I C 441/24

Sygn. akt I C 441/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2025 roku Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: asesor Joanna Szymańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2025 roku w Dzierżoniowie sprawę z powództwa (...) Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w B. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę I/ zasądza od pozwanego Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w B. kwotę 7 403,57 zł (siedem tysięcy czterysta trzy złotych pięćdziesiąt siedem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie: a. od kwoty 5 775 zł od dnia 17 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, b. od kwoty 1 628,57 zł od dnia 22 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty; II/ oddala powództwo w pozostałym zakresie; III/ zasądza pozwanego Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w B. kwotę 1 578,55 zł (jeden tysiąc pięćset siedemdziesiąt osiem złotych pięćdziesiąt pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 441/24 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym do Sądu w dniu 22 grudnia 2023 r. strona powodowa (...) Sp. z o.o. Sp.k. w B., wniosła o zasądzenie od strony pozwanej Towarzystwa (...) S.A. w W. na jej rzecz kwoty 11321,85 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 17 listopada 2023 r. do dnia zapłaty. Nadto, wniosła o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła zarzut przedawnienia roszczenia wskazując, że rozpatrzyła sprawę i wydała decyzję odmowną w 2020 r. wobec czego roszczenie przedawniło się końcem 2023 r., tymczasem strona powodowa wniosła pozew do tut. Sądu 9 kwietnia 2024 r. Wskazała także, że kwestionuje czas i stawkę najmu pojazdu zastępczego. Zarzuciła przede wszystkim, że pojazd poszkodowanego po szkodzie był jezdny. Wskazała także, że pomimo propozycji poszkodowany nie skorzystał z możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego z wypożyczalni współpracującej ze stroną pozwaną oraz że poszkodowany korzystał z pojazdu klasy wyższej niż pojazd uszkodzony. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 18 sierpnia 2020 r. miała miejsce kolizja drogowa, wskutek której uszkodzeniu uległ samochód marki A. (...) stanowiący własność P. J. należący do segmentu D. Sprawca kolizji był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u strony pozwanej. dowód: - wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt I C 467/21 Wskutek kolizji uszkodzony został cały przód pojazdu, w tym lampy, błotnik, zderzak. Pojazd po szkodzie nie nadawał się do jazdy. Pojazd po szkodzie był holowany z miejsca zdarzenia. dowód: - zeznania świadka P. J., k. 188-189 - zeznania świadka J. M.,k.189 W dniu 18 sierpnia 2020 r. poszkodowany P. J. zawarł z powodem umowę najmu pojazdu zastępczego – B. ( segment (...)) o nr. rej. (...) po stawce 250 zł netto plus VAT za każdy rozpoczęty dzień. Natomiast w dniu 8 września 2020 r. poszkodowany zwrócił powodowi wynajmowany pojazd marki B. i w tym samym dniu rozpoczął najem pojazdu marki F. (...) ( segment C) o nr rej. (...) po stawce 180 zł netto plus VAT za każdy rozpoczęty dzień. Najem pojazdu zastępczego trwał do dnia 21 września 2020 r. Poszkodowany od razu po zdarzeniu skontaktował się z firmą powoda i w dniu zdarzenia wynajął od niego pojazd zastępczy. Pojazd zastępczy był mu niezbędny do czynności dnia codziennego tj. dojazdy do pracy, zawożenie dzieci do szkoły. Poszkodowany nie posiadał w swoim gospodarstwie domowym innego pojazdu, który mógłby użytkować w okresie likwidacji szkody nie posiadał on środków na naprawę uszkodzonego pojazdu oraz na zakup innego pojazdu. Oczekiwał na wypłatę odszkodowania od ubezpieczyciela. Po miesiącu użytkowania pojazdu zastępczego wypożyczalnia zażądała zwrotu pojazdu. W związku z powyższym poszkodowany w tamtym okresie był pozbawiony samochodu. Poszkodowany nie posiadał żadnych szczególnych wymagań odnośnie wynajmowanego pojazdu. Zależało mu tylko aby najem był bezgotówkowy oraz żeby nie było limitu kilometrów. Wybrał wypożyczalnię (...) Sp. z o.o. Sp.k. w B., gdyż w jego ocenie jest ona najbardziej znana w B.. Nie porównywał warunków najmu z innych wypożyczalni. dowód: - umowa najmu pojazdu z dnia 18 sierpnia 2020 r., k. 15, - protokół wydania i odbioru pojazdu zastępczego, k. 16-17, - umowa najmu pojazdu z dnia 8 września 2020 r., k. 18, - protokół wydania i odbioru pojazdu zastępczego, k. 19-20, - zeznania świadka P. J., k. 188-189 - zeznania świadka J. M.,k.189 Poszkodowany P. J. w dniu 18 sierpnia 2020 r. udzielił firmie (...) Sp. z o.o. Sp.k. w B. pełnomocnictwa ogólnego m.in. do zgłoszenia szkody i reprezentowania w postępowaniu likwidacyjnym. Upoważnił także stronę powodową do rozliczenia w ramach szkody komunikacyjnej. Szkoda została zgłoszona przez pełnomocnika poszkodowanego. W dniu 19 sierpnia 2020 r. pozwany potwierdził otrzymanie zgłoszenia szkody. Pozwany pismem z dnia 20 sierpnia 2020 r. skierowanym do pełnomocnika poszkodowanego zaproponował najem pojazdu zastępczego z wypożyczalni współpracującej z pozwanym. Pozwany w powyższym piśmie wskazał numer do kontaktu w związku z najmem pojazdu zastępczego, wskazał dane współpracujących z nim wypożyczalni. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik poszkodowanego mailowo poinformował pozwanego o tym, że poszkodowany korzysta z auta zastępczego wynajętego z ich firmy. Wskazał na jakich warunkach poszkodowany użytkuje wynajęty pojazd oraz wezwał pozwanego do wysłania projektów wypełnionych umów z danymi poszkodowanego oraz regulaminem wypożyczalni, a także do wskazania kiedy pozwany może podstawić pojazd zastępczy. Pozwany w piśmie z dnia 21 sierpnia 2020 r. po raz kolejny zaproponował najem pojazdu zastępczego z wypożyczalni z nim współpracującej. Wskazał, że dla klasy pojazdu poszkodowanego zaakceptuje koszt najmu pojazdu w wysokości 165 zł brutto za dobę. dowód: - pełnomocnictwo ogólne z dnia 18 sierpnia 2020 r., k. 24 - akta szkody na płycie CD, k. 118 W dniu 17 września 2020 r. strona pozwana odmówiła poszkodowanemu wypłaty odszkodowania, powyższe uzasadniając tym, że do przyjęcia odpowiedzialności i wypłaty odszkodowania niezbędnym jest udowodnienie winy kierującego pojazdem, zaś w omawianej sprawie nie zostało udowodnione, że kierujący pojazdem marki F. nr rejestracyjny (...) ponosi winę za spowodowanie wypadku. Wskazali, że przeprowadzona ekspertyza zapisu monitoringu jak i miejsca zdarzenia wykazała, że kierujący pojazdem marki A. o nr rejestracyjnym (...) przed kolizją nie hamował swojego pojazdu, pomimo że nie istniały przeszkody lub okoliczności uniemożliwiające poprawną ocenę zaistniałej sytuacji. Dodatkowo zebrany materiał pozwala wskazać, że kierujący pojazdem marki A. o nr rejestracyjnym (...) poprzez zaniechanie podjęcia manewru obronnego hamowania pojazdu, dysponując wystarczającym czasem i odległością do miejsca zdarzenia mógł uniknąć zaistniałego zdarzenia zatrzymując swój pojazd lub zmniejszając jego prędkość do tego stopnia, że do kolizji by nie doszło. Pismem z dnia 3 marca 2021 r. poszkodowany odwołał się od decyzji pozwanego ubezpieczyciela. W odpowiedzi na powyższe strona pozwana w piśmie z dnia 16 marca 2021 r. podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. dowód: - pismo strony pozwanej z dnia 17 września 2020 r., k. 28 W dniu 21 września 2020 r. powód wystawił poszkodowanemu P. J. fakturę nr (...) na kwotę 11014,65 zł brutto. Na wskazaną kwotę składały się: kwota 6765 zł brutto za 22 dni najmu pojazdu zastępczego segmentu (...), kwota 3099, 60 zł brutto za 14 dni najmu pojazdu zastępczego segmentu C, kwota 73,80 zł za usługę podstawienia i odebrania pojazdu, kwota 1076,25 zł za parking uszkodzonego pojazdu. dowód: - kserokopia faktury VAT nr (...), k. 21 W dniu 21 września 2020 r. poszkodowany P. J. przelał na rzecz powoda swoją wierzytelność z tytułu umów wynajmu samochodu zastępczego nr (...) z dnia 18 sierpnia 2020 r. oraz z dnia 8 września 2020 r. i wystawionej na tej podstawie przez powoda faktury VAT o nr (...) z dnia 21 września 2020 r. w związku ze szkodą rzeczową powstałą na pojeździe poszkodowanego z dnia 18 sierpnia 2020 r. dowód: - kserokopia umowy przelewu wierzytelności z dnia 21 września 2020 r., k. 8, Pismem z dnia 21 września 2020 r. powód zgłosił stronie pozwanej do rozliczenia swoje roszczenie wynikające z umowy wynajmu samochodu nr (...) z dnia 18 sierpnia 2020 r. oraz z dnia 8 września 2020 r. i wystawionej na tej podstawie przez powoda faktury VAT o nr (...) z dnia 21 września 2020 r. w związku ze szkodą rzeczową powstałą na pojeździe poszkodowanego z dnia 18 sierpnia 2020 r. dowód: - pismo z dnia 21 września 2020 r., k. 9 Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie wyrokiem z dnia 24 października 2023 r. wydanym w sprawie I C 467/21 uznał, że sprawcą kolizji drogowej z dnia 18 sierpnia 2020 r. była kierująca pojazdem F. nr rejestracyjny (...) M. S. ubezpieczona w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w Towarzystwie (...) S.A. w W. i zasądził od Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz P. J. kwotę 6560,72 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 21 września 2020 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania w związku ze zdarzeniem drogowym z dnia 18 sierpnia 2020 r. dowód: - wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 24.10.2023 r. ws. I C 467/21 k. 6 Pojazd poszkodowanego po pięciu latach został zezłomowany, gdyż po takim czasie nie było możliwości jego naprawy. Poszkodowany uzyskał odszkodowanie dopiero na początku 2025 r. dowód: - zeznania świadka P. J., k. 188-189 Sąd zważył co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części. Strona pozwana nie kwestionowała w sprawie swojej odpowiedzialności odszkodowawczej za skutki kolizji z dnia 18 sierpnia 2020 r. W niniejszej sprawie sporny był czas i stawka najmu pojazdu zastępczego. Pozwany zarzucał, że pojazd po zdarzeniu z dnia 18 sierpnia 2020 r. był jezdny, a wskazany przez powoda okres najmu pojazdu w wysokości 35 dni jest zdecydowanie wydłużony. Pozwany zarzucał także, że pomimo jego propozycji poszkodowany nie skorzystał z możliwości wynajęcia pojazdu zastępczego z wypożyczalni współpracującej ze stroną pozwaną oraz, że poszkodowany korzystał z pojazdu klasy wyższej niż pojazd uszkodzony. Ponadto pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu przedawnienia roszczenia. W ocenie Sądu zarzut pozwanego zarzut ten jest bezzasadny, bowiem zgodnie z art. 442 1 § 1 k.c. w zw. z art. 118 k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. W niniejszej sprawie szkoda miała miejsce w dniu 18 sierpnia 2020 r., w tym dniu dane osobowe sprawcy szkody były poszkodowanemu znane, tak więc roszczenie uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2023 r. Jednakże pozew został skutecznie wniesiony w dniu 22 grudnia 2023 r., a jego braki formalne uzupełnione w terminie. Skoro tak, to nie można twierdzić, iż wniesione roszczenie jest przedawnione. Legitymacja czynna powoda nie była w sprawie kwestionowana. Nie podnoszono żadnych zarzutów dotyczących ważności lub skuteczności umowy cesji. Postawę prawną odpowiedzialności strony pozwanej stanowią przepisy art. 822 § 1 k.c. oraz art. 34 ust. 1 oraz 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2214). Wynika z nich, że zakład ubezpieczeń obowiązany jest do wypłaty odszkodowania jeśli odpowiedzialność za szkodę ponosi posiadacz lub kierujący pojazdem objętym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Jednocześnie zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń jest taki sam jak zakres odpowiedzialności posiadacza bądź kierującego pojazdem. Podstawą prawną odpowiedzialności sprawcy zdarzenia jest w analizowanej sytuacji przepis art. 436 § 2 k.c. i jest to odpowiedzialność na zasadzie winy. Zawinienie sprawcy zdarzenia za zderzenie się pojazdów mechanicznych, jak również związek przyczynowo skutkowy między tym zdarzeniem a zgłoszoną szkodą zostały prawomocnie przesądzone w postępowaniu przez Sądem Rejonowym w Dzierżoniowie ws. I C 467/

1. Tym samym przesądzona została odpowiedzialność strony pozwanej za doznaną szkodę w granicach odpowiedzialności sprawcy wypadku komunikacyjnego, a tym samym jego legitymacja bierna. W kwestii odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń za szkodę w zakresie pokrycia kosztów najmu pojazdu zastępczego zwrócić uwagę należy na następujące utrwalone w praktyce orzeczniczej poglądy. Po pierwsze, wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione, także wtedy gdy pojazd nie służył poszkodowanemu do prowadzenia działalności gospodarczej. Jednakże, ich zwrot winien ograniczać się do wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, „niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika". Sąd Najwyższy podkreślił, że nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji - gwarancyjnej ubezpieczyciela, gdyż mogłoby to prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych (por. uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 17 listopada 2011 r. III CZP 5/11, OSNC 2012, Nr 3, poz. 28). Doprecyzowanie w/w poglądu nastąpiło w uchwale SN z 24.08.2017 r., III CZP 20/17, OSNC 2018, nr 6, poz. 56, zgodnie z którą wydatki na najem pojazdu zastępczego poniesione przez poszkodowanego, przekraczające koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu są objęte odpowiedzialnością z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, jeżeli ich poniesienie było celowe i ekonomicznie uzasadnione. Z treści w/w uchwały wynika, iż poszkodowany winien co do zasady zaakceptować propozycję bezkosztowego najmu przedkładaną mu przez ubezpieczyciela, który w ten sposób, działając na zasadzie skali, minimalizuje koszty likwidacji szkód w zakresie najmu pojazdów. Odmowa skorzystania z takiej oferty może wziąć się ze zmniejszeniem wysokości przyznanego odszkodowania, chyba że poszkodowany wykaże, iż istniały uzasadnione przyczyny, dla których nie mógł lub nie chciał skorzystać z tej oferty. Jednocześnie Sąd Najwyższy wskazuje, iż za taki uzasadniony powód nie mogą być uznane drobne niedogodności związane z koniecznością nawiązania kontaktu z ubezpieczycielem oraz nieznacznie dłuższy czas oczekiwania, łatwość uzyskania auta za pośrednictwem podmiotów zewnętrznych zajmujących się najmem pojazdów zastępczych oraz zaufanie, jakim poszkodowany darzy wybranego przez siebie kontrahenta. Powyższe stanowisko Sądu Najwyższego Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w całości. W związku z tym stwierdzić należy, że to na powodzie spoczywał ciężar wykazania, że poniesienie przez poszkodowanego wydatków na najem pojazdu zastępczego w zakresie przekraczającym koszty zaproponowanego przez ubezpieczyciela skorzystania z takiego pojazdu, było celowe i ekonomicznie uzasadnione. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powód sprostał temu obowiązkowi jedynie częściowo. Strona pozwana kwestionowała uprawnienia poszkodowanego do wynajęcia pojazdu zastępczego w okresie wskazanym przez powoda w pozwie - 35 dni. Roszczenie o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego nie budzi wątpliwości, gdyż poniesione przez posiadacza uszkodzonego pojazdu mechanicznego celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego stanowią szkodę majątkową, o której mowa w art. 361 § 2 k.c. Jednakże zakresem odpowiedzialności odszkodowawczej są objęte wyłącznie te negatywne majątkowe następstwa w majątku poszkodowanego, które pozostają w adekwatnym związku przyczynowym, o którym mowa w art. 361 § 1 k.c., ze zdarzeniem szkodzącym. Adekwatny związek przyczynowy stanowiący jedną z przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, wyznacza zarazem granice odpowiedzialności odszkodowawczej. Ustalenie, jakie skutki pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze zderzeniem szkodzącym następuje bowiem przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego, czy też, niekiedy, zasad nauki oraz na podstawie indywidualnej sytuacji poszkodowanego i konkretnych okoliczności sprawy. W realiach rozpatrywanej sprawy, w ocenie Sadu, wszystkie z dochodzonych pozwem 35 dni najmu pozostają w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą. Wskutek kolizji z dnia 18 sierpnia 2020 r. uszkodzony został cały przód pojazdu, w tym lampy, błotnik, zderzak. Pojazd po szkodzie nie nadawał się do jazdy. Pojazd był holowany z miejsca zdarzenia. Jednocześnie, pojazd zastępczy był poszkodowanemu niezbędny do czynności dnia codziennego tj. dojazdy do pracy, zawożenie dzieci do szkoły. Poszkodowany nie posiadał w swoim gospodarstwie domowym innego pojazdu, który mógłby użytkować w okresie likwidacji szkody nie posiadał on środków na naprawę uszkodzonego pojazdu oraz na zakup innego pojazdu. Oczekiwał na wypłatę odszkodowania od ubezpieczyciela. W dniu 21 września 2020 r. na skutek otrzymania decyzji odmownej od pozwanego poszkodowany zwrócił wynajmowany pojazd zastępczy. W świetle powyższego nie sposób postawić poszkodowanemu zarzutu zwiększenia rozmiaru szkody – używał on bowiem pojazdu zastępczego przez okres najkrótszy jak to było możliwe i zwrócił go niezwłocznie po otrzymaniu decyzji ubezpieczyciela. Nie ma znaczenie to, iż poszkodowany ostatecznie nie naprawił uszkodzonego pojazdu, skoro nastąpiło to z przyczyn od niego niezależnych – odmowa wypłaty odszkodowania, wobec nieprzyjęcia odpowiedzialności za szkodę. Co istotne ostatecznie decyzja ubezpieczyciela została uznana za błędną, a wina sprawcy wypadku przesądzona w postępowaniu cywilnym. Uwzględniając powyższe, na gruncie rozstrzyganej sprawy stwierdzić należy, że poszkodowany w trakcie postępowania likwidacyjnego nie musiał posiadać środków na naprawę uszkodzonego pojazdu i miał prawo używać pojazdu zastępczego przez cały czas oczekiwania na decyzję ubezpieczyciela. Natomiast odnośnie wysokości zastosowanej przez powoda dobowej stawki najmu – strona pozwana zarzucała, że poszkodowany został poinformowany o możliwości zorganizowania przez ubezpieczyciela pojazdu zastępczego i wysokości stawek dobowych najmu akceptowanych i obowiązujących w wypożyczalniach współpracujących z pozwanym. W ocenie Sądu zarzut ten jest trafny, bowiem z załączonych do akt niniejszego postępowania akt szkody wynika, iż W. złożyła skutecznie poszkodowanemu propozycję najmu auta zastępczego po stawkach znacząco niższych niż stawki powoda. Skoro tak, to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, iż istniały obiektywne powody, dla których skorzystanie przez poszkodowanego z propozycji ubezpieczyciela było niemożliwe lub nieuzasadnione. Powód nie wykazał, aby poszkodowany posiadał szczególne wymagania dotyczące pojazdu zastępczego, których pozwana nie była w stanie zrealizować. Z zeznań poszkodowanego wynikało, iż zależało mu tylko aby najem był bezgotówkowy oraz żeby nie było limitu kilometrów. W świetle powyższego powód nie wykazał istnienia przeszkód do przyjęcia przez poszkodowanego oferty ubezpieczyciela. Jednocześnie, z uwagi na różnicę w stawkach najmu, wybór oferty powoda w sposób nieuzasadniony spowodował wzrost wartości szkody. Oczywiście poszkodowany jest uprawniony do swobodnego wyboru kontrahenta i nie ma obowiązku poszukiwać oferty najtańszej, nie można jednak oczekiwać, że ubezpieczyciel będzie refundował wszelkie koszty takiego postępowania, zwłaszcza, że wobec dominującego na rynku modelu rozliczeń bezgotówkowych zawodzą zwykłe rynkowe mechanizmy weryfikacji ceny, albowiem kontrahenci, którzy nie są bezpośrednio obciążani obowiązkiem zapłaty nie dążą do optymalizacji kosztów. Zacytowane powyżej orzecznictwo Sądu Najwyższego akcentuje potrzebę współdziałania między zakładem ubezpieczeń a poszkodowanym, w celu osiągnięcia balansu pomiędzy zrealizowaniem potrzeb poszkodowanego, który powinien ponosić możliwie jak najmniejsze dolegliwości w związku z doznaną szkodą, a ochroną interesu zakładu ubezpieczeń i w konsekwencji wszystkich ubezpieczonych, na których ostatecznie zostanie przerzucony ciężar realizowania wypłat, poprzez podniesienie składki ubezpieczeniowej. W efekcie uznać należało, iż w niniejszej sprawie nie istniały, żadne obiektywne powody, które uzasadniałyby wynajęcie przez poszkodowanego pojazdu z pominięciem sieci partnerskich pozwanego. Powód nie wykazał, aby pozwany nie dysponował możliwością faktycznego wywiązania się z deklaracji zapewnienia pojazdu zastępczego po wskazywanych przez siebie stawkach i na deklarowanych warunkach. Dlatego ograniczenie wysokości odszkodowania do stawek wskazanych przez pozwanego było w niniejszej sprawie uzasadnione. Łącznie więc uzasadnione i ekonomiczne koszty najmu pojazdu zastępczego za okres objęty pozwem, podlegające zwrotowi przez stronę pozwaną, wynosić winny 5775 zł (35dni x 165 zł brutto), dalej idące powództwo podlegało oddaleniu. Do powyższej kwoty należy także doliczyć skapitalizowane odsetki liczone od dnia 26 października 2020 r. do 16 listopada 2023 r. w wysokości 1628,57 zł. Bowiem zgodnie z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 817 § 1 k.c. i art. 14 ust. 1 Ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U.
2. 473 – t.j.) ubezpieczyciel pozostaje w opóźnieniu ze spełnieniem świadczenia po upływie 30 dni od otrzymania zawiadomienia o wypadku. Informację o nabyciu dochodzonych roszczeń od poszkodowanego i nr konta do zapłaty należności pozwany otrzymał w dniu 24 września 2020 r., co oznacza, że odszkodowanie winno być wypłacone do dnia 25 października 2020 r., stąd też powód prawidłowo liczy odsetki od dnia 26 października 2020 r.. Zgodnie z art. 482 § 1 k.c. od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa. Skoro żądaniem pozwu objęto także kwotę skapitalizowanych odsetek to odsetki za opóźnienie od kwoty tychże mogą być liczone dopiero od dnia wytoczenia powództwa tj. od dnia 22 grudnia 2023 r. (data prezentaty). W pozostałym zakresie żądanie zasądzenia odsetek od skapitalizowanych odsetek oddalono. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w pkt. I i II wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. stosując zasadę stosunkowego ich rozdzielenia. Powód wygrał sprawę w 65%, a strona pozwana w 35%. Powód poniósł w sprawie następujące koszty: 750 zł – opłata od pozwu, 3600 zł – koszty zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych), 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Łącznie powód poniósł koszty procesu w wysokości 4367 zł, z czego strona pozwana powinna mu zwrócić 65% czyli kwotę 2838,55 zł. Z kolei strona pozwana poniosła koszty procesu w wysokości 3600 zł – tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych). Z kwoty 3600 zł powód powinien zwrócić stronie pozwanej 35%, tj. kwotę 1260 zł. Kwota zasądzona od pozwanego na rzecz powoda (1578,55 zł) stanowi różnicę między kwotami 2838,55 zł i 1260 zł.