Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt VI Ka 439/25

Sygn. akt VI Ka 439/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2025 r.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Dominika Cieślak po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025r. sprawy 1.

G. K. ur. (...) w J. s. S., W. z domu J. oskarżonego z art. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks 2.

B. T. ur. (...) w L. s. S. i A. z domu I. oskarżonego z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 20 § 2 kks i w zw. z art. 107 § 1 kks, i w zw. z art. 9 § 3 kks z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i pełnomocnika interwenienta od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt II K 829/24 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego B. T. w punkcie I części dyspozytywnej w ten sposób, że obniża wymierzoną mu karę grzywny do 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych;

II. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego G. K. w punkcie II części dyspozytywnej w ten sposób, że obniża wymierzoną mu karę grzywny do 100 (stu) stawek dziennych;

III. w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec B. T. i G. K. utrzymuje w mocy;

IV. zwalnia oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 439/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 11 kwietnia 2025r. sygn. akt II K 829/24 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.

–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2.

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu .

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut Pełnomocnik interwenienta zarzucił :

I. Wadliwość przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, która w konsekwencji doprowadziła do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, uczynionych następnie podstawą kwestionowanego orzeczenia, a to:

-naruszenie procedury, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 193 §1 kpk i art. 201 kpk, stosowanych w zw. z art. 113 §1 kks, w szczególności poprzez nadanie jakiejkolwiek wartości dowodowej opinii biegłego sądowego R. R., w sytuacji gdy biegły ten spornych gier dostępnych na urządzeniach nigdy empirycznie, bezpośrednio nie przebadał - a to z powodu braku uruchomienia urządzeń, wobec czego biegły nie miał możliwości wydania w spawie wiarygodnej opinii odpowiadającej na postawione mu pytania;

-nadto także naruszenie art 196 §3 kpk w zw. z art. 113 §1 kks, a to poprzez nadanie jakiejkolwiek mocy dowodowej opinii biegłego R. R., mimo iż ujawnione zostały przesłanki osłabiające zaufanie do bezstronności biegłego, w postaci procesu karnego toczącego się przeciwko R. R. oskarżonemu z art. 234 kk na szkodę min. pełnomocników interwenienta, co wykluczyć powinno kategorycznie i już z samej zasady możliwość dopuszczenia opinii tego biegłego w jakimkolwiek zakresie i nadania jej jakiegokolwiek znaczenia dowodowego w przedmiotowej sprawie; - - dalej także obrazę procedury, tj. art. 211 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks, a to poprzez uznanie za prawidłowe i wiarygodne czynności eksperymentu procesowego w zakresie rozegrania gier na spornych urządzeniach, mimo że dokonujący czynności funkcjonariusze nie posiadają specjalistycznej wiedzy w omawianym zakresie, a eksperyment - dla każdego urządzenia - trwał zaledwie po kilka minut.

II. W konsekwencji naruszeń procedury wskazanych wyżej - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a to poprzez dalece pochopne i zupełnie dowolne przyjęcie, iż gry F. dostępne na spornych urządzeniach mają charakter losowy i tym samym hazardowy, chociaż jest to wniosek nieuzasadniony i zdecydowanie nieuprawniony na tle dowodów w sprawie zgromadzonych, w szczególności obszernych materiałów technicznych zaoferowanych sądowi rejonowemu przez obronę oraz interwencję, które sąd uznał jednak arbitralnie za irrelewantne w sprawie, czyniąc to bez żadnej rzetelnej analizy ich treści, mimo iż dotyczą one w całości gier F. ver.1.60, czyli dokładnie tych samych, które zainstalowano w spornych urządzeniach do gier.

III. Ostatecznie wobec powyższego - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 107 §1 kks, a to poprzez wadliwe jego zastosowanie, mimo iż nie wykazano ziszczenia się kluczowej w tym przepisie przesłanki urządzania zabronionych gier na automatach do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych (dalej: ugh), albowiem w sprawie brak jest wartościowego, przekonującego dowodu, iż sporne urządzenia to automaty do gier w rozumieniu przywołanych regulacji ustawy, gdyż są to w swojej istocie urządzenia do gier logicznych F., co w sprawie udokumentowano w sposób wykluczający trafność poglądów przeciwnych, forsowanych przez oskarżyciela, a zaaprobowanych przez sąd I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty obrazy przepisów postępowania zawarte w apelacji pełnomocnika interwenienta zmierzają przede wszystkim do podważenia opinii biegłego R. R., która została sporządzona w niniejszej sprawie.

Wydając opinię w niniejszej sprawie ( k. 287-297 ) biegły logicznie i przekonująco przedstawił wyniki badania przedmiotowych automatów. Podał, iż były one rezultatem analizy danych odczytanych z dysków twardych tych urządzeń.

Wnioski tej opinii zostały podtrzymane przez biegłego w opinii uzupełniającej ( k. 1391-1398 ).

Biegły R. R. nie wskazał aby dla przedstawienia opinii co do charakteru gier w zabezpieczonych urządzeniach konieczne było uruchamianie tych gier. Tym bardziej, że programy sterujące w automatach są tak zapisane, że nie ma możliwości ich uruchomienia w takim stanie jak pracowały w kontrolowanym lokalu. W swojej uzupełniającej opinii biegły wskazał, iż suma kontrolna nie stanowi o charakterze urządzenia. Do stwierdzenia hazardowego charakteru urządzenia nie jest konieczne badanie kodu źródłowego. Wg. biegłego urządzenia maja charakter losowy ponieważ grami steruje aplikacja a gracz nie ma wpływu na wynik gry, na ułożenie bębnów, na moment występowania układu wygrywającego. Warto w tym miejscu podkreślić, iż wnioski biegłego co do charakteru gier na zabezpieczonych urządzeniach. Pokrywają się ze spostrzeżeniami kontrolujących – D. A., R. C. i M. W., którzy przeprowadzili próbną grę w trakcie kontroli ( protokół kontroli k. 4-9 ). Wbrew twierdzeniom autora apelacji zdaniem sądu odwoławczego do przeprowadzenia gier kontrolnych na znajdujących się w kontrolowanych lokalach automatach nie jest niezbędna specjalistyczna wiedza.

Nie dostrzegł Sąd Okręgowy istnienia okoliczności, które osłabiłyby zaufanie do wiedzy lub bezstronności R. R. lub innych ważnych powodów wymagających dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego. Z materiału zebranego w sprawie nie wynika aby pomiędzy biegłym, a którymś z oskarżonych istniał taki stosunek, który mógłby budzić wątpliwość co do bezstronności biegłego. Sam fakt, że toczy się przeciwko biegłemu postepowanie o czyn z art. 234 k.k., w którym pełnomocnicy interwenienta występują jako pokrzywdzeni ( skąd inąd związany z występowaniem R. R. jako biegłego w sprawach dotyczących automatów do gier ) nie przemawia za tym, iż opinie wydane przez biegłego w niniejszej sprawie nie są bezstronne.

W ocenie sądu odwoławczego dla oceny tego, czy gry na zabezpieczonych automatach mają charakter losowy fundamentalne znaczenie mają dowody w postaci protokołu kontroli tych automatów połączone z eksperymentem procesowym przeprowadzone przez kontrolujących funkcjonariuszy ( k. 4 - 9 ) i zeznania w charakterze świadka D. A. – jednej z przeprowadzających kontrolę funkcjonariuszek ( k. 143 oraz k. 1404 - 1405 ). To one obrazują rzeczywisty mechanizm gry na urządzeniach zabezpieczonych w toku niniejszego postępowania i pozwalają na wyprowadzenie kategorycznego wniosku co do charakteru gier oferowanych na tych urządzeniach pod kątem tego, czy miały one charakter losowy, czy zawierały element losowości. Świadek wprost wskazała, że gra przebiegała całkowicie bez udziału gracza i nie miał on żadnego wpływu na jej przebieg. Należy podkreślić, że przeprowadzona przez funkcjonariuszy Urzędu Celno – Skarbowego gra kontrolna została zarejestrowana kamerą, co umożliwiło sądowi samodzielną ocenę charakteru urządzanych gier, tak jak one przebiegały; W tej sytuacji opinia biegłego ma co najwyżej drugorzędne znaczenie. Wszystkie zatrzymane w wyniku kontroli w dniu 2 grudnia 2019r. urządzenia były urządzeniami typu F.. Przebieg każdej z gier kontrolnych nie wykazał aby grający miał jakikolwiek wpływ na jej tok. Gry te z całą pewnością wbrew twierdzeniom autora apelacji nie były grami o charakterze logicznym.

Słusznie sąd I instancji uznał przedłożone w toku postępowania przez obronę opinie techniczne Jednostki Badającej akredytowanej przez Ministra Finansów wraz z korektami i uzupełnieniami oraz opinie biegłych wydane w innych sprawach za relewantne w niniejszej sprawie. Jak trafnie sąd ten wskazał nie odnosiły się one do urządzeń oraz gier na nich zawartych, które były przedmiotem niniejszego postępowania.

Reasumując w ocenie sądu okręgowego sąd I instancji dokonał prawidłowej zgodnej z kryteriami art. 7 k.p.k. oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W orzecznictwie sądowym na tle art. 2 ust. 1 u.g.h. pojęcie "losowości" użyte w kontekście gier hazardowych, wiązane jest z zależnością wyniku gry w szczególności od przypadku rozumianego jako zdarzenie lub zjawisko, których nie da się przewidzieć. Przyjmuje się, że wystąpienie "przypadku" oznacza, iż wynik gry jest nieprzewidywalny z punktu widzenia grającego i nie zależy wyłącznie od jego możliwości czy umiejętności. Losowość gier jest rozumiana, jako niemożliwość przewidzenia rezultatu gry w normalnych warunkach. Do zakwalifikowania gry do gier losowych wystarczy stwierdzenie wystąpienia w grze elementu losowości wpływającego bezpośrednio na wynik gry (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 119/18; z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4234/17; z 4 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 1202/14; dostępne w CBOSA). Przyjmuje się, że całkowita lub częściowa losowość jest zasadniczą cechą charakterystyczną dla gier hazardowych. ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. II GSK 134/22, LEX nr 3635977 ).

W ocenie Sądu Okręgowego w tym składzie opinie biegłych w tego typu sprawach maja znaczenie drugorzędne. Zasadnicze bowiem znaczenie maja eksperymenty przeprowadzone przez funkcjonariuszy Służby Celno – Skarbowej, w trakcie których uruchomiono przedmiotowe automaty i przeprowadzono na nich gry. Stwierdzenie podczas gry czy zawierają one elementy losowości nie wymagają specjalistycznej wiedzy( zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 października 2019 r., sygn. III SA/Gl 751/19; CBOSA ). W konsekwencji, ustalenia przyjęte w wyniku przeprowadzonego eksperymentu należało uznać za wystarczające do stwierdzenia, iż kontrolowane urządzenia spełniają kryteria automatów do gry w rozumieniu u.g.h. W orzecznictwie sądowym podkreśla się bowiem, że dowód z eksperymentu polegającego na przeprowadzeniu gier kontrolnych na automatach może stanowić samodzielną podstawę do poczynienia ustaleń co do spełnienia przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. ( zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2018 r., sygn. II GSK 755/18; CBOSA); wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2023 r. , sygn. III SA/Wr 575/22, LEX nr 3600802 ).

Zatem ustalenia faktyczne poczynione przez sąd meriti odnośnie tego, czy zabezpieczone w niniejszej sprawie automaty do gry są maszynami do gier hazardowych w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych są ustaleniami prawidłowymi.

Obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu ustalony prawidłowo a nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego, a także wówczas, gdy nie zastosowano określonego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie było obowiązkowe. Natomiast nie zachodzi taka obraza, kiedy wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów prawa procesowego. Pogląd, że przy zarzucie naruszenia prawa materialnego za punkt wyjścia należy przyjmować nie to co Sąd ustalił, lecz to co powinien ustalić jest nie do zaakceptowania i tak ujmowany zarzut obrazy prawa materialnego jest w istocie zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2025r. sygn. akt II KK272/25, LEX nr 3890007 ).

Podnoszenie zarzutu obrazy prawa materialnego musi być połączone z akceptacją dotychczasowych ustaleń faktycznych. Sama istota obrazy prawa materialnego sprowadza się przecież do wadliwej subsumcji normy prawnej do niespornego stanu faktycznego. Jeżeli natomiast ten stan faktyczny nie został - zdaniem stron procesowych - należycie ustalony, to ewentualna usterka tego rodzaju "wyprzedza" zagadnienia oceny prawnokarnej. Tej ostatniej nie można bowiem prawidłowo dokonać przed ustaleniem prawdziwych okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem osądu. ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2023 r. sygn. I KK 396/22, LEX nr 3567207 ).

Omawiany zatem zarzut de facto kwestionuje ustalenia faktyczne a nie dokonaną przez sąd rejonowy prawnokarną ocenę zachowania oskarżonych. Ustalenia te o czy wyżej była już mowa są zaś prawidłowe. W konsekwencji prawidłowo zastosowano do przypisanego oskarżonym czynu ( B. T. w formie pomocnictwa ) normę art. 107§1 k.k.s.

Wniosek Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyżej przedstawiono już powody nie uwzględnienia zarzutów apelacji wywiedzionej przez pełnomocnika interwenienta. Tym samym zawarty w niej wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych nie zasługiwał na uwzględnienie. Podobnie jak i wniosek dotyczący uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Lp.

Zarzut Obrońca oskarżonego G. K. zarzucił:

1)błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę zapadłego orzeczenia poprzez przyjęcie, że oskarżony urządzał i prowadził gry o charakterze losowym organizowanych w celach komercyjnych, na urządzeniach elektronicznych o nazwach szczegółowo opisanych w części wstępnej wyroku, wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (dalej jako „ustawa o grach hazardowych”) w bliżej nieokreślonym czasie, podczas gdy ujawnione w toku postępowania okoliczności nie pozwalały na poczynienie tego rodzaju ustaleń,

2)obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk poprzez przekroczenie w zakresie ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego zasady swobodnej oceny dowodów, pojęcie tej oceny w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, w sposób wykluczający możliwość ustalenia prawdy obiektywnej, a polegające na:

a)dokonaniu istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych w zakresie winy, zamiaru i świadomości działania oskarżonego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i uznanie oskarżonego za winnego urządzania nielegalnych gier na automatach tylko i wyłącznie w oparciu o przebieg eksperymentów procesowych oraz opinie biegłych, które była niepełne i nierzetelne,

b)bezzasadne przyjęcie, że oskarżony zdawał sobie sprawę z nielegalności podejmowanych działań, miał zamiar realizacji wszystkich znamion strony przedmiotowej zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy powyższe nie polega na prawdzie i nie znajduje żadnego oparcia w treści złożonych przez oskarżonego wyjaśnień,

c)uznanie wyjaśnień oskarżonego nie przyznającego się do popełnienia zarzucanego jej czynu oraz wskazujących, że był zapewniany o legalności prowadzonej działalności oraz informowany o opiniach technicznych i prawnych fakt ten potwierdzających, za niewiarygodnych, w sytuacji gdy żaden dowód w sprawie nie pozostaje z powyższymi twierdzeniami oskarżonego w sprzeczności,

d)uznanie, że oskarżony miał zamiar i świadomość prowadzenia gier z naruszeniem ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540), mimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na brak zamiaru i świadomości oskarżonego w tym zakresie,

e)wadliwym przyjęciu, że oskarżony miał świadomość faktu nielegalnego funkcjonowania urządzeń, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy temu przeczy,

3)obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art 7 kpk w zw. z art. 170 kpk i art 201 kpk poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych obrońców:

-z zeznań świadka A. W.

-o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego,

-o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu informatyki, mimo że powyższe dowody miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz pomimo tego, że opinia biegłego nie była pełna, jasna i wyczerpująca.

4)rażącą niewspółmierność kary, która wyrażała się w orzeczeniu wobec oskarżonego kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 150 zł poprzez przecenienie przez Sąd ! instancji ustalonych okoliczności obciążających oraz niedostrzeżenie żadnej okoliczności łagodzącej, a także nienależytą ocenę sytuacji zarobkowej i życiowej oskarżonego pod kątem ustalenia wysokości stawki dziennej grzywny. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnośnie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych już wcześniej była mowa. Obrońca oskarżonego G. K. w swojej apelacji nie wskazuje na jakąkolwiek okoliczność, która pozwalałaby na uznanie, że sąd meriti dopuścił się błędnych ustaleń faktycznych.

Nie sposób odnieść się do zarzutu błędnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego, skoro oskarżony wyjaśnień ani w toku postepowania przygotowawczego, ani przed sądem nie składał, a ograniczył się jedynie do oświadczenia, iż do zarzucanego mu czynu się nie przyznaje. Słusznie Sąd Rejonowy nie przyjął za przekonującą jego linii obrony opartej na przedkładanych opiniach i ocenach technicznych. Przyjęta przez oskarżonego linia obrony, iż miał on przekonanie o legalności jego przedsięwzięcia nie znalazła akceptacji zarówno sądu rejonowego jak i sądu okręgowego. Nie weryfikował on ( w przynajmniej w materiale dowodowym zebranym w sprawie brak jest śladu na to ) przedstawianych opinii technicznych. Tymczasem nie budzi żadnych wątpliwości, że o legalności urządzania gier na automatach na terytorium Polski nie może decydować prywatna opinia uzyskana przez właściciela, dysponenta, dystrybutora lub producenta takiego automatu.

Oczywistym jest, iż osobie czerpiącej korzyści z produkcji, sprzedaży, czy użytkowania automatu do gier zależało na uzyskaniu opinii, która potwierdzałaby legalność urządzania gier na takim automacie. Oskarżony nie zwrócił się do Ministra Finansów o wydanie decyzji w trybie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, co wymagałoby poddania badaniom technicznym zindywidualizowanego urządzenia; nie domagał się też przedstawienia mu takiej decyzji przez podmiot, od którego uzyskał przedmiotowe urządzenia. G. K. działał jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w takiej sytuacji tym bardziej ciążył na nim szczególny obowiązek zachowania ostrożności, także przy analizie pozyskanych opinii ekspertów.

Sam wygląd urządzeń oraz oferowanych na nich gier w oczywisty sposób kojarzy się przeciętnemu człowiekowi (a tym bardziej przedsiębiorcy zajmującego się tego typu działalnością) z „typowymi” automatami hazardowymi. Tym bardziej powinno to skłonić oskarżonego do zwiększenia ostrożności przy weryfikacji tego czy urządzenia te są zgodne z obowiązującym prawem. O tym, że oskarżony miał wątpliwości co do legalności, zgodności z prawem tego typu działalności świadczy, iż uzyskiwał opinie mające potwierdzić legalność działalności. Właśnie oskarżony jest osobą, na której ciążył obowiązek szczególnie starannego badania tych urządzeń w celu wyeliminowania z nich rozgrywek zawierających elementy losowości.

Znając zasady działania urządzenia, oskarżony nie mógł być w błędzie co do hazardowego charakteru gier oraz tego, że funkcja „pomoc” została zainstalowana wyłącznie w celu pozorowania ich logicznego charakteru. Nie jest on bowiem osobą przypadkową, ale przedstawicielem spółki mającej wykorzystywać zakwestionowane automaty do gry w profesjonalnym przedsięwzięciu gospodarczym, przynoszącym jej zysk. Jego styczność z automatami do gier nie była więc incydentalna. Bezsporne jest, iż reprezentowana przez niego spółka nie posiadała koncesji i zezwolenia na prowadzenie działalności w tym zakresie; co także oczywiste, nie prowadziła takiej działalności w ramach kasyna. Oskarżony znał mechanizm działania użytkowanych automatów, losowy charakter urządzanych na nich gier, a także przepisy prawa regulujące sferę szeroko rozumianych gier hazardowych, w tym gier na automatach.

Zatem ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem świadomości oskarżonego co do charakteru gier na zabezpieczonych automatach dokonana przez sąd I instancji jest prawidłowa.

Wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie biegły R. R. uzupełnił swoją opinię wydaną w toku postępowania przygotowawczego wydając w dniu 8 marca 2025r. pisemną opinię uzupełniającą, w której treści odniósł się do pytań postawionych przez obrońcę oskarżonego G. K..

Podstawę dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej, opinii nowego biegłego stanowi art. 201 k.p.k. Skoro sąd orzekający uznał, iż opinia wydana przez biegłego R. R. uzupełniona w toku postepowania sądowego nie wykazuje braków o jakich stanowi wyżej wskazany przepis trafnie zatem odmówił dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego. Art. 193§1 k.p.k. stanowi, iż sąd zasięga opinii biegłych jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych. Wyżej już wskazano, że określenie losowości gier na zabezpieczonych automatach takich informacji zdaniem sądu nie wymaga.

Akta przedmiotowej sprawy nie zawierają postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka A. W.

Na częściowe uwzględnienie zasługuje zarzut rażącej niewspółmierności kary zawarty w pkt 4 apelacji. Uwzględniając fakt, iż od daty czynu upłynęło prawie 6 lat, a w międzyczasie G. K. był wielokrotnie karany za przestępstwa podobne na niższe kary grzywny uznać należało, że wymierzona mu kara – 200 stawek dziennych jest karą rażąco niewspółmiernie surową. Oczywistym jest, iż upływ czasu jaki dzieli popełniony czyn od daty wyroku powoduje, iż znacząco spada potrzeba szczególnie represyjnego oddziaływania na osobę sprawcy. Bardziej należy w tym momencie wyeksponować poczucie nieuchronności kary a dla spełnienia tego celu wymierzona oskarżonemu kara jest zbyt surowa.

Wniosek Wniósł o:

-uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie o:

-zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, lub o:

-uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie o:

-zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata, bądź kary łagodniejszego rodzaju, oraz o:

-zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów obrony udzielonej z wyboru według norm przepisanych ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyżej przedstawiono już powody dla których sąd odwoławczy nie uwzględnił wszystkich zarzutów apelacji poza tym wskazanym w pkt 4 – rażąca niewspółmierność wymierzonej kary. Wymierzenie oskarżonemu postulowanej kary pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem jest niemożliwe, gdyż nie pozwala na to kierunek apelacji ( została wywiedziona na korzyść oskarżonego ). Wymierzenie zaś oskarżonemu kary pozbawienia wolności a więc kary najsurowszej z katalogu przewidzianego w kodeksie karnym skarbowym nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania byłoby orzeczeniem na niekorzyść oskarżonego.

Lp.

Zarzut Obrończyni oskarżonego B. T. na podstawie art. 113§ 1 k.k.s. w zw. z art. 438 pkt 1, 2 i 4 k.p.k. wyrokowi zarzuciła:

1.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia a mianowicie:

-art. 167 k.p.k. w zw. z art. 201 k,p.k. poprzez brak dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii innego biegłego, pomimo że wydane w sprawie opinie nie jawią się jako pełne, jasne ani rzeczowe, bowiem biegły nie zbadał rzeczonych urządzeń,

-art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. i 7 k.p.k. poprzez brak oceny wyjaśnień oskarżonego B. T., brak bowiem w motywach zaskarżonego wyroku ich zestawienia, pogłębionej analizy i całościowej oceny, a w konsekwencji brak dokonania ich weryfikacji i rzeczowej oceny, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem w konsekwencji doprowadziło do popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych i niezasadnego uznania, że oskarżony B. T.wyczerpał znamiona występku z art. 18§ 3 k.k. w zw. z art. 107§ 1 k.k.s.,

-art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przypisanie pomocnictwa do popełnienia przestępstwa skarbowego, w sytuacji gdy oskarżony nie obejmował swoją świadomością, że w przedmiotowym lokalu organizowane są gry o charakterze losowym,

-art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. w związku z art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, a nadto nieoparcie podstawy rozstrzygnięcia o całokształt okoliczności ujawnionych w toku sprawy, w tym przede wszystkim na wybiórczym potraktowaniu:

-wyjaśnień oskarżonego B. T., który wskazał iż prowadził działalność polegającą na wynajmie i podnajmie lokali i powierzchni użytkowych, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem w konsekwencji doprowadziło do popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych i niezasadnego uznania, że oskarżony B. T. wyczerpał znamiona występku z art. 18§ 3 k.k. w zw. z art. 107§ 1 k.k.s. a w konsekwencji 2. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 107 § 1 k.k.s. poprzez błędne przypisanie oskarżonemu pomocnictwa do popełnienia przestępstwa skarbowego, w sytuacji gdy jego zachowanie polegało jedynie na wynajęciu lokalu i nie obejmował swoim zamiarem, że udziela w ten sposób pomocy w urządzaniu gier na automatach.

Nadto z daleko posuniętej ostrożności procesowej

-rażącą niewspółmierność orzeczonej kary grzywny w wysokości 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150,00 zł (sto pięćdziesiąt złotych), z uwagi na nienależyte uwzględnienie stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu, dochodów oskarżonego, celów zapobiegawczych i wychowawczych kary, sytuacji osobistej i zawodowej oskarżonego B. T., w tym możliwości zarobkowych. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnośnie naruszenia przez sąd meriti przepisów postepowania – art. 167 k.p.k. i art. 201 k.p.k. już wcześniej była mowa.

Wbrew twierdzeniom skarżącej biegły R. R. badał przedmiotowe urządzenia. Z treści opinii ( k. 287 ) wprost wynika, ze została ona wydana w oparciu o oględziny zewnętrzne automatu, oględziny wnętrza automatu, sczytanie danych z dysku twardego zainstalowanego w komputerze sterującym pracą automatu i analizę tych danych. Czynności te wykonał w magazynie depozytowym Oddziału Celnego w L..

Wbrew twierdzeniom skarżącej sąd I instancji dokonał oceny wyjaśnień oskarżonego B. T.. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wskazał powody, dla których wyjaśnienia te uznał za niewiarygodne. Sąd Okręgowy ocenę tą podziela i przyjmuje jako własną. Nie ma potrzeby przytaczania jej ponownie w tym, miejscu. Wystarczy tylko zauważyć, iż oskarżonego z G. K.łączyły ścisłe relacje biznesowe a umowa najmu zawarta w niniejszej sprawie nie miała charakteru incydentalnego. Warto jeszcze wskazać, iż inkryminowane zdarzenie miało miejsce w 2019r. a więc w okresie 10 lat od obowiązywania ustawy hazardowej i w związku z tym nie sposób jest uznać, że przedstawienie oskarżonemu opinii technicznych i ewentualnie jak twierdzi upewnienie się przez niego, że takie opinie zostały wystawione było wystarczające do rozwiania wątpliwości co do tego, że gry na przedmiotowych automatach nie są grami losowymi.

Zdaniem sądu odwoławczego sąd rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w tym również w zakresie świadomości oskarżonego B. T.. Powyżej przedstawiono już rozważania dotyczące świadomości hazardowego charakteru gier na przedmiotowych automatach u oskarżonego G. K.. Rozważania te w związku z tym, iż oskarżonego B. T. łączyła biznesowa zażyłość z G. K. odnoszą się również do jego osoby.

Co do obrazy prawa materialnego sąd okręgowy wypowiedział się już wcześniej. Należy tylko przypomnieć, iż oskarżonego B. T. z oskarżonym G. K. łączyły bliskie relacje biznesowe. Wiedział jaką działalnością zajmuje się G. K.. Miał pełną świadomość jaka działalność będzie prowadzona w wynajmowanym lokalu.

Na częściowe uwzględnianie zasługuje jedynie zarzut zgłoszony jako ewentualny – rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary grzywny. Stopień szkodliwości społecznej czynu przypisanego oskarżonemu jest jednak wyraźnie niższy w stosunku do czynu przypisanego G. K.. Ponadto w tym wypadku również nie można stracić z pola widzenia faktu, iż od daty popełnienia inkryminowanego czynu upłyną długi okres. Tym samym potrzeba surowego oddziaływania kary zwłaszcza na osobę sprawcy jest znacznie mniejsza o czym wyżej była już mowa.

Wniosek Wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

-uniewinnienie oskarżonego B. T. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o: ~ uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bolesławcu, a z daleko posuniętej ostrożności procesowej o: ~ zmianę zaskarżonego wyroku poprzez obniżenie orzeczonej kary grzywny, zarówno co do stawki grzywny jak i wysokości i jej orzeczenie w dolnych granicach zagrożenia ustawowego przewidzianych za przestępstwo skarbowe. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z powodów powyżej już wskazanych tylko zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary zasługiwał na uwzględnienie.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Orzeczenie co do sprawstwa i winy obu oskarżonych Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Powyżej już wskazano powody, dla których sąd okręgowy nie uwzględnił zarzutów apelacji w tym zakresie. Nie dostrzegł też sąd żadnych okoliczności, które uzasadniałyby ingerencje w zaskarżony wyrok z urzędu.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany 0.0.1Obniżenie wymierzonych oskarżonym kar grzywien: B. T. do 60 stawek dziennych, G. K. do 100 stawek dziennych Zwięźle o powodach zmiany Powyżej już przedstawiono dlaczego sąd odwoławczy uwzględnił częściowo apelacje obrońców obydwóch oskarżonych w części dotyczącej rażącej niewspółmierności wymierzonych im kar. Zdaniem sądu okręgowego wymierzone im kary ( B. T. 60 stawek dziennych , G. K. 100 stawek dziennych ) będą karami lepiej odpowiadającymi wszelkim kryteriom wymiaru kar, które uwzględniają szkodliwość społeczną przypisanych im przestępstw, rolę obydwóch oskarżonych w procederze a także upływ czasu jaki upłynął od inkryminowanych wydarzeń.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 3.1.

Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.

Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV.

Na podstawie art. 624§1 k.p.k. w zw. Z art. 634 k.p.k. sąd okręgowy zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa ze względu na ich trudną sytuację majątkową.

PODPIS 0.1a1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik interwenienta Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Sprawstwo i wina oskarżonych 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego G. K.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Sprawstwo i wina oskarżonego oraz wymierzona mu kara 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego B. T.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Sprawstwo i wina oskarżonego oraz wymierzona mu kara 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.