(2), art. 22

(3). Podkreślić trzeba, że pracodawca nie jest uprawniony do nieograniczonego dostępu do treści komunikatorów pracownika. Sam fakt udostępnienia narzędzi pracy nie oznacza zgody na wgląd w całość prowadzonej komunikacji. Monitoring może być prowadzony wyłącznie z poszanowaniem zasady proporcjonalności oraz godności pracownika. Wskazać zatem należy, że podjęte przez stronę pozwaną działania stanowią naruszenie tajemnicy korespondencji jako dobra osobistego w rozumieniu art. 23 k.c. i 24 k.c. W przypadku wykazania przez pracownika naruszenia jego dóbr osobistych lub poniesienia z tego tytułu szkody może on żądać przed sądem ochrony na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego (w związku z art. 300 k.p.). Niezależnie od powyższego, monitoring komunikatorów pracownika, w tym poczty elektronicznej może stanowić nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 k.p., jeżeli jest prowadzony w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, nadmierny lub instrumentalny. W ocenie Sądu, sposób w jaki pozwana dokonała ww. monitoringu świadczy o dopuszczeniu się szeregu rażących nadużyć. Powódka co prawda nie podnosiła naruszenia art. 8 k.p., jednak nawet gdyby przyczyny wypowiedzenia jej umowy o pracę były zasadne, a E. E. powołałaby się na art. 8 k.p., to Sąd uwzględniłby owy zarzut. Naruszeniem prawa przez pozwaną spółkę było bowiem w szczególności: zapoznawanie się z treścią prywatnych rozmów pracownika; kontrola komunikatorów bez uprzedniego poinformowania pracownika; analiza korespondencji niezwiązanej z organizacją pracy; sięganie do komunikacji sprzed nawiązania stosunku pracy, do czego strony pozwanej nie uprawniały przepisy kodeksu pracy. Zwrócić uwagę należy, że pozwana spółka dokonała monitoringu poczty sprzed zatrudnienia powódki w (...) Oddział w Polsce, zaś co istotne kodeks pracy umożliwia dokonanie takiego monitoringu poczty elektronicznej jedynie aktualnemu pracodawcy. Każde działanie ponad to stanowi natomiast nadużycie przepisów i narusza dobra osobiste powódki w postaci tajemnicy korespondencji. Strona pozwana przejrzała korespondencję powódki, do czego nie miała prawa i ową tajemnicę korespondencji naruszyła. Dodatkowo, wbrew twierdzeniom pozwanej, nie wystarcza zapis w regulaminie, czy innych dokumentach pracodawcy, iż taki monitoring może zostać przeprowadzony. Należy bowiem również wyznaczyć narzędzie, na którym monitoring jest dokonywany i poinformować pracownika dwa tygodnie wcześniej, że do monitoringu pracodawca będzie przystępował, czego pozwana nie uczyniła, jak wynika z przesłuchania powódki i pracowników spółki, a także treści pism składanych w toku postępowania przez obie strony. Podkreślenia również wymaga fakt, iż pozwany pracodawca przeglądając korespondencję powódki dokonał monitoringu również jej wiadomości niezwiązanych z zatrudnieniem w (...) Sp. z o.o. bądź u strony pozwanej – monitoringowi zostały poddane również m.in. wiadomości pomiędzy powódką a R. F. dotyczące ich aktywności pozapracowniczych, co stanowi jeszcze bardziej rażące naruszenie dóbr osobistych powódki, albowiem wiadomości te w żaden sposób nie były związane ze świadczeniem pracy przez powódkę w żadnej ze spółek należących do grupy kapitałowej. Mając na względzie powyższą argumentację Sąd, w punkcie I. sentencji wyroku, na podstawie art. 47 1 k.p., zasądził od strony pozwanej (...) (SPÓŁKA (...)) Oddział w Polsce z siedzibą w W. na rzecz powódki E. E. kwotę 66.999,99 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 30 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem. Wskazać należy, że ww. kwota, tj. 66.999,99 zł nie przekraczała równowartości trzymiesięcznego średniego wynagrodzenia za pracę powódki. O ustawowych odsetkach za opóźnienie jak w punkcie I. sentencji wyroku, rozstrzygnięto na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c. i art. 300 k.p. Wskazać należy, że pracownik może domagać się odsetek, jeżeli pracodawca opóźnia się ze spełnieniem świadczenia. W przypadku żądania odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem za termin wymagalności roszczenia należy uznać doręczenie stronie pozwanej odpisu pozwu – wówczas bowiem pracodawca został wezwany do uregulowania żądania. Zwrócić uwagę trzeba, że pozew został doręczony stronie pozwanej w dniu 29 kwietnia 2025 r., zatem w zwłoce pozostawała ona od dnia następnego, tj. od 30 kwietnia 2025 r. Wobec powyższego odsetki zostały zasądzone od dnia 30 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty. W punkcie II. sentencji wyroku Sąd zaś oddalił powództwo w pozostałym zakresie, a mianowicie w części dotyczącej żądania odsetek od 7 kwietnia 2025 r. Powódka wskazywała, że odsetki winny być liczone od dnia 7 kwietnia 2025 r., tj. od dnia doręczenia pozwanej spółce wiadomości e-mail od powódki, w której to E. E. wskazała, że otrzymane przez nią w dniu 27 marca 2025 r. oświadczenie o wypowiedzeniu jest nieuzasadnione i niezgodne z prawem, w związku z czym przysługuje jej odszkodowanie. Należy zatem wskazać, iż w treści owej wiadomości nie była sprecyzowana kwota odszkodowania, dlatego też Sąd nie mógł ustalić od jakiej kwoty od tego dnia pozwana miałaby pozostawać w opóźnieniu. Żądanie odsetkowe zostało wobec powyższego uwzględnione, jak już wyżej wskazano, od dnia następnego po dniu doręczenia stronie pozwanej odpisu pozwu. Orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w punkcie III. sentencji wyroku Sąd oparł na treści art. 100 k.p.c., mając na uwadze fakt, iż powództwo zostało uwzględnione w przeważającym zakresie, natomiast oddalenie dotyczyło jedynie nieznacznej części roszczenia odsetkowego, które ma charakter uboczny wobec roszczenia głównego. W tych okolicznościach brak było podstaw do stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu, co uzasadniało obciążenie pozwanej spółki ich całością. Na koszty poniesione przez powódkę złożyło się wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego w kwocie 360,00 zł, ustalonej na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Sąd zasądził od strony pozwanej (...) (SPÓŁKA (...)) Oddział w Polsce z siedzibą w W. na rzecz powódki E. E. ww. kwotę wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. O odsetkach od kosztów procesu orzeczono z urzędu na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Odnosząc się do wniosku powódki o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej spółki kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 4.050,00 zł wskazać trzeba, że Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach dotyczących wprawdzie poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ale zachowujących swą aktualność na gruncie obowiązujących przepisów regulujących wysokość opłat za czynności adwokatów i radców prawnych wyjaśniał, że podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 k.p. w związku z art. 58 k.p., a także na podstawie art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 47 1 k.p. stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (którego odpowiednikiem jest § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r.). Uzasadniając swoje stanowisko wskazywał, że stawka minimalna opłat za czynności adwokata lub radcy prawnego powinna być taka sama zarówno w sprawie o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne (o przywrócenie do pracy), jak i w sprawie o odszkodowanie z tytułu nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę albo z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia. W każdej z tych spraw rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany i niezbędny nakład pracy pełnomocnika jest taki sam, niezależnie od wybranego przez pracownika lub uwzględnionego przez sąd pracy z urzędu alternatywnego roszczenia (por. uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego (której nadano moc zasady prawnej) z 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10, OSNP 2011/21-22/268, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2010 r., II PZ 20/10, postanowienie z dnia 13 marca 2012r., I PZ 3/12, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, (...) i Spraw Publicznych z 2012-09-18, II PK 117/12 O.: L., postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, (...) i Spraw Publicznych z 2012-12-04, II PZ 24/12). Wobec powyższego, Sąd nie mógł zasądzić żądanej przez powódkę na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie kwoty tytułem kosztów zastępstwa procesowego, albowiem stawka wynikająca z ww. przepisów nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie IV. sentencji wyroku Sąd oparł na treści art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (dalej: u.k.s.c.) w zw. z art. 100 k.p.c. Sąd zobowiązał stronę pozwaną do zapłaty na rzecz Skarbu Państwa nieuiszczonych kosztów sądowych tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powódka, jako pracownik, była zwolniona na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c., a która wyniosła 3.350,00 zł (art. 13 ust 2 u.k.s.c.). W punkcie V. sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c., wyrokowi w punkcie I. nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 22.333,33 zł brutto. Sąd miał przy tym na względzie, iż z niekwestionowanego zaświadczenia o zarobkach (k. 64 akt), przedłożonego przez (...) w Polsce do akt sprawy wynika, że średnie miesięczne wynagrodzenie E. E. z ostatnich trzech miesięcy zatrudnienia, liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 22.333,33 zł brutto. Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w wyroku.