IV Ka 547/25

(1)za jakiekolwiek przestępstwo, przyznanie się i złożenie wyjaśnień oraz chęć dobrowolnego poddania się karze (ze zgodą prokuratora), wyrażenie skruchy, przeproszenie, podjęcie działań zmierzających do naprawy krzywdy (chęć pozyskania numeru konta pokrzywdzonego dziecka), a także dotychczasowy tryb życia oskarżonego. Z drugiej strony prawidłowo ustalił i uwzględnił umyślne naruszenie zasad ruchu drogowego i następstwa wypadku. Uwzględnił także należycie to, że dwuletni zakaz orzeczony zaskarżonym wyrokiem wyeliminuje na ten czas oskarżonego z grona kierujących wszelkimi pojazdami mechanicznymi, a w konsekwencji pozbawi go możliwości kontynuowania dotychczasowego zatrudnienia jako kierowcy zawodowego oraz zmusi do ewentualnego, ponownego zdawania prawa jazdy dla uzyskania jakichkolwiek uprawnień kierowcy (gdzie oskarżony posiada szereg uprawnień, także prawo jazdy kat. C + E). Oczywistym jest także dla sądu odwoławczego, że to właśnie ostatnia z wymienionych represji karnych jest w istocie najbardziej boląca dla D. K.. To także wymiar zastosowanego środka karnego pozostawał w największym zainteresowaniu apelantów, co jest zrozumiałe. Sąd odwoławczy zauważa, że w stosunku do oskarżonego absolutnie nie można twierdzić o jakimkolwiek, czy to wykorzystaniu bezradności i młodego wieku pokrzywdzonego; czy motywacji zasługującej na szczególne potępienie; oskarżony był trzeźwy, a jego prędkość nie należała do brawurowych. Oskarżony nie chciał spowodować obrażeń ciała u pokrzywdzonej, ale umyślnie naruszył zasady związane z obowiązującą dopuszczalnie prędkością na drodze i zakazem jazdy przy zapalonym tj. obowiązującym go czerwonym świetle drogowym. Na skutek takiego zachowania D. K. doszło do tego, że jadąc pojazdem ciężarowym, wjechał na przejście dla pieszych przy zapalonym czerwonym świetle dla jego kierunku jazdy - co ważne „zapalonym”, a nie „zapalającym się” (zmieniającym się). Kierował wielotonowym pojazdem, o takich gabarytach, gdzie każdy, minimalny nawet kontakt pojazdu z ciałem innego uczestnika ruchu drogowego, oznacza dla tego ostatniego w najlepszym razie poważne obrażenia ciała. Choć jechał stosunkowo wolno, bo tylko nieznacznie przekraczając dopuszczalną administracyjnie prędkość 50 km/h, to jednak po pierwsze: kierował z prędkością przekraczającą tą granicę, a po drugie: kierował w taki sposób, gdy na drugim pasie ruchu pojazdy niemal „stały” w korku, a więc przy bardzo dużym natężeniu ruchu. Do tego wszystkiego kierował w opisany sposób, swoim wielkogabarytowym pojazdem, w środku dnia, w centrum miasta S. i w miejscu oznakowanym bliskością szkoły. Jakby tego było mało, jadąc w taki właśnie sposób wjechał na czerwonym świetle na przejście dla pieszych. Gdzie, jak gdzie, ale właśnie na takim szczególnym fragmencie jezdni i przy zapalonym dla pieszych zielonym świetle, mieli oni prawo czuć się maksymalnie bezpieczni. Ani pokrzywdzona, ani żadne z pozostałych dzieci przechodzących przez przejście, nie przyczyniło się do zdarzenia. Co więcej, dzieci przeszły już przez połowę jedni/przejścia dla pieszych, zanim oskarżony najechał na nogę W. N.. Prowadząc S. miał przy tym wyjątkowo dobry widok na to, co dzieje się przed nim, bo w większości otaczały go pojazdy osobowe. Skoro pomimo tego wszystkiego, oskarżony nie „uszanował” czerwonego światła oraz obowiązującej administracyjnie prędkości i wjechał na przejście dla pieszych, po których szła grupa dzieci, to oznacza to, że akurat naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego było bardzo poważne; a sposób jazdy wybitnie frywolny i niebezpieczny. Widać to bardzo obrazowo na załączonym do akt nagraniu z kamery monitoringu. W porównaniu do stojących, czy poruszających się bardzo wolno pojazdów osobowych po drugim (tj. bliższym do kamery) pasie ruchu, najazd S. widoczny z lewej strony obrazu, przypomina beztroskiego, rozpędzonego „tarana”. Przekonująca jest także linia orzecznicza, zgodnie z którą akurat zakaz prowadzenia pojazdów orzekany w oparciu o art. 42 kk tym bardziej winien dotyczyć (obejmować) tego rodzaju pojazd, jakim poruszał się sprawca. Nie jest także prawdą, by doszło do pojednania się sprawcy i pokrzywdzonej. Taka okoliczność wybrzmiewa wyraźne z pisma pełnomocnika przedstawicielki ustawowej małoletniej pokrzywdzonej z dnia 1 września 2025r. (pismo zatytułowane Odpowiedź na apelacje). Wnosił on o nieuwzględnienie żadnej z wniesionych apelacji. W sprawie nie doszło więc do żadnego pojednania w rozumieniu prawa karnego, czy cywilnego, bo nie było zgodnej woli obu stron. Z ust oskarżonego na rozprawie padły przeprosiny, które matka pokrzywdzonego dziecka przyjęła, jak wyjaśniła, „ z grzeczności”. Sąd odwoławczy zważył, że jeden z apelantów podnosił także, iż oskarżony „zadośćuczynił za doznaną krzywdę”. Dokładna analiza jego środka odwoławczego prowadzi jednak do wniosku, że owo zadośćuczynienie ograniczyło się do złożonej przez D. K. deklaracji niesienia pomocy pokrzywdzonej (obrońca wniósł o przekazanie danych pokrzywdzonej). Sąd odwoławczy zauważa, że takie stanowisko oskarżonego jest ze wszech miar poprawne, ale nie sposób jest zasadnie twierdzić o dokonanym już (formie dokonanej) „zadośćuczynieniu”. Na skutek wypadku drogowego spowodowanego przez oskarżonego doszło do bardzo poważnych następstw na zdrowiu 9 letniego dziecka, które do końca życia będzie upośledzone ruchowo (ograniczenia w chodzie, bieganiu, eliminacja większości spotu itd.). Co więcej, chodzi o dziewczynkę, która została na zawsze oszpecona i która zapewne nigdy nie będzie mogła pozwolić sobie na założenie wysokich obcasów jako dojrzała kobieta. Reasumując powyższe, nie sposób jest zasadnie twierdzić, że wymierzając karę grzywny 200 stawek dziennych po 20 zł. każda – obok kary pozbawienia wolności orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i orzekając środek karny w postaci 2 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, sąd rejonowy nie wziął należycie pod uwagę dyrektyw wymiaru kary, w szczególności by w ramach sądowego wymiary kary jakiejś okoliczności nie uwzględnił, czy niewłaściwe ocenił. W orzecznictwie trafnie podkreśla się także, że zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, nr 7-8, poz.60). Niewspółmierność zachodzi zatem wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzonych za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary { vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 1990 r., Wr 363/90, OSNKW 1991, nr 7-9, poz. 39). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę co do jej wymiaru, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, LEX nr 20739). W ocenie sądu odwoławczego, wywody obrońców nie dowodzą wadliwości zaskarżonego orzeczenia, a sprowadzają się tylko do prezentacji wyobrażeń o finale postępowania karnego, który satysfakcjonowałaby oskarżonego, a więc chęci, aby postępowanie karne zakończone zostało na przede wszystkim stwierdzeniu podstaw do orzeczenia minimalnego zakazu 1 roku dotyczącego wszystkich pojazdów, czy takiego zakazu w rozmiarze 2 lat, ale z eliminacją kategorii C + E (co pozwoliłoby oskarżonemu na kontynuowanie zatrudnienia w charakterze kierowcy zawodowego). Tymczasem dokonując ustaleń, co do warunków osobistych i właściwości oskarżonego oraz okoliczności popełnienia czynu, sąd rejonowy nie pominął żadnych istotnych i mogących mieć wpływ na treść wyroku okoliczności zarówno łagodzących, jak i obciążających dla D. K.

(1). Sąd meriti poprawnie zbadał dotychczasową linię życia oskarżonego, zachowanie po popełnieniu przestępstwa oraz skutki, jakie dokonane skazanie niesie dla jego sytuacji materialnej i osobistej. Całościowa analiza zachowania oskarżonego pozwala na postawienie wniosku, iż represja karna określona w zaskarżonym wyroku, czyni zadość wszystkim postulatom i wskazaniom, o których mowa w art. 53 kk i tylko taka daje wystarczającą gwarancję na wszechstronne ukształtowanie świadomości prawnej oskarżonego, a przy tym nie zaburza przekonania o istnieniu sprawiedliwości społecznej. Wymierzona kara grzywny oraz orzeczony środek karny zakazu prowadzenia pojazdów nie rażą niewspółmierną łagodnością, a co za tym idzie, nie są one dotknięte uchybieniem wymienionym w art. 438 pkt 4 kpk. Wniosek

1. o zmianę wyroku co do pkt III i orzeczenie kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na 20 zł oraz pkt IV i obniżenie okresu trwania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do jednego roku, a ponadto o nieobciążanie oskarżonego kosztami sądowymi za II-gą instancję w związku z sytuacją majątkową i osobistą;
2. o zmianę wyroku i orzeczenie środka karnego w postaci 1 roku zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, ewentualnie 2 letniego ww. zakazu, ale z wyłączeniem kategorii C + E; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wyrok jest słuszny, także w zakresie rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych, apelacje zmierzające do zmiany wyroku nie zasługują na uwzględnienie z przyczyn wymienionych powyżej.
3. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
4. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
6. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
7. Przedmiot utrzymania w mocy - wyrok i wszystkie rozstrzygnięcia; Zwięźle o powodach utrzymania w mocy - apelacje nie zdołały podważyć słuszności zaskarżonego wyroku; 1.
8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
9. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
10. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
11. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
12. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
13. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
14. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
15. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
16. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
17. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
18. Koszty Procesu Przytoczyć okoliczności pkt 2, 3 O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono w oparciu o treść art. 636 § 1 kpk i art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych. W ocenie sądu odwoławczego, sytuacja materialna i rodzinna oskarżonego pozwala mu na poniesienie całości kosztów sądowych powstałych w sprawie na etapie postępowania odwoławczego, nawet przy uwzględnieniu, że wskutek pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami będzie on zmuszony do zmiany zatrudnienia, a gdzie, jak wskazywał jeden z obrońców, po zatrzymaniu prawa jazdy oskarżony już „zreorganizował swoje życie osobiste i zawodowe” (tym samym za niezasadny uznano wniosek obrońcy o zwolnienie oskarżonego od kosztów sądowych powstałych na etapie postępowania odwoławczego). Wysokość zwrotu kosztów poniesionych przez przedstawicielkę ustawową małoletniej pokrzywdzonej, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z wyboru, określono na poziomie minimalnym.
19. PODPIS 1.
20. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońcy oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Piotrkowie Trybunalskim z dnia 5 czerwca 2025r. w sprawie II K 82/25 0.1.1.3.
21. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
22. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
23. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana