jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek. Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k. i z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k. i z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. przy zast. art. 12 § 1 k.k. Wina oskarżonego nie budziła wątpliwości, gdyż nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające lub ograniczające poczytalność sprawcy. ☐ 1.
wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go na podstawie art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, - przy wyborze rodzaju kary sąd miał na uwadze zasadę ultima ratio bezwzględnej kary pozbawienia wolności wyrażoną w art. 58 § 1 k.k. i widząc możliwość osiągnięcia celów kary na innej drodze, nie orzekł kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, gdyż w ocenie sądu za koniecznością oddziaływania na oskarżonego w warunkach izolacji, nie przemawiał sam w sobie fakt wcześniejszej karalności, tym bardziej, że jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa w tym szczera skrucha, podjęcie zamkniętego leczenia odwykowego, czy zaprzestanie kontaktów z pokrzywdzonymi, wskazywały na zmianę postawy życiowej w związku z czym sąd stwierdził, że oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, a co za tym idzie nie widział potrzeby resocjalizacji w warunkach zakładu karnego i sięgania po najsurowszą z kar przewidzianych za to przestępstwo, - przy wymiarze kary sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego oskarżonemu przestępstwa, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary wynikające z dyrektyw wskazanych w art. 53 k.k., - wymierzona kara dolegliwością swoją nie przekraczała stopnia winy, który był wysoki, gdyż oskarżony zdecydował się na zachowanie niezgodne z prawem, chociaż miał inną możliwość, albowiem bezprawność czynu była rozpoznawalna i mógł działać zgodnie z normą prawną, - stopień społecznej szkodliwości czynu choć duży to nie był jednak znaczny, gdyż co prawda oskarżony działając z zamiarem bezpośrednim godził w wolność i zdrowie pokrzywdzonego, jednakże sytuacja trwała krótko, a zarówno wyrządzona, jak i grożąca szkoda nie były wysokie, - kara w takim wymiarze spełni przede wszystkim cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w szczególności w miejscowości, gdzie funkcjonuje oskarżony i pokrzywdzony, które otrzyma czytelny sygnał, że zamach na cudzą wolność czy zdrowie nie będzie akceptowany i spotyka się ze stanowczą reakcją, - kara w takim wymiarze spełni również cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do samego oskarżonego, gdyż będzie efektywnie wykonywana i będzie jednocześnie napomnieniem, by przestrzegał prawa i nie popełniał przestępstw w przyszłości, tym bardziej, że po popełnieniu przestępstwa został osadzony w zakładzie karnym w innej sprawie w związku z czym, orzeczona kara ograniczenia wolności w powiązaniu z niedawnym opuszczeniem jednostki penitencjarnej i wspomnianą zmianą postawy życiowej, będzie szansą na powrót do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie, 2 2 - za popełnione przestępstwo sąd na podstawie art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zast. art.
wymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go na podstawie art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, - przy wyborze rodzaju kary sąd miał na uwadze zasadę ultima ratio bezwzględnej kary pozbawienia wolności wyrażoną w art. 58 § 1 k.k. i widząc możliwość osiągnięcia celów kary na innej drodze, nie orzekł kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, gdyż w ocenie sądu za koniecznością oddziaływania na oskarżonego w warunkach izolacji, nie przemawiał sam w sobie fakt wcześniejszej karalności, tym bardziej, że jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa w tym szczera skrucha, podjęcie zamkniętego leczenia odwykowego, czy zaprzestanie kontaktów z pokrzywdzonymi, wskazywały na zmianę postawy życiowej w związku z czym sąd stwierdził, że oskarżony nie jest osobą zdemoralizowaną, a co za tym idzie nie widział potrzeby resocjalizacji w warunkach zakładu karnego i sięgania po najsurowszą z kar przewidzianych za to przestępstwo, - przy wymiarze kary sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego oskarżonemu przestępstwa, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary wynikające z dyrektyw wskazanych w art. 53 k.k., - wymierzona kara dolegliwością swoją nie przekraczała stopnia winy, który był wysoki, gdyż oskarżony zdecydował się na zachowania niezgodne z prawem, chociaż miał inną możliwość, albowiem bezprawność czynu była rozpoznawalna i mógł działać zgodnie z normą prawną, - stopień społecznej szkodliwości czynu choć duży to nie był jednak znaczny, gdyż co prawda oskarżony działając z zamiarem bezpośrednim godził w wolność i godność pokrzywdzonej, jednakże zachowania miały charakter epizodyczny, a zarówno wyrządzona, jak i grożąca szkoda nie były wysokie, - kara w takim wymiarze spełni przede wszystkim cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w szczególności w środowisku małej miejscowości, gdzie funkcjonuje oskarżony i pokrzywdzona, które otrzyma czytelny sygnał, że zamach na cudzą wolność czy godność nie będzie akceptowany i spotyka się ze stanowczą reakcją, - kara w takim wymiarze spełni również cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do samego oskarżonego, gdyż będzie efektywnie wykonywana i będzie jednocześnie napomnieniem, by przestrzegał prawa i nie popełniał przestępstw w przyszłości, tym bardziej, że po popełnieniu przestępstwa został osadzony w zakładzie karnym w innej sprawie w związku z czym, orzeczona kara ograniczenia wolności w powiązaniu z niedawnym opuszczeniem jednostki penitencjarnej i wspomnianą zmianą postawy życiowej, będzie szansą na powrót do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie, 3 1,2 - w miejsce kar cząstkowych orzeczono karę łączną 10 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie art. 34 § 1a pkt 1 k.k. w zw. z art. 35 § 1 k.k. do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, - miarkując jej wysokość sąd miał na uwadze zbieżność czasową obu przestępstw oraz to, że żadne z nich nie dominowało w stosunku do drugiego, dlatego też została ona orzeczona z zastosowaniem zasady asperacji, - podobnie jak w przypadku kar cząstkowych kara łączna w takim wymiarze spełni przede wszystkim cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w szczególności w lokalnej społeczności, w której oskarżony funkcjonuje, jak również zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego, gdyż będzie efektywnie wykonywana i będzie jednocześnie napomnieniem, by przestrzegał prawa, 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 1.1Podpis
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.