k.c., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przy wysokości szkody nie należy uwzględniać zużycia budynków, co w konsekwencji doprowadziło do zasądzenia na rzecz powoda odszkodowania w zawyżonej wysokości w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie istniały podstawy do uwzględnienia zużycia technicznego budynków: stodoły i budynku mieszkalnego (tj. obniżenia kosztów odbudowy o procentowy stopień technicznego zużycia - od budowy do dnia powstania odpowiedzialności), a nadto iż uwzględnienia zużycia technicznego tak od wartości materiałów, jak i robocizny i pracy sprzętu. Mając to na uwadze apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa ponad kwotę 551,97 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dn. 14 września 2017 r. do dnia zapłaty, tj. co do kwoty 2.388,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 września 2017 r. do dnia zapłaty, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu w I instancji według norm przepisanych oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania w II instancji według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie w całości jako oczywiście bezzasadnej oraz zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych, z uwzględnieniem ustawowych odsetek za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja okazała się bezzasadna. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji i w całości przyjmuje je za własne. Sąd Rejonowy poczynił przytoczone ustalenia opierając się na należycie przeanalizowanym i ocenionym zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego materiale dowodowym, którego żadna ze stron nie kwestionowała. Sąd Okręgowy podziela również rozważania prawne przytoczone przez Sąd I instancji i przyjmuje je za własne, ponowne ich przytoczenie nie jest konieczne. W sprawie sporne pozostaje istnienie przesłanek materialnoprawych uzasadniających uwzględnienie powództwa w zakresie określonym przez Sąd Rejonowy. Jak wynika z treści apelacji okolicznością sporną między stronami procesu pozostaje brak uwzględnienia przez sąd zużycia technicznego budynków objętych ubezpieczeniem to jest zużycia od dnia powstania do dnia objęcia ubezpieczeniem tych budynków (powstania odpowiedzialności) i jednocześnie faktycznego zużycia od dnia powstania odpowiedzialności do dnia szkody. W tym zakresie apelujący sformułował zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 68, art. 69 oraz art. 70 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku, o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, w zw. z art 361 k.c. i art.
k.c., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przy wysokości szkody nie należy uwzględniać zużycia budynków, co w konsekwencji doprowadziło do zasądzenia na rzecz powoda odszkodowania w zawyżonej wysokości w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie istniały podstawy do uwzględnienia zużycia technicznego budynków: stodoły i budynku mieszkalnego (tj. obniżenia kosztów odbudowy o procentowy stopień technicznego zużycia - od budowy do dnia powstania odpowiedzialności), a nadto iż uwzględnienia zużycia technicznego tak od wartości materiałów, jak i robocizny i pracy sprzętu. Jak słusznie zauważa apelujący należne powodowi odszkodowanie zostało ustalone w oparciu o metodę szacunkowo/kosztorysową i taki sposób ustalenia szkody nie jest przez pozwanego kwestionowany, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają zatem rozważania co do faktycznych kosztów naprawy budynków. Niezasadny okazał się sformułowany w apelacji zarzut naruszenia prawa materialnego w szczególności powołanego art. 68 ustawy przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przy wysokości szkody nie należy uwzględniać zużycia budynków. Przyjęta przez Sąd Rejonowy wykładnia wskazanej normy zasługuje na aprobatę. Niewątpliwie zużycie budynku wynika z okresu jego użytkowania oraz trwałości obiektów wyrażonej w latach na podstawie norm zużycia budynków. Nieuzasadnione jest jednak twierdzenie, że ustalenie należnego poszkodowanemu odszkodowania winno nastąpić z uwzględnieniem zarówno stopnia zużycia budynku według stanu na dzień zawarcia umowy jak i również zużycia budynku od dnia rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń do dnia powstania szkody. Prawidłowa wykładnia art. 68 ust 1 pkt. 2 ustawy w/w, także przy uwzględnieniu treści art. 67 ust 1 pkt ustawy oraz art. 69 i 70 w/w ustawy nie może prowadzić do takiego wniosku. Wskazany przepis stanowi bowiem rzeczywiście o uwzględnieniu faktycznego zużycia budynku, ale tylko od dnia rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń do dnia powstania szkody i nie może stanowić podstawy do obniżenia wysokości wypłaconego odszkodowania z uwagi na faktyczny stopień zużycia budynków, który został uwzględniony przy ustaleniu sumy ubezpieczenia. Słusznie Sąd Rejonowy wskazał, że ubezpieczone budynki nie były budynkami nowymi. W związku z powyższym ich wartość została określona w umowie już z uwzględnieniem właśnie stopnia zużycia. W konsekwencji pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia prawa materialnego art. 361 k.c. oraz art.
Reasumując należy stwierdzić, że orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu. Sąd odwoławczy nie podziela argumentów przytoczonych przez apelującego i nie dopatrzył się podstaw do obniżenia zasądzonej kwoty choćby w części. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. Kosztami procesu w instancji odwoławczej został obciążony pozwany, ze względu na wynik postępowania, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Wynagrodzenie pełnomocnika powoda - adwokata podlegające zasądzeniu na rzecz powoda wynosi 450 zł i wynika z § 2 pkt 3 i § 10 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Alina Szymanowska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.