Sygn. akt I C 451/21 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 12 listopada 2021 r. (data nadania) powód W. M. wniósł przeciwko pozwanemu (...) S.A. V. (...) w W. (obecnie (...) Spółka Akcyjna (...) w W.) o zasądzenie z tytułu zadośćuczynienia kwoty 55.000,00 zł (pięćdziesiąt pięć tysięcy złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 listopada 2018 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu pozwu (k. 2-4). W odpowiedzi na pozew pozwana spółka wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwane towarzystwo ubezpieczeń zakwestionowało wysokość żądanego przez stronę powodową zadośćuczynienia, jako znacznie przenoszącego kwotę odpowiednią do zrekompensowania powodowi krzywdy. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew wskazał motywy swego stanowiska (k. 32-36). W toku dalszego procesu strony podtrzymywały swoje stanowiska. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu (...) r. w miejscowości W. powód W. M. uczestniczył w wypadku drogowym, jako pasażer samochodu F. (...) o nr rejestracyjnym (...) kierowanym przez Z. K.. Kierowca ciągnika siodłowego M. (...).430, o numerze rejestracyjnym (...), z naczepą niskopodwoziową W., o numerze rejestracyjnym (...), D. F. jadący z naprzeciwka od miejscowości N., gm. R., do miejscowości P. z nieprawidłowo zabezpieczonym ładunkiem w postaci koparkoładowarki, stracił panowanie nad składem pojazdów, następnie w wyniku podejmowanych prób zapanowania nad prowadzonym składem pojazdów zjechał ciągnikiem siodłowym na prawe pobocze, co skutkowało przewróceniem go wraz z naczepą która pozostała na jezdni, blokując przejazd pojazdów w obu kierunkach, a na którą to przeszkodę najechały pojazdy, w tym F. (...), którym podróżował na tylnym siedzeniu powód W. M.. W wyniku wypadku powód doznał wieloodłamowego złamania prawej goleni oraz rany szarpanej prawego przedramienia. W okresie od (...) roku do (...) 2018 roku W. M. był hospitalizowany na Oddziale (...) Urazowo - Ortopedycznej 1 (...) Szpitala (...) w L.. W dniu (...) 2017 roku powód przeszedł zabieg repozycji oraz zespolenia złamania gwoździem śródszpikowym. Ponownie powód był hospitalizowany w dniach od (...) lutego 2019 roku. W dniu (...) 2019 roku. Przeszedł on zabieg operacyjny usunięcia zespolenia z prawej goleni. Powód był leczony w Poradni Urazowo - Ortopedycznej 1 (...) Szpitala (...) w L.. W wyniku tego urazu powód W. M. doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu w rozmiarze 8%. Złamanie goleni w sposób trwały naruszyło biomechanikę lewej kończyny dolnej, zaś konieczny zabieg operacyjny naruszył struktury związane z kolanem, co jest przyczyną zgłaszanych przez powoda dolegliwości bólowych kolana. Ograniczenia wynikające ze złamania, a później jego leczenia spowodowały, iż powód przez okres 2 miesięcy miał trudności z poruszaniem poza domem lub jego bezpośrednim otoczeniem. Potrzebował do poruszenia się lasek łokciowych oraz pomocy osób trzecich przy czynnościach dnia codziennego przez 2 – 3 godziny dziennie. Przez kolejne około 3 miesiące potrzebował pomocy innej osoby przez około godzinę dziennie. Wyniku wypadku powód nie poniósł obrażeń natury neurologicznej czy zaburzeń słuchu. Z uwagi na doznane obrażenia i trudności w znalezieniu pracy w swoim zawodzie powód popadł w depresję. Powód W. M. w związku z doznanymi obrażeniami ciała w dniu 20 marca 2018 roku został skierowany na zabiegi fizjoterapeutyczne. Zbiegi w postaci: magnetronik, laser, masaż wirowy, ćwiczenia czynne wspomagane na staw skokowy prawy po 10 zabiegów zostały wykonane w dniach od 4 do 17 (...)2018 roku. W dniu (...) 2018 roku Lekarz Orzecznik ZUS wydał orzeczenie w sprawie nr 2006- (...) w przedmiocie stwierdzenia potrzeby rehabilitacji leczniczej w zakresie narządu ruchu w systemie stacjonarnym. Powód w okresie od dnia (...) 2018 roku do dnia (...) 2018 roku odbył rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej ZUS w schorzeniach narządu ruchu w Centrum (...) Spółka z o.o. sp. k. w miejscowości G., natomiast w dniach od 7 do 30 (...)2019 roku odbył rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej ZUS w schorzeniach narządu ruchu w Nadbałtyckim Centrum (...) w G.. Powód zgłosił pozwanemu szkodę z polisy sprawcy wypadku w dniu (...) 2018 roku. Po zgłoszeniu szkody pozwany przeprowadził postępowanie likwidacyjne i w oparciu o poczynione ustalenia uznał odpowiedzialność za zdarzenie oraz wypłacił zadośćuczynienie w wysokości 15.000 zł. Dnia (...) 2024 roku doszło do połączenia spółek (...) S.A. V. (...) oraz (...) S.A. V. (...) w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ksh. Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dowodów w postaci: dokumentacji medycznej dotyczącej powoda W. M. (k. 21, 79-174, 124-140, 201-218, k. 270-399), protokołu nr (...) oraz świadectwa pracy (k. 400-404), decyzji i zaświadczenia z Urzędu Pracy w R. (k. 10-12), zeznań świadków: Z. K. (k. 236v.), K. K.
(1)(k. 236v. - 237), M. O.
(1)(k. 237), M. M.
(1)(k. 237v.), G. O. (k. 425 – 425v.), M. Ś. (k. 424v.), M. O.
(2)(k.425v.), T. B. (k. 426 – 426v.), opinii biegłych: neurologa W. D. (k. 433-440), ortopedy traumatologa P. R. (k. 461-465), otolaryngologa I. R. (k. 478-489), chirurga J. S. (k. 499-502), psychologa K. K.
(2)(k. 524-527), psychiatry M. M.
(2)(k. 550-552), zeznań powoda W. M. (k. 577). Sąd obdarzył wiarą w/w dowody z dokumentów, albowiem ich autentyczność i rzetelność nie była kwestionowana przez żadną ze stron procesu. Na wiarę zasługują opinie biegłych, gdyż zostały sporządzone przez osoby posiadające konieczną i wystarczającą wiedzę w opiniowanym przedmiocie, są jasne i zawierają odpowiedzi na zadane przez Sąd pytania. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków oraz powoda, albowiem są szczere i prawdziwe. Sąd zważył, co następuje: Powództwo powoda W. M. jest zasadne i zasługuje w przeważającej części na uwzględnienie. Legitymacja bierna pozwanego, jak wynika z odpowiedzi na pozew, nie budzi wątpliwości, tak jak i okoliczności powstania krzywdy i szkody. Zgodnie z art. 445 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. W orzecznictwie oraz w nauce prawa zgodnie przyjmuje się, że zadośćuczynienie pełni funkcję kompensacyjną, przyznana bowiem suma pieniężna ma stanowić przybliżony ekwiwalent poniesionej szkody niemajątkowej. Powinna wynagrodzić doznane cierpienia fizyczne i psychiczne oraz ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć, aby w ten sposób przynajmniej częściowo przywrócona została równowaga zachwiana na skutek popełnienia czynu niedozwolonego (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 9 listopada 2007 r., V CSK 245/07, OSNC rok 2008, Nr D, poz. 95). Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę opowiada się za poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2004 r. (I CK 131/03, OSNC z 2005 r., Nr 2, poz. 40), zgodnie z którym powołanie się przy ustalaniu zadośćuczynienia na potrzebę utrzymania jego wysokości w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia. Ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w art. 445 § 1 k.c. wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy, takich jak: wiek poszkodowanego, stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (kalectwo, oszpecenie), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiowa oraz inne czynniki podobnej natury (wyrok Sądu Najwyższego z 9 listopada 2007 r., V CSK 245/07, OSNC rok 2008, Nr D, poz. 95). Wysokość zadośćuczynienia za doznaną krzywdę winna opierać się na obiektywnych kryteriach i uwzględniać indywidualną sytuację pokrzywdzonego. Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia obowiązuje zasada miarkowania polegająca na uwzględnieniu wszystkich okoliczności oraz skutków zdarzenia. Ustalając wysokość zadośćuczynienia pieniężnego sąd bierze pod uwagę wszelkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy, a zwłaszcza stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, trwałość skutków czynu niedozwolonego, prognozy na przyszłość, niemożność wykonywania zawodu, utratę kontaktów towarzyskich, wpływ czyny niedozwolonego na dotychczasowe życie osobiste, rodzinne. Żądana przez powoda kwota zadośćuczynienia w wysokości 55.000 zł nie jest w ocenie Sądu zbyt wygórowana. Mając na uwadze okoliczności w postaci czasu trwania leczenia oraz fakt, iż jak wynika z opinii biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii doznany przez powoda uszczerbek ma charakter trwały, leczenie powoda zostało zakończone doznany przez powoda uszczerbek ma charakter trwały, zaś wypadek naruszył biomechanikę lewej kończyny dolnej, zaś konieczny zabieg operacyjny naruszył struktury związane z kolanem, co jest przyczyną zgłaszanych przez powoda dolegliwości bólowych kolana, oraz to, że u powoda wystąpiły ograniczenia w codziennym funkcjonowaniu zasadnym jest w ocenie Sądu przyznanie powodowi W. M. kwoty 50.000 zł zadośćuczynienia. Po uwzględnieniu wypłaconej powodowi kwoty 15.000 zł zadośćuczynienia w postępowaniu likwidacyjnym Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 35.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Od powyższej kwoty Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 18 listopada 2018 roku do dnia zapłaty, albowiem w dniu 17 listopada 2018 roku minął 30 dniowy okres od zgłoszenia szkody pozwanemu przez powoda. W pozostałej części dotyczącej zadośćuczynienia Sąd oddalił powództwo jako bezzasadne. Rozstrzygając o kosztach procesu Sąd w oparciu o przepis art. 100 kpc stosunkowo rozdzielił koszty. Powód W. M. poniósł koszty w łącznej kwocie 5.434 zł, na które składają się: dwie opłaty skarbowe od pełnomocnictw w wysokości po 17 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 5.400 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. jedn Dz.U. z 2023r., poz. 1964 z późn. zm.). Pozwany (...) Spółka Akcyjna V. (...) w W. poniósł koszty w łącznej wysokości 6.934 zł, na które składa się zaliczka na koszty dokumentacji medycznej w wysokości 500 zł, zaliczka na koszty opinii biegłego w wysokości 1.000 zł, dwie opłaty skarbowe od pełnomocnictw w wysokości po 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 5.400 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. jedn. Dz.U. z 2023r., poz. 1935 z późn. zm.). Strona powodowa dochodziła zasądzenia łącznie kwoty 55.000 zł, uzyskała zaś kwotę 35.000 zł. Wygrała zatem proces w 64 %. Łączna wysokość poniesionych przez strony kosztów procesu wynosi 12.368,00 zł, zaś 64% tej kwoty to 7.915,52 zł Ponieważ koszty poniesione przez pozwanego są mniejsze od kosztów procesu, które winien zapłacić, Sąd zasądził od pozwanego (...) Spółka Akcyjna V. (...) w W. na rzecz powoda W. M. kwotę 981,52 zł tytułem zwrotów kosztów procesu. Od kwoty tej Sąd zgodnie z przepisem art. 98 § 1 1 kpc zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia uprawomocnienia się wyroku dnia zapłaty. W sprawie niniejszej Skarb Państwa (Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim) poniósł koszty opinii biegłych z zakresu ortopedii, psychiatrii, chirurgii, otolaryngologii i psychiatrii (k. 469, 506, 530, 555) w łącznej wysokości 2.889,69 zł oraz opłaty od pozwu w wysokości 2.750 zł co daje łącznie kwotę 5.639,69 zł. Koszty te w proporcjach wynikających z rozmiaru wygranej Sąd nakazał ściągnąć od stron procesu. Powód jest obowiązany zwrócić na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim) kwotę 2.030,29 zł (5.639,69 zł x 36%), zaś pozwany kwotę 3.609,40 zł (5.639,69 zł x 64%). Z przytoczonych wyżej względów Sąd orzekł jak w wyroku.