Orzeczenie, sygn. akt VI Ka 1198/24

Warszawa, dnia 18 grudnia 2025 r.

Sygn. akt VI Ka 1198/24 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda 5 Sędziowie: SO Tomasz Morycz, 6 SO Remigiusz Pawłowski 8protokolant: protokolant sądowy Zuzanna Kurek 9przy udziale prokuratora Katarzyny Walendziak 10po rozpoznaniu dnia 18 grudnia 2025 r.

11sprawy M. B. (1) syna E. i A., ur. (...) w P.

12oskarżonego o przestępstwa z art. 228 § 3 kk, art. 228 § 1 kk 13na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego 14od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie 15z dnia 23 lipca 2024 r. sygn. akt IV K 47/19 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 380 zł tytułem opłaty za II instancję oraz pozostałe koszty sądowe w postępowaniu odwoławczym.

17SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda SSO Tomasz Morycz SSO Remigiusz Pawłowski UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 1198/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 23 lipca 2024 roku, sygn. akt IV K 47/19 1.2 Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2.

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

M. B. (1) Oskarżony jest osobą niekaraną Sytuacja majątkowa oskarżonego Aktualna karta karna nr k. 443 Informacja e - (...) nr k. 441 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Oskarżony jest osobą niekaraną Sytuacja majątkowa oskarżonego Aktualna karta karna k. 443 Informacja e - (...) k. 441 Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. .

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut I. obraza przepisów postępowania, która niewątpliwie miała wpływ na treść wydanego wyroku, a mianowicie:

1.art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób znacznie utrudniający jego kontrolę instancyjną, tj. bez wskazania dlaczego Sąd Rejonowy nie uznał dowodów przeciwnych do ustalonego w sposób oczywiście błędny stanu faktycznego i dlaczego Sąd Rejonowy pominął w ocenie dowodów szereg okoliczności wskazujących na brak autentyczności w zeznaniach/wyjaśnieniach P. K. (1) i J. K. (1), albowiem nie jest wystarczające samo wskazanie, że jednym dowodom Sąd daje wiarę, a innym już nie, co w powiązaniu z zarzutami podniesionymi poniżej, a wskazującymi na to, że:

a)Sąd Rejonowy zaniechał ustalenia stanu faktycznego w sposób wszechstronny i kompleksowy, wyłącznie opierając się na jedynie częściowo i subiektywnie oraz dowolnie a nie swobodnie rozumianych wyjaśnieniach/ zeznaniach P. K. (1) i J. K. (1),

b)Sąd Rejonowy w zupełności pominął fakt, że zeznania/wyjaśnienia P. K. (1) są sprzeczne wewnętrznie, jak i pozostają w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym,

c)świadkowie uznani jako nieistotni, tj. A. S., S. P., D. S. i T. P., jak i zupełnie pominięty w ocenie dowodów i przy ustaleniu stanu faktycznego świadek A. P. (1) faktycznie złożyli zeznania przemawiające na korzyść oskarżonego, a zatem Sąd nie ocenił dowodów odciążających,

d)odstąpiono od – jak to wskazał sam Sąd Rejonowy – przesłuchania świadka P. K. (1), na rzecz snucia domysłów i domniemań, które są przez prawo karne niedopuszczalne,

e)utracono kluczowy dowód, tj. nie poddano analizie kryminalistycznej dowodu rejestracyjnego samochodu C. (...) (...), nr rej. (...) kierowanego przez J. K. (1), a zatem braki w uzasadnieniu wskazują, że w procesie wyrokowania oraz na etapie gromadzenia dowodów doszło do poważnych uchybień, które świadczą o takim stopniu wadliwości wyroku, który powoduje konieczność jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, co wynika z dalszych zarzutów odwoławczych, które zostaną powiązane z treścią uzasadnienia wyroku dla wzmocnienia argumentacji w zakresie jego wadliwości, co nakazuje orzeczenia zgodne z wnioskami niniejszej apelacji.

II. obraza przepisów postępowania, która niewątpliwie miała wpływ na treść wydanego wyroku, a mianowicie:

1.art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez jednoznacznie błędne obdarzenie wiarą wyjaśnień/ zeznań złożonych przez P. K. (1) i J. K. (1), które nie noszą cech autentyczności, na co wskazują poniższe fakty pominięte przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a mianowicie depozycjom P. K. (1) jako klasycznemu dowodowi z pomówienia, należało odmówić wiary, albowiem podlegają negatywnej weryfikacji w świetle kwantyfikatorów oceny tego typu dowodu, o czym mowa w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 października 1998 r. w sprawie AKa 187/98, a w szczególności:

a)nie są one przyznane przez pomówionego, którego wyjaśnienia zostały uznane za niewiarygodne ponieważ pozostają w sprzeczności z depozycjami P. K. (1) i J. K. (1) – których Sąd Rejonowy nie ocenił,

b)zeznania/wyjaśnienia P. K. (1) nie są potwierdzone – nawet w części – innymi dowodami, a wręcz należy im odmówić wiary w świetle:

i)wszechstronnie, a nie jedynie pobieżnie ocenionych zeznań świadków I. S., M. G., A. S., S. P., D. S. i T. P., jak i w całości pominiętych zeznań A. P. (1),

ii)treściami zawartych w protokole konfrontacji pomiędzy A. P., a P. K. z dnia 12.01.2018 r. – który również został przez Sąd Rejonowy pominięty w całości, (...)) wszechstronnie, a nie jedynie pobieżnie ocenionych wyjaśnień M. B. (1) i co istotne J. K. (1) złożonych w szczególności na etapie postępowania przygotowawczego, którzy nie przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów, c)nie są spontaniczne i złożone wkrótce po przeżyciu objętych nimi zaszłości – zdarzenie objęte postanowieniem o przedstawieniu zarzutów, miało mieć miejsce w dniu 11.01.2016 r., zaś pierwsze wyjaśnienia obciążające M. B., P. K. złożył w dniu 12.12.2016 r., a więc prawie rok po zdarzeniu, o którym opowiedział,

d)P. K. (1) w sposób oczywisty jest zainteresowany pomówienie oskarżonego B., albowiem korzysta z dobrodziejstwa art. 60 k.k.,

e)zeznania/wyjaśnienia P. K. (1) zawierają informacje sprzeczne, wzajemnie się wykluczające bądź inne niekonsekwencje, podobnie jak i J. K. (1), który pierwotnie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu,

f)P. K. (1) to przestępca doskonale obeznany z mechanizmami procesu karnego, czemu dowodzi fakt decydowania czy, a jeżeli tak to kiedy i w jakich okolicznościach dojdzie do złożenia przez niego zeznań w niniejszej sprawie, a zatem gdyby Sąd Rejonowy ocenił dowody w sposób wszechstronny nie sposób było danie wiary wyjaśnieniom/zeznaniom P. K. (1) i J. K. (1), co nakazuje orzeczenia zgodne z wnioskami niniejszej apelacji, 2. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez jednoznacznie błędne odmówienie wiary wyjaśnieniom M. B. (1), co nie jest następstwem oceny depozycji oskarżonego, a zastosowanie mechanizmu polegającego na tym, że skoro P. K. (1) i J. K. (1) zostali obdarzeni wiarą (de facto nie jest możliwym poznanie toku rozumowania Sądu Rejonowego, albowiem absolutnie nie wynika to z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku), to tym samym wyjaśnienia M. B. (1) są automatycznie niewiarygodne, natomiast uwadze Sądu Rejonowego umknęło to, że to P. K. (1) zeznał nieprawdę, co do okoliczności takich jak:

a)rzekome zażądanie od J. K. (1) kwoty 500 zł – wynika to z depozycji K., natomiast J. K. (1) zeznał, że ,, nie przypominam sobie, żeby on podawał kwotę”,

b)nominały w jakich rzekomo przekazano korzyść pieniężną zostały określone przez K. na 100 i 200 zł i miały zostać wręczone w obecności A. P. (1), który zaprzeczył tym rewelacjom, co Sąd pominął,, podobnie jak i J. K. (1),

c)rzekome pytanie oskarżonego o ,,załatwienie przeglądu z datą wsteczną” miało paść w obecności P. K. (1) (którego zeznań Sąd Rejonowy nie ocenił) oraz J. K. (1) i A. P. (1), czemu K. i P. wyraźnie zaprzeczyli,

d)K. wskazał, że J. K. (1) miał mieć 40 lat, gdy faktycznie w dacie zdarzenia miał lat 61, a mając na uwadze pozostawanie przez K. pod opieką psychiatry, rodzi uzasadnioną wątpliwość co do tego, czy K. nie pomylił zdarzeń,

e)składając zeznania używa zwrotu ,, było dwóch policjantów”, w sytuacji, gdy oskarżony B. pełnił służbę wspólnie z A. S., a więc z kobietą, co także może wskazywać na to, iż K. myli zdarzenia,

f)K. opisując przyjęcie pieniędzy w kwocie 50 zł za każdym razem opisuje tę rzekomą okoliczność w inny sposób,

g)K. wbrew temu co kreuje na potrzeby niniejszej sprawy nie zna oskarżonego, a dopiero po zapoznaniu się z jego danymi z wokandy, określił go na rozprawie jako M. – zeznając/wyjaśniając na etapie śledztwa określał oskarżonego jako: policjant,

h)Sąd Rejonowy przemilczał w uzasadnieniu także i te depozycje K. z których wynika, że ww. miał przekazać oskarżonemu pieniądze na objętej monitoringiem stacji paliw (...) w kwocie 150 zł i to w obecności innej policjantki, przekazane mu uprzednio przez D. S., co powinno skutkować wyłączeniem materiałów z akt niniejszej sprawy w celu wszczęcia postępowania przygotowawczego co do uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k przez D. S. – nie mniej jednak na powyższe nie ma ani jednego dowodu, nie licząc niewiarygodnych depozycji K.. Oskarżony nie pełnił w tym dniu służby, co wskazuje na to, że K. fałszywie zeznał; a zatem zaskarżony wyrok nie został wydany w oparciu o fakty i dowody ocenione w sposób wszechstronny i zgodny z art. 7 k.p.k., a w oparciu o domysły i niedopuszczalne w procedurze karnej domniemania, co nakazuje orzeczenia zgodne z wnioskami niniejszej apelacji, 3. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. i art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. jak i w zw. z art. 405 § 2 k.p.k. poprzez niedążenie przez Sąd Rejonowy do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i zaniechanie skutecznego wezwania na rozprawę – pomimo posiadania pełnych danych teleadresowych – świadka P. K. (1), który został określony przez Sąd Rejonowy mianem świadka Kluczowego i wyrażenie zgody na to, aby świadek de facto decydował czy, a jeżeli tak to kiedy i w jakiej formule zostanie przesłuchany, co skutkuje naruszeniem naczelnej zasady prawa karnego, tj. zasady prawdy materialnej, co nakazuje uznanie zdecydowanej przedwczesności zaskarżonego wyroku, jak i to że zaskarżony wyrok został wydany nie w oparciu o fakty i dowody ocenione w sposób wszechstronny i zgodny z art. 7 k.p.k., a w oparciu o domysły i domniemania, co nakazuje orzeczenie zgodne z wnioskami niniejszej apelacji, 4. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 192 § 2 k.p.k. i art. 193 k.p.k. poprzez bezzasadne pominięcie przesłuchania świadka K. z udziałem biegłego psychologa lub biegłego lekarza w sytuacji, w której Sąd Rejonowy na podstawie oświadczeń złożonych przez P. K. (1) podczas przesłuchania na rozprawie, która miała miejsce w dniu 1 października 2020 roku oraz składanych przez niego wtenczas depozycji, że zażywa lek V. (...) (...) na zawroty głowy i problemy z koncentracją jak i na podstawie oświadczeń świadka zawartych w wiadomościach e-mail z adresu (...) dnia 28 i 23.03.2024 r. gdzie wskazał, że przyjmuje bardzo silne leki od psychiatry oraz w mailu z dnia 30.10.2022 r. gdzie świadek K. wskazał, że pozostaje pod opieką psychiatry i neurologa (które finalnie – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku ocenione zostały przez Sąd I instancji jako wiarygodne i stanowiące podstawę do ustalenia stanu faktycznego), zobligowany był do powołania biegłego wobec ewidentnych wątpliwości co do tego, czy stan psychiczny świadka, stan jego rozwoju albo ograniczenia zdolności postrzegania i choroba nie rzutują na treść ego zeznań celem ustalenia okoliczności istotnych dla weryfikacji zeznań świadka (także wobec wielu licznych sprzeczności w jego zeznaniach/wyjaśnieniach, jak i wobec postawy prezentowanej na etapie postępowania przed Sądem) oraz ustalenia stanu faktycznego sprawy, przez co Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia przepisów postępowania, bowiem rozstrzygnięcie wymagało dokonania ustaleń co do okoliczności, których stwierdzenia wymaga wiadomości specjalnych, co – w konsekwencji – stanowi brak rozważenia wszystkich okoliczności sprawy,

Wbrew zasadzie wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. nie dające się usunąć wątpliwości nie zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, a przeciwnie, Sąd Rejonowy posługując się domysłami i domniemaniami rozstrzyga wątpliwości na niekorzyść oskarżonego M. B., a odnoszące się do wątpliwości powstałe w następstwie utraty dowodu obciążającego oskarżonego w popełnieniu czynu przypisanego mu mocą zaskarżonego wyroku, tj. w następstwie niepoddania analizie kryminalistycznej dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego samochodu C. (...) (...), nr rej. (...) kierowanego przez J. K. (1), w celu identyfikacji ewentualnych śladów daktyloskopijnych lub genetycznych pochodzących od M. B., co nakazuje uznanie, że zaskarżony wyrok został wydany nie w oparciu o fakty i dowody ocenione w sposób wszechstronny i zgodny z art. 7 k.p.k., a w oparciu o domysły i domniemania, co nakazuje orzeczeni zgodne z wnioskami niniejszej apelacji, III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia – przy czym obrońca wskazuje, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dokonano ustalenia stanu faktycznego będącego następstwem oceny dowodów odpowiadającej art. 7 k.p.k., co zastąpiono ograniczeniem się wyłącznie do tych treści z zeznań świadków które w ocenie Sądu Rejonowego są dla oskarżonego niekorzystne, co skutkuje w niniejszej sprawie tzw. błędem braku i błędem dowolności przy ustaleniu stanu faktycznego albowiem: a) Sąd Rejonowy pominął te zeznania J. K. (1), w których wskazał, że ,,nie przypominam sobie, żeby on podawał kwotę”, a zatem brak jest dowodów (depozycje K. należy ocenić jako niewiarygodne) na rzekome zażądanie przez oskarżonego B. od J.

K. (1) kwoty 500 zł, o czym mowa w opisie czynu kwalifikowanego z art. 228 § 3 k.k.; b) Sąd Rejonowy nie dostrzegł, że w zakresie czynu kwalifikowanego z art. 228 § 1 k.k. brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że oskarżony B. miał udzielić P. K. (1) informacji o możliwości odholowania pojazdu z miejsca kolizji drogowej; c) Sąd Rejonowy pominął milczeniem fakt, że przy (...). K. pamiętać należy również, że pierwotnie nie przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów. Przyznał się dopiero po tym jak jego obrońca – radca prawny, zapoznał się z całością materiałów w tym ze wszystkimi protokołami P. K., J. K., który relacjonował rzekomy przebieg zdarzenia, nie był w stanie sobie przypomnieć czy w tej sprawie kiedy był pierwszy raz przesłuchiwany czy przyznał się do winy, nie był pewny wartości nominalnej rzekomo wręczonej korzyści majątkowej, jak i jego depozycje są się do pogodzenia z treściami przekazanymi przez K., d) brak jest weryfikowalnych dowodów (mających na uwadze konieczność odmówienia wiary K.), że oskarżony B. przyjął od kierującego lawetą P.

K. (1) pieniądze w kwocie 50 złotych, co nakazuje uznanie, że doszło do tzw. błędu dowolności i błędu braku w ocenie dowodów i przy ustalaniu stanu faktycznego, a zatem konieczne jest orzeczenie zgodne z wnioskami niniejszej apelacji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego M. B. (1), nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i utrzymał w mocy w całości zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, uznając środek odwoławczy za oczywiście bezzasadny.

Na wstępie podkreślić należy, iż apelacja obrońcy nie stanowi rzetelnej, merytorycznej polemiki z ustaleniami faktycznymi ani z oceną prawną dokonaną przez Sąd I instancji. W istocie ma ona charakter wysoce selektywny i manipulacyjny, polegający na dowolnym eksponowaniu wyłącznie tych fragmentów materiału dowodowego, które – po wyrwaniu ich z kontekstu – mogą sprawiać wrażenie korzystnych dla oskarżonego, przy jednoczesnym pomijaniu lub deprecjonowaniu pozostałych dowodów, tworzących spójny i logiczny obraz przypisanych mu czynów. Apelacja operuje sugestiami, hipotezami i spekulacjami, próbując zastąpić nimi wszechstronną ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy, a w wielu miejscach pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego spełnia wszystkie wymogi określone w art. 424 § 1 k.p.k. Zarzut naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. może być skuteczny, ale tylko wyjątkowo, o ile motywy rozstrzygnięcia sądu I instancji są zupełnie nieprzejrzyste, wewnętrznie sprzeczne, nieodnoszące się do rzeczywistej treści dowodów, nie wyjaśniając żadnych kluczowych kwestii (Wyrok SN z 3.06.2025 r., I KA 3/25, LEX nr 3932838.). Taka zaś sytuacja w tej sprawie nie zachodzi. Sąd Rejonowy w sposób jasny i przejrzysty wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione, jakie dowody stanowiły podstawę tych ustaleń, dlaczego określone dowody uznał za wiarygodne, a innym odmówił waloru wiarygodności, a także przedstawił tok rozumowania prowadzący do przyjętej kwalifikacji prawnej i wymiaru kary. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, iż samo wskazanie, że jednym dowodom Sąd dał wiarę, a innym nie, jest niewystarczające – albowiem w realiach niniejszej sprawy ocena ta została szczegółowo uzasadniona, a jej motywy są w pełni rekonstruowalne w toku kontroli instancyjnej.

Zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. są chybione. Sąd Rejonowy dokonał oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając zarówno dowody obciążające, jak i te, które obrona próbuje przedstawić jako przemawiające na korzyść oskarżonego. Ocena ta mieści się w graniach swobodnej oceny dowodów i nie nosi cech dowolności. Sam fakt, iż obrońca prezentuje odmienną interpretację zgromadzonych dowodów, nie oznacza jeszcze naruszenia wskazanych przepisów postępowania.

Sąd I instancji zasadnie obdarzył wiarą wyjaśnienia i zeznania J. K. (1). Choć świadek ten początkowo nie przyznał się do winy i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, to następnie – po zapoznaniu się z materiałem dowodowym – złożył wyjaśnienia spójne co do istoty zdarzenia, korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami P. K. (1) oraz z niekwestionowaną dokumentacją dotyczącą braku aktualnych badań technicznych pojazdu. Zmienność postawy procesowej J. K. (1) została przez Sąd Rejonowy dostrzeżona i oceniona, jednakże nie sposób uznać jej za okoliczność dyskwalifikującą jego późniejsze wyjaśnienia, zwłaszcza że zostały one potwierdzone innymi dowodami i znalazły swój finał w prawomocnym skazaniu J. K. (1) za czyny z art. 229 § 3 k.k. oraz art. 270 § 1 k.k. Podnoszone przez obronę rozbieżności w zeznaniach J. K. (1), dotyczące braku pamięci co do dokładnej kwoty żądanej przez oskarżonego, nie mają charakteru zasadniczego. Przestępstwo z art. 228 § 3 k.k. nie wymaga bowiem, aby żądana kwota została przez świadka zapamiętana co do złotówki, lecz aby ustalone zostało, że oskarżony w związku z pełnieniem funkcji publicznej przyjął korzyść majątkową w zamian za naruszenie przepisów prawa. Okoliczność, iż J. K. (1) nie pamiętał dokładnej kwoty żądania, nie podważa faktu przyjęcia przez oskarżonego korzyści majątkowej w wysokości co najmniej 300 zł, co zostało w sprawie jednoznacznie wykazane.

Sąd Rejonowy zasadnie uznał również za wiarygodne zeznania P. K. (1). Wbrew twierdzeniom apelacji, nie mamy tu do czynienia z ,,gołym pomówieniem”, albowiem depozycje tego świadka znajdują potwierdzenie w szeregu innych dowodów. Zeznania P. K. (1) korespondują z zeznaniami/wyjaśnieniami J. K. (1), z dokumentami dotyczącymi przebiegu kolizji, z historią pojazdu wskazującą na brak ważnych badań technicznych w dacie zdarzeni, a także z zeznaniami M. G., który jednoznacznie stwierdził sfałszowanie pieczątki przeglądu technicznego. Sąd I instancji miał pełną świadomość, iż P. K. (1) korzystał z instytucji przewidzianej w art. 60 k.k., jednak okoliczność ta została uwzględniona przy ocenie jego wiarygodności i nie może automatycznie prowadzić do zdyskwalifikowania jego zeznań, zwłaszcza gdy znajdują one obiektywne potwierdzenie w innych źródłach dowodowych.

Podnoszone w apelacji niekonsekwencje w zeznaniach P. K. (1) dotyczą w przeważającej mierze szczegółów drugorzędnych, takich jak dokładne nominały banknotów, obecność poszczególnych osób przy przekazywaniu pieniędzy czy precyzyjna chronologia rozmów. Nie dotyczą natomiast zasadniczej kwestii, jaką jest fakt przyjmowania przez oskarżonego korzyści majątkowych w związku z pełnieniem obowiązków służbowych. Sąd Rejonowy trafnie wskazał, iż upływ czasu od zdarzenia, jak również charakter samego zdarzenia, naturalnie sprzyjają zatarciu w pamięci szczegółów, co nie może być utożsamiane z brakiem wiarygodności relacji co do istoty czynów.

W żadnym razie nie jest również zasadna argumentacja opierająca się na zeznaniach świadka I. S. – pracownika firmy ubezpieczeniowej. W kontekście opisanego wiarygodnie przez J. K. (1) przebiegu zdarzenia nie jest istotne to, czy rzeczywiście z punktu widzenia ubezpieczyciela brak ważnych badań technicznych pojazdu będzie miał wpływ na ograniczenie odszkodowania, ale to jaki przekaz otrzymał w tej kwestii od oskarżonego.

Jako bezzasadny jawi się również zarzut, iż Sąd Rejonowy pominął dowody przemawiające na korzyść oskarżonego. Zeznania świadków A. S., S. P., D. S. oraz A. P. (1) zostały ocenione jako wiarygodne, jednak słusznie uznane za nieistotne z punktu widzenia przypisanych oskarżonemu czynów, albowiem osoby te nie posiadały wiedzy o zachowaniach korupcyjnych oskarżonego. Brak wiedzy świadka o przestępstwie nie stanowi dowodu jego niepopełnienia. W szczególności fakt, iż policjantka A. S., pełniąca służbę wspólnie z oskarżonym M. B. (1), nie była świadkiem przyjmowania korzyści majątkowej, nie podważa ustaleń Sądu, skoro z materiału dowodowego wynika, że oskarżony działał w sposób dyskretny, celowo ukrywając swoje zachowanie przed innymi funkcjonariuszami.

Nietrafny jest również zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego psychologa lub psychiatry w odniesieniu do świadka P. K. (1). Zgromadzony materiał dowodowy, w tym opinia sądowo – lekarska (k. 162), nie dawał podstaw do przyjęcia, Iż stan psychiczny świadka w dacie składania zeznań uniemożliwiał mu prawidłowe postrzeganie rzeczywistości lub jej relacjonowanie. Zgodnie z orzecznictwem stosowanie art. 192 § 2 k.p.k. wymaga uprawdopodobnienia wątpliwości co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń. Chodzi bowiem o uwydatnienie rozsądnych w świetle doświadczenia życiowego i wskazań wiedzy wątpliwości, czy wymienione stany psychiczne nie rzutują ujemnie na treść zeznań świadka. Wątpliwości te muszą być rzeczywiste i wynikać z faktów. Nie stanowi ich natomiast przekonanie strony o niezdolności postrzegania czy zapamiętywania świadka i odtwarzania postrzeżeń. To bowiem organ procesowy - sąd albo prokurator, podejmują w tym zakresie, decyzję w oparciu o analizowany przepis, o powzięciu tego rodzaju wątpliwości. Nie jest obowiązkiem sądu każdorazowe prowadzenie przesłuchania w obecności biegłego, gdy tylko zachowanie świadka odbiega od normy(Postanowienie SN z 15.07.2024 r., I KK 442/23, LEX nr 3735994.). W realiach niniejszej sprawy, sam fakt przyjmowania leków czy pozostawania pod opieką lekarza specjalisty nie stanowi wystarczającej przesłanki do obligatoryjnego powołania biegłego w trybie art. 192 § 2 k.p.k., zwłaszcza, że obrona w żaden sposób nie wykazała, aby konkretne deficyty świadka przekładały się na treść jego depozycji w sposób istotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nie sposób również podzielić stanowiska skarżącego, jakoby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. W tym miejscu należy podkreślić, że o naruszeniu reguły in dubio pro reo można mówić dopiero wówczas, gdy zastrzeżeń nie budzi przeprowadzona w sprawie ocena poszczególnych dowodów, która odpowiada wymogom art. 7 k.p.k., a mimo tego nadal istnieją w sprawie dwie równie prawdopodobne wersje zdarzenia i żadnej z nich nie da się jednoznacznie wykluczyć. Wówczas to sąd, a nie strona, stwierdza istnienie niedających się usunąć wątpliwości, które należy tłumaczyć przy użyciu reguły z art. 5 § 2 k.p.k. na rzecz oskarżonego. (Postanowienie SN z 21.08.2025 r., IV KK 269/25, LEX nr 3936955.). Skarżący przedmiotowemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania w tym art. 7 k.p.k., a w przypadku kwestionowania oceny poszczególnych dowodów, nie może być mowy o naruszeniu art. 5 § 2 k.p.k., ponieważ stanowi to zbieg wadliwy. Zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. wzajemnie się bowiem wykluczają i mogą istnieć tylko rozdzielnie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż oskarżony M. B. (1), działając jako funkcjonariusz Policji, w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, przyjął korzyść majątkową od J. K. (1) w zamian za niewpisanie do dokumentacji powypadkowej informacji o braku aktualnych badań technicznych pojazdu, a nadto przyjął korzyść majątkową od kierowcy lawety P. K. (1) w zamian za udzielenie informacji o możliwości odholowania pojazdu z miejsca kolizji. Zachowania te wypełniają znamiona przestępstw z art. 228 § 3 k.k. oraz art. 228 § 1 k.k., co zostało przez Sąd I instancji trafnie zakwalifikowane.

Sąd Okręgowy w pełni podziela również rozstrzygnięcie w zakresie wymiaru kar i środków karnych. Wymierzone oskarżonemu kary uwzględniają zarówno stopień winy i społecznej szkodliwości czynów, jak i okoliczności łagodzące, w tym uprzednią niekaralność oskarżonego. Jednocześnie należy podkreślić, iż czyny o charakterze korupcyjnym, popełnione przez funkcjonariusza Policji w toku pełnienia obowiązków służbowych, w sposób szczególnie rażący godzą w zaufanie społeczne do organów państwa, co uzasadnia potrzebę stanowczej reakcji karnej.

W konsekwencji, wobec braku jakichkolwiek uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., utrzymał wyrok Sądu Rejonowego w mocy w całości.

Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł o:

1.zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie 2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych przez skarżącego zarzutów skorelowane z nimi wniosku nie zasługiwały na uwzględnienie.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.3 1 Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Całość wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 23 lipca 2024 roku, sygn. akt IV K 47/19 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Wyrok jest w pełni zasadny. Brak podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacyjnych oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu określonych w art. 439 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.3.1 1.

Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia ☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

Koszty Procesu Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

M. B. (1) - Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 380 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.

PODPIS SSO Tomasz Morycz SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda SSO Remigiusz Pawłowski 0.11.3 Granice zaskarżenia Wpisać kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość zaskarżonego wyroku 0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2 Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ Uchylenie ☒ zmiana

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.