K. S. miał świadomość istnienia udzielonego przez Sąd Rejonowy w Bełchatowie zabezpieczenia przez przedłużenie obowiązywania nałożonych na niego zakazów, a mimo to zbliżał się do E. N. na odległość mniejszą niż 100 metrów w trakcie jeżdżenia za nią oraz parkując w pobliżu jej pojazdu na parkingu KPP w B.. Zgodnie z treścią art.
15aa ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171, z późn. zm.) nakazu natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia i zakazu zbliżania się do wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Tej samej karze podlega ten, kto umyślnie nie stosuje się do wydanego przez sąd postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia przez przedłużenie obowiązywania zakazów, o których mowa w pkt 1 (przez Policję na podstawie art. 15aaa ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zakazu zbliżania się do osoby doznającej przemocy domowej na wyrażoną w metrach odległość lub zakazu kontaktowania się z osobą doznającą przemocy domowej ) - art.
Przywołane wykroczenia może popełnić każda osoba, w stosunku do której został wydany nakaz lub zakaz funkcjonariusza albo postanowienie sądu, wyłącznie umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Przedmiotem ochrony czynów z art.
pkt 1 kw oraz art.
pkt 1 i 2 kw jest natomiast interes ofiar przestępstw skierowanych przeciwko rodzinie rozumiany jako wolność od nacisków oraz presji ze strony potencjalnego sprawcy, jak również prawidłowość funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości wyrażona na tym etapie postępowania jako wykonalność nakazów i zakazów zastosowanych przez funkcjonariuszy Policji. Co znamienne, dla bytu wykroczeń z art.
pkt 1 kw oraz art.
pkt 1 i 2 kw nie ma znaczenia motywacja sprawcy, którego obowiązkiem jest stosowanie się do wydanych względem niego zakazów – innymi słowy, irrelewantne dla przypisania obwinionemu odpowiedzialności jest to czy podejmuje on kontakt po to, aby chociażby wyzywać osobę pokrzywdzoną, grozić jej czy też próbować nawiązać z pozoru niewinną, normalną rozmowę (charakter kontaktu oraz treść rozmów/wiadomości może mieć jedynie wpływ na wymiar kary). Przyjęcie innej koncepcji czyniłoby instytucje uregulowane w art. 15aa ust. 1 i art. 15aaa ust. 1 ustawy o Policji iluzorycznymi, wszak nie spełniałyby one wówczas założonych celów w postaci ochrony potencjalnych ofiar przestępstw przeciwko rodzinie przed wywieraniem na nich presji przez osoby najbliższe, podejrzewane o stosowanie przemocy domowej. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że K. S. swoim zachowaniem wypełnił znamiona wykroczenia z art.
Obwiniony, pomimo świadomości wydanych względem niego zakazów zbliżania się do E. N. na odległość mniejszą niż 100 metrów i kontaktowania się z nią w jakiejkolwiek formie, a następnie wydanego przez Sąd Rejonowy w Bełchatowie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia przez przedłużenie obowiązywania na okres dalszych 30 dni całkowicie zignorował je, jeżdżąc za pokrzywdzoną samochodem po ulicach miasta, a następnie parkując przy niej na parkingu Komendy Powiatowej Policji w B.. Obwiniony umyślnie, z zamiarem bezpośrednim naruszył zakaz zbliżył się do E. N., zdając sobie sprawę z potencjalnych konsekwencji swojego niezgodnego z prawem działania. W ocenie Sądu K. S. swoją postawą wyraził negatywny, lekceważący stosunek zarówno do decyzji Policji, Sądu, jak i samej pokrzywdzonej E. N., która nie życzyła sobie kontaktu z obwinionym. K. S. w chwili zdarzenia miał jednocześnie obiektywną możliwość zachowania zgodnego z prawem, wszak mógł (i powinien) zaniechać jakichkolwiek kontaktów z E. N. w czasie obowiązywania zakazów; nawet jeżeli bał się o jej życie i zdrowie (które to obawy okazały się być całkowicie bezpodstawne) winien zawiadomić o tym odpowiednie służby, a nie jeździć za pokrzywdzoną po całym mieście. Obwiniony z pełną świadomością zbagatelizował jednak i zlekceważył zastosowane względem niego przez Policję i zabezpieczone następnie przez Sąd środki, umyślnie łamiąc zakaz zbliżania celem wywarcia na pokrzywdzonej emocjonalnej presji rozstania z obecnym partnerem. Obwiniony ma(...) lata, jest osobą dojrzałą emocjonalnie i doświadczoną życiowo, brak przy tym wątpliwości co do jego poczytalności. Sąd nie dopatrzył się więc żadnych okoliczności, które mogłyby umniejszać jego stopień winy. Mając na względzie powyższe rozważania, sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art.
a kw, wymierzył mu karę grzywny w kwocie 1000 złotych. W przekonaniu sądu kara ta pozostaje adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia winy sprawcy, a także jego statusu majątkowego i wysokości jego zarobków, jak również będzie stanowiła realną dolegliwość dla obwinionego, która nie tylko uświadomi mu konsekwencje niezgodnego z prawem zachowania, ale również spełni względem niego rolę wychowawczą i prewencyjną, zniechęcając do popełniania podobnych wykroczeń w przyszłości. Na podstawie art. 82 § 3 kpw na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczono obwinionemu okres zatrzymania od dnia 3 grudnia (godz. 15:50) do dnia 4 grudnia (godz. 12:40) 2025 roku, przyjmując, iż jest on równoważny grzywnie w wysokości 400 złotych. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 119 § 1 kpw, zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania w oparciu o § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Kwota 100 złotych wymierzonej obwinionemu opłaty została natomiast ustalona zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.