Kk, a polegającego na usiłowaniu udolnym prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym, nie budziły żadnych wątpliwości. Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oparł się przede wszystkim na dowodach osobowych w postaci zeznań świadków M. W., Ł. N., M. K. i M. D., tj. studentów, którzy pomagali oskarżonemu „wyciągnąć” zakleszczone na pasie zieleni rozdzielającym jezdnie ul. (...). M. C. auto. Wedle zgodnej relacji w/wymienionych, choć nie widzieli oni, czy oskarżony kierował pojazdem w chwili kolizji, to już bezpośrednio po niej, bezspornie próbował oskarżony wyjechać samochodem z powrotem na jezdnię, wsiadając za kierownicę samochodu, którego silnik był włączony, a w którym dodawał gazu, co powodowało obracanie się kół napędowych pojazdu, w czym w/wymienieni mu pomagali pchając auto, co jednakże nie przyniosło spodziewanego rezultatu, albowiem samochód był zakleszczony w krzakach i dopiero z pomocą lawety został z nich wyciągnięty. Tej wersji wydarzeń nie zaprzeczył kierowca lawety – świadek F. P., który przyznał jedynie, że to oskarżony dzwonił do niego po pomoc, jednakże po jego przybyciu, na miejscu było już wiele osób. Zasługiwały na wiarę zeznania świadka P. G.
usiłowanie „udolne”. Przestępstwa z art.
Kk dopuszcza się ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem powszechnym, co oznacza, że może być popełnione przez każdy podmiot zdatny do ponoszenia odpowiedzialności karnej. W szczególności odpowiedzialność przewidziana w art.
Przedmiotem ochrony czynu zabronionego stypizowanego treścią art.
Kk jest bezpieczeństwo w komunikacji, a ściślej bezpieczeństwo ruchu lądowego, wodnego i powietrznego pojazdów mechanicznych, a tym samym bezpieczeństwo osób uczestniczących w tym ruchu oraz mienia, ściśle związane ze stanem psychofizycznym osób prowadzących /kierujących/ pojazdy mechaniczne. Zachowanie karalne sprawcy występku z art.
Kk polega na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Pojęcia: „prowadzenie”, „pojazd mechaniczny”, „ruch lądowy” nie są definiowane w Kodeksie karnym. Wykładnia tych pojęć wymaga sięgnięcia do przepisów ustawy z 20 czerwca 1997 roku „Prawo o ruchu drogowym” / Dz. U. z 1997 roku Nr 98, poz. 602 z późn. zm. /, regulującej synonimy tych pojęć, treściowo i znaczeniowo zbliżone do sformułowań zawartych w art.
Prowadzenie pojazdu oznacza nic innego, jak kierowanie nim, czyli zespół ruchów mający ścisły wpływ na poruszanie się pojazdu. Z kolei pojazd mechaniczny to wyposażony w silnik środek transportu przeznaczony do poruszania się po drogach albo do tego przystosowany. Ruch lądowy to ruch, który rozpoczyna się, przebiega lub kończy w miejscu otwartym dla ruchu publicznego. Nie ogranicza się on w szczególności do ruchu po drogach publicznych, lecz dotyczy wszelkich ogólnodostępnych i przeznaczonych do ruchu dróg, placów, stref, parkingów i ich części. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 grudnia 1995 roku publ. w OSNKW 1996, z.3-4, poz. 19 ruch lądowy ma miejsce wszędzie tam, gdzie odbywa się ruch pojazdów przeznaczonych lub przystosowanych do poruszania się po drogach i w związku z czym istnieje możliwość zagrożenia bezpieczeństwa dla tego ruchu, a zatem także poza drogami publicznymi. Dodać też trzeba, że stosownie do treści ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych, pojęcie drogi obejmuje wszystkie obiekty, urządzenia i instalacje zlokalizowane w pasie drogowym, zatem także pasy zieleni rozdzielające drogi dwujezdniowe. Stan nietrzeźwości definiuje wprost art. 115 § 16 Kodeksu karnego. Zgodnie z nim stan nietrzeźwości ma miejsce wtedy gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Przestępstwo określone w art.
Kk jest przestępstwem formalnym, co oznacza, że dla jego popełnienia nie jest konieczne wystąpienie określonego prawem skutku w postaci uszkodzenia ciała lub zaistnienia szkody materialnej. Czyn zabroniony stypizowany treścią art.
Sprawca winien jest mieć zatem świadomość, że pozostaje w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, a także musi mieć zamiar prowadzenia pojazdu. Z kolei usiłowanie udolne z art. 13 § 1 Kk ma miejsce wówczas, gdy sprawca w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. Usiłowanie nieudolne z art. 13 § 2 Kk ma miejsce jedynie wówczas, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego. Odnosząc powyższe rozważania do czynu przypisanego oskarżonemu treścią wyroku, stwierdzić należy jednoznacznie, iż w sprawie zaszły uzasadnione podstawy do przypisania oskarżonemu zarzutu usiłowania udolnego popełnienia przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym kwalifikowanego treścią art. 13 § 1 Kk w zw. z art.
Jak to zostało wyżej opisane przedmiotem ochrony czynu zabronionego stypizowanego treścią art.
Kk jest bezpieczeństwo w komunikacji, a ściślej bezpieczeństwo ruchu lądowego, wodnego i powietrznego pojazdów mechanicznych, a tym samym bezpieczeństwo osób uczestniczących w tym ruchu oraz mienia. Zachowanie oskarżonego niewątpliwie istotnie godziło w dobra prawne będące przedmiotem ochrony art.
biorąc pod uwagę takie okoliczności jak: zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu prowadząca do stężeń znacznie przekraczających 0,25 mg/dm3, miejsce przestępstwa na jednej z głównych arterii komunikacyjnych miasta, co stanowiło potencjalne niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu, a także pieszych, których oskarżony prosił o pomoc w wyciągnięciu pojazdu z powrotem na jezdnię. Swoim zachowaniem oskarżony niewątpliwie zrealizował znamiona określające czynność sprawczą występku z art.
Kk, w stadialnej formie usiłowania, albowiem uruchomił pojazd i próbował nim wjechać z powrotem na jezdnię mimo, że był w stanie nietrzeźwości alkoholowej. Nie może budzić najmniejszych wątpliwości, że to oskarżony prowadził pojazd w chwili podjęcia próby wyjechania nim z krzaków, albowiem swoim zachowaniem wprowadził w ruch koła pojazdu. Bezspornym pozostawał także fakt, iż kierowany przez niego samochód osobowy był pojazdem mechanicznym przeznaczonym do poruszania się po drogach w rozumieniu ustawy. Oskarżony poruszał się też w ruchu lądowym, albowiem przestępstwo miało miejsce w miejscu otwartym dla ruchu publicznego tj. na ulicy /drodze/ Bohaterów M. C.. Przypomnieć w tym miejscu należy, że stosownie do treści ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych, pojęcie drogi obejmuje wszystkie obiekty, urządzenia i instalacje zlokalizowane w pasie drogowym, zatem także pasy zieleni rozdzielające drogi dwujezdniowe, gdzie znajdował się samochód oskarżonego, który zamierzał zresztą wjechać nim na jezdnię, która bezspornie była przeznaczona dla ruchu pojazdów. W chwili kierowania pojazdem, oskarżony pozostawał w stanie nietrzeźwości w rozumieniu art. 115 § 16 Kk., albowiem, jak wynikało z protokołu badania trzeźwości, zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu prowadziła do stężenia znacznie przekraczającego wartość 0,25 mg/l, tj. 0,65 mg/l, co stanowiło prawie 1,4 ‰ alkoholu, którego stężenie w chwili badania krwi spadło do poziomu 1,2 ‰ – co wynika ze stosownej opinii, a związane było z upływem czasu. W okolicznościach sprawy nie mogło budzić wątpliwości, że oskarżony działał umyślnie, co wprost wynikało z jego wyjaśnień oraz oświadczeń złożonych do protokołu badania alkosensorem, gdzie oskarżony miał świadomość pozostawania w stanie nietrzeźwości wskutek uprzedniego spożycia alkoholu, jak i próby wyjechania samochodem na jezdnię, w czym pomóc mu mieli przypadkowi przechodnie. Sąd przyjął, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa w ramach stadialnej formy usiłowania udolnego, nie zaś nieudolnego, albowiem nie zachodziły przesłanki z art. 13 § 2 Kk, lecz z art. 13 § 1 Kk, tj. oskarżony w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierzał do jego dokonania, które jednak nie nastąpiło z przyczyn obiektywnych, a nie tych wymienionych w § 2, w szczególności ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego. (...) oskarżonego było bowiem zasadniczo na tyle sprawne, by poruszać się po drodze, która spełniała z kolei warunki miejsca przestępstwa tj. w ruchu lądowym, a jedynie z powodu zakleszczenia, bądź zawiśnięcia pojazdu na krzakach żywopłotu posadowionego w pasie zieleni, nie doszło do przemieszczenia się pojazdu na jezdnię. Przestępstwo określone w art.
Kk zagrożone jest alternatywnymi karami: grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat dwóch. Sąd, kierując się dyrektywami określonymi w szczególności w art. 53 § 1 i 2 Kk wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość stawki dziennej na poziomie 20 zł, orzekając przy tym obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres 2 lat, adekwatny do znacznego stanu nietrzeźwości oraz miejsca popełnienia przestępstwa, na poczet którego to środka karnego zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzekając nadto od oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Do okoliczności obciążających mających wpływ na rodzaj i wymiar kary, oraz długość okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd zaliczył przede wszystkim: wysoką zawartość alkoholu w organizmie powodującą znaczne ograniczenie funkcji psychomotorycznych, miejsce przestępstwa na jednej z głównych arterii komunikacyjnych miasta, a także uprzednią karalność oskarżonego m.in. za przest. p-ko bezpieczeństwu w komunikacji. Do okoliczności łagodzących zaliczono natomiast formę popełnienia przestępstwa tj. usiłowanie. Orzeczone w wyroku kary i środki karne, były w ocenie Sądu adekwatne do stopnia winy oskarżonego, uwzględniały stopień społecznej szkodliwości jego czynu, spełniając przy tym cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Jest przy tym oczywiste, że na znaczny stopień społecznej szkodliwości wpływ miał zamiar oskarżonego, który w przypadku udanej próby wyjechania z pasa zieleni, sam kontynuowałby jazdę w stanie nietrzeźwości, w centrum miasta. Kary te i środki karne uwzględniały również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a więc wymogi prewencji generalnej, wzmacniając przekonanie, że żadne przestępstwo, a zwłaszcza skierowane przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a tym samym przeciwko bezpieczeństwu osób uczestniczących w ruchu pojazdów mechanicznych oraz mienia nie uchodzi bezkarnie i nie popłaca, a wręcz przeciwnie - spotyka się ze sprawiedliwą karą. W ocenie Sądu łagodne traktowanie sprawców przestępstw atakujących tę istotną społecznie sferę dóbr pozostających pod ochroną prawną, takich jak bezpieczeństwo w komunikacji, życie, zdrowie czy mienie stwarzać może w społeczeństwie odczucie ich bezkarności i osłabiać tym samym zaufanie do organów państwa odpowiedzialnych za bezpieczeństwo obywateli i przestrzeganie prawa. Orzeczenie o kosztach postępowania, oparte było na treści powołanego w sentencji wyroku art. 627 Kpk. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne i powołane przepisy prawa orzeczono, jak w sentencji wyroku. ................................. ZARZĄDZENIA: ⚫ odnotować uzasadnienie, ⚫ odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i poucz. doręczyć wnioskodawcy; ⚫ kal. 14 dni, O., dnia.............................
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.