w ramach czynu zarzucanego aktem oskarżenia uznaje P. K. za winnego tego, że w okresie od 16 marca do 9 kwietna 2024 roku, nie stosował się do obowiązków związanych z wykonywaniem środka zabezpieczającego w postaci terapii psychologicznej orzeczonego postanowieniem Sądu Okręgowego w (...) z dnia 21 sierpnia 2020 roku, sygn. akt II (...) poprzez nie stawianie się na wyznaczone przez terapeutę terminy wizyt, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat pod odbyciu w okresie od 16 lutego 2021 roku do 16 czerwca 2022 roku kary roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 11 maja 2021 roku, sygn. akt (...), zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) z dnia 21 września 2021 roku, sygn. akt (...) za umyślne przestępstwo podobne tj. występek z art. 190a § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. tj. czynu stanowiącego występek z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to przestępstwo na podstawie art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu P. K. karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności II. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. T. kwotę 442,80 (czterystu czterdziestu dwóch, 80/100) złotych, w tym podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. K. z urzędu w postępowaniu przygotowawczym; III. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 216/25 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE F. 1.F. uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.
Zgodnie z treścią art.
występku tego dopuszcza się ten kto nie stosuje się do określonych w ustawie obowiązków związanych z orzeczonym wobec niego środkiem zabezpieczającym. Z treści przedmiotowego przepisu wynika jednoznacznie, iż przestępstwo to jest typem indywidualnym tj. takim do którego popełnienia zdolny jest tylko i wyłącznie określony krąg podmiotów. W realiach czynu zabronionego określonego w art. 244 b § 1k.k. mogą to być tylko i wyłącznie osoby wobec, których został prawomocnie zastosowany środek zabezpieczający. Jednocześnie trzeba w sposób kategoryczny stwierdzić, iż w przypadku środka zabezpieczającego w postaci terapii do obowiązków podmiotu, wobec którego taki środek orzeczono jest uczestnictwo w terapii organizowanej przez ośrodek wskazany w postanowieniu sądu. Tym samym wydaje się, iż w realiach tego środka zabezpieczającego znamiona tego typu czynu zabronionego mogą zostać wypełnione tylko i wyłącznie poprzez brak postulowanego przez normę sankcjonowaną działania tj. poprzez zaniechanie. Dodatkowo warto wskazać, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się w sposób jednoznaczny, iż przestępstwo to jest typem formalnym, czyli dla spełnienia jego znamion przedmiotowych nie jest wymagane powstanie w otaczającej nas rzeczywistości jakiejś relewantnej zmiany. E. dla wypełnienia znamion tego przestępstwa bez znaczenia pozostaje sposób zachowania się sprawcy nie stosującego się do orzeczonego środka zabezpieczającego. Warto bowiem mieć na względzie fakt, iż głównym dobrem prawnym chronionym za pomocą tego przepisu jest przecież prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. Jednocześnie bezsporne jest, iż z uwagi na brak zawarcia przez ustawodawcę klauzuli nieumyślności występku tego można dopuścić się tylko umyślnie w obu postaciach zamiaru przewidzianych w art. 9 § 1 k.k. Przenosząc powyższe wskazania na grunt niniejszej sprawy należało stwierdzić, iż zachowanie oskarżonego P. K. wypełniło znamiona przedmiotowe i podmiotowe zarzucanego mu występku. W tym zakresie należy zwrócić uwagę na fakt, iż mocą postanowienia Sądu Okręgowego w (...) został orzeczony wobec P. K. środek zabezpieczający w postaci terapii. W okresie objętym aktem oskarżenia P. K. był więc zobowiązany do uczestnictwa w tychże zajęciach w placówce medycznej na terenie L.. Banalnym jest zarazem stwierdzenie, iż obowiązek uczestnictwa w terapii w terminach wyznaczonych przez prowadzącego terapeutę jest rudymentarnym obowiązkiem związanym z wykonywaniem przez sprawcę środka zabezpieczającego. E. brak owego stawiennictwa należy utożsamiać z niestosowaniem się do obowiązków wynikających z orzeczenia o środku zabezpieczającym. W tym miejscu wypada także zwrócić uwagę, iż ustawodawca w odniesieniu do omawianego przepisu podał, iż karalne jest samo niestosowanie się do tych obowiązków. Tym samym do powstania odpowiedzialności karnej nie jest wymagane kwalifikowane niestosowanie np. w postaci uchylania się. Zatem w realiach tej sprawy dwukrotne niestawiennictwo na umówione terminy wizyt, a także przedwczesne opuszczenia zajęć, wbrew woli terapeuty należy ocenić jednoznacznie jako przykłady niestosowania się oskarżonego do obowiązków związanych z wykonywaniem środka zabezpieczającego w postaci terapii. Brak jest przy tym potrzeby wykazywania oskarżonemu jakiegoś szczególnie negatywnego stosunku do orzeczonego względem niego obowiązku. Niemniej jednak warto zwrócić uwagę, na deklaracje P. K. ujęte w jego dokumentacji, gdzie jednoznacznie oskarżony wskazywał, iż nie wywiąże się z kontraktu terapeutycznego i posiada skrajnie negatywny stosunek do obowiązku uczestnictwa w tych zajęciach. Wbrew argumentom podnoszonym przez oskarżonego jego zachowanie nie może być usprawiedliwione poprzez konieczność roztoczenia opieki nad niezdolną do samodzielnej egzystencji matką. W tym zakresie warto odnotować, iż P. K. miał obowiązek stawiennictwa w L. tylko raz w tygodniu, co obrazuje, iż wobec godzinnej terapii, był zobligowany poświęcić tylko kilka godzin w tygodniu dla wypełnienia tego obowiązku. Co więcej jak wynika z karty karnej oskarżonego stan zdrowia jego matki nie stanowił dla P. K. przeszkody w popełnieniu w tymże okresie (stan niezdolności do samodzielnej egzystencji według orzeczenia lekarza orzecznika (...) datowany jest na 2022 rok) przestępstw, w tym poza terenem N.. Równocześnie oskarżony miał pełną świadomość treści nałożonego nań obowiązku i podjął rozmyślną decyzje (jak sam podał w mowie końcowej) o niedostosowaniu się do wymogów związanych z wykonywaniem środka zabezpieczającego. W związku z powyższym Sąd Rejonowy uznał, iż P. K. działał w formie zamiaru bezpośredniego. Zatem w realiach tego procesu skompletowane zostały znamiona występku stypizowanego w art.
Równocześnie Sąd Rejonowy z urzędu stwierdził, iż zachowanie P. K. został popełnione w warunkach recydywy, określonej w art. 64 § 1 k.k. Mianowicie wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 11 maja 2021 roku w sprawie (...) przypisano oskarżonemu P. K. występek z art. 190a § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. W związku z tym skazaniem wymierzono P. K. karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. P. K. wykonał w całości tę karę w dniu 16 czerwca 2022 roku. W tym miejscu należy wskazać, iż przestępstwa z art. 244 k.k. i
są przestępstwami przeciwko prawidłowemu funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości, a więc zachodzi między nimi podobieństwo wymagane przez art. 64 § 1 k.k. W tym zakresie należy wskazać na definicje legalną podobieństwa przestępstw określoną w art. 115 § 3 k.k., gdzie wskazano, iż przestępstwami podobnymi są przestępstwa tego samego rodzaju (zwrócone przeciwko temu samemu dobru prawnemu). Jednocześnie z danych dotyczących wykonania wymierzonej tym wyrokiem kary wynika, iż P. K. wykonał przedmiotową karę pozbawienia wolności, orzeczoną w wymiarze przekraczającym 6 miesiecy,w całości w 2022 roku, a więc przypisane oskarżonemu niestosowanie się do obowiązków związanych z wykonywaniem środka zabezpieczającego mieściło się w 5 letnim okresie przedawnienia recydywy. Toteż koniecznym było uzupełnienie kwalifikacji prawnej i opisu czynu przypisanego P. K. o kwestie dotyczące działaniem oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa. Tym samym czyn oskarżonego winien być kwalifikowany z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. Powyższe stwierdzenie aktualizuje konieczność oceny kolejnego elementu struktury przestępstwa tj. stopnia społecznej szkodliwości. Rozpatrując tę problematykę należy stwierdzić, iż ustawodawca w art. 115 § 2 k.k. zawarł zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości. Zgodnie z tym przepisem Sąd oceniając stopień społecznej szkodliwości danego czynu jest zobowiązany wziąć pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W ocenie Sądu Rejonowego czyn oskarżonego cechowała niewielka społeczna szkodliwość, aczkolwiek wyraźnie przekraczająca próg znikomości. W tym zakresie należy zwrócić uwagę, iż oskarżony kilkukrotnie zaniechał ciążącego na nim obowiązku, co w sposób istotny zwiększa odium karygodności tego czynu, zwłaszcza iż wiązało się to z brakiem wykonania przedmiotowego środka zabezpieczającego. Wypada także wskazać, iż w tym czasie oskarżony popełniał przestępstwa, co wynika z danych przedstawionych w karcie karnej, a także wynikających z jeszcze nieprawomocnych wyroków oskarżonego, co wskazuje jednoznacznie na wysoki poziom celowości wykonywania tego środka zabezpieczającego. Nadto wypada zwrócić uwagę, iż środek ten został orzeczony w związku z przypisaniem oskarżonemu zbrodni, a więc przestępstwa szczególnie wykraczającego przeciwko porządkowi społecznemu. Warto też zwrócić uwagę na stwierdzenia biegłych psychiatrów, którzy zwrócili uwagę zarówno na nadużywanie przez P. K. alkoholu jak również jego nieprawidłową osobowość. W związku z tym w ocenie Sądu Rejonowego zaniechanie oskarżonego wywołało znaczny poziom abstrakcyjnego zagrożenia dla dobra prawnego. Wreszcie co szczególnie istotne należy mieć na względzie fakt, iż tego rodzaju zaniechanie stosowania się do przedmiotowego obowiązku ciążącego na P. K. w sposób istotny naruszyło dobro prawne w postaci prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości i związaną z tym potrzebą respektowania orzeczeń sądowych. Nie wolno zapominać także, iż oskarżony zaniechania tego dopuścił się w zamiarze bezpośrednim, co także intensyfikuje stopień społecznej szkodliwości czynu. Mając na względzie powyższe wskazania Sąd Rejonowy uznał, iż czyn oskarżonego spełnia wymóg karygodności w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. Sąd Rejonowy ocenił, iż oskarżonemu P. K. można postawić zarzut braku posłuchu dla normy sankcjonowanej. Mianowicie oskarżony jest osobą dorosłą, dojrzałą, przynajmniej w ujęciu metrykalnym. Oskarżony P. K. doskonale zdawał sobie sprawę z treści normy sankcjonowanej, którą w sposób rozmyślny naruszył. Z opinii biegłych psychiatrów wynika również, iż był on poczytalny tempore criminis. Do tego w ocenie Sądu Rejonowego w (...) postawy oskarżonego nie może ekskulpować fakt sprawowania przez niego opieki nad niepełnosprawną matką. W tym zakresie należało zważyć, iż oskarżony nie wykazał, iż brak obecności oskarżonego przez kilka godzin w tygodniu mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo utraty życia. Warto wskazać, iż w czasie istnienia tego stanu niezdolności do samodzielnej egzystencji P. K. przebywał w zakładzie karnym. Co więcej również w tym czasie dopuszczał się przestępstw, w tym przestępstw popełnianych poza rejonem (...), co wskazuje na faktyczną możność opuszczenia matki na kilka godzin. Analiza powszechnie zawartych informacji wskazuje również, iż uwzględniając ujęte w dokumentacji medycznej godziny terapii, oskarżony miał pełną możliwość powrotu z L. do N. za pomocą prywatnych przewoźników komunikacji zbiorowej. Wypada także stwierdzić, iż powinność respektowania orzeczeń sądowych powinna być u oskarżonego szczególnie silnie zinternalizowana biorąc pod uwagę jego uprzednie wyroki i związane z nimi kary pozbawienia wolności. Tym samym analiza przedmiotowej sprawy sprawiła, iż Sąd Rejonowy ocenił inkryminowane zachowanie P. K. jako zawinione w rozumieniu art. 1 § 3 k.k., a stopień jego winy należy ocenić na typowy poziom dla tego rodzaju przestępstw. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznał P. K. za winnego tego, ze w okresie od 16 marca do 9 kwietna 2024 roku, nie stosował się do obowiązków związanych z wykonywaniem środka zabezpieczającego w postaci terapii psychologicznej orzeczonego postanowieniem Sądu Okręgowego w (...) z dnia 21 sierpnia 2020 roku, sygn. akt II (...) poprzez nie stawianie się na wyznaczone przez terapeutę terminy wizyt, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat pod odbyciu w okresie od 16 lutego 2021 roku do 16 czerwca 2022 roku kary roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 11 maja 2021 roku, sygn. akt (...), zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) z dnia 21 września 2021 roku, sygn. akt (...) za umyślne przestępstwo podobne tj. występek z art. 190a § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. tj. czynu stanowiącego występek z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. ☐ 3.
k.k., a także obiektywne trudności wiążące się w wykonywaniem tego środka zabezpieczającego poza miejscem jego zamieszkania. Przedmiotowe okoliczności Sąd Rejonowy uwzględnił przy wymiarze orzeczonej P. K. kary, który to wymiar ustalono na 2 miesiące. W tym miejscu wypada zaznaczyć, iż wobec działania oskarżonego w warunkach art. 64 § 1 k.k. jest to najniższa z możliwych prawnie do orzeczenia w tej sprawie kary pozbawienia wolności. Wymierzając tak niską karę Sąd Rejonowy uwzględnił także okoliczności limitujące poziom zawinienia oskarżonego (które jak już wyżej wskazano nie mogły prowadzić do jego pełnej ekskulpacji). To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy w (...) w punkcie I uzasadnianego wyroku wymierzył P. K. na podstawie art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II W przedmiotowej sprawie należało zauważyć także, iż w tym procesie karnym oskarżony P. K. na etapie postępowania przygotowawczego był reprezentowany przez obrońcę z urzędu w osobie adwokat A. F. ten w połączeniu z pisemnym oświadczeniem adwokata nakazał przyznanie ówczesnemu obrońcy odpowiedniego wynagrodzenia, zgodnie z normą wyrażoną w art. 29 ust.2 ustawy prawo o adwokaturze. Określając wysokość przyznanej adwokatowi kwoty Sąd Rejonowy miał na względzie fakt, iż A. T. reprezentowała oskarżonego P. K. tylko toku dochodzenia Okoliczność na wskazała na konieczność przyznania adwokatowi kwoty 442,20złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ówczesnemu podejrzanemu P. K.. III Mając na uwadze złą sytuacje materialną oskarżonego P. K., a także perspektywę wykonania przez oskarżonego w najbliższym czasie kar pozbawienia wolności Sąd Rejonowy działając na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.