Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym z dnia 12 listopada 2025 r., sygn. akt VII Ka 666/25

Sygn. akt VII Ka 666/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 listopada 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski (spr.) Sędziowie: SSO Anna Górczyńska SSO Dorota Lutostańska Protokolant: pomoc sekretarza Zuzanna Pietrzak przy udziale prokuratora del. do Prokuratury Okręgowej w Olsztynie Krzysztofa Górskiego po rozpoznaniu w dniach:13 września i 30 października 2025 r. sprawy:

1/ M. G. (1), ur. (...) w O. , syna H. i J. z domu M., oskarżonego z art. 242§2 kk w zb. art. 157§1 kk w zw. z art. 11§2 kk, art. 62 ust.2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64§1 kk, art. 279§1 kk w zw. z art. 64§1 kk, art. 278§1 kk w zw. z art. 64§1 kk, art. 291§1 kk w zw. z art. 64§1 kk 2/ A. D., ur. (...) w O., syna Z. i R. z domu D. oskarżonego z art. 291§1 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego M. G. (1) od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 17 czerwca 2025 r. , sygn. akt II K 1434/24 I zmienia zaskarżony wyrok przy zastosowaniu art. 4§1 kk w ten sposób, że:

-uchyla rozstrzygnięcie z pkt VI sentencji o karze łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego M. G. (1),

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji co do czynu z pkt I aktu oskarżenia w miejsce błędnie dwukrotnie powołanych przepisów z art. 242§ 2 kk przyjmuje przepisy z art. 224§2 kk

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt II sentencji co do czynu z pkt II aktu oskarżenia eliminuje sformułowanie „przy czym czynu tego dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne” oraz eliminuje przepis z art. 64§1 kk i czyn ten kwalifikuje z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i przyjmując ten przepis za podstawę skazania i wymiaru kary orzeka wobec oskarżonego karę roku pozbawienia wolności,

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt III sentencji karę pozbawienia wolności orzeczoną za wskazany tam ciąg przestępstw co do czynów z pkt III i IV aktu oskarżenia łagodzi do 2 (dwóch) lat,

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt IV sentencji w zakresie zarzutu z pkt V aktu oskarżenia ustala, że oskarżony M. G. (1) w dniu 7 lutego 2023 r. w miejscowości Ś. (...), gmina O. przyjął w celu zbycia uzyskany za pomocą czynu zabronionego pojazd marki M. (...) o nr VIN (...) o wartości 160 000 zł na szkodę P. M., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne tj. występku z art. 291§1 kk w zw. z art. 64§1 kk i przyjmując te przepisy za podstawę skazania z mocy art. 291§1 kk wymierza mu za ten czyn karę roku pozbawienia wolności

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt V sentencji karę pozbawienia wolności orzeczoną za wskazany tam ciąg przestępstw co do czynów z pkt VI-XII aktu oskarżenia łagodzi do 2 (dwóch) lat,

-na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 kk łączy jednostkowe kary pozbawienia wolności i orzeka wobec oskarżonego kare łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt IX sentencji w miejsce sformułowania „połączonej z” przyjmuje zwrot „polegającej na”, II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

FORMULARZ UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO (UK 2) UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VII Ka 666/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2025 r. w sprawie sygn. akt II K 1434/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.

–błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2.

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut 1 Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonych M. G. (1) i A. D. i zarzucił mu:

-obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanej oskarżonemu M. G. (1) polegającą na przypisaniu zarówno w punkcie I komparycji wyroku jak i punkcie I sentencji wyroku art. 242 § 1 k.k. penalizującego zachowania polegające na bezprawnym samouwolnieniu podczas gdy zarzucony oskarżonemu czyn polegający na stosowaniu przemocy wobec funkcjonariusza publicznego w celu zmuszenia go do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej winien prawidłowo być zakwalifikowany jako czyn z art. 224 §2 k.k.

-błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia dotyczącego czynu zarzuconego oskarżonemu M. G. (1) w punkcie pierwszym aktu oskarżenia, a mający wpływ na jego treść, polegający na dokonaniu sprzecznej ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego oceny przeprowadzonych w tym zakresie dowodów, skutkujący przyjęciem, iż zachowanie polegające na zastosowaniu przez oskarżonego przemocy wobec pokrzywdzonego funkcjonariusza Policji T. K. (1), w zakresie spowodowanego skutku w postaci naruszenia czynności narządu ciała na okres powyżej dni siedmiu w rozumieniu art. 157 §1 k.k. w postaci złamania kostki przyśrodkowej prawego podudzia i trzonu kości strzałkowej prawej oraz uszkodzenia więzozrostu piszczelowe - strzałkowego, miało charakter nieumyślny, podczas gdy prawidłowa ocena przeprowadzonych dowodów, w tym przede wszystkim dowodów o charakterze obiektywnym tj. dokumentacji medycznej, fotografii oraz opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, wspartych dowodami w postaci przesłuchań uczestników zdarzenia, winna skutkować przyjęciem, że oskarżony działał umyślnie, w zamiarze ewentualnym,

-rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu M. G. (1) za zarzucone mu czyny kar pozbawienia wolności oraz środka kompensacyjnego, podczas gdy prawidłowa ocena stopnia społecznej szkodliwości zarzuconych mu czynów, dobra prawne, które zostały naruszone oraz na skutki jego popełnienia, wartość utraconego mienia, okoliczności popełnienia czynów oraz postawy sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia, w tym przede wszystkim wielokrotnej karalności, a także jego postawy zarówno po popełnieniu przestępstwa oraz w toku postępowania, prowadzą do wniosku, iż orzeczone wobec oskarżonego kary oraz środek kompensacyjny są łagodne w stopniu rażącym, zaś jedynie kary w wymiarze wnioskowanym przez oskarżyciela publicznego mogą być uznane za kary adekwatną do stopnia zawinienia, uwzględniającą stopień społecznej szkodliwości czynu oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także, potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa,

-rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu A. D. kary poprzez brak orzeczenia środka karnego o charakterze majątkowym, podczas gdy prawidłowa ocena stopnia społecznej szkodliwości zarzuconego mu czynu, z uwagi na dobro prawne, które zostało naruszone oraz na skutki jego popełnienia, okoliczności popełnienia czynu oraz postawy sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia, prowadzą do wniosku, iż orzeczona wobec braku towarzyszących jej środków karnych jest rażąco łagodna, tym bardziej, że na mieniu podejrzanego dokonano zabezpieczenia majątkowego w wysokości 10 170 złotych, co w sytuacji braku orzeczenia o charakterze majątkowym względem tego podejrzanego będzie wiązało się z koniecznością zwrotu oskarżonemu zabezpieczonych środków, zaś jedynie dodatkowe orzeczenie na obok kary ograniczenia wolności środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 10 tysięcy złotych może być uznana za karę adekwatną do stopnia zawinienia, uwzględniającą stopień społecznej szkodliwości czynu oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja prokuratora zasługiwała na częściowe uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o zawinieniu oskarżonego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody skazującego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację.

W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w wnikliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które faktycznie zawiera odpowiedzi na zarzuty kierowane przeciwko rozstrzygnięciu i należy jedynie zaakcentować niektóre elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącego. Stwierdzić przy tym należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy trafnie ustalił stan faktyczny w sprawie oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym.

Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28). W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Okręgowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób wszechstronny, uwzględniając wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Wobec zarzutu prokuratora w zakresie błędnego dwukrotnego wskazania w pkt I sentencji zaskarżonego wyroku art. 242§2 kk, to jest on oczywiście zasadny. Sam Sąd Rejonowy w uzasadnieniu jak na k. 1693 wskazał na ten błąd albowiem M. G. przypisano zachowanie polegające na wywieraniu z użyciem przemocy wpływu na funkcjonariusza Policji, które wyczerpuje znamiona art. 224§2 kk a nie samouwolnienie z art. 242§2 kk.

Natomiast nie uwzględniono zarzutu dotyczącego konieczności przyjęcia dyspozycji z art. 157§1 kk i uznaniu, że M. G. działał w tym zakresie umyślnie , w zamiarze ewentualnym. Zgodzić się za zatem należało z Sądem I instancji co do tego, że oskarżony nieumyślnie spodobał uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego T. K. (1) i tym samym prawidłowo w tym zakresie uwzględniono relację oskarżonego. Za Sądem I instancji zauważyć należy, iż zeznań funkcjonariuszy policji uczestniczących w dniu 26 kwietnia 2023 r. w zatrzymaniu M. G. (1) wynika, że przebieg zdarzenia nie wskazywał, aby zamiarem oskarżonego było spowodowanie uszczerbku na zdrowiu policjanta. Wskazać zatem należy, że K. G. (2) zeznał, że „na pewno nie wyglądało to tak, aby oskarżony wybiegł z wystawioną nogą, żeby uderzyć w T.”- k. 1602 a sam pokrzywdzony T.

K. (1) zeznał, że ze strony oskarżonego padły słowa „sorry, nie chciałem” – k. 1601 odw. Pozostali policjanci, także potwierdzili wersję oskarżonego , podając, że sposób zachowania M. G. (1) nie wskazywał, aby wymieniony chciał spowodować uszczerbek na zdrowiu osoby trzeciej; K. F. między innymi podał, że M. G. „bardziej unikał naszych chwytów w momencie zatrzymania niż atakował nasza nogi” – k. 1603 a P. S. zauważył, że „nie było agresji ze strony G. , tez mi się wydaje poruszony tym zdarzeniem” – k. 1624. Zasadnie tym samym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że po całym zdarzeniu związanym z upadkiem T. K., oskarżony właśnie zaczął nawet przepraszać za swoje zachowanie. Nie budzi wątpliwości, że oskarżony podjął próbę ucieczki i w celu zmuszenia funkcjonariusza policji do zaniechania czynności służbowej polegającej na jego zatrzymaniu użył siły fizycznej, jednakże sam skutek tego zdarzenia nie był jednak objęty zamiarem oskarżonego, lecz był wynikiem jego pewnej jego nieuwagi, niezachowania ostrożności.

Trafnie zatem Sąd Rejonowy dokonał zmiany opisu czynu zarzucanego oskarżonemu, prawidłowo uznając że M. G. (3) nieumyślnie spowodował naruszenie czynności narządu ciała T. K. (1).

W związku z zarzutami dotyczącymi orzeczonych kar w tym miejscu podkreślić ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, iż „o rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. można mówić jedynie wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo stosowanych dyrektyw wymiaru kary i nie chodzi tu o każdą różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować.” (vide: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2019 r., II AKa 105/18, Lex nr 3070030). W świetle przytoczonego poglądu, zarzuty: niewspółmierności kar orzeczonych wobec M. G. oraz zarzut w zakresie wyższej nawiązki na rzecz T. K. a także postulat o wymierzenie wobec A. D. świadczenia pieniężnego jawiły się jako pozbawione podstaw albowiem także z uwagi na zmianę wyroku w zakresie kar różnica między wnioskowanymi a orzeczonymi nie mogła uzasadniać ich rażącej niewspółmierności kar.

Natomiast w pełni prawidłowo prokurator wskazał na potrzebę dokonania korekty wyroku w zakresie przyjęcia zwrotu „polegającej na” w miejsce „połączonej z” – pkt IX sentencji zaskarżonego wyroku.

Wniosek Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez;

1/ w stosunku do M. G. (1) :

-w punkcie pierwszym poprze przyjęcie, że oskarżony działał umyślnie, z zamiarem ewentualnym, czym wyczerpał znamiona czynu z art. 224 § 2 kk w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. i opierając wymiar kary na art. 157 1 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. wymierzenie oskarżonemu za zarzucony mu czyn kary 1 roku pozbawienia wolności,

-w punkcie II wymierzenie za zarzucony mu w punkcie II czyn kary 2 lat pozbawienia wolności,

-w punkcie III wymierzenie za zarzucony mu ciąg przestępstw z punktów III i IV kary 4 lat pozbawienia wolności,

-w punkcie IV wymierzenie za zarzucony mu w punkcie V czyn kary 2 lat pozbawienia wolności,

-w punkcie V wymierzenie za zarzucony mu ciąg przestępstw z punktów od VI do XII kary 3 lat pozbawienia wolności,

-w konsekwencji zmianę orzeczenia w punkcie VI i wymierzenie mu kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności, -w punkcie XI poprzez określenie wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonego T. K. (1) na kwotę 15 000 zł, 2/ w stosunku do A. D. w punkcie IX poprzez zamianę słów „połączonej z” na słowa „polegającej na” oraz uzupełnienie orzeczenia w zakresie podstawy wymiaru kary o art. 43a §1 k.k. w zw. z art. 37a §1 k.k. i wymierzenie obok kary ograniczenia wolności świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 10 tysięcy zł. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z przyczyn wskazanych wyżej nie uwzględniono zarzutu co do przyjęcia co do oskarżonego M. G. kwalifikacji z art. 157§1kk.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.

Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 17 czerwca 2025 r. , sygn. akt II K 1434/24 I zmieniono przy zastosowaniu art. 4§1 kk w ten sposób, że:

-uchylono rozstrzygnięcie z pkt VI sentencji o karze łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego M. G. (1),

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji co do czynu z pkt I aktu oskarżenia w miejsce błędnie dwukrotnie powołanych przepisów z art. 242§ 2 kk przyjęto przepisy z art. 224§2 kk

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt II sentencji co do czynu z pkt II aktu oskarżenia wyeliminowano sformułowanie „przy czym czynu tego dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne” oraz wyeliminowano przepis z art. 64§1 kk i czyn ten zakwalifikowano z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i przyjmując ten przepis za podstawę skazania i wymiaru kary orzeczono wobec oskarżonego karę roku pozbawienia wolności,

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt III sentencji karę pozbawienia wolności orzeczoną za wskazany tam ciąg przestępstw co do czynów z pkt III i IV aktu oskarżenia złagodzono do 2 (dwóch) lat,

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt IV sentencji w zakresie zarzutu z pkt V aktu oskarżenia ustalono, że oskarżony M. G. (1) w dniu 7 lutego 2023 r. w miejscowości Ś. (...), gmina O. przyjął w celu zbycia uzyskany za pomocą czynu zabronionego pojazd marki M. (...) o nr VIN (...) o wartości 160 000 zł na szkodę P. M., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne tj. występku z art. 291§1 kk w zw. z art. 64§1 kk i przyjmując te przepisy za podstawę skazania z mocy art. 291§1 kk wymierzono mu za ten czyn karę roku pozbawienia wolności

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt V sentencji karę pozbawienia wolności orzeczoną za wskazany tam ciąg przestępstw co do czynów z pkt VI-XII aktu oskarżenia złagodzono do 2 (dwóch) lat,

-na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 kk połączono jednostkowe kary pozbawienia wolności i orzeczono wobec oskarżonego kare łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności,

-w ramach rozstrzygnięcia z pkt IX sentencji w miejsce sformułowania „połączonej z” przyjęto zwrot „polegającej na”, II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach zmiany Motywy rozstrzygnięcia w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia (pkt I sentencji) oraz w zakresie pkt IX sentencji wskazano powyżej.

Co do zmiany w zakresie czynu z pkt II aktu oskarżenia (pkt II sentencji) wskazać należy, że karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie II K 70/15 (k. 1206-1207) M. G. odbył z dniem 7 lutego 2018 r. – k. 1209 (Sąd I instancji w tym zakresie koniec kary ustalił na 12 lipca 2019 r.) i tym samym już nie zachodził w tym wypadku okres 5 lat ( oskarżonemu przypisano popełnienie czynu w dniu 26 kwietnia 2023 r.).

Konsekwencją powyższego było złagodzenie kary pozbawienia wolności za ten czyn.

W ocenie Sądu Okręgowego z uwagi na ustalone w sprawie okoliczności faktyczne oraz właściwości i warunki osobiste oskarżonego możliwe by o złagodzenie kar pozbawienia wolności w zakresie rozstrzygnięć z pkt III i z pkt V sentencji zaskarżonego wyroku.

Wobec zaskarżenia wyroku w całości przez obrońcę oskarżonego, (która nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia) i zarzutów z k. 1736-1737 i z k. 1742-1743 przyjęto, że w tym wypadku brak jest wystarczających dowodów na przypisanie M. G. zaboru w celu przywłaszczenia pojazdu M. i w zakresie czynu z pkt V aktu oskarżenia (pkt Iv sentencji zaskarżonego wyroku) uznano go za winnego czynu z art. 291§1 kk. Co do kwestii logowania się telefonu komórkowego M. G. (1) do stacji (...) w zasięgu miejsca popełnienia przestępstwa, to zwrócić uwagę należy, że wymieniony zamieszkiwał w O. przy ul. (...), zaś kradzież pojazdu miała miejsce przy ul. (...) w tej samej miejscowości i tym sam kwestia logowania nie mogła stanowić podstawy uznania sprawstwa M. G. w zakresie dokonania zaboru samochodu. Także okoliczności związane z ujawnieniem zdekompletowanych części pojazdu ujawnionych w warsztacie samochodowym oskarżonego oraz w użytkowanym przez niego samochodzie marki R., pozostawionym przez A. D. przy ul. (...) w O. w ocenie Sądu Okręgowego świadczą o dokonaniu przez oskarżonego paserstwa a nie kradzieży.

W konsekwencji za ten czyn zakwalifikowany z art. 291§1 w zw. z art. 64§1 kk orzeczono wobec oskarżonego karę roku pozbawienia wolności.

Z uwagi na treść wyroku jak na k. 1809-1841 oraz wnioski płynące z informacji jak na k. 1843-1844 nie budzi dopuszczenie się przez oskarżonego M. G. wszystkich czynów z art. 291§1 kk (także popełnionych po 7 lutego 2023 r.) w warunkach z art. 64§1 kk albowiem w sprawie II K 1117/21 na poczet prawomocnej kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności zaliczono okres pozbawienia wolności od 30 kwietnia 2020 r. do 16 grudnia 2021 r.

Sąd Okręgowy podzielił rozstrzygnięcia zawarte w pkt XI sentencji co do wysokości nawiązki na rzecz pokrzywdzonego T. K. oraz z pkt IX sentencji co do orzeczenia wobec A. D. jedynie kary ograniczenia wolności (bez orzeczenia świadczenia pieniężnego) uznając, że nie ma wystarczających podstaw aby dokonywać modyfikacji wyroku w tych zakresach zgodnie z postulatami prokuratora.

Jednostkowe kary orzeczone w stosunku do M. G. połączono i orzeczono wobec niego karę łączną w niższym niż to postulował prokurator wymiarze tj. w wysokości 4 lat pozbawienia wolności. Na powyższe wpływ miała ocena stopnia społecznej szkodliwości czynów i stopnia zawinienia oskarżonego oraz dokonana zmiana wyroku Sądu I instancji i orzeczonych w związku z tym nowych kar.

W ocenie Sądu Okręgowego tak ukształtowane orzeczenie o karze jest adekwatne do stopnia winy oskarżonego i tym samym winno spełnić wobec wymienionego cele określone w art. 53 kk.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 3.1.

Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6.

Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Uznając, że oskarżony nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolniono go z obowiązku ich poniesienia za postepowanie odwoławcze.

PODPIS ZAŁĄCZNIK DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO Załącznik do formularza UK 2 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2025 r. w sprawie sygn. akt II K 1434/24 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.