opinie z zakładów karnych,
- e)zaświadczenia lekarskie Wydane przez uprawnione instytucje, brak podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. 12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów. Sąd odwoławczy nie przeprowadzał tego rodzaju dowodów. 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp Zarzuty Apelacja obrońcy oskarżonego A. L.
(1). 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na błędnym uznaniu, że oskarżony A. L.
(1)brał w udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej 16 kg i środka odurzającego w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 1,5 kg, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, 2. obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7, 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów w postaci zeznań świadka P. M.
(3)oraz P. P. i przyjęcie z przekroczeniem granicy swobodnej oceny tychże dowodów, iż osoby te przekazały oskarżonemu A. L.
(1)co najmniej 16 kg amfetaminy oraz 1,5 kg kokainy, pomimo że zeznania świadka P. P. w tym zakresie nie są poparte jakimkolwiek dowodem zgromadzonym w sprawie, a zeznania świadka P. M. są poparte jedynie w wąskim zakresie wyjaśnieniami samego oskarżonego A. L., ponadto zeznania świadka P. M. są wewnętrznie sprzeczne, a sprzeczność ta nie została przez Sąd Okręgowy dostrzeżona i omówiona w uzasadnieniu wyroku. Apelacja obrońcy oskarżonego W. W.
(1)1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na błędnym uznaniu, że oskarżony W. W.
(1)wspólnie i w porozumieniu z R. W. brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy ilości łącznie nie mniejszej niż 15 kilogramów, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu. 2) obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 i 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny zeznań świadków P. P. oraz P. M.
(3)z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji uznanie ich za całkowicie wiarygodne, w sytuacji gdy zeznania te nie są poparte jakimikolwiek innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. z daleko posuniętej ostrożności procesowej 3) obraza przepisów prawa materialnego, to jest art. 65 § 1 k.k. poprzez przyjęcie iż ewentualny zakup środków psychotropowych w okresie nie przekraczającym miesiąca stanowi stałe źródło dochodu Apelacja obrońcy oskarżonego K. G. 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny wiarygodności: zeznań świadków P. P., P. M.
(3), M. P. oraz M. G. w takim zakresie w jakim Sąd I instancji dał wiarę pomówieniom tych świadków, że to K. G. brał udział w okresie od lata 2008 roku, jednak nie wcześniej niż 22 lipca 2008 roku do 3 listopada 2009 roku w zorganizowanej grupie przestępczej, w okresie od lata 2008 roku do 3 listopada 2009 roku brał udział w obrocie środkiem odurzającym w postaci amfetaminy, kokainy, a także w okresie od stycznia 2009 roku do nie później niż 3 listopada 2009 roku bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia który miał wpływ na jego treść poprzez przyjęcie że oskarżony K. G. brał udział w okresie od lata 2008 roku do 3 listopada 2009 roku w zorganizowanej grupie przestępczej, w okresie od lata 2008 roku do 3 listopada 2009 roku brał udział w obrocie środkiem odurzającym w postaci amfetaminy, kokainy, a także w okresie od stycznia 2009 roku do nie później niż 3 listopada 2009 roku bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie takich ustaleń; z daleko posuniętej ostrożności procesowej
- rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego K. G. kary pozbawienia wolności poprzez danie przez Sąd I instancji prymatu okolicznościom dla oskarżonego niekorzystnych z punktu widzenia wymiaru kary, ponad okoliczności dla niego korzystne, pominięcie że okoliczności wskazują na istnienie pozytywnej prognozy kryminologicznej na przyszłość w stosunku do oskarżonego. Apelacja obrońcy oskarżonej K. S. (...) Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę, a mających wpływ na treść wyroku polegający na uznaniu, iż oskarżona K. S. (...) dopuściła się zarzuconych jej czynów kwalifikowanych z art. 258 §
§ 2k.k.
oraz art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., podczas gdy wszechstronna i prawidłowa, zgodna z wymogami art. 7 k p.k. ocena zebranego materiału dowodowego prowadzi do odmiennych ustaleń. Apelacja obrońcy oskarżonego R. B.
(1)- obraza przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia tj.: a. art. 7 k.p.k. poprzez uznanie za wiarygodne dowodów z zeznań świadków: P. P., P. M.
(3), A. K.
(2)i K. M. w zakresie w jakim obciążają one oskarżonego R. B.
(1)przypisując mu udział w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się handlem narkotykami w sytuacji, w której zeznania w/w świadków są niespójne, nie korespondują ze sobą oraz zeznaniami innych świadków i innymi zgromadzonymi dowodami i w oczywisty sposób zmierzają do przerzucenia na oskarżonego odpowiedzialności za przestępstwa, w których udział brali w/w świadkowie; b. b. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nieusunięcie niedających się usunąć wątpliwości dot. udziału oskarżonego R. B.
(1)w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się handlem narkotykami w sytuacji, w której pomiędzy dowodami z zeznań świadków zachodzi szereg sprzeczności nie pozwalający na uznanie ponad wszelką wątpliwość, iż R. B.
(1)brał udział w takiej grupie, handlował jakimikolwiek środkami narkotycznymi oraz jaką rolę pełnić miał w tym procederze, jaką ilość środków psychotropowych mógł wprowadzić do obrotu oraz jakiej wysokości korzyść majątkową miał osiągnąć w szczególności, że pozostały materiał dowodowy nie potwierdza w żadnym stopniu ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji; 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie poprzez uznanie, iż oskarżony R. B.
(1)był członkiem zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw oraz brał udział we wprowadzeniu do obrotu narkotyków w ilościach: nie mniejszych niż 75 kg amfetaminy, 0, 5 heroiny, 400 gramów marihuany w sytuacji, w której żadne z mogących zostać uznane za wiarygodne dowodów nie potwierdzają jego udziału w takim procederze, a ponadto ilości narkotyków mających zostać wprowadzonych przez oskarżonego w obieg zostały wyliczone jedynie w oparciu o zeznania świadków, przy czym przy oskarżonym ani w jego mieszkaniu nie znaleziono żadnych środków psychoaktywnych a także nie znaleziono żadnego obiektywnego dowodu w postaci np. listy klientów, transakcji czy korespondencji mającej świadczyć o ilości i częstotliwości tych zachowań oraz zarobku, na jaki oskarżony miałby liczyć z tytułu popełnienia przestępstwa; 3, 3. obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji czynu przypisanego oskarżonemu tj. art. 56 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 65 §1 k.k. przypisując oskarżonemu, iż wprowadził do obroty środki narkotyczne w dużych ilościach oraz, iż z przestępstwa tego uczynił sobie stałe źródło dochodu w sytuacji, w której na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów nie da się ustalić, jakie ilości (o ile w ogóle) narkotyków wprowadził do obrotu oskarżony R. B.
(1), a przedstawione wyliczenia stanowią przyjęcie jako własnych szacunków gołosłownie przedstawionych śledczym m.in. w niewiarygodnych zeznaniach świadka A. K.
(2)oraz nie da się ustalić, z jaką częstotliwością miał on wprowadzać do obrotu w/w narkotyki, a co za tym idzie, czy stanowiło to jego stałe źródło dochodu, a co za tym idzie czynu oskarżonego nie można bez żadnych wątpliwości zakwalifikować jako czyny stypizowane w w/w przepisach prawa materialnego; ponadto, z ostrożności procesowej, w przypadku uznania w/w zarzutów za niezasadne: 4. rażąca niewspółmierność kary poprzez orzeczenie w stosunku do oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat i 3 miesięcy, grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 200 zł (40.000 zł) oraz przepadku kwoty 234.250 zł w sytuacji, w której oskarżony miał pełnić w objętej postępowaniem grupie przestępczej marginalną rolę, nie brał udziału w żadnych jej wspólnych przedsięwzięciach oraz nie osiągał z tego tytułu znaczących korzyści majątkowych a obecnie jest osobą ubogą, bez możliwości zarobkowych pozwalających mu na choćby częściowe uiszczenie tak wysokiej grzywny czy przepadku. Apelacja obrońcy oskarżonego R. B.
(2). 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolnym uznaniu, wbrew wskazaniom wiedzy, doświadczenia życiowego i zasad logiki, iż oskarżony R. B.
(2)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dopuścił się przestępstwa spenalizowanego w przepisie art. 56 ust.
3 w zb. z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy oskarżony nie brał udziału w zdarzeniach objętym w/w zarzutem, o popełnienie czynu został pomówiony przez świadków, których zeznania były niespójne i nieprecyzyjne, przy braku innych wiarygodnych dowodów w sprawie i ostatecznie pomimo tego, iż w procesie świadek P. P. i A. K.
(2)zeznali odmiennie i wskazali, iż całą wiedzę o przestępczej działalności R. B.
(2)czerpali od uzależnionych od substancji odurzających /twardych narkotyków/ współoskarżonych w innej sprawie, zaś P. M.
(3)nie został przesłuchany, Sąd I instancji uznał ich zeznania za rzetelne źródło informacji o faktach i na tej podstawie skazał oskarżonego, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu przez sąd I instancji, w oparciu o dowody z pomówienia świadków m.in. P. M.
(3), P. P., A. K.
(2)i K. M., iż oskarżony R. B.
(2)działając wspólnie i w porozumieniu dopuścił się przestępstwa spenalizowanego w przepisie art. 56 ust.
3 w zb. z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy oskarżony R. B.
(2)nie brał udziału w zdarzeniach objętych w/w zarzutem, w/w świadkowie zeznawali realizując własną linię obrony, ich zeznania były niespójne, nieprecyzyjne, co najmniej dwóch z w/w świadków jest trwale uzależnionych od substancji psychoaktywnych, co w sposób znaczący wpływa na ich zdolność postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń, K. M. i P. P. nie podtrzymali swoich wcześniejszych zeznań przed Sądem, zeznania P. M.
(3)zostały jedynie odczytane, w sytuacji gdy mylnie określił on czasookres objęty zarzutem, zaś z wyjaśnień większości oskarżonych, w szczególności R. B.
(1)i R. B.
(2)jednoznacznie wynika, iż zostali niesłusznie pomówieni, nie zajmowali się obrotem narkotykami, nie osiągnęli żadnej korzyści majątkowej, zaś oskarżony R. B.
(2)w okresie objętym zarzutem prowadził własną działalność gospodarczą. Apelacja obrońcy oskarżonego R. W..
- a)błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się czynu polegającego na udziale w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, pomimo braku wystarczających ku temu podstaw faktycznych,
- b)obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. naruszenie art. 5 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez błędną i czynioną jedynie na niekorzyść oskarżonego analizę okoliczności sprawy, w tym nie danie wiary wyjaśnieniom samego oskarżonego, a danie wiary świadkom P. M.
(3)oraz P. P., osobom niewiarygodnym i uwikłanym w przestępcza działalność, którzy mieli oczywisty interes w obciążeniu możliwie dużej ilości osób, przez co Sąd Okręgowy pominął przy orzekaniu podstawową zasadę postępowania karnego in dubio pro reo;
- c)obraza przepisów prawa materialnego w postaci art.63 § 1 k.k., poprzez zaliczenie oskarżonemu na poczet kary jedynie okresów od dnia 7.10.2011r. do dnia 16.2.2012r. oraz od 16.8.2013r. do 23.9.2013r., pomimo iż oskarżony aresztowany był do sprawy w dniu 16.11.2010r., a zwolniony dopiero w dniu 23.9.2013r.;
- d)obraza przepisów prawa materialnego w postaci art. 45 § 1 k.k., poprzez przeliczenie wartości określonych ilości narkotyku przez jego wartość, pomimo braku wiarygodnych informacji na temat ilości amfetaminy, jaką odbierać miał oskarżony. Apelacja obrońcy oskarżonego D. W.
(1). 1) Naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególności art. 5 § 2 kpk oraz art. 7 kpk wyrażające się w niepełnej i wybiórczej, a w konsekwencji dowolnej nie zaś swobodnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nierespektującej zasady in dubio pro reo i zasady obiektywizmu procesowego poprzez: ⚫ uznanie za w pełni wiarygodne - dla ustalenia sprawstwa oskarżonego oraz ustaleń faktycznych z tym z powiązanych (w tym ilości amfetaminy będącej przedmiotem obrotu oraz częstotliwości jej przekazania, jak i wysokości osiągniętej przez oskarżonego korzyści) - zeznań świadków P. M.
(3)oraz P. P. (przy czym zakres wiedzy drugiego z tych świadków w zakresie czynów popełnionych przez oskarżonego, jest praktycznie znikomy), które to zeznania - mające charakter pomówień - pozostają wewnętrznie sprzeczne oraz nie są poparte żadnymi innymi dowodami i nie znajdują oparcia w pozostałym zebranym materiale dowodowym; ⚫ bezpodstawne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego D. W.
(1)wskazującego na motyw pomawiania go przez świadków P. M.
(3)oraz P. P. w sytuacji, gdy - wbrew twierdzeniom sądu a quo - nie można zarzucić tym wyjaśnieniom sprzeczności z zasadami logiki bądź z zasadami doświadczenia życiowego (w stopniu większym niż przeciwstawnym zeznaniom świadków P. M.
(3)oraz P. P.); ⚫ połączone z naruszeniem przepisu art. 366 § 1 kpk, poprzez przyjęcie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt XXI sentencji zaskarżonego wyroku, że oskarżony uczynił sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, podczas gdy w ramach prowadzonych w niniejszej sprawie postępowania przygotowawczego oraz sądowego nie ustalono ilukrotnie oskarżony D. W.
(1)zakupił środki odurzające w przypisanym mu okresie oraz w jakich poszczególnych ilościach, z jaką częstotliwością środki te miały zostać zakupione, jak również czy uzyskiwał on z tego systematyczny dochód lub korzyść (a jeżeli tak to w jakiej wysokości – przy czym w odniesieniu do osiągniętej korzyści brak jest jakichkolwiek ustaleń Sądu, że w ogóle mogła ona zostać osiągnięta, zaś jej wysokość nie powinna być utożsamiana z wysokością kwoty, uiszczonej tytułem zapłaty za rzekome nabycie środków odurzających), zaś powyżej wskazany zmienne nie wynikają także - w sposób jednoznaczny - z treści zeznań świadków P. M.
(3)i P. P.. 2) naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. przepisu art.424 § 1 kpk poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ustalenia innego (niż w treści zarzutu aktu oskarżenia) czasokresu popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu (który dodatkowo nie wynika z treści zeznań świadka P. M.
(3)), co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku w tym zakresie, jak również ustalenie daty końcowej tego czasookresu (18 grudnia 2009r.) niezgodnie z treścią materiału dowodowego, w tym treścią zeznań świadka P. M.
(3); 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art.45 § 1 kk poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w nieuzasadnionym orzeczeniu wobec oskarżonego D. W.
(1)środka w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej w wyniku popełnienia przestępstwa: ⚫ pomimo, iż brak jest dowodów ( poza gołosłownymi i wzajemnie sprzecznymi zeznaniami świadka P. M.
(3)) wskazujących na to, że jakakolwiek korzyść została przez oskarżonego osiągnięta w związku z popełnieniem czynu zabronionego (uczestnictwa w obrocie amfetaminą), a także że mogła ona zostać osiągnięta w ustalonej przez sąd a quo wysokości w sytuacji, gdy ustalono jedynie, iż oskarżony miałby nabywać środki odurzające - w celu dalszych ich odsprzedaży - w cenie 6000 zł za 1 kg, przy czym brak jest ustaleń Sądu a quo, co dalej działo się z tymi środkami, w jakiej cenie były one sprzedawane (analizując treść przepisu art. 5 § 2 kpk, nie można wykluczyć, iż w kwocie niższej niż cena zakupu, albo i w ogóle nie otrzymano za nie zapłaty), wobec czego brak jest możliwości ustalenia czy - a jeżeli tak to jaką - korzyść majątkową uzyskał oskarżony w związku z dalszym ewentualnym zbyciem rzekomo zakupionych środków odurzających; ⚫ wyrażające się w mylnym przyjęciu, że korzyść majątkowa osiągnięta przez oskarżonego (w wyniku uczestnictwa w obrocie środkami odurzającymi) obejmuje całą kwotę uzyskaną z dalszej odsprzedaży nabytych wcześniej środków odurzających, podczas gdy korzyścią majątkową, która mogła by zostać ewentualnie realnie osiągnięta stanowi różnica pomiędzy ceną zakupu a ceną sprzedaży przez uczestnika obrotu, czego w niniejszej sprawie w żadnym stopniu nie ustalono, zaś przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia takiego stosowania przypadku prowadzi do wielokrotnego jego orzekania przez różnych oskarżonych, którzy mieli do czynienia z tymi samymi środkami odurzających na różnych etapach obrotu nimi, podczas gdy przepadek tych środków odurzających mógłby nastąpić tylko raz, zaś przepadek równowartości korzyści majątkowej orzekany jest wielokrotnie, chociaż substrat tej korzyści majątkowej jest w zasadzie tożsamy; ⚫ wyrażające się w mylnym przyjęciu że - pomimo iż oskarżony D. W.
(1)działał „wspólnie i w porozumieniu z M. D.
(1), P. M.
(3), P. P. oraz innymi ustalonymi i nie ustalonymi osobami” - osiągnięta przez oskarżonego korzyść majątkowa, w zakresie orzeczenia jej przepadku nie podlega podziałowi pomiędzy osoby współdziałające w popełnieniu przestępstwa (analogicznie jak w odniesieniu do ustaleń Sądu a quo w zakresie oskarżonego R. B.
(2), K. G., R. W. oraz W. W.
(1)- tak w pkt XXV sentencji zaskarżonego wyroku oraz w jego uzasadnieniu). z ostrożności procesowej, w wypadku nieuwzględnienia zarzutów opisanych w pkt II petitum apelacji 4) rażąca niewspółmierność kary (orzeczonej wobec oskarżonego w pkt XXI sentencji wyroku), poprzez nazbyt surową analizę okoliczności obciążających (wyrażających się w jednokrotnym skazaniu oskarżonego za granicą w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji nie poczynił ustaleń w zakresie tego, czy skazanie to nie uległo zatarciu z mocy prawa) oraz zbagatelizowania okoliczności łagodzących, zachodzących w stosunku do oskarżonego D. W.
(1), co wyraża się w bezpodstawnym orzeczeniu wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w zakresie rażąco niewspółmiernym także w stosunku do kar orzeczonych wobec innych współoskarżonych. Apelacja obrońcy oskarżonego Z. R.
(1). 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., wyrażająca się w naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów oraz dokonaniu oceny dowodów, zgromadzonych w sprawie: a. w postaci zeznań P. P., P. M.
(3)i M. G., która to ocena została dokonana w sposób jednostronny, dowolny, wybiórczy, pobieżny i niewnikliwy, w oderwaniu od okoliczności, w jakich wyjaśnienia były składane, formułowanych zastrzeżeń co do sposobu prowadzenia postępowania przygotowawczego, braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających wersje pomawiających, oraz oderwaniu od innych ujawnionych i ocenionych jako wiarygodne dowodów korzystnych dla oskarżonego Z. R.
(1); b. wyrażająca się w braku oceny rodzaju środków odurzających jakie miały rzekomo stanowić przedmiot obrotu na przestrzeni lat w szczególności zaś podstaw przyjęcia, iż nie były to inne substancje psychoaktywne, wówczas dozwolone takie jak działający podobnie do amfetaminy mefedron, oraz jakiej czystości były owe substancje a zatem jakie było stężenie substancji czynnej, a ile tzw. wypełniacza, a w konsekwencji całkowitej dowolności w zakresie ustalenia rodzaju, ilości i jakości środków psychoaktywnych, tym bardziej gdy przy jednym z oskarżonych znaleziono np. sproszkowaną kofeinę w dawkach wskazujących na działanie psychoaktywne; c. wyrażająca się w braku oceny czy rzekoma technika przemytu narkotyków w postaci kokainy w kartkach pocztowych rzeczywiście istniała, na czym polegała, jaki był mechanizm odzysku, jaką ilość można było w ten sposób w jednej pocztówce przemycić i czy służby graniczne opracowały metodę wychwytywania tego typu przesyłek i jaka była jej skuteczność; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 6 k.p.k. w zw. z art.391 § 1 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez ujawnienie zeznań świadków P. P. oraz P. M.
(3)z k. 19662-19664 i uczynienie ich podstawą rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy nie zachodziły warunki umożliwiające odczytanie wskazanych protokołów, albowiem wskazani świadkowie winni być zostać przesłuchani przed Sądem, który w niniejszej sprawie jest wyłącznym organem posiadającym kompetencję przesłuchiwania świadków, wobec czego naruszone zostało prawa do obrony oskarżonego, z uwagi na pozbawienie oskarżonego możliwości zadawania pytań kluczowym świadkom w najistotniejszych z punktu widzenia interesów oskarżonego kwestiach, wprowadzając w sposób nieuprawniony w poczet materiału dowodowego w sprawie protokoły przesłuchania świadków, które odbyło się przed organem nieuprawnionym w toku postępowania sądowego, tj. Prokuratorem (karty 19630-19637), które Sąd I instancji ponownie odczytał i w oparciu o które czynił ustalenia faktyczne, co stanowi naruszenie ww. przepisów; 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, będący konsekwencją obrazy przepisów postępowania, o których mowa w pkt 1 wywiedzionej apelacji, polegający na przypisaniu oskarżonemu sprawstwa przestępstw z art.258 § 1 k.k. oraz art. 56 ust. 3 u.p.n., podczas gdy zgromadzony w sprawie i poprawnie oceniony materiał dowodowy wskazuje na odmienną konstatację co do możliwości przypisania oskarżonemu jakiegokolwiek przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne Apelacja obrońcy oskarżonego A. L.
(1). W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny odniesie się do zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania, gdyż w nich skarżący – co wynika z treści apelacji - upatruje źródeł poczynienia błędnych – w jego ocenie - ustaleń faktycznych. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zostanie omówiony jako drugi, gdyż z treści apelacji wynika – w ocenie Sądu odwoławczego - że jej autor nie traktuje błędu w ustaleniach faktycznych jako samoistnego uchybienia w obszarze określenia podstawy odpowiedzialności karnej, a zarzut takiego błędu wiąże z obszarem procesowym, tj. wadliwą i niepełną jego oceną (art.7 kpk i art.410 kpk). W takiej sytuacji błąd w ustaleniach faktycznych jest w istocie konsekwencją uchybień procesowych, jako pierwotnych; to one bowiem generują wadliwe ustalenia faktyczne. Zdaniem skarżącego przecież o to, że oceny i wnioski wyprowadzone z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadają zasadom logicznego rozumowania. Ad. 2. Zarzuty nie są trafne. Przed przystąpieniem do szczegółowego odniesienia się do tego zarzutu Sąd Apelacyjny poczyni kilka uwag natury ogólnej. Odnosząc się do zarzutu obrazy art.7 kpk wskazać należy, że Sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ocenie przeprowadzonych dowodów i ocena ta podlega ochronie przewidzianej w art.7 kpk dopóty, dopóki nie zostanie wykazana jej błędność. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art.7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art.410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art.2 § 2 kpk); stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art.4 kpk); jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - argumentowane w uzasadnieniu wyroku (art.424 § 1 pkt 1 kpk); (por.m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 lutego 2011r. III KK 382/2010r., 7 lipca 2010r. II KK 147/2010, 13 czerwca 2007r. V KK 5/2007, 25 września 2002r. II KKN 79/2000 oraz wyroki Sądu Najwyższego z: 22 lutego 1996r. II KRN 199/95, 9 listopada 1990r. WRN 149/90). Sąd odwoławczy rozpoznający apelację dokonuje natomiast kontroli swobodnej oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji (porównaj: T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2003 r., s. 90 - 94; S. Waltoś, Proces karny - zarys systemu, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2003r., s. 255 - 259). W omawianej apelacji skarżący argumentuje tylko wybiórczo, czego nie zmienia przytoczenie w uzasadnieniu apelacji kwestii, co do których prezentuje na zasadzie odmienne stanowisko. Nie na tym zaś polega wykazanie jakich konkretnych błędów w rozumowaniu i ocenie dowodów dopuścił się Sąd I instancji. Wszak o poprawności dokonanej oceny poszczególnych dowodów nie sposób wnioskować tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna, lecz należy uwzględniać wszystkie wzajemne powiązania pomiędzy dowodami, a zatem ich całościowe znaczenie. Sąd Okręgowy, odmiennie niż apelujący, uwzględnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, we wzajemnych ich powiązaniach i uwarunkowaniach. Dokonane w rezultacie ustalenia faktyczne odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń. Należy podkreślić, że zdaniem Sądu odwoławczego, nie sposób uznać za dostateczne, a tym samym skuteczne, teoretyczne stawianie przez skarżącego pewnych hipotez i formułowanie na ich podstawie zarzutów pod adresem Sądu I instancji, że dokonana przez tenże organ ocena materiału dowodowego jest błędna, sprzeczna z art.7 kpk, a poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne i wyprowadzone w oparciu o nie wnioski błędne. Każde dowodowe twierdzenie wymaga bowiem uwiarygodnienia poprzez wykazanie realnie zaistniałych faktów poddających się obiektywnemu procesowemu poznaniu. W przeciwnym bowiem razie strona procesowa mogłaby zakwestionować wiarygodność każdego z przeprowadzonych dowodów i każde z poczynionych ustaleń faktycznych. Warto też przypomnieć, że udowodnienie jakiegoś faktu nie musi oznaczać, że dane ustalenie zawsze winno wynikać bezpośrednio z konkretnych dowodów. Może ono wypływać także z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli stanowi ona oczywistą przesłankę, na podstawie której doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dana okoliczność faktycznie istotnie wystąpiła (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2021r., V KK 342/20). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący kwestionuje przede wszystkim dokonaną przez Sąd I instancji ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonego A. L.
(1)oraz depozycji P. M.
(3)i P. P.. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do wyjaśnień oskarżonego A. L.
(1). Na wstępie wskazać należy, że w polskim procesie karnym, zgodnie z art.74 § 1 kpk oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść, ma swobodę w kształtowaniu swojej linii obrony. Wyjaśnienia jego jednak, jak każdy dowód podlegają swobodnej ocenie sądu, również w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie w świetle ogólnych zasad, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania karnego, w szczególności w art.4 kpk i art.7 kpk. To bowiem na sądzie spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń, czy stanowisko procesowe i wyjaśnienia oskarżonego posiadają walor wiarygodności, czy też nie. Składając wyjaśnienia oskarżony realizuje określoną strategię obrony i oczywiście może czynić tego rodzaju zabiegi. Niemniej musi się liczyć z pełnymi tego konsekwencjami. Niewątpliwie bowiem – mając na względzie to prawo – fakt negatywnej weryfikacji jego twierdzeń (nawet w określonym zakresie) może prowadzić do interpretacji tychże przez Sąd, jako nie zasługujący na uwzględnienie element linii obrony zmierzającej do uchronienia się przez oskarżonego przed odpowiedzialnością karną, bądź też zmierzający do jej umniejszenia. I rzucać negatywne światło na pozostałe jego wyjaśnienia, w szczególności gdy są sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Powyższy wywód wskazuje zatem, że z jednej strony oskarżony może korzystać ze swoich uprawnień w sposób szeroki, z drugiej zaś taka okoliczność procesowa nakłada na Sąd orzekający w sprawie obowiązek ostrożnego podejścia do zabiegów podejmowanych przez oskarżonego. Mając na uwadze ryzyko celowego prezentowania przez niego określnej wersji zdarzenia, która nie odpowiada rzeczywistemu obrazowi analizowanej sytuacji. Obowiązek taki aktualizuje się przede wszystkim – co oczywiste – w sytuacji, w której, oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu Apelacyjnego został on przez Sąd I instancji wypełniony prawidłowo, kiedy to zaprezentował pogląd o odmówieniu wyjaśnieniom oskarżonego w określonym zakresie waloru wiarygodności (str.103-104 uzasadnienia wyroku). Podnosząc, że „ nie da się wykluczyć wersji podanej przez oskarżonego” (str.2 apelacji) skarżący zdaje się wskazywać na zasadę in dubio pro reo określoną w art.5 § 2 kpk. Z uwagi na fakt, że zarzut obrazy tego przepisu nie został wprost podniesiony w omawianej apelacji należy jedynie wspomnieć, że reguła ta ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszelkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości. Jest to więc swoista „ostateczność” – „dyrektywa ostatecznego wyjścia”. Wszelka wątpliwość w zakresie ustaleń faktycznych powinna być wyjaśniona i usunięta przez wszechstronną inicjatywę dowodową organu procesowego i gruntowną analizę całego dostępnego materiału dowodowego. Dopiero wtedy, gdy po wykorzystaniu wszelkich istniejących możliwości wątpliwość nie zostanie usunięta, należy ją wytłumaczyć w sposób korzystny dla oskarżonego. Należy również podkreślić, że wątpliwości, o jakich mowa w art.5 § 2 kpk to wątpliwości Sądu, nie zaś strony procesowej wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych. Nie można zatem zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisu art.5 § 2 kpk podnosząc wątpliwości strony, a konkretnie obrońcy oskarżonego co do treści ustaleń faktycznych, bowiem dla oceny czy w sprawie doszło do naruszenia zasady in dubio pro reo istotne jest jedynie to czy sąd powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15 lipca 2010r. w sprawie (...)). W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne w sposób niewątpliwy, po dokonanej w sposób swobodny, zgodny z dyrektywami zawartymi w przepisach art.7 kpk i art.410 kpk ocenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podkreślenia również wymaga, że zasada in dubio pro reo nie nakazuje sądowi orzekającemu czynienia ustaleń w oparciu o dowody najbardziej korzystne dla oskarżonego. Stąd wyrażenie wskazanego wyżej poglądu, że nie da się wykluczyć wersji podawanej przez oskarżonego samo w sobie nie może skutkować uznaniem jej za w pełni wiarygodną. Ocenione swobodnie wszystkie dowody odnoszące się do czynu zarzuconego oskarżonemu A. L.
(1)doprowadziły do zasługujących na akceptację ustaleń co do jego sprawstwa w zakresie czynu przypisanego mu w zaskarżonym orzeczeniu. Sąd odwoławczy odniesie się do nich w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Nie sposób skutecznie podważyć wiarygodność depozycji P. M.
(3)wskazując, że nie sprecyzował on okoliczności w jakich dochodziło do przekazywania narkotyków (str.2 apelacji). Poza sporem bowiem pozostaje, że do przekazywania amfetaminy i kokainy oskarżonemu A. L.
(1)przez P. M.
(3)dochodziło; nie kwestionował bowiem tego sam oskarżony, jak i dostrzegł skarżący (str.2 apelacji). Okoliczność zatem, że ani świadek P. M.
(3), ani oskarżony A. L.
(1)nie wskazywali w swych depozycjach szczegółowo okoliczności w jakich dochodziło do tych transakcji nie może samo w sobie podważać wiarygodności depozycji świadka P. M.
(3). Zwłaszcza, że – jak wskazał sam skarżący (str.2 apelacji) – świadek podał miejsca gdzie dochodziło do przekazywania narkotyków. Podkreślenia wymaga, że oskarżony A. L.
(1)nie był jedynym odbiorcą narkotyków od P. M.
(3), który działał w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się wprowadzaniem do obrotu substancji psychotropowych i odurzających (wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku z 27 lipca 2010r. w sprawie II K 43/10 k.10900-10914 akt sprawy). Nie sposób zatem kwestionować wiarygodności jego depozycji podnosząc, że nie podawał dalszych szczegółów tych transakcji. Biorąc pod uwagę skalę przestępczej działalności w jakiej uczestniczył P. M.
(3), 15 kg. amfetaminy i 1,5 kg. kokainy, które przekazał oskarżonemu A. L.
(1)mogły nie stanowić transakcji szczególnie wyjątkowych. Wskazywana przez skarżącego (str.2 apelacji) konsekwencja depozycji P. M.
(3)również sama w sobie nie może świadczyć o ich niewiarygodności. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że – wbrew twierdzeniom skarżącego – P. M.
(3)nie składał w przedmiotowej sprawie wyjaśnień 10 stycznia 2010r. W styczniu 2010r. składał je bowiem w dniach: 14-go (k.1628-1632 akt sprawy) i dwukrotnie 20-go (k.1714-1715 i 1723-1725 akt sprawy). W dniu 20 stycznia 2010r. przeprowadzona była nadto konfrontacja między nim a A. K. (k.9232-9233, 10686-10688 akt sprawy). Sąd Apelacyjny nie podziela również dokonanej przez skarżącego krytycznej oceny wiarygodności zeznań P. M.
(3)złożonych w toku postępowania jurysdykcyjnego. Nadto, nie ma racji skarżący twierdząc (str.3 apelacji), że dopiero na rozprawie 2 listopada 2011r. świadek „przypomniał sobie” ilość kokainy przekazanej oskarżonemu A. L.
(1). Uczynił to bowiem już w czasie składania wyjaśnień 14 stycznia 2010r., wskazując na przyjęte w zaskarżonym wyroki 1,5 kg. (k.1628-1632 akt sprawy). Wskazał również wówczas na przypisane oskarżonemu 15 kg. amfetaminy odebrane od świadka. Skoro oskarżonemu A. L.
(1)przypisano nabycie w celu wprowadzenia do obrotu łącznie 1,5 kg. kokainy sprzeczne z jego interesem procesowym jest akcentowanie przez jego obrońcę, że w jednych ze swoich depozycji świadek P. M.
(3)przekazał mu 5 kg. kokainy. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do wypowiedzi świadka z rozprawy z 2 listopada 2011r., że nie jest sobie w stanie przypomnieć ile amfetaminy przekazywał poszczególnym odbiorcom, ale brali oni powyżej 10 kg. tej substancji psychotropowej. Mowa tutaj o stałych odbiorcach, do których zaliczał się oskarżony A. L.
(1)(k.1154-1156, 1628-1632 akt sprawy). Również bowiem i taki szacunek mieści się w ilości przypisanej oskarżonemu A. L.
(1)(łącznie 15 kg.). Trafnie skarżący wskazał (str.3 apelacji), że P. M.
(3)nie prowadził zapisków dotyczących sprzedaży narkotyków. Podawane jednak przez niego ilości pokrywają się z informacjami przekazanymi w tym zakresie przez innych świadków czy oskarżonych. Narkotyki dostarczane były zatem w określonych porcjach, a zatem wskazanie przez świadka ilości przy jednoczesnym braku zapisków w tym względzie nie skutkuje samo w sobie uznaniem, że depozycje P. M.
(3)są niewiarygodne. Jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z….., II AKa 112/20: „Polska procedura karna nie przewiduje żadnego ograniczenia co do środków dowodowych, za pomocą których możliwe jest ustalanie rodzaju i ilości środków narkotycznych będących przedmiotem przestępstwa. W przypadku, gdy narkotyki będące przedmiotem przestępstwa nie zostały ujawnione i zatrzymane, wręcz konieczne jest ustalenie ich rodzaju i ilości w oparciu o inne środki dowodowe, w tym zeznania świadków.” W toku postępowania świadek wskazywał ilości narkotyków przekazywanych konkretnym odbiorcom, w tym oskarżonemu A. L.
(1). W ocenie Sądu Apelacyjnego wiarygodność relacji P. M.
(3)nie nasuwa wątpliwości i słusznie stała się ona podstawą ustaleń dokonanych przez Sąd Okręgowy. Doświadczenie P. M.
(3)związane z obrotem środkami narkotycznymi, a wcześniej ich mieszaniem nakazuje uznać, że był on w stanie wzrokowo ocenić ilość tego narkotyku. Wobec powyższego skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do niepamięci świadka deklarowanej na rozprawie 28 listopada 2011r. i 13 grudnia 2011r. (str.3 apelacji) W ocenie Sądu Apelacyjnego zgodnym z zasadami logiki jest, że tuż po zakończeniu przestępczej działalności z uwagi na zatrzymanie członków zorganizowanej grupy przestępczej i osób z nią współpracujących świadek mógł przekazać bardziej precyzyjne informacje dotyczące ilości narkotyków wprowadzanych do obrotu niż po dwóch latach, kiedy składał zeznania w toku rozprawy. Wskazywane przez niego ilości spotkań z oskarżonym A. L.
(1)oraz ilości i rodzaje środków narkotycznych przekazywanych w czasie tych spotkań (str.3 apelacji) – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie przeczą logice. Przypisane oskarżonemu A. L.
(1)ilości amfetaminy mieszczą się bowiem w granicach wskazanych przez skarżącego (kilkanaście spotkań, w czasie których każdorazowo świadek P. M.
(3)przekazywał oskarżonemu A. L.
(1)od 0,5 do 2 kg amfetaminy). Rozważania skarżącego dotyczące kokainy (wskazanie na kilkanaście przekazań do 0,5 kg. jednorazowo) również nie mogą przynieść oczekiwanego przez skarżącego rezultatu. Określenie bowiem „do 0,5 kg.” oznacza, że do przekazania 1,5 kg. kokainy mogło dojść w czasie kilkunastu spotkań. Całokształt depozycji P. M.
(3)ocenionych zgodnie z zasadami przedstawionymi na początku rozważań dotyczących omawianego zarzutu nie sposób uznać – w ocenie Sądu Apelacyjnego – za nielogiczne. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd Okręgowy ustalając stan faktyczny w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu A. L.
(1)(str.28 uzasadnienia wyroku) nie wskazał aby doszło łącznie do kilkunastu spotkań tego oskarżonego ze świadkiem P. M.
(3). Rozważania zatem skarżącego co do tego, że doszło do kilkunastu spotkań obu wskazanych mężczyzn w czasie których P. M.
(3)przekazał oskarżonemu A. L.
(1)łącznie 1,5 kg. kokainy oraz kolejnych kilkunastu, w czasie których doszło do przekazania łącznie 15 kg. amfetaminy są bezprzedmiotowe i nie mogące skutkować wzruszeniem zaskarżonego omawianą apelacja wyroku. Nie sposób również Sądowi I instancji czynić skutecznego zarzutu, że organy ścigania nie zweryfikowały bilingów rozmów telefonicznych oskarżonego A. L.
(1)z P. M.
(3)(str.3 apelacji); sąd bowiem nie jest organem ścigania. Całkowicie dowolne są dywagacje skarżącego (str.4 apelacji) co do zasadności przesłuchiwania P. M.
(3)w obecności psychologa. Jak już wyżej wskazano, jego depozycje są w wystarczającym dla oceny ich wiarygodności precyzyjne. Wskazać nadto należy, że brak jest podstaw do uznania, że obrońca oskarżonego dysponuje fachową wiedzą pozwalającą na wydanie kategorycznego poglądu, że „świadek miał zaburzoną zdolność postrzegania i odtwarzania przez niego postrzeżeń”. Nie sposób również uznać aby taką wiedzę posiadał oskarżony K. G., na którego opinię w temacie stanu psychicznego P. M.
(3)powołuje się skarżący (str.4 apelacji). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że oskarżony K. G. kwestionuje wiarygodność obciążających go depozycji P. M.
(3), a zatem trudno uznać aby był obiektywny w ocenie jest stanu zdrowia psychicznego i zdolności złożenia wiarygodnych wyjaśnień czy zeznań. Założyć natomiast należy, że stan zdrowia psychicznego P. M.
(3)nie budził zastrzeżeń organów przesłuchujących go skoro nie był on przesłuchiwany w obecności psychologa. Podkreślenia bowiem wymaga, że „przepis art. 192 § 2 k.p.k. nie ma charakteru obligatoryjnego. Nie wynika z niego obowiązek powołania biegłego lekarza lub biegłego psychologa do udziału w czynności przesłuchania, a tylko możliwość zarządzenia przesłuchania świadka z udziałem wymienionych biegłych. Uruchomienie tej instytucji procesowej następuje dopiero wtedy, gdy w niepowtarzalnych realiach konkretnej sprawy powstaną rozsądne, w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy, wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń.” (postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lutego 2021r., II KK 394/20). Tego rodzaju wątpliwości nie powstały w niniejszej sprawie. Sąd Apelacyjny podziela również prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym „wątpliwości takich (określonych w art.192 § 2 kpk – uwaga SA) nie uzasadnia częste spożywanie przez świadków alkoholu oraz amfetaminy i kokainy, o ile zeznający nie popadli w ciągi alkoholowe czy narkotyczne bądź w głód narkotykowy. Samo uzależnienie świadka od narkotyków nie uzasadnia obaw o treść jego zeznań i nie powoduje automatycznie stosowania art. 192 § 2 k.p.k. Potrzeba taka zachodziłaby, gdy z zewnętrznych przejawów zachowania świadka można by wnosić, że znajduje się on "na głodzie narkotykowym", bo wtedy można dopuścić, że jego zdolność dowodowa jest ograniczona. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 24 stycznia 2018r., II AKa 270/17). Takiej przypadłości również nie stwierdzono u P. M.
(3). Wskazać również godzi się, że jak wynika z informacji z 14 grudnia 2011r. P. M.
(3)nie był badany psychiatrycznie w sprawie V Ds. 42/10 i II K 43/10 Sądu Okręgowego w Słupsku, gdyż nie było wątpliwości co do jego poczytalności (k.11643 akt sprawy). Aprobaty Sądu odwoławczego nie zyskały również zarzuty dotyczące oceny wiarygodności depozycji P. P.. Lakoniczne stwierdzenie skarżącego, że zeznania tego świadka o przekazaniu oskarżonemu A. L.
(1)1 kg. amfetaminy nie zostały poparte jakimkolwiek dowodem nie stanowi skutecznej przeciwwagi dla oceny tych zeznań dokonanych przez Sąd I instancji (str.41-48 uzasadnienia wyroku), również w odniesieniu do wyjaśnień oskarżonego A. L.
(1)(str.103-105 uzasadnienia wyroku). Brak odniesienia się przez skarżącego do przedstawionej tam argumentacji zwalnia Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do wskazanych rozważań Sądu I instancji, które w pełni podziela. Dokonanie bowiem przez Sąd I instancji oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy art.433 § 2 kpk (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 9 października 2024r. II AKa 350/23, 8 sierpnia 2024r. II AKa 183/24, 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 5 lipca 2024r. II AKa 39/24, 27 czerwca 2024r. II AKa 2/24, 2 maja 2024r. II AKa 331/23, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r. II AKa 127/23; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22). W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art.427 § 2 kpk to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Kwestionowanie oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji nie może ograniczyć się jedynie do bardzo ogólnych stwierdzeń. Skarżący jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niego przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu. Zajęcie ex catedra stanowiska odmiennego niż uczynił to Sąd I instancji nie tworzy po stronie Sądu odwoławczego obowiązku poszukiwania w zaskarżonym rozstrzygnięciu wszelkich uchybień, jakie mogły zaistnieć w danej sprawie, a jedynie badanych z urzędu, o których mowa w art.439 kpk. Nie jest bowiem rzeczą sądu odwoławczego przejmowanie roli skarżącego i doszukiwanie się w oparciu o subiektywny jego pogląd, przy braku odniesienia się do argumentacji Sądu I instancji, uchybień w zaskarżonym orzeczeniu ponad to, co wyraźnie wskazał skarżący. Podkreślenia również wymaga, że w polskiej procedurze karnej nie obowiązuje zasada „jeden świadek żaden świadek”. „Nie istnieje żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jedynego świadka są niewystarczającą podstawą skazania i to bez względu na to jaką świadek zajmuje funkcję, pozycję w życiu społecznym bądź czy korzysta z jakichś szczególnych uprawnień procesowych (…)” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 3 kwietnia 2024r., II AKa 147/22). Nadto, co już wyżej wskazano, o poprawności dokonanej oceny poszczególnych dowodów nie sposób wnioskować tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna, lecz należy uwzględniać wszystkie wzajemne powiązania pomiędzy dowodami, a zatem ich całościowe znaczenie. Odnosząc się do omawianego zarzutu warto również wskazać, że na udział oskarżonego A. L.
(1)w obrocie substancjami narkotycznymi wskazują nie tylko depozycje P. M.
(3)i P. P. ale także inne dowody i okoliczności, których skarżący zdaje się nie dostrzegać. I tak, świadek J. B., mający status świadka koronnego, który brał czynny udział w produkcji amfetaminy nabywanej przez grupę, w ramach której działali P. M.
(3)i P. P. będąc przesłuchiwanym na rozprawie (k.15027-15041 akt sprawy) rozpoznał oskarżonego A. L.
(1). W ocenie Sądu Apelacyjnego tak wysoko postawiona w hierarchii przestępczej osoba zajmująca się produkcją i wprowadzaniem do obrotu środków narkotycznych nie znałaby oskarżonego A. L.
(1), gdyby był on jedynie – jak stara się to przedstawić obrońca – okazjonalnym nabywcą środków narkotycznych z przeznaczeniem głównie na własne potrzeby. Warto również wspomnieć, że obrońca oskarżonego na rozprawie 8 maja 2019r. złożył oświadczenie o możliwości złożenia wniosków w trybie art.387 kpk, (k.23093 akt sprawy). Nie doszło jednak do porozumienia stron w tej kwestii (k.23105v akt sprawy). Nie jest to wprawdzie argument przesądzający winę oskarżonego, jednak nie sposób – w ocenie Sądu Apelacyjnego – uznać, że ktokolwiek wystąpiłby z propozycją wydania wyroku skazującego w sytuacji gdyby był przekonany o swojej niewinności. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie mogłoby również w tym trybie dojść do zmiany zarzutu przedstawionego oskarżonemu w akcie oskarżenia, tak odnośnie kwalifikacji prawnej czynu (skarżący w wywiedzionej apelacji ją kwestionuje), jak i jego opisu, w szczególności ilości nabytych narkotyków (to też kwestionuje skarżący w wywiedzionej apelacji). Odwołać się w tym miejscu należy do poczynionych już w niniejszym uzasadnieniu rozważań dotyczących konieczności oceny wiarygodności określonych dowodów również w odniesieniu do innych przeprowadzonych w sprawie, zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, którego elementem jest doświadczenie zawodowe sądu orzekającego. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może odnieść wskazanie na fakt, że narkotyki nabywane przez oskarżonego A. L.
(1)stanowiły mieszanki z innymi środkami. Doświadczenie zawodowe sądu, a zapewne również obrońcy oskarżonego A. L.
(1)pozwala na stwierdzenie, że w obrocie nie spotyka się czystych środków narkotycznych. Dla zwiększenia zysku bowiem są one mieszane z innymi substancjami, co jednak – co wymaga podkreślenia – nie likwiduje ich właściwości odurzających. Okoliczność ta zatem pozostaje bez wpływu na ustalenie ilości narkotyków co do których udział w obrocie przypisano oskarżonemu A. L.
(1). Bez znaczenia zatem dla odpowiedzialności karnej oskarżonego A. L.
(1)w przedmiotowej sprawie pozostaje, że nabywane przez niego środki odurzające i psychotropowe mieszane były z substancjami, których posiadanie nie jest zabronione. Podobnie jak okoliczność, że jakość nabywanych przez dostawców oskarżonego A. L.
(1)narkotyków była przez nich weryfikowana a jej zła jakość skutkowała rezygnacją ze współpracy. Odnosząc się zatem do wskazanych przez skarżącego (str.4-5 apelacji) kryteriów oceny dowodu z pomówienia Sąd odwoławczy stwierdza, że dowody w postaci zeznań świadków P. M.
(3)i P. P. zostały wnikliwie ocenione przez Sąd I instancji a wyciągnięte na tej podstawie wnioski dotyczące ich wiarygodności zyskały pełną akceptację Sądu Apelacyjnego. Reasumując zatem, zgromadzony w sprawie i oceniony w sposób swobodny materiał dowodowy daje pełne podstawy do uznania oskarżonego A. L.
(1)winnym uczestnictwa w obrocie znaczną ilością środków odurzających i psychotropowych w ilościach wskazanych w zaskarżonym orzeczeniu. Wobec powyższego całkowicie bezprzedmiotowe są rozważania skarżącego dotyczące art.57 ust.
2 oraz art.59 ust.1-3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (str.6 apelacji). Podkreślenia w tym miejscu jednak wymaga, że ta część uzasadnienia apelacji nie znajduje potwierdzenia w zarzutach apelacyjnych. Wprawdzie nie dyskwalifikuje to wywiedzionego środka odwoławczego gdyż przedmiotem rozważań Sądu odwoławczego jest całość apelacji, łącznie z jej uzasadnieniem ale od profesjonalnych reprezentantów stron Sąd II instancji oczekuje formułowania wewnętrznie spójnych pism procesowych. Odnosząc się do zarzutu obrazy art.410 kpk wskazać na wstępie należy, że obowiązek wynikający z treści tego przepisu związany jest z tym, że sąd rozstrzyga w sprawie, przyjmując za podstawę swej decyzji całokształt okoliczności, ale tylko tych, które zostały ujawnione w toku rozprawy głównej, nawet jeżeli nie będą one stanowiły podstawy ustaleń faktycznych (por.: postanowienia Sądu Najwyższego z: 5 maja 2006r. III KK 351/05, 8 marca 2006r. III KK 246/05; wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2006r., IV KK 454/05). Uchybienie regułom art.410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego (por. m.in.: wyrok Sądu Najwyższego z 17 września 2004r., IV KK 102/04). Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art.410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2002r., V KKN 34/01), w tym także nieodpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, KZS 2/07 poz. 42). Przepis ten określa zatem podstawę dowodową wyroku. Całokształt okoliczności, jako podstawa wyroku, oznacza więc, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważyć musi wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy, ocenić je zgodnie z wymogami określonymi w art.7 kpk, a następnie dokonać ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez siebie za wiarygodne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 1998r., IV KKN 324/98). Nie można zgodzić się z apelującym, że Sąd I instancji nie dopełnił obowiązku określonego w art.410 kpk, tj. wydania orzeczenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Sąd orzekając w przedmiotowej sprawie ujawnił bowiem wszystkie istotne dowody i z pewnością nie oparł się na dowodach nieujawnionych. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji, nie pozwala także na stwierdzenie, że wyrok ten został wydany na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. „Naruszenie komentowanego przepisu (art.410 kpk – uwaga SA) stanowi zarówno brak ujawnienia określonego dowodu, a w konsekwencji jego pominięcie, jak i oparcie się przez sąd na dowodach formalnie nie ujawnionych i niezaliczonych w poczet materiału dowodowego (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 17 stycznia 2013r., II AKa 256/12). Istotą przepisu art.410 kpk jest to, że sąd, ferując wyrok, nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają.” (Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany. LEX/el.2022). Jak zasadnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 15 grudnia 2011r., II KK 183/11 „Przepisy art. 410, a także art. 424 (zwłaszcza w kontekście art. 99a) nie nakładają wcale na sąd orzekający bezwzględnego obowiązku przywoływania w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich bez wyjątku dowodów. Sąd bowiem, mając na uwadze całokształt przeprowadzonych dowodów, zgodnie z zasadą swobodnej ich oceny, ma prawo oprzeć się na jednych, a pominąć inne, gdy ich treści są zbieżne. W przypadku natomiast, gdy treści dowodów są wzajemnie sprzeczne, to powinnością sądu jest wskazanie dowodów, na których się oparł, oraz podanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (tak zasadnie Sąd Najwyższy w wyroku z 10 sierpnia 2011r., III KK 444/10). Warto podkreślić, że nie stanowi naruszenia przepisu art.410 dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych”. „Artykuł 410 nakazujący uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie nie może być rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Jest to oczywiście niemożliwe, gdy z różnych dowodów wynikają sprzeczne okoliczności. Nie można więc zarzutu apelacyjnego opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w art. 7 (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 17 grudnia 2018r., II AKa 418/18); podobnie: wyroki Sądu Najwyższego z: 26 marca 2014r. III KK 396/13, 15 grudnia 2011r. II KK 183/11; postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 lutego 2014r. II KK 17/14, 14 czerwca 2013r. IV KK 82/13, 28 lutego 2013r. IV KK 389/12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 6 marca 2014r., II AKa 279/13. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, podnieść należy, że skarżący nie wskazał w czym upatruje naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art.410 kpk, w szczególności w kontekście omawianego zarzutu odnoszącego się do błędnego – w ocenie skarżącego – przypisania oskarżonemu A. L.
(1)przestępstwa z art.56 ust.3 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii . Całość bowiem argumentacji w tym zakresie (str.6 apelacji) w zasadzie ogranicza się do kwestionowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wiarygodności dowodów odnoszących się do tego czynu. Ta kwestia natomiast została już omówiona w niniejszym uzasadnieniu. W uzasadnieniu apelacji skarżący wskazał nadto na to, że – jego zdaniem – doszło do naruszenia art.70a pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez nieuzyskanie dowodu wskazanego w tym przepisie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że również i w tym zakresie zarzuty apelacji nie są spójne z jego uzasadnieniem, który to standard winien być dochowany przez profesjonalnego obrońcę, jakim jest skarżący. Ze względów jednak wskazanych już w niniejszym uzasadnieniu, ten pogląd skarżącego również będzie przedmiotem oceny Sądu Apelacyjnego. Sąd ten nie podziela stanowiska skarżącego w omawianej kwestii. Wprawdzie w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji istotnie nie pozyskał informacji o jakich mowa we wskazanym przepisie, podkreślenia jednak wymaga, że informacje te są potrzebne przy ustalaniu zasadności umieszczenia sprawcy w podmiocie leczniczym, na co wskazuje treść art.71 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii; na co wskazał sam skarżący (str.5 apelacji). Pozyskanie tego dowodu nie było jednak – w ocenie Sądu Apelacyjnego – niezbędne, a to przez wzgląd na treść art.71 ust.3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Przy wskazaniu bowiem sprawcy na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania umieszczenie sprawcy w odpowiednim podmiocie leczniczym przed wykonaniem kary ma charakter fakultatywny. Zaniechanie natomiast przeprowadzenia dowodu, wprawdzie obowiązkowego, jednak służącego stosowaniu fakultatywnego przepisu prawa materialnego, który nie został zastosowany, nie mogło mieć – w ocenie Sądu Apelacyjnego – żadnego wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Zarzut zatem nie może zostać uznany za słuszny. Podkreślenie bowiem wymaga, że aby doszło do skutecznego podniesienia zarzutu obrazy przepisu postępowania (apelujący zarzuca Sądowi I instancji brak inicjatywy dowodowej w omawianej kwestii) skarżący winien wykazać zarówno, że doszło do obrazy określonego przepisu postępowania, jak i że miało to wpływ na treść orzeczenia. W przedmiotowej sprawie do wykazania takiego wpływu nie doszło, a Sąd odwoławczy nie stwierdza jego zaistnienia. Takiej oceny omawianego zarzutu nie zmienia również podnoszona przez skarżącego okoliczność, że biegli w wydanych opiniach: sądowo – psychiatrycznej i psychologicznej wskazali na zasadność odbywania przez oskarżonego A. L.
(1)kary pozbawienia wolności w warunkach oddziału terapii uzależnień. Taka diagnoza nie nakłada bowiem na sąd orzekający obowiązku umieszczenia sprawcy w podmiocie leczniczym o jakim mowa w art.70a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Może jedynie stanowić wskazanie dla komisji penitencjarnej określającej warunki odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności (art.76 § 1 pkt 2) kkw. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że całkowicie chybiony jest postulat skarżącego o zaliczenie skazanemu na poczet czegokolwiek okresu obserwacji psychiatrycznej, której oskarżony A. L.
(1)był poddany w przedmiotowej sprawie, w szczególności na poczet umieszczenia w podmiocie leczniczym, do czego wszak nie doszło. Podkreślenia bowiem wymaga, że obserwacja psychiatryczna orzekana w trybie art.203 kpk nie jest środkiem zapobiegawczym, a metodą przeprowadzenia dowodu. W świetle powyższych rozważań skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może przynieść odwoływanie się do wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie w sprawie II AKa 57/13 (str.5 apelacji). Sąd Apelacyjny w Gdańsku bowiem, w niniejszym składzie nie podziela poglądu jakoby określona w art.70a ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii czynność dowodowa miała warunkować ustalenie winy sprawcy. Pogląd taki jest bowiem sprzeczny z treścią tego przepisu, z której wynika, że celem przeprowadzenia takiego dowodu jest pozyskanie informacji na temat używania przez oskarżonego środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub środków zastępczych, nie zaś ocenę poczytalności oskarżonego w inkryminowanym czasie; temu bowiem służy opinia sądowo - psychiatryczna. Wydana w odniesieniu do oskarżonego A. L.
(1)wskazała jedynie na jego ograniczoną w stopniu znacznym poczytalność, nie zaś jej wyłączenie. Dla poparcia poglądu wyrażonego przez Sąd odwoławczy w niniejszej sprawie wskazać należy, że przepis art.71 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii odwołuje się do osoby skazanej, co wprost wyklucza możliwość uznania, że informacje o jakich mowa w art.70a ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii miałyby warunkować ustalenie winy sprawcy. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w sprawie II AKa 41/13 (str.6 apelacji), gdyż pogląd obrońcy oskarżonego opiera się na subiektywnym, sprzecznym z ustaleniami Sądu I instancji przekonaniu, że oskarżony znaczną część narkotyków nabywał na własny użytek. Sąd Okręgowy bowiem trafnie – jak już wskazano w niniejszym uzasadnieniu – przypisał mu udział w obrocie całością substancji narkotycznych. Na tym samym błędnym ustaleniu skarżący opiera zarzut związany z orzeczeniem przepadku korzyści majątkowej (str.6 apelacji). Wskazać zatem należy, że Sąd Okręgowy określając wysokość owej korzyści podlegającej przepadkowi trafnie pomnożył przypisaną oskarżonemu ilość amfetaminy i kokainy przez rynkową wartość odpowiednio: jej kilograma i grama. Skutku oczekiwanego przez skarżącego nie może również przynieść odwoływanie się do poglądu wyrażonego przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z 24 maja 2016r. w sprawie II AKa 72/16 (str.7 apelacji). Sąd Okręgowy bowiem w trybie art.45 § 1 kk orzekł przepadek równowartości (podkreślenie SA) korzyści majątkowej osiągniętej z przypisanego mu przestępstwa. Jednocześnie sytuacja majątkowa oskarżonego nie ma wpływu na orzeczenie przepadku (tak też Sąd Apelacyjny we Wrocławiu z 6 czerwca 2023r., II AKa 289/
- Zgodnie natomiast z treścią art.188 § 2 kkw, wykonując przepadek równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa naczelnik urzędu skarbowego w razie potrzeby ustala składniki mienia objętego przepadkiem. Ad.
- Zarzut nie jest trafny. Wskazać na wstępie należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może zostać skutecznie podniesiony wyłącznie wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, bądź jest rezultatem oceny obarczonej nieuprawnioną dowolnością. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. wyroki: Sądu Apelacyjnego w Lublinie z: 27 lipca 2021r. II AKa 109/21, 30 grudnia 2019r. II AKa 55/19; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 kwietnia 2021r., II AKa 29/21; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2008r., V KK 301/07; wyroki Sądu Najwyższego z: 10 maja 2005r. WA 10/05, 20 lutego 1975r. OSNPG 1975/9/84, 22 stycznia 1975r., OSNKW 1976/2/64). Z uwagi na fakt, że zarzuty dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przez Sąd II instancji zostały uznane za chybione, na aprobatę nie zasługuje również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych co do czynu przypisanego oskarżonemu A. L.
(1). Ustalenia owe bowiem zostały poczynione w oparciu o prawidłowo, zgodnie z dyrektywami określonymi w art.7 kpk, oceniony materiał dowodowy. Ustalony w sprawie stan faktyczny pozwolił na uznanie, że oskarżony A. L.
(1)z popełnienia przypisanego mu przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu w rozumieniu art.65 § 1 kk. Argumentację przedstawioną w tym zakresie na str.7 apelacji uznać należy za chybioną. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie, które reprezentuje również Sąd Apelacyjny orzekający w niniejszej sprawie, „stałe źródło dochodu” o jakim mowa w tym przepisie nie musi być ani źródłem jedynym, ani najistotniejszym, ani największym; istotne bowiem jest aby było stałe, niezależnie od jego wysokości ani stopnia udziału w ogólnych dochodach oskarżonego (tak: Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 7 lutego 2018r., II AKa 94/17; Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 22 maja 2018r., II AKa 24/18; Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 12 lutego 2017r., II AKa 143/17; Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyrokach z: 29 czerwca 2017r. II AKa 124/17, 25 października 2016r. II AKa 140/16; Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 3 listopada 2016r., II AKa 211/16). Skarżący wskazuje, że brak było podstaw do zastosowania tego przepisu, gdyż „przestępstwa oszustwa (podkreślenie SA) musiałyby być dokonywane wielokrotnie z pewną regularnością, stanowiąc przez to sposób na uzyskiwanie systematycznego dochodu, niekoniecznie, jedynego innymi słowy istotne jest tu, przez jak długi okres dochód był przez sprawcę osiągany i z jaką częstotliwością” a „skoro w sprawie nie da się ustalić w sposób niebudzący wątpliwości ile i jak często oskarżony zbywał uzyskany narkotyki, to nie da się ustalić że oskarżony uczynił sobie z tego procederu stałe źródło dochodu” (str.7 apelacji). Sąd odwoławczy nie podziela tego poglądu. Po pierwsze wskazać należy, że oskarżonemu nie przypisano przestępstwa oszustwa. Po wtóre, Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie nie podziela wyrażonych we wskazanych przez skarżącego orzeczeniach, że aby mogło dojść do uznania, że sprawca z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu przestępcze zachowania musiałyby być podejmowane wielokrotnie i to z pewną regularnością stanowiąc sposób na systematyczny dochód sprawcy. Zdaniem Sądu Apelacyjnego jest to argument błędny, gdyż teza taka nie jest powszechna ani w orzecznictwie, ani też w doktrynie. Wręcz przeciwnie od lat toczyły się dyskusje na temat tego, czy dla przyjęcia znamienia stałego źródła dochodu konieczne było podejmowanie działań przez dłuższy czas (ten pogląd został wyrażony również – poza wskazanymi przez skarżącego - w następujących orzeczeniach: wyroki Sądu Apelacyjnego w Łodzi z: 31 lipca 2014r. II AKa 117/14, 10 kwietnia 2014r. II AKa 45/14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 16 stycznia 2014r., II AKa 261/13; wyroki Sądu Najwyższego z: 20 sierpnia 1981r. I KR 103/81, 20 grudnia 1971r. I KR 249/71 – zebrane w opracowaniu K. Janczukowicz, Stałe źródło dochodu jako podstawa nadzwyczajnego obostrzenia kary, LEX/el. 2016.), czy też wystarczające było jedynie podjęcie zamiaru osiągania stałego dochodu, które zostało np. przerwane przez wykrycie przestępstwa. W myśl poglądu drugiego stałość źródła dochodu można i należy rozumieć także intencjonalnie, jako cechę zamiaru sprawcy, który uruchomił takie przestępcze działanie, którego modus operandi zapewnia powtarzalność osiągania bezprawnego dochodu. I to już wystarczy do przyjęcia, że – verba legis – „uczynił sobie stałe źródło dochodu”. W ocenie Sądu Apelacyjnego w niniejszym składzie, przepis art.65 § 1 kk nie uzależnia jego zastosowania wobec sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu od czasu jego trwania. Decydujące znaczenie ma w tym zakresie sposób działania sprawcy, który zgodnie z jego zamierzeniem przysparza mu stałego dochodu. Jeśli więc działalność taka zostanie z jakichkolwiek przyczyn szybko przerwana, bo np. sprawca został ujęty, nie przeszkadza to w stosowaniu art.65 § 1 kk. Taki pogląd został wyrażony w następujących orzeczeniach: wyroki Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z: 1 marca 2023r. II AKa 282/21, 6 marca 2014r. II AKa 31/14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 lipca 2015r., II AKa 434/14; postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 stycznia 2015r. V KK 165/14, 28 lutego 2008r., V KK 238/07. Jak trafnie podkreśla Krzysztof Janczukowicz w cytowanym opracowaniu słuszny jest pogląd drugi, za którym przemawia zarówno wykładnia językowa, jak i celowościowa. Dodatkowo – jak wskazuje cytowany autor - można wskazać dwa argumenty historyczne. Pogląd ten był wyrażany już w okresie międzywojennym w odniesieniu do pojęcia przestępcy zawodowego (por. wyroki Sądu Najwyższego z: 24 lutego 1936r. II K 2024/35, 12 kwietnia 1933r., III K 38/33). Nadto, pogląd pierwszy zakorzenił się pod rządami kodeksu karnego z 1969r., gdzie stałe źródło dochodu nie było ogólną podstawą obostrzenia kary, lecz tylko znamieniem typu kwalifikowanego paserstwa (oraz dwóch przestępstw spekulacyjnych), i akurat na gruncie paserstwa, którego typowy przebieg polega na wielokrotności w miarę prostych zachowań sprawcy, pogląd ten nie budził i nie budzi wątpliwości, ale nie widać powodu, by go rozszerzać na inne rodzaje działalności przestępczej, gdzie złożoność samego przygotowania przerwanej nagle działalności przestępczej może być większa, np. zorganizowanie mechanizmu oszustw w obrocie gospodarczym (tak: K. Janczukowicz, Stałe źródło dochodu jako podstawa nadzwyczajnego obostrzenia kary, LEX/el. 2016). Jeżeli chodzi o ilość przestępstw, to nowelizacja art.65 § 1 kk, dokonana w 2004r., polegała m.in. na tym, że zwrot „z popełniania przestępstw” został zastąpiony zwrotem „z popełnienia przestępstwa”. Nie ma więc wątpliwości, że po tej zmianie stałe źródło dochodu można przypisać sprawcy jednego tylko przestępstwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 12 lutego 2015r., II AKa 271/14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 listopada 2014r., II AKa 334/14; wyrok Sądu Najwyższego z 3 marca 2009r., II KK 260/08), co jest istotne praktycznie przede wszystkim ze względu na rozciągnięty w czasie czyn ciągły (art.12 kk). W realiach przedmiotowej sprawy ustalono, że oskarżony A. L.
(1), w okresie ponad dwóch lat nabywał środki narkotyczne (są to okoliczności niekwestionowane przez skarżącego) w celu wprowadzenia ich do obrotu. Zakończenie tej przestępczej działalności (grudzień 2009r., nie później niż 18 grudnia 2009r.) miało ścisły związek z zatrzymaniem M. D.
(1)(19 grudnia 2009r.) i rozbiciem zorganizowanej grupy przestępczej, od której (choć do niej nie należał) oskarżony A. L.
(1)nabywał środki narkotyczne. W świetle powyższych rozważań zatem żadnego znaczenia dla odpowiedzialności karnej o