Niedozwolony ich charakter jest konsekwencją przyznania wyłącznie bankowi , jako stronie umowy kredytu, uprawnienia do jednostronnego kształtowania wysokości zobowiązania kredytobiorcy (zarówno wysokości kredytu przeliczonego na franki szwajcarskie, jak i rat kredytu waloryzowanych kursem franka szwajcarskiego). Wysokość tych zobowiązań - jak wynika z postanowień umowy kredytu -miała być określana wedle kursu franka szwajcarskiego ustalanego w Tabelach Kursowych strony pozwanej/ jej poprzednika prawnego/ , przy czym ani w samej umowie ani stanowiącym jej integralną część Regulaminie , nie zostały określone zasady ustalania kursu tej waluty wobec złotego. Taka ich treść faktycznie pozostawiła bankowi dowolność w zakresie wyboru kryteriów ustalania kursu franka szwajcarskiego w swoich Tabelach Kursowych, a przez to kształtowania wysokości zobowiązań klientów, których kredyt był denominowany w walucie szwajcarskiej, d/ takie postanowienia umowy kredytu, które uprawniają bank do jednostronnego ustalenia kursów walut, są nietransparentne i naruszają równorzędność stron, albowiem pozostawiają pole do arbitralnego działania banku i obarczają kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem kursowym. Sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie interesów konsumenta polega w tym przypadku na uzależnieniu wysokości świadczenia banku oraz wysokości świadczenia konsumenta od swobodnej decyzji przedsiębiorcy. Zarówno przeliczenie kwoty kredytu na złotówki, w chwili jego wypłaty, jak i przeliczenie odwrotne w chwili wymagalności poszczególnych spłacanych rat, służy bowiem określeniu wysokości świadczenia konsumenta. Takie uregulowanie umowne należy uznać za niedopuszczalne. Postanowienia waloryzacyjne zamieszczone w umowie kredytu zawartej w dniu 26 czerwca 2009r ,nie odpowiadały warunkom transparentności i czytelności albowiem kredytobiorcy nie byli w stanie ustalić kursu wymiany waluty stosowanego przez przedsiębiorcę dla braku wskazania , w kwestionowanych postanowieniach , jasnych kryteriów jego oznaczania. Ocena niedozwolonego charakteru postanowień umowy następuje według stanu na dzień zawarcia umowy. Okoliczności, które zaistniały po tej dacie są, z tego punktu widzenia, niedoniosłe, e/ po myśli wskazanej wyżej normy kodeksowej , postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy . Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Zawierając umowę objętą sporem , kredytobiorcy mieli status konsumentów w rozumieniu art. 22 1kc Postanowienia zamieszczone w umowie nie były przedmiotem indywidualnych uzgodnień stron. Umowa została zawarta z zastosowaniem wzorca umownego. Powodowie nie mieli wpływu na ich treść. Za indywidualnie uzgodnione można uznać jedynie te postanowienia, które były przedmiotem negocjacji, bądź są wynikiem porozumienia lub świadomej zgody co do ich zastosowania, o której - w okolicznościach tej sprawy - w odniesieniu do klauzul waloryzacyjnych nie można, w sposób uzasadniony , mówić . Dostosowanie umowy kredytowej dnia 26 czerwca 2009r do potrzeb powodów dotyczyło jedynie ustalenia wysokości kredytu oraz okresu spłaty, a zatem podstawowych jego parametrów, co jednak bynajmniej nie świadczy o indywidualnym negocjowaniu klauzul składających się na mechanizm waloryzacji . Również z faktu podpisania przez małżonków M. blankietowych oświadczeń o możliwości wzrostu kursu waluty i oprocentowania oraz z wyrażenia woli zawarcia umowy kredytu denominowanego w walucie szwajcarskiej , nie można wywieść, że zostali należycie poinformowani o ryzyku walutowym / kursowym/, f/ kwestionowane postanowienia umowy kredytu dotyczą głównych świadczeń stron. Dotycząc denominacji, nie ograniczają się do posiłkowego określenia sposobu zmiany wysokości świadczenia kredytobiorcy w przyszłości, ale wprost świadczenie to określają. Bez przeprowadzenia przeliczeń wynikających z niej , nie doszłoby do ustalenia wysokości kapitału podlegającego spłacie (wyrażonego w walucie obcej) ani też do ustalenia wysokości rat , które służyły do ograniczenia zobowiązania zawrotnego kredytobiorców, g/ sądowa kontrola postanowień określających główne świadczenia stron pod kątem abuzywności jest dopuszczalna, albowiem sporne postanowienia nie zostały sformułowane jednoznacznie; prostym i zrozumiałym językiem. Zastosowanie dwóch różnych kursów waluty przy przeliczaniu świadczeń wypłacanych przez pozwany bank na rzecz konsumentów (kurs kupna) i świadczeń spełnianych przez nich na rzecz banku (kurs sprzedaży) , skutkowało możliwością jednostronnej zmiany wysokości zobowiązania kredytobiorców . Silniejsza strona stosunku kredytowego mogła w ten właśnie sposób kształtować wysokość zobowiązania strony słabszej. Do takiej sytuacji doszło w umowie zawartej pomiędzy stronami, albowiem kredytodawca mógł kształtować kurs waluty w sposób dowolny, bez możliwości chociażby szczątkowej jego weryfikacji przez konsumentów , a nawet zapoznania się z kryteriami kształtowania tego kursu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - w ocenie Sądu I instancji - nie wynika, aby strona pozwana spełniła wobec kredytobiorców obowiązek informacyjny w sposób właściwy. Pozwany bank nie udowodnił w postępowaniu aby informacje przekazane im przed zawarciem umowy , były na tyle obszerne i jasne, iż na ich podstawie, mogli się zorientować o skali ryzyka związanego z możliwą zmianą kursu walut i wpływu tej zmiany na wysokość całego zobowiązania kredytowego i poszczególnych rat. Sąd zaakcentował , iż poinformowanie konsumenta o warunkach umowy i skutkach zaciągnięcia zobowiązania kredytowego przed zawarciem samej umowy ma dla niego zasadnicze znaczenie. To na podstawie tych informacji podejmuje on decyzję, czy zamierza związać się warunkami sformułowanymi uprzednio przez przedsiębiorcę. Prawidłowe wypełnienie obowiązku informacyjnego wymagało przekazania zaciągającym kredyt pełnej informacji o ryzyku zarówno w odniesieniu do wysokości raty, jak i kapitału pozostałego do spłaty jaka była możliwa do uzyskania w dacie zawarcia umowy. Dopiero podanie tych informacji - w ocenie Sądu - jest na tyle jasne i precyzyjne, że pozwala przeciętnemu konsumentowi na podjęcie racjonalnej decyzji odnośnie ewentualnej opłacalności kredytu i płynącego stąd dla niego ryzyka finansowego, h/ skutkiem uznania za niedozwolone postanowień umownych dotyczących zasad ustalania kursów walut, jest konieczność ich pominięcia przy ustalaniu treści stosunku prawnego wiążącego konsumenta. Postanowienia takie przestają wiązać już od chwili zawarcia umowy. Oznacza to, że nie stanowią elementu treści stosunku prawnego i nie mogą być uwzględniane przy rozpoznawaniu roszczeń związanych z jego realizacją. W rezultacie konieczne jest przyjęcie, że łączący strony stosunek umowny nie przewiduje zastosowania mechanizmu denominacji , w kształcie określonym zawartą umową. Wyeliminowanie ryzyka kursowego, charakterystycznego dla umowy kredytu denominowanego w walucie obcej i uzasadniającego powiązanie stawki oprocentowania ze wskaźnikiem LIBOR, jest równoznaczne z tak daleko idącym przekształceniem umowy, że należy ją uznać za umowę o odmiennej istocie i charakterze. Rodzi to takie następstwo , iż utrzymanie umowy o charakterze zamierzonym przez strony nie jest możliwe, co przemawia za uznaniem jej za nieważną w całości. Brak jest przy tym również podstaw do zmiany treści niedozwolonych postanowień umownych przez Sąd orzekający , czy też zastąpienia ich treścią przepisu dyspozytywnego. Na gruncie prawa polskiego takie rozwiązanie jest wykluczone. Tym bardziej , że analiza całokształtu zachowania powodów w niniejszym postępowaniu prowadzi do wniosku, że odmówili oni zgody na dalsze obowiązywanie umowy. Wobec tego żądanie ustalenia sformułowane w pozwie należało uwzględnić , a taka jego ocena wykluczyła weryfikację przez Sąd Okręgowy żądań kredytobiorców sformułowanych jako ewentualne. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu była norma art. 98 kpc i zasada odpowiedzialności za wynik sprawy. Sąd I instancji przy tym wskazał jakie elementy składowe złożyły się na sumę zasądzoną na tej podstawie na rzecz powodów od przegrywającego banku. Apelację od tego orzeczenia złożyła strona pozwana i zaskarżając wyrok w całości , we wniosku środka odwoławczego w pierwszej kolejności domagała się wydania przez Sąd Odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego , którym powództwo zostanie oddalone w całości , a powodowie obciążeni kosztami procesu i postępowania apelacyjnego. Jako wniosek ewentualny, bank sformułował żądanie uchylenia orzeczenia z dnia 14 czerwca 2022r i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Środek odwoławczy (...) S.A. został oparty na zarzutach : - naruszenia prawa procesowego , w sposób mający dla treści wyroku istotne znaczenie , a to : a/ art. 233§1 kpc , poprzez zastąpienie swobodnej oceny zgromadzonych dowodów oceną dowolną i przez to poczynienie ustaleń faktycznych w sposób niezgodny z treścią zebranego materiału. Zarzucane błędy miały, zdaniem strony skarżącej, dotyczyć : - ustalenia, że postanowienia umowy zawartej w dniu 26 czerwca 2009r., nie były pomiędzy stronami indywidualnie negocjowane mimo , iż to M. i S. M.
1 kc poprzez nietrafne uznanie , że w faktach ustalonych w postępowaniu jest dostateczna podstawa do tego aby skonstatować , iż umowa kredytowa stron jest w całości nieważna mimo że brak ku temu dostatecznych podstaw, szczególnie w warunkach zakwalifikowania mechanizmu przeliczania walut jako dodatkowego , nie mającego charakteru głównego świadczenia stron. W bardzo podobny sposób bank motywował zarzut naruszenia tej normy w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/ EWG dodatkowo wskazując , iż nawet eliminacja z umowy tych postanowień na które wskazywali kredytobiorcy, nie narusza zasadniczej struktury umowy, która nadal obejmuje wszystkie istotne przedmiotowo postanowienia , zatem powinna była zostać uznana za nadal ważną i wiążącą obydwie strony sporu, skoro taki jest w istocie cel Dyrektywy 93/13/ EWG. Bank podkreślał przy tym , iż nie miał możliwości swobodnego kształtowania kursu waluty szwajcarskiej, a o skutkach zmian kursowych dla wysokości ich zobowiązania , powodowie byli prawidłowo i w sposób dla nich zrozumiały, pouczeni. Po nim świadomie wybrali ten produkt. Nawet już w trakcie trwania umowy nie skorzystali z możliwości spłaty zobowiązania kredytowego w we fraku mimo , że praktycznie od pierwszej raty mieli taką możliwość, c/ art. 58 kc w zw z art.
kc wobec zaniechania przez Sąd I instancji analizy całości skutków ewentualnego uznania umowy kredytowej z dnia 26 czerwca 2009r za nieważną i nie pouczenia o ich powodów . d/ art. 4 ust.2 Dyrektywy 93/13/ EWG w zw. z art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe wobec nietrafnego uznania , iż klauzule zakwestionowane przez powodów, mają charakter i odnoszą się do głównych świadczeń stron , chociaż mają dla tych świadczeń znaczenie tylko poboczne, e/ art. 189 kpc wobec wyrażenia przez Sąd Okręgowy nieuzasadnionej oceny , że powodowie maja interes prawny w dochodzonym ustaleniu , chociaż uwzględnienie go nie zniesie podstaw do dalszych sporów pomiędzy stronami na tle umowy z 26 czerwca 2009r., owocujących wszczynaniem przez nie kolejnych procesów sądowych, Strona skarżąca , powołując się na przepis art. 381 kpc w zw. z art. 245 kpc domagała się przeprowadzenia w postępowaniu apelacyjnym dowodów z dokumentów przez nią wskazanych. Ich treść miała potwierdzić , że kredytobiorcy nie mieli statusu konsumentów w czasie , kiedy podpisywali umowę , a kredyt zaciągnęli na potrzeby inwestycyjne. Ponadto na podstawie art. 380 kpc w zw. z art. 227 i 162 kpc., skarżący bank wnosił o to aby Sąd Odwoławczy przeprowadził kontrolę poprawności decyzji procesowych o nieuwzględnieniu wniosków strony pozwanej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M. P. oraz z opinii biegłego z zakresu bankowości i w jej wyniku przeprowadzenie tych dowodów w postępowaniu odwoławczym . Odpowiadając na apelację powodowie domagali się jej oddalenia jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz obciążenia banku kosztami postępowania apelacyjnego. W swoim stanowisku odnieśli się polemicznie do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną. Wnieśli także o oddalenie wniosków dowodowych strony przeciwnej . Rozpoznając apelację, Sąd Apelacyjny rozważył Środek odwoławczy strony pozwanej nie jest uzasadniony i podlega oddaleniu. Rozpoczynając ocenę zarzutów apelacyjnych strony pozwanej od tych , które mają charakter procesowy wskazać należy , iż zarzut tego rodzaju jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki. Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść. Biorąc pod rozwagę to generalium , za chybiony należy uznać ten zarzut , za pomocą którego pozwany bank neguje poprawność decyzji procesowej Sądu I instancji nie uwzględniającej wniosków dowodowych kredytodawcy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości dla dokonania analizy zagadnień powołanych w odpowiedzi na pozew oraz zeznań M. P../ nota bene złożonych w innym postepowaniu , a których treść , w formie dokumentu , została dołączona przez bank do odpowiedzi na pozew/ Zważywszy na to czemu , według tez dowodowych banku , miały posłużyć te dowody a dodatkowo także, iż relacja świadka , który nie brał bezpośredniego udziału w przygotowaniu umowy podpisanej przez powodów , nie prowadził z nimi rozmów przed tym aktem , co dodatkowo potwierdza fakt , iż na żadnym z dokumentów dotyczących procedury udzielania kredytu powodom brak jest jego podpisu oraz , że według twierdzeń strony skarżącej informacje tego świadka maja charakter ogólny , dotycząc jedynie reguł proceduralnych udzielania takich kredytów jaki zaciągnęli M.i S. M., a przy tym zważywszy tez na to , że bank nie zdecydował się na wnioskowanie przeprowadzenia tego dowodu bezpośrednio przed Sądem rozstrzygającym spór stron , należy uznać, iż Sąd I instancji oceniając / przy przyjętej koncepcji rozstrzygnięcia , która co do zasady jest poprawna / , iż przeprowadzenie tych dowodów nie służyło ustaleniu faktów , względnie w odniesieniu do opinii , wniosków wynikających z wiedzy specjalistycznej , które byłyby dla oceny roszczenia poddanego pod osąd , doniosłe, nie popełnił błędu naruszenia wskazywanych przez skarżący bank norm. Stąd też zawarty w apelacji wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego oraz zeznań świadka P. przez Sąd Odwoławczy nie został uwzględniony. Oddalony został także, sformułowany w apelacji banku , wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów mających potwierdzić , jego zdaniem , iż po stronie powodów nie można , szczególnie z uwagi na cel zaciągnięcia kredytu oraz profesję M. M.
i następnych k.c. dotyczące niedozwolonych postanowień umownych mają charakter szczególny , w stosunku do tych norm kodeksowych, które mają generalne zastosowanie do kształtowania przez kontrahentów treści umowy oraz oceny ważności takiej czynności prawnej. Stanowią one implementację w polskim prawie postanowień Dyrektywy nr 93/13/ EWG , w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Sądy krajowe, stosując prawo wewnętrzne, zobowiązane są tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać jego wykładni w świetle brzmienia i celu tej Dyrektywy, tak aby osiągnąć przewidziany w niej rezultat, a zatem zastosować się do art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej /por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 VI 2016 r., C-377/14./. Przewidziana przez art.
kc sankcja bezskuteczności wobec konsumenta niedozwolonego postanowienia umownego ma dla jego interesu i pozycji wobec drugiej – silniejszej strony kontraktu - działanie ochronne i jest dla niego obiektywnie korzystniejsza, aniżeli sankcja nieważności wynikająca z ogólnych norm kodeksowych np. 58 kc w zw. z art. 353 1kc. W ten sposób konsument jest chroniony przed upadkiem całej umowy. To on może zrezygnować z przysługującej mu ochrony przed nieuczciwymi postanowieniami czynności prawnej co spowoduje , że od jego swobodnej i uświadomionej decyzji zależy to , czy uznaje , iż jego interes przemawia dostatecznie za tym , że pomimo abuzywności niektórych spośród postanowień, umowa będzie nadal obwiązywać. Zatem normę
k.c. należy traktować jako lex specialis wobec ogólnej regulacji kodeksowej. W konsekwencji , zarzuty niedozwolonego charakteru postanowień umowy zawartej z przez powodów z (...) Bank S. A. w dniu 26 czerwca 2009r. mogą być oceniane z punktu widzenia tylko tego przepisu, a nie ogólnych, wskazanych wyżej, norm kodeksowych jakimi są : art. 58 §1 i 2 oraz 3 kc np. w zw z art. 353 1kc. Dlatego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 58 §3 kc w zw z art.
z art. 6 ust. Dyrektywy 93/13 nie tylko dlatego , że umowa stron nie może zostać utrzymana jako nadal obowiązująca pomiędzy stronami ale także dlatego , iż dla oceny jej ważności przepis art. 58 §3 kc z podanego wyżej powodu , nie ma zastosowania. Nie jest usprawiedliwiony z tej przyczyny także zarzut naruszenia art. 58 kc w zw z art.
kc - zważywszy na argumenty skarżącej mające ten zarzut wspierać - iż Sąd nie zbadał wszystkich konsekwencji ewentualnego potwierdzenia nieważności umowy i nie pouczył o nich powodów. W związku z ta częścią argumentacji zarzutu wystarczy – zachowując zwięzłość stanowiska- wskazać , iż już formułując pismo reklamacyjne , datowane wcześniej niż złożenie pozwu w rozstrzyganej sprawie , powodowie stanowczo opowiedzieli się za nie obowiązywaniem nadal umowy z dnia 26 czerwca 2009r w sytuacji abuzywności części jej postanowień i już wówczas domagali się rozliczenia wzajemnych świadczeń z niej wynikających. Po wtóre nie można zasadnie mówić , że Sąd nie rozważył wszystkich konsekwencji nieważności umowy , a takie stwierdzenie , szczególnie w świetle motywów zaskarżonego wyroku , należy ocenić jako dowolne. Niezasadnie również strona pozwana podnosi zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.
6 ust. 1 dyrektywy nr 93/13. Zarzut ten sprowadza się do stwierdzenia , iż Sąd niezasadnie uznał umowę zawartą przez strony za nieważną w całości z powodu abuzywności postanowień regulujących klauzulę waloryzacyjną [ w istocie składająca się z klauzuli przeliczeniowej / spreadu walutowego/ i klauzuli kursowej] w warunkach , gdy brak było do tego podstaw albowiem : a/ nie kształtują one praw i obowiązków kredytodawców w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, nie naruszając w sposób rażący interesów M. i S. M.
i 2 kc , trafnie przyjmując abuzywność postanowień umowy stron, w szczególności tych , określających sposób waloryzacji /przeliczenia / waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie, według Tabeli Kursów obowiązujących w (...) Bank S. A. To ten właśnie mechanizm , na zastosowanie którego powodowie jako klienci – konsumenci nie mieli żadnego rzeczywistego wpływu , ten bowiem był wprowadzony jednostronnie przez kredytodawcę na podstawie wzorca umownego , ostatecznie decydował o tym ile pieniędzy zostało ówcześnie M. i S. M.
drugie k.c.) , a zatem jeżeli nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem , nie spełniając tym samym wymogu przejrzystości materialnej wynikającej z art. 4 ust. 2 oraz art. 5 dyrektywy nr 93/13/ EWG Jak wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 20 września 2017 r. w sprawie o sygnaturze C - 186/16, wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że warunek ten musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany , a przy tym jako osoba dostatecznie uważna i rozsądna , mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, ale również miał realną możliwość oszacowania konsekwencji ekonomicznych takiego potencjalnego następstwa dla swoich zobowiązań finansowych. Zdaniem Sądu II instancji, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu nie dają dostatecznych podstaw do uzasadnionego przyjęcia, iż w momencie zawierania umowy powodowie mieli możliwość uzyskania pełnego rozeznania co do wysokości świadczenia, które będą mieli obowiązek spełnić oraz - i w szczególności- co do ryzyka zmiany kursu waluty w przyszłości i wpływu tej zmiany na rzeczywiste saldo ich zobowiązania , przekładające się wprost na ich sytuację ekonomiczną , w dającym się przewidzieć realnie okresie , zważywszy , iż mieli związać się z bankiem węzłem obligacyjnym na okres dwudziestu dziewięciu lat . W szczególności brak było , w dniu zawierania umowy , możliwości ustalenia wysokości zobowiązania ratalnego kredytobiorców wobec banku , / rat kapitałowo - odsetkowych / albowiem wysokość ta zależna była od danych zamieszczonych w nieokreślonej w umowie Tabeli Kursów, stosowanej przez bank . Przy tym sposób zamieszczania w niej tych danych także był pozostawiony wyłącznej jego decyzji . Klienci – konsumenci - nie mieli możliwości ich sprawdzenia ani tym bardziej jakiegokolwiek wpływu na ich rzeczywistą wysokość. Tym samym warunek jednoznaczności klauzuli waloryzacyjnej / przeliczeniowej i kursowej/ , nie został w umowie stron spełniony. / por. w tej materii także stanowisko SN zawarte w judykacie z 19 kwietnia 2021r., sygn. III CSK 159/17- powołanym za zbiorem Lex /. Okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na potwierdzenie , iż kredytobiorcy zostali przed podpisaniem umowy w sposób jasny , możliwie pełny i zrozumiały poinformowani o ryzyku walutowym, związanym z możliwością niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego w czasie. Przy tym nie można uznać, że obowiązek ten został spełniony przez bank, który poprzestał na ogólnym pouczeniu o możliwości wzrostu kursu w czasie trwania umowy i wynikającym stąd wpływie na wzrost zakresu obowiązku finansowego kredytobiorcy. Dodać do tego należy , iż dla potwierdzenia wypełnienia przez bank obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka kursowego nie jest wystarczające odebranie od konsumenta standardowego oświadczenia, że o takim ryzyku został poinformowany. Treść oświadczeń podpisanych przez M. i S. M.
k.c., nie budzi wątpliwości, iż postanowienia umowy, które określają zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kredytu, a także spłacanych rat na walutę obcą,pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych. / por. wskazane tylko ilustracyjnie orzeczenia SN z 27 lutego 2019 r. sygn. II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r. sygn. V CSK 382/18 , powołane za zbiorem Legalis / Klauzule takie mają charakter abuzywny, gdyż kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Przy czym sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie tych interesów polega w tym wypadku na uzależnieniu wysokości świadczenia banku i konsumenta od swobodnej decyzji silniejszej strony stosunku zobowiązaniowego / przedsiębiorcy/. / por. tylko ilustracyjnie wyroki SN z 13 grudnia 2018 r., sygn. V CSK 559/17 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18 powołany za zbiorem Legalis /. W ocenie Sądu Apelacyjnego postanowienia łączącej strony umowy z 26 czerwca 2009r w zakresie ryzyka walutowego oraz określające wskazany wyżej sposób dokonywania przeliczeń walut polskiej i szwajcarskiej , w odwołaniu się do danych kursowych kształtowanych jednostronnie przez bank, przybierających postać przygotowanych przezeń i obowiązujących w banku Tabel Kursów, uznać należy, za niedozwolone. Nie ma znaczenia dla tej oceny to, w jaki sposób umowa w rzeczywistości była wykonywana i jak , po jej podpisaniu, zmieniała się jej treść. Ocena, czy postanowienie umowne jest niedozwolone dokonywana jest bowiem według stanu z chwili zawarcia umowy / por. także uchwalę[ 7] Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17 powołaną za zbiorem Lex/ Przechodząc do oceny skutków niedozwolonego charakteru tych postanowień , wskazać na wstępie należy , iż zgodnie z treścią uchwały SN z dnia 7 maja 2021 sygn. III CZP 6/21 , powołanej za zbiorem Lex /, której stanowisko Sąd II instancji, w składzie rozpoznającym sprawę podziela, niedozwolone postanowienie umowne jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który ewentualnie może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną. W rozpoznawanej sprawie , o czym była już uprzednio mowa , stanowisko powodów było jednoznaczne co do tego, iż nie są zainteresowani , w warunkach abuzywności części postanowień, w utrzymaniu w dalszym ciągu umowy jako obowiązującej pomiędzy stronami. Stanowisko powodów było tak jednoznaczne w tej kwestii , jeszcze przed wniesieniem pozwu , że strona pozwana nietrafnie czyni Sądowi I instancji procesowy zarzut apelacyjny z tego , że nie pouczył powodów dostatecznie szczegółowo o konsekwencjach rozliczeniowych ewentualnego uznania umowy za nieważną. W sytuacji faktycznej powstałej w tej , indywidualnie rozstrzyganej sprawie , takie pouczenie było wręcz zbędne. Eliminacja tych postanowień z umowy powoduje brak możliwości określenia mechanizmu oznaczenia wysokości świadczenia jakie konsumenci - kredytobiorcy - mieli otrzymać od drugiej strony- skoro jak w rozstrzyganej sprawie - uzyskali od banku złotówki , po ich przeliczeniu według kursu / ceny / kupna waluty szwajcarskiej oraz zostali zobowiązani spełniać na rzecz banku , w ramach umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, w odwołaniu się do kursu jej sprzedaży przez pozwany bank, wedle którego, [ w stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy ] przeliczana miała być wpłata złotówkowa, mająca prowadzić do ograniczenia długu kredytowego M. i S. M.
69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe. / pkt I sentencji motywowanego orzeczenia /. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd II instancji orzekł na podstawie art. 98§ 1 i 3 kpc w zw. z art. 391 §1 kpc i wynikającej z niej , dla wzajemnego rozliczenia stron z tego tytułu , zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy. Należna wygrywającym powodom od przerywającego banku łącznie kwota, odpowiada wynagrodzeniu zastępującego ich pełnomocnika - adwokata , a będąc pochodną wartości przedmiotu zaskarżenia, została ustalona na podstawie §2 pkt 7 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015r [ DzU z 2015 poz. 1800] . Została przyznana wraz z odsetkami o których Sąd Odwoławczy był obowiązany orzec z urzędu , po myśli art. 98 §1 1 kpc w zw. z art. 391 §1 kpc. / pkt II sentencji uzasadnianego wyroku./
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.