Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt XVII AmT 18/23

Sygn. akt XVII AmT 18/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Maciej Kruszyński Protokolant: Dominika Zajdowska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z odwołania (...) sp. z o.o. w Z. z udziałem zainteresowanego (...) sp. z o.o. w W. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej o zmianę umowy o dostępie do infrastruktury technicznej na skutek odwołania (...) sp. z o.o. w Z. od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 10 lipca 2023 r. r. Nr (...), w zakresie części punktu II. decyzji, oraz punktu III. decyzji oraz sprawy z odwołania (...) sp. z o.o. w W. z udziałem zainteresowanego (...) sp. z o.o. w Z. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej o zmianę umowy o dostępie do infrastruktury technicznej na skutek odwołania (...) sp. z o.o. w W. od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 10 lipca 2023 r. r. Nr (...), w części tj. w zakresie punktu I. ppkt 2), punktu I. ppkt 4), punktu I. ppkt 7), punktu I. ppkt 9), punktu I. ppkt 11), punktu I. ppkt13, punktu I. ppkt 16), punktu I. ppkt 17), punktu I. ppkt 18), punktu I. ppkt 19), punktu I. ppkt 20 I. oddala odwołanie (...) sp. z o.o. w Z.;

II. zasądza od (...) sp. z o.o. w Z. na rzecz (...) sp. z o.o. w W. 737 zł (siedemset trzydzieści siedem złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty;

III. zasądza od (...) sp. z o.o. w Z. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 737 zł (siedemset trzydzieści siedem złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty;

IV. oddala odwołanie (...) sp. z o.o. w W.;

V. zasądza od (...) sp. z o.o. w W. na rzecz (...) sp. z o.o. w Z. 737 zł (siedemset trzydzieści siedem złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty;

VI. zasądza od (...) sp. z o.o. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 737 zł (siedemset trzydzieści siedem złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty; sędzia Maciej Kruszyński Sygn. akt XVII AmT 18/23 UZASADNIENIE wyroku z dnia 16 października 2025 r.

Decyzją z dnia 10 lipca 2023 r. nr (...) Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako:

Prezes UKE ), po rozpatrzeniu wniosku Operatora z dnia 12 maja 2022 r., data wpływu do Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej „UKE") w dniu 18 maja 2022 r. (dalej „Wniosek"), dotyczącego wydania decyzji zmieniającej umowę ramową w przedmiocie określenia warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej w zakresie słupów elektroenergetycznych (dalej „Słupy", dalej „Umowa"), łączącą Operatora i Udostępniającego, zgodnie z treścią wskazaną we Wniosku, I. na podstawie art. 22 ust. 1 i 3 w związku z art. 24a ust. 1, art. 22 ust. 5 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 733 ze zm., dalej „ustawa o wspieraniu rozwoju") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej „kpa") w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1648 ze zm., dalej „Pt”) zmienił postanowienia Umowy w ten sposób, że:

Załącznik nr 1 - Wzór formularza „Zapytanie o możliwość dostępu do Słupów elektroenergetycznych"

Załącznik nr 2 - Wzór formularza „Wniosek o zawarcie Umowy Szczegółowej"

Załącznik nr 3 - Wzór formularza „Protokół odbioru wykonanych prac"

Załącznik nr 4 - Wzór formularza „Protokół Awarii"

Załącznik nr 5 - Wzór formularza „Zgłoszenie dostępu do Słupów elektroenergetycznych" Załącznik nr 6 - Wzór Umowy Szczegółowej Załącznik nr 7 - Zasady techniczne udostępniania Słupów elektroenergetycznych Załącznik nr 8 - uchylony".

II.

Na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju oraz 104 § 1 kpa w związku z art. 206 ust. 1 Pt, odmówił zmiany Umowy w Części I Rozdział 3 ust. 3 punkt b) oraz w Części I Rozdział 4 Podrozdział 4.2 ust. 1.

III.

Na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 206 ust. 1 Pt, umorzył postępowanie w części dotyczącej zmiany Umowy w Części I Rozdział 4 Podrozdział 4.2. ust. 3, 5 i 15, w Części V ust. 10, w Załączniku nr 7 do Umowy w punktach 1, 2, 3,4, 5, 6, częściowo punkcie 9, w punkcie 11 tiret 4 oraz w punktach 13 i 14.

Na podstawie art. 206 ust. 2aa w związku z art. 206 ust. 2 pkt 6 Pt decyzja w zakresie pkt I sentencji decyzji podlegała natychmiastowemu wykonaniu. (decyzja Prezesa UKE z dnia 10.07.2023 r. k. 8-26 akt sąd.) Odwołanie zarejestrowane pod sygnaturą XVII AmT 18/23 Odwołanie od powyższej Decyzji wniosła (...) sp. z o.o. z siedzibą w Z., dalej także jako Operator, zaskarżając ją w części, tj. w zakresie:

Zaskarżonej Decyzji (...) sp. z o.o. zarzuciła:

Mając na uwadze powyższe zarzuty, Operator wniósł o:

Odwołanie pierwotnie zarejestrowane pod sygnaturą XVII AmT 21/23 Odwołanie od powyższej Decyzji wniosła także (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej także jako Udostępniający, zaskarżając ją w części, tj. w zakresie: punktu I ppkt 2), punktu I ppkt 4), punktu I ppkt 7), punktu I ppkt 9), punktu I ppkt 11), punktu I ppkt 13) punktu I ppkt 16) punktu I ppkt 17) punktu I ppkt 18), punktu I ppkt 19), punktu I ppkt 20) Decyzji. (...) Sp. z o.o. zarzuciła decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

Operator – (...)Sp. z o.o. jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych pod nr (...). (okoliczności niesporne) Udostępniający – (...) Sp. z o.o. jest przedsiębiorcą energetycznym prowadzącym działalność polegającą na dystrybucji energii elektrycznej oraz operatorem sieci wykonującym zadania z zakresu użyteczności publicznej tj. przedsiębiorstwem. (okoliczności niesporne) Prezes UKE wydał w dniu 12 lutego 2021 r. decyzję określająca Warunki Dostępu do infrastruktury technicznej (...) Sp. z o.o. w zakresie słupów elektroenergetycznych. Decyzja ta jest prawomocna. (okoliczności niesporne) W dniu 5 stycznia 2022 r. Operator i Udostępniający zawarli Umowę ramową, w przedmiocie określenia warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej w zakresie słupów elektroenergetycznych.

Przedmiotem umowy było określenie zasad i warunków dostępu (...) Sp. z o.o. do słupów elektroenergetycznych (...) Sp. z o.o. , polegającego na umożliwieniu (...) Sp. z o.o. podwieszenia infrastruktury na słupach elektroenergetycznych (...) Sp. z o.o., w celu realizacji szybkiej sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. (umowa ramowa k. 33-40 akt adm., załączniki do umowy ramowej k. 41-52 akt adm. ) (...) Sp. z o.o. pismem z dnia 15 lutego 2022 r. zawnioskował o podjęcie negocjacji i zmianę umowy ramowej o dostępie do infrastruktury technicznej w zakresie określonym w projekcie aneksu załączonym do wniosku oraz zawarcie aneksu do umowy ramowej, o treści jak w załączeniu, w ustawowym terminie 60 dni od dnia otrzymania pisma. (pismo (...) Sp. z o.o. z dnia 15.02.2022 r. wraz z załącznikami k. 54-66 akt adm.) (...) Sp. z o.o., pismem z dnia 11.04.2022 r. odniósł się do zaproponowanych przez (...) Sp. z o.o. zmian oraz odmówił zawarcia aneksu. (pismo (...) Sp. z o.o. z dnia 11.04.2022 r. k. 69 akt adm.) Wobec nie zawarcia aneksu zmieniającego umowę ramową, (...) wystąpił do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie decyzji zmieniającej umowę ramową, zgodnie z treścią wskazaną we wniosku. (wniosek (...) Sp. z o.o. z dnia 12.05.2022 r. wraz z załącznikami k. 1-18 akt adm.) Pismem z dnia 1 czerwca 2022 r. Prezes UKE wszczął postępowanie administracyjne o wydanie decyzji w sprawie zmiany umowy ramowej. Jednocześnie, wezwał Udostępniającego do przedstawienia stanowiska wobec wniosku i do przekazania wszelkich dokumentów niezbędnych do jego rozpatrzenia, a także przedstawienia uzasadnienia wysokości opłat z tytułu dostępu do infrastruktury technicznej, w którym uwzględnia on kryterium wskazane w art. 22 ust. 3 wruist. (zawiadomienie Prezesa UKE o wszczęciu postępowania z dnia 1.06.2022 r. k. 70 akt adm.) Udostępniający, w piśmie z dnia 20 czerwca 2022 r. przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Zawiadomieniem z dnia 24 czerwca 2022 r. Prezes UKE nie przedłużył terminu na złożenie dodatkowych wyjaśnień. (pismo Udostępniającego z dnia 20.06.2022 r. k. 132-133 akt adm., zawiadomienie z dnia 24 czerwca 2022 r. k 134 akt adm.) Postanowieniem z dnia 28 lipca 2022 r. oraz z dnia 28 grudnia 2022 r. Prezes UKE wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy. Zawiadomieniem z dnia 8 września 2022 r. oraz z dnia 2 marca 2023 r. poinformował o dołączeniu do materiału dowodowego dokumentów określonych w zawiadomieniach, m.in. decyzji Prezesa UKE z dnia 12 lutego 2021 r.

(postanowienie z dnia 28 lipca 2022 r. k. 142 akt adm., postanowienie z dnia 28 grudnia 2022 r. k. 660, zawiadomienie z dnia 8 września 2022 r. k. 146 akt adm., decyzja z dnia 12 lutego 2021 r. k. 177-158 akt adm., zawiadomienie z dnia 2 marca 2023 r. k. 666 akt adm.) W toku postępowania administracyjnego przeprowadzone zostało postępowanie konsultacyjne dotyczącego projektu decyzji w sprawie oraz uzgodnienie w zakresie finansowych warunków współpracy. (pismo Prezesa UKE z dnia 3.03.2023 r. k. 808 akt adm., projekt decyzji do konsultacji k. 813-827 akt adm., pisma do Prezesa URE i Prezesa UOKIK z dnia 3.03.2023 r. k. 828, 830 akt adm., pismo do Prezesa URE z dnia 8 maja 2023 r. k. 847 -867 akt adm., stanowisko Prezesa URE z dnia 7 czerwca 2023 r. k. 842-844 akt adm.) (...) Sp. z o.o. pismem z dnia 13 marca 2023 r. przedstawił swoje stanowisko konsultacyjne. (pismo operatora z dnia 13.03.2023 r. k. 832-834 akt adm.) Postanowieniem z dnia 31 marca 2023 r. Prezes UKE wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy. (postanowieniem z dnia 31.03.2023 r. k. 841 akt adm.) Zawiadomieniem z dnia 13 czerwca 2023 r. Prezes UKE poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strony postępowania ze swojego uprawnienia nie skorzystały. (zawiadomienie z dnia 13.06.2023 r. k. 845 akt adm.) Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2023 r. Prezes UKE wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy. (postanowieniem z dnia 28.06.2023 r. k. 901 akt adm.) W dniu 10 lipca 2023 r. Prezes UKE wydał zaskarżoną decyzję. (decyzja Prezesa UKE z dnia 10.07.2023 r. k. 907-928 akt adm.) Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o bezsporne twierdzenia stron postępowania oraz o dowody z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, które nie były przez żadną ze stron niniejszego postępowania kwestionowane, jak też w ocenie Sądu nie budziły wątpliwości.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Oba odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a podniesione zarzuty nie mogą skutkować jej uchyleniem lub zmianą we wskazanym w odwołaniach zakresie.

Podstawę prawną wszczętego przez organ regulacyjny postępowania stanowiły przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z dnia 7 maja 2010 r. (Dz.U. z 2023 poz. 733). Mimo, że ustawa ta została znowelizowana przepisami wprowadzającymi ustawę - Prawo komunikacji elektronicznej z 12 lipca 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 1222), to zgodnie z art. 98 ustawy wprowadzającej do postępowań sądowych i sądowoadministracyjnych wszczętych na skutek odwołań od decyzji Prezesa UKE, skarg na decyzje Prezesa UKE i zażaleń na postanowienia wydane przez Prezesa UKE, i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe. W postępowaniu sądowym należy zatem stosować przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji.

W niniejszej sprawie Prezes UKE procedował na skutek wniosku (...) Sp. z o.o. o wydanie decyzji w przedmiocie zmiany umowy ramowej z dnia 5 stycznia 2022 r. regulującej zasady i warunki dostępu (...) Sp. z o.o. do słupów elektroenergetycznych Udostępniającego – (...) Sp. z o.o., polegającego na umożliwieniu Operatorowi podwieszenia infrastruktury na słupach elektroenergetycznych Udostępniającego, w celu realizacji szybkiej sieci telekomunikacyjnej. Został do tego powołany wobec uregulowania art. 21 ust. 2 w.r.u.i.s.t., gdyż w przypadku odmowy udzielenia dostępu do infrastruktury technicznej przez operatora sieci lub nie zawarcia umowy o dostępie do infrastruktury technicznej w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku o taki dostęp każda ze stron może zwrócić się do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej. W konsekwencji zgodnie z art. 22 ust. 1 w.r.u.i.s.t., Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej, biorąc pod uwagę w szczególności konieczność zapewnienia niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu. Przepisy te mają bowiem zastosowanie do zmiany umowy o dostępie na zasadzie art. 24a ust. 1 w.r.u.i.s.t.

Uprawnienia Prezesa UKE w zakresie rozstrzygnięcia sporu, na wniosek uprawnionego podmiotu, w sprawie zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej PUP (art. 22 ust. 1 w.r.u.i.s.t.) oraz rozstrzygnięcia sporu, na wniosek uprawnionego podmiotu, o zmianę umowy o dostępie do infrastruktury technicznej PUP (art. 22 ust. 1 w zw. z art. 24a w.r.u.i.s.t.) sprowadzają się zatem do zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej w przypadku braku konsensusu stron co do takiego dostępu i jego zmiany - w drodze decyzji. Ponadto, z treści całego art. 22 w.r.u.i.s.t. wynika, że kompetencje organu, które skupiają się na uregulowaniu decyzją wzajemnej współpracy w sferze zapewnienia dostępu, obejmują określenie warunków dostępu w sposób niedyskryminacyjny i proporcjonalny, jak również warunków finansowych, czyli w efekcie jak w niniejszej sprawie, zasad dotyczących wzajemnej koegzystencji dwóch sieci: energetycznej i telekomunikacyjnej.

Operator we wniosku z dnia 15 lutego 2022 r., a następnie wnioskiem z dnia 12 maja 2022 r. wystąpił o wydanie decyzji w przedmiocie zmiany umowy ramowej z dnia 5 stycznia 2022 r. w przedmiocie określenia warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej w zakresie słupów elektroenergetycznych.

Operator we wniosku z dnia 12 maja 2022 r. wystąpił m.in. o zmianę:

Prezes Urzędu nie uwzględnił żądania zmiany umowy w zakresie Części I Rozdział 3 ust. 3 punkt b) , Części I Rozdział 4 Podrozdział 4.2 ust. 1 oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej zmiany Umowy w Części I Rozdział 4 Podrozdział 4.2. ust. 3, 5 i 15, w Części V ust. 10, w Załączniku nr 7 do Umowy w punktach 1, 2, 3,4, 5, 6, częściowo punkcie 9, w punkcie 11 tiret 4 oraz w punktach 13 i 14.

Uzasadniając podstawę wydanej decyzji wskazał, na brak materialnoprawnej podstawy do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wskazał, że nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku o zmianę umowy poprzez wykreślenie obowiązków operatora w zakresie warunków techniczno-budowlanych, bezpieczeństw i higieny pracy w zakresie stosowania norm branżowych oraz ustalania właściwości miejscowej sądu uregulowanej w umowie przez strony.

Powyższe czyni koniecznym odróżnienie przypadków bezprzedmiotowości postępowania, od braku przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Przypadki te determinują bowiem, kiedy zachodzi konieczność merytorycznego rozstrzygnięcia żądania strony. Celem postępowania administracyjnego jest natomiast przede wszystkim załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty (art. 104 § 1 k.p.a.). Bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku. W takim przypadku zachodzi podstawa do wydania decyzji odmownej ( por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 02 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 572/09,opubl Legalis; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 407/10, opubl. Legalis; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 01 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1107/10, opubl. Legalis). Z kolei umorzenie postępowania jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia ( zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 02 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 833/07, opubl. Legalis; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 476/10, opubl. Legalis; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt I GSK 1266/19, opubl. Legalis ). Odnosi się do sytuacji, w których żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji publicznej, gdyż brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego. Inaczej ujmując o bezprzedmiotowości w orzeczeniach wywodzi się w przypadku, gdy w sprawie stan faktyczny nie odpowiada stanowi hipotetycznemu zapisanemu w normie prawa materialnego.

Sąd rozstrzygając w przedmiocie odwołania, weryfikuje zasadność zarzutów sformułowanych w odwołaniu w odniesieniu do decyzji Prezesa Urzędu. Jeśli podstawy, na których oparto odwołanie nie zostaną uwzględnione, wówczas odwołanie zostaje oddalone. W przypadku uwzględnienia odwołania przepis art. 479 64 § 2 k.p.c. wyznacza sądowi orzekającemu w sprawie dwie możliwości skorygowania stwierdzonej w postępowaniu sądowym wadliwości zaskarżonej decyzji, a mianowicie zmianę decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, bądź też uchylenie decyzji, przy czym kryterium warunkującym uchylenie lub zmianę decyzji jest charakter skierowanych do niej i uznanych przez sąd za słuszne, zarzutów. Wniesienie do Sądu odwołania od decyzji Prezesa Urzędu nie powoduje uzyskania przez Sąd kompetencji przysługujących wyłącznie Prezesowi, co oznacza, iż w przypadku gdy wydanie prawidłowej decyzji będzie możliwe jedynie w określonych warunkach, których zaistnienie zależy od działań leżących w kompetencji Prezesa Urzędu, Sąd nie będzie mógł zaskarżonej decyzji zmienić, bowiem sam nie może podjąć potrzebnych do tego czynności. Ponadto, brak jest podstaw do zmiany decyzji w sytuacji, gdy w ogóle nie zachodziły podstawy prawne do jej wydania, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W tym przypadku bowiem zmiana decyzji nie usunęłaby wady prawnej, jaką jest obciążona. Prawidłowym rozwiązaniem w omawianej sytuacji jest usunięcie z obrotu prawnego wadliwej decyzji wydanej bez podstawy prawnej ( tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt VI ACa 1319/12, opubl. Lex). Oznacza to, że w stanie faktycznym i prawnym omawianej sprawy w odniesieniu do punktu II decyzji mogły zostać wydane jedno z dwóch rozstrzygnięć tj. oddalenie odwołania lub uchylenie decyzji. W tym ostatnim przypadku, w razie uznania, że brak było podstawy prawnej do umorzenia postępowania administracyjnego, orzeczenie sądu dawałoby asumpt do ponownego wypowiedzenia się przez Prezesa Urzędu w przedmiocie żądania Operatora.

Po rozważeniu argumentów przedstawionych przez strony, oraz ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd ostatecznie doszedł do przekonania, że punkt II decyzji Prezesa Urzędu oparty była na prawie i brak było podstaw dla jego uchylenia.

Jak wskazano na wstępie uprawnienia Prezesa UKE w zakresie rozstrzygnięcia sporu, na wniosek uprawnionego podmiotu, w sprawie zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej PUP (art. 22 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju) oraz rozstrzygnięcia sporu, na wniosek uprawnionego podmiotu, o zmianę umowy o dostępie do infrastruktury technicznej PUP (art. 22 ust. 1 w związku z art. 24a ustawy o wspieraniu rozwoju) sprowadzają się do zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej w przypadku braku konsensusu stron, co do takiego dostępu i jego zmiany, w drodze decyzji. Nadto z treści całego art. 22 ustawy o wspieraniu rozwoju wynika, że kompetencje organu, które ogniskują się na uregulowaniu w decyzji wzajemnej współpracy w sferze zapewnienia dostępu, obejmują określenie warunków i wymagań pozwalających osiągnąć dostęp na zasadzie niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu, a także warunków finansowych dostępu, czyli w efekcie jak w niniejszej sprawie - zasad dotyczących wzajemnej koegzystencji dwóch sieci: energetycznej i telekomunikacyjnej.

Oceniając zasadność odwołania (...) Sp. z o.o. Sąd zważył, że Operator we wniosku wystąpił o zmianę postanowienia części I Rozdziału 3 ust. 3 punkt b umowy poprzez wprowadzenie obowiązku zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności dla czynności polegającej na żądaniu przez (...) zaniechania naruszeń mogących skutkować wypowiedzeniem umowy szczegółowej, o których mowa w Części I Rozdział 5 ust. 4 Umowy.

Prezes UKE odmówił zmiany ww. postanowienia.

Operator wskazał, że brak rygoru nieważności powoduje naruszenie ochrony interesów Operatora a przede wszystkim odbiorców usług telekomunikacyjnych. Skutkiem niewykonania wezwania jest utrata tytułu do wykorzystania infrastruktury. W sytuacji zgłoszenia ustnego operator nie ma żadnego potwierdzenia.

Prezes UKE wskazał, że nie ma potrzeby wprowadzenia sankcji nieważności, gdyż w tego typu umowach nie stosuje się tego typu sankcji.

Ponadto słusznie zauważa, że taka zmiana naruszałaby zasadę proporcjonalności, jako środek zbyt dotkliwy. Operator może to zgłosić żądanie w formie pisemnej. Jakkolwiek w ocenie Sądu, przedsiębiorca powinien zawsze dokumentować swoje czynności, także pod kątem przyszłych sporów gospodarczych. Natomiast złożenie oświadczenia pracownikowi w ogóle nie wywoła skutków, gdyż musi być to osoba upoważniona do odbierania oświadczeń. (...) Sp. z o.o. zaskarżyła również pkt. III decyzji dotyczący umorzenia w zakresie żądania zmiany postanowień przewidujących w szczególności obowiązek stosowania norm oraz instrukcji, postanowień stanowiących o sposobie przeprowadzania prac na słupach, w tym posiadania stosownych uprawnień oraz ustaleń pomiędzy Operatorem a Udostępniającym, a także o uchylenie postanowień stanowiących o sposobie mocowania kabli. Dane postanowienia w istocie dotyczą technicznych aspektów budowy, remontu, demontażu, modernizacji oraz napraw infrastruktury na słupach elektroenergetycznych Udostępniającego. Zdaniem strony odwołującej – Operatora - Prezes Urzędu posiada kompetencje do wydawania rozstrzygnięć w tym zakresie, skoro umowa o dostępie do słupów elektroenergetycznych ma określać m.in. techniczne warunki współpracy stron, a decyzja Prezesa zastępuje taką umowę. Co więcej wskazano, że Prezes UKE ma wspominane kompetencje zarówno w odniesieniu do decyzji określającej warunki dostępu, jak i w decyzji zmieniającej te warunki. Podważając twierdzenie Prezesa UKE zawartą w decyzji, iż nie jest organem właściwym dla rozpoznania wniosku o zmianę umowy w tej części, operator powołał się na treść art. 18 w zw. z art. 22 ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju. Zgodnie z art. 18 ust. 1 tej ustawy warunki dostępu do infrastruktury technicznej, w tym techniczne, eksploatacyjne i finansowe warunki współpracy, strony ustalają w umowie o dostępie do infrastruktury technicznej, zawartej na piśmie pod rygorem nieważności. Z kolei w myśl art. 22 ust. 5 tej ustawy decyzja w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej w zakresie nią objętym zastępuje umowę o tym dostępie. Strona odwołująca z brzmienia tych przepisów wyprowadziła wniosek, że Prezes Urzędu ma kompetencje do określenia w decyzji warunków technicznych dostępu do słupów elektroenergetycznych, a w konsekwencji do zmiany tych warunków określonych umową stron. Sąd nie przychylił się jednak do prezentowanego stanowiska.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy na różnicę pomiędzy dobrowolnie zawieraną umową o dostępie do infrastruktury technicznej a decyzją określającą warunki tego dostępu, i dalej decyzją zmieniającą dotychczasową umowę stron. Przede wszystkim nie można stawiać znaku równości pomiędzy umową o dostępie do infrastruktury technicznej, w ramach której strony samodzielnie ustalają warunki, w tym techniczne, eksploatacyjne i finansowe, a decyzją Prezesa Urzędu w sprawie dostępu do tej infrastruktury. Umowa, chociaż w pewnym zakresie obwarowana warunkami szczególnymi wynikającymi z przepisów ustawy, co do zasady podlega zasadzie swobody kształtowaniu jej treści, pod warunkiem że nie pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Natomiast wobec tego, iż kompetencja do wydania decyzji zastępującej umowę lub zmiany umowy o dostępie ogranicza podstawową zasadę umownego kształtowania współpracy między przedsiębiorcami, to powinna być wykorzystywana jedynie w przypadkach określonych ustawowo. Nie chodzi przy tym jedynie o przesłanki inicjujące wydanie tych decyzji, ale także ocenę uprawnień Prezesa Urzędu przez pryzmat art. 190 i następne Prawa telekomunikacyjnego. Przede wszystkim należy więc pamiętać, że Prezes Urzędu jest organem regulacyjnym w dziedzinie rynku usług telekomunikacyjnych. Wykonuje także zadania z zakresu kontroli rynków usług telekomunikacyjnych. Ponadto w odniesieniu do wspieraniu rozwoju telekomunikacyjnego przypisane zostały mu określone zadania w oparciu o przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju. Ustawa ta jest wynikiem implementacji Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/61/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej (dalej: Dyrektywa kosztowa). Celem tej dyrektywy było „ułatwianie i wspieranie realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej poprzez promowanie wspólnego korzystania z istniejącej infrastruktury technicznej i poprzez umożliwianie efektywniejszej realizacji nowej infrastruktury technicznej w celu zmniejszenia kosztów związanych z realizacją takich sieci” (art. 1 Dyrektywy w przedmiocie i zakresie stosowania). Uznano, że o wiele bardziej wydajne może być wykorzystywanie już istniejącej infrastruktury technicznej, w tym należącej do innych przedsiębiorstw użyteczności publicznej, na potrzeby realizacji sieci łączności elektronicznej, w szczególności na obszarach, gdzie niedostępna jest odpowiednia sieć łączności elektronicznej lub gdzie budowa nowej infrastruktury technicznej może być nieopłacalna. Ponadto synergie między sektorami mogą znacząco zredukować konieczność prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją sieci łączności elektronicznej i tym samym mogą także zmniejszyć związane z nimi koszty społeczne i środowiskowe, takie jak zanieczyszczenie, uciążliwości i zatory komunikacyjne. Dostawcy publicznych sieci łączności powinni mieć prawo dostępu do infrastruktury technicznej bez względu na jej położenie, na uczciwych i rozsądnych warunkach dających się pogodzić z normalnym wykonywaniem praw własności. Tak określony zasadniczy cel

dyrektywy, a więc upowszechnianie wspólnego korzystania z już istniejącej infrastruktury technicznej na potrzeby komunikacji elektronicznej, przesądza zatem o kierunku wykładni krajowych regulacji, w szczególności tych zawartych w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjny i oceny prawidłowości ich stasowania przez Prezesa UKE. Dlatego też przyjąć należy, że decyzja Prezesa Urzędu służy zapewnieniu dostępu do słupów i to tylko w kwestiach, które stanowiły lub mogłyby stanowić bariery lub utrudnienia w uzyskaniu dostępu. Decyzja ta nie służy natomiast szczegółowemu określeniu warunków tego dostępu, co pozostaje w gestii Operatora i Udostępniającego. Stąd słuszna jest konstatacja, że granice właściwości rzeczowej Prezesa Urzędu są wyznaczone dodatkowo zakresem regulacji objętym ustawą o wpieraniu rozwoju, czyli odnoszą się do form i zasad wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, zasad w zakresie działalności telekomunikacyjnej PUP, zasad dostępu do infrastruktury technicznej i infrastruktury telekomunikacyjnej oraz zasad lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej.

Celem wydania decyzji jest zapewnienie tytułu prawnego do korzystania z cudzej infrastruktury technicznej, oraz określenie warunków, na jakich ten tytuł może być wykorzystywany. Dlatego decyzja określa jedynie te obszary, które winny znaleźć w niej uregulowanie, aby zapobiegać zasadniczym sporom dotyczącym dostępu, co znacznie ułatwi wspólne korzystanie z infrastruktury. Reguluje tylko pewien minimalny zakres stosunku prawnego pomiędzy udostępniającym infrastrukturę, a korzystającym z niej. Zasadniczo bowiem do każdego z umawiających się przedsiębiorców, poza regulacjami umownymi ukształtowanymi w decyzji, zastosowanie znajdują normy prawa powszechnie obowiązującego, które regulują dany stosunek prawny lub które odnoszą się do określonych podmiotów lub ich konkretnych aktywności. Przepisy prawa powszechnie obowiązującego mają natomiast tę zasadnicza właściwość, że cześć z nich musi znaleźć zastosowanie, bo mają charakter bezwzględnie obowiązujący ( ius cogens), a część z nich może znaleźć zastosowanie do stosunku prawnego, bo ze względy na ich dyspozytywny charakter ( ius dispositivum), strony mogę niektóre kwestie uregulować inaczej niż wynika to wprost z przepisu. Oczywiste jest przy tym, że zawsze czynność prawna musi dla swej ważności spełniać także wymogi zawarte w art. 58 k.c., a więc nie może być sprzeczna z ustawą ani nie może mieć na celu obejścia ustawy, ale także nie może być sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Warto zwrócić uwagę, że konstrukcja przepisu art. 22 ust. 5 ustawy o wspieraniu, wbrew twierdzeniom strony odwołującej, wskazuje że nie ma ustawowego obowiązku, aby decyzja Prezesa Urzędu całościowo regulowała stosunki umowne pomiędzy udostępniającym, a operatorem. Przepis ten stanowi bowiem, że decyzja w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej jedynie w zakresie nią objętym zastępuje umowę o tym dostępie. Co oczywiste w decyzji tej Prezes Urzędu władczo kształtuje stosunek prawny pomiędzy przedsiębiorcami, ale cały czas w zakresie swojej kompetencji. A to z kolei oznacza, że może władczo ingerować w treść trwających stosunków zobowiązaniowych także w zakresie jego obowiązków ustawowych, oraz z uwzględnieniem celów ustawy o wpieraniu.

Sąd zgadza się zatem z twierdzeniami Prezesa UKE, że zakreślony ogólnie w ustawie przedmiot dostępu, powinien być wykładany w uwzględnieniem zakresu regulacji ustawowych, które wyznaczają granice właściwości rzeczowej Prezesa.

Żaden przepis nie wskazuje natomiast, aby Prezes UKE był władny do określenia warunków dostępu do infrastruktury w zakresie aspektów techniczno – budowlanych, projektowania, instalowania, remontowania oraz utrzymywania infrastruktury telekomunikacyjnej oraz sieci telekomunikacyjnych. Nie to wchodzi w zakres kompetencji organu zajmującego się regulowaniem rynku telekomunikacyjnego. Również kwestie dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu robót budowlanych w odniesieniu do telekomunikacyjnych obiektów budowlanych, nie zaliczają się do zadań organu jak Prezes UKE. Prezes ten nie ma także ustawowych kompetencji do wypowiadania się co do zastosowania określonych norm branżowych. To strony umowy są zobligowane stosować się do powszechnie obowiązujących regulacji prawnych. Nic nie stoi przy tym na przeszkodzie ku temu, aby to strony wprowadziły do tej umowy zapisy dalej idące, stawiające przed nimi wyższe wymagania. Jeżeli takie działania w ramach zasady swobody kształtowania umów zostały podjęte, to nie można wymagać, aby Prezes Urzędu w ramach kompetencji do zmiany tej umowy, wkraczał w tak dobrowolnie zakreślone prawa i obowiązku.

Jeszcze raz podkreślić trzeba, że decyzja wydawana przez Prezesa Urzędu, pomimo że ingeruje w treść stosunków cywilnoprawnych, nadal musi podlegać regułom prawa administracyjnego w zakresie podmiotowym oraz przedmiotowym, w tym możliwości narzucania jej adresatom określonych obowiązków, lub przyznawania praw. Przyjmując optykę operatora, przepisy art. 22 ustawy o wspieraniu, uprawniałby organ regulacyjny do nieograniczonego wkraczania w sferę stosunków cywilnych, a także sferę kompetencji innych organów. Dostrzegać należy także potencjalne niebezpieczeństwa z tym związane. Prezes UKE jest organem wysoce wyspecjalizowanym w zakresie rynku telekomunikacyjnego, i co oczywiste nie jest mu znana szeroka materia odnosząca się, tak jak w sprawie niniejszej, do kwestii techniczno – budowlanych, czy związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy. Stąd władcza zmiana umowy o dostępie do infrastruktury nie może dotyczyć wszelkich uregulowanych dobrowolnie przez strony aspektów, a już zwłaszcza gdy są one wtórne dla samego zapewnienia dostępu do słupów energetycznych.

W orzecznictwie sądów, w tym administracyjnych, wielokrotnie wskazywano, że Prezes UKE może wkraczać ze swymi uprawnieniami jedynie w sytuacjach przewidzianych w przepisach prawa materialnego i tylko w ramach kompetencji wyraźnie tam wskazanych. W konsekwencji uznać trzeba, iż kompetencji organu regulacyjnego do wkraczania w sferę stosunków cywilnoprawnych, nie można interpretować w sposób rozszerzający, gdyż - jak słusznie wskazał organ - uprawnienia te należy traktować jako wyjątek od zasady swobody zawierania umów.

Niewątpliwie część kompetencji Prezesa UKE dotyczy stosunków cywilnoprawnych, gdzie pierwszoplanową rolę odgrywa wola stron. Jednakowoż powtórzyć trzeba, że kompetencji Prezesa UKE do wkraczania w sferę stosunków cywilnoprawnych nie można interpretować w sposób rozszerzający. Do rozstrzygania sporów w zakresie stosunków cywilnoprawnych właściwy jest bowiem wyłącznie sąd powszechny.

Analogiczne stanowisko przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 marca 2016 r., sygn. VI SA/Wa 3206/15, który wskazał, że „ Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, iż Prezes UKE może wkraczać ze swymi uprawnieniami jedynie w sytuacjach przewidzianych w przepisach prawa materialnego i tylko w ramach kompetencji wyraźnie tam wskazanych. W konsekwencji, uznać trzeba, iż kompetencji organu regulacyjnego do wkraczania w sferę stosunków cywilnoprawnych, nie można interpretować w sposób rozszerzający, gdyż - jak słusznie wskazał organ - uprawnienia te należy traktować jako wyjątek od zasady swobody zawierania umów. W ocenie Sądu, żaden przepis zarówno ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, jak i ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie daje podstawy do rozstrzygania przez Prezesa UKE sporu cywilnoprawnego, jakim jest spór stron dotyczący podstaw i zasadności wypowiedzenia stosunku prawnego łączącego strony oraz uregulowania przez Prezesa UKE sposobu korzystania przez skarżącą spółkę ze spornych budynków W.

W tej sytuacji, organ regulacyjny zasadnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w sytuacji, w której przedsiębiorca korzysta już ze spornych budynków w sposób mogący zapewnić telekomunikację jego mieszkańcom, a następnie dysponent owych budynków uniemożliwił mu dalsze korzystanie z zainstalowanej infrastruktury telekomunikacyjnej, to Prezes UKE nie posiada kompetencji do uregulowania - w drodze decyzji administracyjnej - praw i obowiązków dotyczących dostępu do cudzej nieruchomości w celu zapewniania telekomunikacji.”

Ten sam Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 stycznia 2016 r. VI SA/Wa 1961/15, zauważył podobnie, iż „ W myśl art. 192 ust. 1 pkt 2 lit. b Pt do zakresu działania Prezesa UKE należy m.in. wykonywanie zadań określonych w ustawie szerokopasmowej. Niewątpliwie część kompetencji Prezesa UKE dotyczy stosunków cywilnoprawnych, gdzie pierwszoplanową rolę odgrywa wola stron. Działanie organu w takich przypadkach jest wtórne, wkracza on bowiem ze swymi uprawnieniami dopiero w sytuacjach przewidzianych w przepisach prawa materialnego i tylko w ramach kompetencji wyraźnie tam wskazanych. Kompetencji Prezesa UKE do wkraczania w sferę stosunków cywilnoprawnych nie można interpretować w sposób rozszerzający. Uprawnienia te należy traktować jako wyjątek od zasady swobody zawierania umów. Do rozstrzygania sporów w zakresie stosunków cywilnoprawnych właściwy jest wyłącznie sąd powszechny.”

Należy przychylić się do tych poglądów.

Zasadniczo podstawą do wydania decyzji w oparciu o ustawę o wspieraniu rozwoju jest brak porozumienia uniemożliwiającego realizację jej celów, lub konieczność dostosowania umowy indywidualnej do postanowień umowy ramowej. W pozostałym zakresie organ regulacyjny powinien respektować postanowienia indywidualnie uzgodnione pomiędzy stronami, o ile te nie naruszają obowiązującego prawa. Działania władcze uzasadnione mogą być tylko koniecznością realizowania celów ustawy.

Z uwagi na brak kompetencji Prezesa UKE do określania kwestii technicznych, remontu, demontażu, branżowych, szczegółowego sposobu wykonywania prac, czy innych kwestii ustalanych między stronami , Sąd nie mógł uznać kolejnych zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wobec braku kompetencji organu do określania tych kwestii, Sąd nie mógł również oceniać proponowanych zmian, jako nieproporcjonalnych lub dyskryminujących. Wobec tego jedynie na marginesie należy wskazać, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, że kwestionowane zapisy umowne zawarte zostały we wzorze umowy ramowej, którą opracowali i jednolicie stosują wszyscy operatorzy dystrybucyjni będący adresatami decyzji ramowej.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 14 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców poprzez jego niezastosowanie i odstąpienie od wcześniejszej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, to ten również nie zasługiwał na uwzględnienie. W swoich bieżących działaniach organy administracji publicznej zobowiązane są zasadniczo do respektowania dotychczas utrwalonej praktyki, która została wypracowana na gruncie analogicznych spraw o zbliżonych stanach faktycznych. Praktyka ta winna się jednak odnosić do porównywalnych spraw, a wymóg ten nie został tutaj spełniony. Powołane przez odwołującego decyzje nie są stanowią tożsamych spraw, w których została wydana decyzja zmieniająca wcześniej zawartą umowę. Ponadto nie można abstrahować od tego, że decyzje te, wydane w latach 2017 i 2018, poprzedzały decyzje ramową z 12 lutego 2021 r. w przedmiocie określenia warunków dostępu do infrastruktury technicznej Udostępniającego Decyzja ta stanowi natomiast fundament dla poszczególnych stosunków umownych.

Powyższe słusznie implikowało umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość, wobec braku materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego w formie decyzji.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego Sąd wskazuje, że ewentualne naruszenie tych przepisów nie jest przedmiotem postępowania sądowego i nie stanowi samoistnej podstawy uchylenia decyzji w tym postępowaniu. Wniesienie odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie cywilne, w którym dokonywane na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego Sąd dokonuje własnych ustaleń faktycznych i prawnych. Przede wszystkim Sąd nie ogranicza się jedynie do sprawdzenia prawidłowości postępowania administracyjnego. Przed sądem powszechnym sprawa rozpoznawana jest według reguł kontradyktoryjnego postępowania cywilnego, a przedmiotem nie jest kontrola legalności decyzji administracyjnej, jak to ma miejsce przed sądem administracyjnym. Celem postępowania sądowego nie jest więc przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego, lecz merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, której przedmiotem jest spór między stronami powstający dopiero po wydaniu decyzji przez Prezesa Urzędu. Do Sądu ostatecznie należy zastosowanie odpowiedniej normy prawa materialnego, na podstawie wyjaśnienia podstawy faktycznej, obejmującej wszystkie elementy faktyczne przewidziane w hipotezie tej normy ( tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 maja 2021 r., sygn. akt I NSKP 7/21, opubl. Lex nr 3225327).

Podsumowując Sąd uznał, że Prezes Urzędu prawidłowo umorzył postępowanie w zakresie wskazanym w pkt III decyzji oraz odmówił zmiany w zakresie Części I Rozdział 3 ust. 3 punkt b). W tym stanie rzeczy, wobec niepodzielenia zarzutów Operatora, niezbędne stało się oddalenie odwołania na podstawie art. 479 64 § 1 k.p.c., skoro umorzenie postępowania w pkt III Decyzji oraz wskazana odmowa zmiany były zasadne.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w drugim odwołaniu (...) Sp. z o.o. tj. Udostępniającego (sprawa pierwotnie prowadzona pod sygn. akt XVII AmT 21/23), Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia art. 22 ust. 1 i 5 ustawy o wspieraniu rozwoju w zw. z art. 24a ust. 1 ustawy przez zmianę wskazanych postanowień Umowy, gdyż zmienione Decyzją postanowienia umowy zawierały warunki gorsze od określonych przez Prezesa UKE w decyzji wydanej 12 lutego 2021 r. określającej warunki dostępu do infrastruktury technicznej (...) Sp. z o.o. w zakresie słupów elektroenergetycznych (dalej także: Warunki Dostępu), co skutkowało zasadnym wydaniem decyzji zmieniającej postanowienia Umowy w zaskarżonym zakresie.

Jak już wskazywano we wcześniejszej części uzasadnienia, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku o jej wydanie, biorąc pod uwagę w szczególności konieczność zapewnienia niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu.

Przepis ten stosuje się odpowiednio w sprawie jej zmiany lub zmiany umowy o dostępie. Natomiast w myśl art. 22 ust. 5 ustawy, decyzja w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej w zakresie nią objętym zastępuje umowę o tym dostępie.

Na art. 22 ust. 1 ustawy, prezentowane są różne poglądy związane z zakresem ingerencji Prezesa Urzędu. Z jednej strony podnosi się, że Prezes UKE nie jest w tym zakresie związany wnioskiem operatora i może zmienić umowę o dostępie zawartą na podstawie umowy ramowej zarówno w ten sposób, że zmodyfikuje względem tej oferty układ praw i obowiązków stron, jak i w ten sposób, że wprowadzi do umowy takie rozwiązania, które nie zostały przewidziane w ofercie ramowej, jeśli będzie to uzasadnione przesłankami interwencji w stosunek umowny określony we właściwych przepisach prawa ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn.. akt III SK 27/14, OSNP 2017, Nr 2, poz. 25., Lex, nr 1733677). Podobnie wypowiedział Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z 12 listopada 2020 r., sygn. akt VII AGa 417/19 ( niepubl.), gdzie stwierdził, iż wytyczne określone w tym przepisie odgrywają nadrzędną rolę w stosunku do propozycji jednej ze stron postępowania, co oznacza, że Prezes UKE nie był zobligowany do przyjęcia zobowiązania proponowanego przez stronę, przeciwnie w takiej sytuacji musi uwzględnić interesy obu stron. Za takim rozumieniem przepisów opowiedziała się także Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 31 maja 2023 r. sygn. akt XVII AmT 13/22 ( opubl. Legalis, Lex). Prezentowane jest także stanowisko, że zakres postępowania wyznaczony jest treścią wniosku strony domagającej się określonej zmiany (zob. np. wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 16 maja 2024 roku sygn. akt VII AGa 676/23, niepubl.) Niezależnie od powyższych sporów pewnym jest, że to dwa kryteria mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia organu regulacyjnego tj. przestrzeganie zasady niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu. Zasady te, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej, należy oceniać przez pryzmat decyzji w sprawie określenia warunków dostępu do infrastruktury, która określa brzegowe warunki tego dostępu, mające zastosowanie do wszystkich umów zawieranych - w związku z zakresem decyzji warunkowej - przez operatora sieci będącego adresatem rozstrzygnięcia. Decyzja ta ma skutek w stosunkach ze wszystkimi przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi ubiegającymi się o dostęp w celu realizacji szybkiej sieci telekomunikacyjnej. Przez warunki te rozumie się m.in.: prawa i obowiązki stron; tryb zawarcia umowy ramowej oraz umów szczegółowych dotyczących konkretnych lokalizacji; terminy realizacji poszczególnych etapów udzielenia dostępu; warunki prowadzenia prac na danym rodzaju infrastruktury technicznej oraz wysokość opłat z tytułu zapewnienia dostępu. (

zob. Marcin Wysocki, IKAR 2021, Nr 2, Zasada nieinstruowania Prezesa UKE a obowiązek uzgodnienia niektórych rozstrzygnięć z Prezesem URE i Prezesem UTK). Stąd słuszne było założenie decyzji Prezesa Urzędu, że skoro udostępniający był adresatem decyzji określającej warunki z dnia 12 lutego 2021 r., to obowiązany był do zawierania umów w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej, na warunkach nie gorszych niż określone we wspomnianej decyzji. Z kolei w przypadku wcześniej zawartych umów, zachodziły podstawy do ich modyfikacji. Dalej należało uwzględnić fakt, że na udostępniającym ciążą obowiązki wynikające z tej decyzji, takie jak:

Wskazane wytyczne decyzji określającej warunki musiały przenikać się z ustawowym nakazem stosowania norm proporcjonalnych i niedyskryminacyjnych. Zasada proporcjonalności oznacza, że ustalone w ramach decyzji administracyjnej warunki dostępu do słupów elektroenergetycznych, muszą być konieczne i odpowiednie, a jednocześnie zastosowane środki muszą być jak najmniej dotkliwe. Z zasady tej wynika zakaz stosowania działań władczych ponad potrzebę. Z kolei zasada niedyskryminacji oznacza nakaz jednakowego traktowania przedsiębiorców znajdujących się w podobnych sytuacjach, w tym przypadku przy ustanawianiu dostępu do sieci.

Nie znajduje uzasadnienia twierdzenie , że o ile treść zawartej umowy szczegółowej w ramach swobody kształtowania umów, nie narusza obowiązujących przepisów praw, to Prezes Urzędu nie może wpłynąć na rozkład praw i obowiązków w niej określonych.

Taka ingerencja może być bowiem uzasadniona koniecznością zapewnienia proporcjonalnych i niedyskryminujących warunków, a także konieczność zapewnienia warunków nie gorszych, niż te określone w decyzji o określeniu warunków dostępu do infrastruktury technicznej.

Zasadniczo umowa ramowa została zmieniona z uwagi na na konieczność dostosowania do przepisów powszechnie obowiązującego prawa oraz decyzji z 12 lutego 2021 roku. Dodatkowo w ocenie Sądu, umowa nie musi szczegółowo regulować wszystkich kwestii. Obowiązkiem Prezesa UKE jest uregulowanie podstawowych kwestii zgodnie z warunkami dostępu oraz aby kryteria zapewniały niedyskryminacyjne i proporcjonalne warunki.

Poniżej Sąd odniesie się do poszczególnych zmian, które zostały wprowadzone przez Prezesa Urzędu. Wskazać przy tym należy, że niektóre z zarzutów odwołania Udostępniającego korespondują z tymi, które były już podnoszone przy sądowym kwestionowaniu decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej i były już przedmiotem oceny Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Udostępniający zaskarżył decyzję w zakresie zmiany punktu I ppkt 2), punktu I ppkt 4), punktu I ppkt 7), punktu I ppkt 9), punktu 1 ppkt 11), punktu I ppkt 13), punktu I ppkt 16)- 20).

W ocenie Sądu, uprzednie postanowienie nakładało na Operatora dodatkowe zobowiązanie złożenia oświadczenia o uregulowaniu praw do umieszczania i korzystania z infrastruktury, co jednocześnie stanowiło pogorszenie warunków współpracy z operatorem w stosunku do warunków dostępu, co nie może mieć miejsca i tego typu postanowienie (bądź jego część) winno zostać usunięte, co pozwany słusznie uczynił. Zdaniem Sądu, to Udostępniający a nie Operator zobowiązany jest do pozyskania wszelkich pozwoleń, zezwoleń, zgód i to właśnie Udostępniający powinien ponosić odpowiedzialność przed odpowiednimi instytucjami. Złożenie takiego oświadczenia przez Operatora względem Udostępniającego nie uchyla odpowiedzialności w razie naruszenia praw osób trzecich, ani nie służy ochronie praw Udostępniającego. W związku z tym żądanie składania takiego oświadczenia nie powinno być umieszczane w treści wzorów umów sporządzonych przez (...) i nie powinno być narzucane wbrew woli operatora.

Słusznie zauważa Prezes, że wszelkie tego typu postanowienia nie mogą uprawniać Udostępniającego do otrzymywania zwrotu kosztów odzyskiwanych już w ramach opłaty uiszczonej przez Operatora.

Zgodnie z Umową Operator jest zobowiązany do zwrotu kosztów, które Udostępniający poniesie z tytułu realizacji zamierzenia inwestycyjnego Operatora, w szczególności kosztów niezbędnych wyłączeń napięcia napowietrznej linii elektroenergetycznej związanych z podwieszeniem Infrastruktury telekomunikacyjnej na słupach elektroenergetycznych lub z usunięciem awarii. Operator ma obowiązek dołożyć staranności, w zakresie prowadzenia prac związanych np. z usunięciem awarii, aby łączny czas wyłączenia energii elektrycznej dla pojedynczego odbiorcy nie przekroczył wskazanej w postanowieniach liczby godzin.

Co znamienne, na co zwrócił już uwagę Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w sprawie VII AmT 34/21, określenie w decyzji obowiązku pokrycia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego kosztów związanych z wyłączeniem napięcia, nie oznacza, że operator udostępniający nie może żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych przewidzianych w kodeksie cywilnym, jeżeli na skutek takiego wyłączenia poniósł szkodę 3. punktu I ppkt 7), Prezes UKE przychylił się do Wniosku Operatora wprowadzając treść postanowienia zgodnie z brzmieniem Warunków Dostępu, usuwając jednocześnie z dotychczasowego brzmienia omawianego postanowienia Umowy zapisy dotyczące maksymalnego terminu, w jakim możliwe jest jednoczesne zawieszenie dodatkowego kabla telekomunikacyjnego na Słupach w trakcie modernizacji Infrastruktury.

Zdaniem Udostępniającego służyło to zapobieganiu ewentualnych nadużyć przez utrzymywanie zdublowanej infrastruktury przez nieoznaczony czas. Natomiast Prezes wskazał, że podwieszenie ma charakter tymczasowy i nie oznacza nieograniczonej możliwości korzystania ze słupów Jakkolwiek nie oznacza to podstawy do możliwości wyznaczenia terminu.

W tym zakresie należy zwrócić uwagę, że przepisy obowiązującego prawa jak i decyzja z dnia 12 lutego 2021 r. nie przewidywały ograniczenia czasowego zawieszenia dwóch kabli telekomunikacyjnych w momencie modernizacji. Pozostawienie tego ograniczenia, nieakceptowanego przez strony umowy stanowiło pogorszenie warunków współpracy w stosunku do Operatora i do określonych warunków dostępu. Dodać również należy, iż zmienione postanowienie zapewniło niedyskryminacyjne i proporcjonalne warunki dostępu.

Zdaniem Prezesa UKE wynikający z Umowy wymóg przekazania Udostępniającemu przez Operatora dokumentacji powykonawczej jest nadmiarowy w stosunku do zasad współpracy wynikających z Warunków Dostępu. Udostępniający może nie zaakceptować Protokołu Odbioru z uwagi na niezgodność wykonanych prac z Projektem.

Z kolei w sytuacji podpisania Protokołu Odbioru odzwierciedleniem wykonanego przez Operatora podwieszenia Infrastruktury jest Projekt, według którego takie podwieszenie miało nastąpić. W związku z tym nie ma podstaw do sporządzania dokumentacji powykonawczej, która będzie powielać informacje znajdujące się już w Projekcie.

W ocenie Sądu, skoro budując telekomunikacyjną linię kablową z wykorzystaniem słupów Operator powinien zaprojektować i wybudować taką linię w sposób określony w przepisach prawa, oraz zgodnie z Projektem uzgodnionym z Udostępniającym, to zbędne jest dodatkowe przygotowywanie dokumentacji powykonawczej. Wystarczająca w tym zakresie jest procedura odbioru, w czasie której może dojść do ewentualnego zakwestionowania prawidłowości wykonanych prac.

W ocenie Prezesa UKE wprowadzona do załącznika zmiana została określona w sposób proporcjonalny, gdyż uchyla nieuzasadnione obowiązki Operatora oraz niedyskryminujące, bowiem jest zbieżna z dotychczasową praktyką Prezesa UKE dotyczącą rozstrzygania sporów z zakresu dostępu do infrastruktury technicznej, a tym samym wypełnia przesłanki z art 22 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju.

Usunięte postanowienia znacznie rozszerzały elementy składowe projektu, wprowadzając obowiązek wykonania dokumentacji projektowej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane do projektowania, w tym w specjalności instalacyjnej.

Rację ma Prezes UKE, iż Udostępniający może formułować wobec Operatora tylko takie wymagania, które są zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji, brak obowiązku przygotowania projektu budowalnego dla inwestycji powoduje, że projektant przygotowujący projekt nie musi posiadać specjalności w określonej dziedzinie. Podkład mapowy ma służyć do sporządzania planu sytuacyjnego stanowiącego element projektu i istotne jest, aby mapa pozwalała na precyzyjną lokalizację słupów elektroenergetycznych, na których planowane jest podwieszanie infrastruktury. Tylko takie warunki musi spełniać mapa, jeżeli przepisy prawa nie formułują w tym zakresie dodatkowych wymogów. Również na gruncie sądowej oceny tej decyzji wskazywano, że inne regulacje niż przepisy prawa powszechnie obowiązującego, nie mogą być powodem do odrzucenia projektu, co wyklucza arbitralność rozstrzygnięć.

Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji uwzględniając zatem ratio legis regulacji art. 18 ust. 6 ustawy o wspieraniu, że operator sieci, któremu wydano decyzję w sprawie określenia warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej, jest obowiązany do zawierania umów, na warunkach nie gorszych niż określone w tej decyzji, zasadne było wprowadzenie określonych zaskarżoną decyzją zmian. Odpowiadają one przyjętej w decyzji o dostępie zasadzie, że to operator jest odpowiedzialny za dopełnienie wszelkich procedur administracyjnych przy realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej i ponosi z tego tytułu odpowiedzialność. Dodać należy, że budowla napowietrznej telekomunikacyjnej linii kablowej zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub obowiązku dokonania zgłoszenia. Tym samym nie mają do niej zastosowania wymagania określone art. 20 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz.U. 2020 r. poz. 1333) odnoszące się do posiadania przez projektantów odpowiednich uprawnień budowalnych do projektowania. Tym samym skoro ani przepisy prawa nie wprowadzają w odniesieniu do działań dotyczących operatora dodatkowych wymagań, i takich w sposób celowy nie przewidział też Prezes Urzędu w decyzji w sprawie określenia warunków zapewnienia dostępu, zasadnym było dokonane przez Prezesa Urzędu dostosowanie umowy indywidulanej.

Podobna problematyka była już przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego w Warszawie przy wyroku z dnia 06 października 2021 r. sygn. akt XVII AGa 891/19 (niepubl.). Sąd ten obszernie wyjaśnił, że przepisy prawa przewidują wymóg sporządzenia projektu technicznego (projektu wykonawczego) obiektu budowlanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odniesieniu do prac budowlanych, których rozpoczęcie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt. 20a Prawa budowlanego) albo dokonania zgłoszenia do właściwego organu budowlanego (art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego) oraz w odniesieniu do inwestycji realizowanych ze środków publicznych, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznych wykonania i odbioru robót budowlanych oraz programu funkcjonalno-użytkowego).

Jak wynika z pisma Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Energii z dnia 30 kwietnia 2019 r., Minister Rozwoju i Inwestycji uznał, że co do zasady poprzez zawieszenie linii telekomunikacyjnych na słupie linii elektroenergetycznej nie będzie dochodzić do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jednakże każdy konkretny przypadek wymaga indywidualnej analizy (…) Nie ma podstaw do zobowiązania Operatora do wykonania projektu wykonawczego przez osobę posiadającą uprawnienia budowalne do projektowania w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń telekomunikacyjnych lub elektrycznych i elektroenergetycznych. (…) Obawy dotyczące zagrożenia dla bezpieczeństwa dostarczania energii elektrycznej w sytuacji braku wykonania projektu techniczno-prawnego podwieszenia linii telekomunikacyjnej, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania tego typu linii, są niezasadne.

Każdorazowo bowiem, podwieszanie kabli powinno się odbywać na podstawie zatwierdzonego przez Udostępniającego projektu, ustalającego zgodność z wydanymi warunkami technicznymi.

Postanowienie o wizji lokalnej w istocie bezpodstawnie przerzuca na Operatora obowiązek inwentaryzacji infrastruktury obcej (względem Operatora) podwieszonej na słupach elektroenergetycznych Udostępniającego.

W przypadku, gdy Udostępniający nie posiada wystarczającej wiedzy o stanie własnej infrastruktury, na własny koszt powinien przeprowadzić wizje lokalną w celu uzyskania potrzebnych danych. Nie ma zatem uzasadnienia, aby obowiązkiem przeprowadzenia wizji lokalnej, w tym jej kosztami, obciążać Operatora.

Udostępniający ma obowiązek przekazać Operatorowi Warunki Techniczne, które będą stanowiły dla niego bazę do przygotowania Projektu. W związku z tym Warunki Techniczne powinny być kompletne tzn. zawierać wszelkie informacje niezbędne do dokonania przez Operatora niezbędnych wyliczeń (w tym przede wszystkim nt. stanu technicznego słupów i ich wytrzymałości) oraz znajdującą się w posiadaniu Udostępniającego dokumentację techniczną Słupów w zakresie koniecznym do zaprojektowania Infrastruktury. Jeżeli przekazane Operatorowi przez Udostępniającego informacje lub dokumentacja techniczna są niewystarczające do sporządzenia Projektu, Operator może zwrócić się do Udostępniającego o przedłożenie dodatkowych informacji.

Postanowienia w tym zakresie w brzmieniu określonym decyzją spełniają przesłanki z artykułu 22 ustęp jeden ustawy o wspieraniu rozwoju– w zakresie niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu – praktyka zgodna z dotychczasową praktyką regulacyjną oraz nie jest nadmiarowa.

Stanowisko takie podyktowane było tym, że po pierwsze Umowa reguluje zasady korzystania Operatora ze stanowiącej własność Udostępniającego infrastruktury technicznej w postaci konstrukcji wsporczych (słupów) elektroenergetycznych) linii napowietrznych – bez ograniczenia do linii niskiego napięcia. Nadto decyzja z dnia 12 lutego 2021 r. również nie wyłączała z obowiązku zapewnienia dostępu udostępnienia słupów elektroenergetycznych SN na potrzeby podwieszenia kabli abonenckich. Zgodnie z Rozdziałem 1 Załącznika nr 1 do Decyzji - Przedmiotem Warunków Dostępu jest określenie zasad i warunków dostępu (...) do Słupów elektroenergetycznych, polegającego na umożliwieniu (...) podwieszenia Infrastruktury na Słupach elektroenergetycznych, w celu realizacji szybkiej sieci telekomunikacyjnej, o której mowa w Ustawie o wspieraniu rozwoju. Natomiast słupy elektroenergetyczne zgodnie z definicją warunków zapewniania dostępu to słupy linii elektroenergetycznej niskiego napięcia (nN) i średniego napięcia (SN), stanowiące własność (...) i udostępniane Operatorowi na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju oraz na podstawie Umowy Ramowej i Umów Szczegółowych. Zatem należało usunąć z postanowień Umowy ww. zakaz, jako określający warunki gorszych niż określone w decyzji sprawie określenia warunków zapewnienia dostępu do infrastruktury technicznej.

Uzupełniająco warto przywołać uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 03 listopada 2023 r. sygn. akt VII AGa 717/23 (niepubl.), w którym wyjaśniono, że regulacje ustawowe nie stwarzają żadnych podstaw, które pozwalałyby na całkowite wyłączenie słupów linii SN od udostępniania na potrzeby przedsiębiorców telekomunikacyjnych w celu rozwoju szybkich sieci łączności elektronicznej. Pojęcie infrastruktury technicznej do której odnosi się art. 17 ust. 1 art. 18 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o wspieraniu rozwoju, zgodnie z którym stanowi ją każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem: a) kabli, w tym włókien światłowodowych, b) elementów sieci wykorzystywanych do zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, c) kanałów technologicznych w rozumieniu art. 4 pkt 15a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.

U. z 2016 r. poz. 1440,1920,1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191 i 1089). Definicja ta nie pozwala z jej zakresu ex ante wyłączyć słupów średnich napięć. (…) Decyzja nie kreuje bezwarunkowego dostępu także do słupów średnich napięć, gdyż katalog przesłanek odmownych zawarty w decyzji odnosi się też do tego typu infrastruktury. Zatem przykładowy aspekt wytrzymałości infrastruktury odnosi się również do linii SN. Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do bezpieczeństwa i niezawodności funkcjonowania linii SN. Warunki Dostępu odnoszące się zarówno do słupów sieci SN jak i nN przewidują prymat konieczności zapewnienia ciągłości i jakości świadczenia usług dystrybucji energii elektrycznej nad dostępem do słupów na potrzeby telekomunikacji.

Dodatkowo prace prowadzone przez Operatora zawsze powinny być przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa, wszelkimi normami dotyczącymi budowy sieci a także w warunkach gwarantujących bezpieczeństwo ich przeprowadzenia tj. przepisami bhp i poż.

Wszelkie prace instalacyjne na Słupach powinny być wykonane przez Operatora zgodnie z zatwierdzonym przez Udostępniającego projektem. Jeżeli jednak ich zakres odbiegałby od Projektu Infrastruktury, wówczas Udostepniający ma prawo do zgłoszenia uwag w tym zakresie w Protokole Odbioru. Obowiązek sporządzenia dokumentacji powykonawczej zrealizowanej Infrastruktury istnieje w przepisach obowiązującego prawa budowlanego. Podwieszenie kabli telekomunikacyjnych na Słupach do już istniejącej linii nie jest jednak procesem budowlanym, więc wymóg sporządzenia dodatkowej dokumentacji po wykonaniu prac nie jest obligatoryjny i nie powinien być narzucany w Umowie przez Udostępniającego.

Sąd uznał, że organ słusznie dokonał zmiany wszystkich powyższych postanowień określonych w umowie, gdyż stały w sprzeczności z zasadą proporcjonalności oraz niedyskryminacji, wynikającą z art. 22 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju.

W istocie powyższe zmiany zostały dostosowane do regulacji wynikających Decyzji z dnia 12 lutego 2021 r., tak aby nie były od nich gorsze.

Tym samym ingerencja Prezesa była konieczna, z uwagi na brak zgodności z przepisami prawa, ustawą czy wreszcie samą decyzją określającą warunki dostępu. Dodatkowo zmiany zostały wprowadzone na mocy decyzji administracyjnej po zainicjowanym przez wnioskodawcę postępowaniu. W związku z tym Sąd nie znalazł podstaw do zmiany decyzji, co skutkowało oddaleniem odwołania na podstawie art. 479 64 § 1 k.p.c. Orzekając należało pamiętać, że celem ustawy o wspieraniu rozwoju jest określenie jednakowych warunków dostępu do infrastruktury technicznej operatora sieci dla wszystkich przedsiębiorstw telekomunikacyjnych, a przez to stworzenie warunków dla rozwoju i równoprawnej konkurencji na rynku telekomunikacyjnym O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

Z uwagi na oddalenie obydwu odwołań, odwołujących należało uznać za strony, które przegrały proces i zasądzić od nich na rzecz pozwanego i zainteresowanego zwrot kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie każdego z pełnomocników w wysokości 720 zł ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), przy czym zainteresowanym należał się także zwrot opłat skarbowych od pełnomocnictwa.

Sąd nie uwzględnił wniosku pozwanego (odpowiedź Prezesa UKE na odwołanie z dnia 25.10.2023 r. k. 143-152 akt sąd.) o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w wyższej wysokości uznając, iż przedmiotowa sprawa jest typowa w swej kategorii i nie wymagała nadzwyczajnego nakładu pracy pełnomocnika. sędzia Maciej Kruszyński