Sygn. akt III Ca 369/22 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2021 roku, wydanym w sprawie z powództwa P. N. przeciwko (...) S.A. o zapłatę, Sąd Rejonowy w Pabianicach: 1. oddalił powódz

§ 1pkt.

1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie i brak odniesienia się przez sąd w uzasadnieniu wyroku do faktu ,że:

1. a)powód wraz ze zgłoszeniem szkody zgłosił pozwanemu potrzebę najmu wskazując nr tel. do kontaktu,
2. b)informacja o możliwości najmu o pozwanego pojawiła się aż 9 dni po zgłoszeniu szkody, co czyni ją jako spóźnioną, 2) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie przez sąd nie swobodnej ale całkowicie dowolnej oceny dowodów w sprawie z pominięciem zasad doświadczenie życiowego i logicznego rozumowania i uznanie, że:
3. a)powód uniemożliwił podjęcie decyzji o zmianie wypożyczalni poszkodowanemu co miało wpływ na wynik postępowania, skoro: - powód był pełnomocnikiem i działał w imieniu poszkodowanego, a poszkodowany nie musiał się wszystkim interesować i pamiętać, skoro działał w jego imieniu pełnomocnik, - powód domagał się od pozwanego udostępnienia auta już w zgłoszeniu szkody a następnie o podmianę auta zastępczego, co spotkało się z brakiem jakiejkolwiek realnej reakcji i oferty; - żadna konkretna oferta nie padła ze strony pozwanego mimo wyraźnych wniosków; - w formularzu zgłoszenia szkody poprosił o udostępnienie pojazdu zastępczego; - w odpowiedzi na informację o możliwości wynajmu bezgotówkowego również powód poprosił o udostępnienie pojazdu zastępczego i podmianę już wynajętego; - powód wykazał pozorność oferty pozwanego;
4. b)pozwany udowodnił naprawienie szkody w postępowaniu likwidacyjnym w pełni poniesioną szkodę za najem auta skoro: - pozwany dopiero w dniu 18.03.2021 roku pierwszy raz przesłał informacje o stawkach mimo, iż szkoda została zgłoszona 10.03.2021 roku, a więc chociażby z tego powodu za pierwsze 9 dni kwota odszkodowania winna być obliczona wg ceny z FV za najem; - żadnej konkretnej propozycji ze strony pozwanego nie było, poza ogólnikową informacją; - pozwany ograniczył się do przesłania ogólnikowej informacji i mimo wyrażonej chęci na najem nawet nie spróbował udostępnić samochodu; - pozwany nie udostępnił samochodu mimo prośby; - pozwany nie zlecił wynajmu żadnej wypożyczalni mimo prośby o auto; - pozwany nie wskazał żadnego podmiotu, który za ceny wskazane przez niego może zorganizować najem;
5. c)uznanie korespondencji powoda z pozwanym za „pozorną” z ( czym powód oczywiście się nie zgadza) dawało podstawy do oddalenia powództwa mimo iż właśnie tą „pozorną” korespondencją powód wykazał pozorność oferty pozwanego oraz z tą „pozorną” korespondencją powód się domagał auta zastępczego;
6. d)uznaniu korespondencji powoda za pozorną skoro do takich wniosków można było dojść tylko w sytuacji gdyby pozwany złożył konkretną propozycję podstawienia samochodu, z konkretnego podmiotu w konkretne miejsce, a Powód bez żadnej przyczyny by odmówił i nie poinformował poszkodowanego;
7. e)należne powodowi odszkodowanie winno wynosić jedynie 2.461,23 zł a nie 3.959,37 zł jak dochodzi powód w pozwie tj. za cały okres najmu po 180 zł netto. II. przepisów prawa materialnego ti: 1) art. 361 § 1 i 2 k.c., art. 363 § 1 i 2 k.c. w poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem przez sąd I-szej instancji, że powodowi nie przysługuje zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego za cały dochodzony pozwem okres najmu po stawce 180 zł netto; 2) art. 83 § 1 k.c. poprzez uznanie, że korespondencja powoda w sprawie szkody do pozwanego oraz oświadczenie poszkodowanego o braku oferty dot. pojazdu zastępczego od pozwanego były pozorne podczas, gdy to oświadczenie pozwanego było pozorne gdyż pozwany pomimo prośby nie zorganizował pojazdu zastępczego dla poszkodowanego. W konkluzji powód wniósł o zmianę wyroku poprzez zasądzenie na rzecz powoda kwoty 3.959,37 zł z odsetkami w wysokości wskazanej w pozwie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Powód wniósł również o zasądzenie kosztów procesu w obu instancjach od pozwanego na rzecz powoda wg norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania za II instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja okazała się bezzasadna w całości i jako taka podlegała oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, a zatem składana w tym postępowaniu apelacja ma charakter ograniczony. Celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy, apelacja ograniczona wiąże sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący. Wprowadzając apelację ograniczoną, ustawodawca jednocześnie określa zarzuty, jakimi może posługiwać się jej autor i zakazuje przytaczania dalszych zarzutów po upływie terminu do wniesienia apelacji – co w polskim porządku prawnym wynika z art. 505 9 § 1 1 i 2 k.p.c. (tak m. in. SN w uchwale z dnia 31.01.2008 r., III CZP 49/07, Legalis nr 92438). Koncepcja apelacji ograniczonej zakłada, że sąd odwoławczy nie rozpoznaje sprawy ponownie w granicach zaskarżenia, ale bada zgodność orzeczenia z dostępnym materiałem procesowym. Sąd II instancji koncentruje się na zaskarżonym orzeczeniu i ocenie jego poprawności. Dlatego może zdarzyć się, że mimo słusznie zarzuconych naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania albo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu, co skutkuje oddaleniem apelacji (art. 505 12 § 3 k.p.c.). Sąd Okręgowy nie znalazł także żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W sprawie nie zaszła nieważność postępowania, o której mowa w art. 379 k.p.c., ani żadna z przyczyn wymienionych w art. 386 § 3 i 4 k.p.c. Zarzut naruszenia art. 327

§ 1k.p.c.

dotyczy elementów uzasadnienia. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwaliło się stanowisko, że uzasadnienie wyroku, które wyjaśnia przyczyny, z powodu których orzeczenie zostało wydane, jest sporządzane już po wydaniu wyroku, a zatem wynik sprawy z reguły nie zależy od tego, jak napisane zostało uzasadnienie i czy zawiera ono wszystkie wymagane elementy. W konsekwencji zarzut naruszenia art.

§ 1k.p.c.

(dawny przepis art. 328 § 2 k.p.c.) może być usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych okolicznościach, w których treść uzasadnienia orzeczenia uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego (tak m. in. SN w wyrokach z dnia 27.06.2001 r., II UKN 446/00, OSNAP z 2003 r., nr 7, poz. 182; z dnia 5.09.2001 r., I PKN 615/00, Legalis nr 57403; z dnia 24.02.2006 r., II CSK 136/05, LEX nr 2009730; z dnia 18.03.2003 r., IV CKN 1862/00, LEX nr 109420; z dnia 7.10.2005 r., IV CK 122/05, Legalis nr 97143; z dnia 21.02.2008 r., III CSK 264/07, OSNC - ZD 2008 Nr D, poz. 118 oraz w postanowieniach z dnia 20.02.2003 r., II CKN 1138/00, LEX nr 78865271; z dnia 5.04.2002 r., II CKN 1368/00, LEX nr 54382 i z dnia 23.07.2015 r., I CSK 654/14, Legalis nr 1325762). Takiego zarzutu jednak apelujący nie sformułował. Jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa, czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Sąd drugiej instancji ocenia bowiem legalność oceny dokonanej przez Sąd I instancji, czyli bada czy zostały zachowane kryteria określone w art. 233 § 1 k.p.c. Należy zatem mieć na uwadze, że - co do zasady – Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, dokonując wyboru określonych środków dowodowych. Jeżeli z danego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wtedy, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych (por. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2001 r., I CKN 1072/99, Prok. i Pr. 2001 r., Nr 5, poz. 33, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r., I CKN 1114/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000r., I CKN 1169/99, OSNC 2000 r., nr 7-8, poz. 139). Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd I instancji nie naruszył powyższych dyrektyw oceny dowodów i w sposób prawidłowy dokonał ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Podniesione przez pozwanego zarzuty dotyczą w gruncie rzeczy oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, której dokonanie skutkowało uznaniem, że najem pojazdu zastępczego w kwocie 180 zł netto za dobę jest wygórowany i ekonomicznie nieuzasadniony. Zgodnie z treścią wiadomości e-mail z dnia 18 marca 2021 roku, ubezpieczycielowi przysługuje prawo do weryfikacji stawki oraz długości okresu najmu pojazdu zastępczego w związku z obowiązkiem minimalizacji rozmiaru szkody do progu w wysokości 69 zł netto w przypadku pojazdu z tego samego segmentu co pojazd poszkodowanego. W związku z tak przyjętą stawką należało uznać, że pozwany naprawił szkodę w postępowaniu likwidacyjnym w pełni, pokrywając koszty w wysokości 2.461,23 zł. Nadto warto zauważyć, iż powód jako profesjonalista, powinien być obeznany zarówno z procedurą zgłaszania szkody i najmu pojazdów zastępczych. W niniejszej sprawie, Sąd powziął wątpliwości, co do słuszności podjętych przez powoda działań, zmierzających do likwidacji szkody. Powód prowadził korespondencję e-mail z pozwanym dotyczącą oferty ubezpieczyciela w zakresie pojazdu zastępczego – jednakże informacji tych nie przekazywał poszkodowanemu. Samo twierdzenie powoda, że jako pełnomocnik poszkodowanego nie musiał informować go o podejmowanych czynnościach nie może zasługiwać na aprobatę Sądu. W tym przypadku rolą pełnomocnika jest działanie zgodne z wolą mocodawcy a nie w tajemnicy przed nim. W związku z powyższym, Sąd ocenił, że działanie powoda miało charakter pozorny i de facto nie prowadziło do umożliwienia poszkodowanemu skorzystania z oferty najmu bezgotówkowego. Sąd Okręgowy uznał także za nietrafny zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 361 § 1 i 2 oraz art. 363 § 1 i 2 k.c. Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do przyznania powodowi wyższego odszkodowania z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego niż te, które zostało przyznane mu przez pozwanego, tj. kwoty w wysokości 2.461,23 zł. Pozwany za zasadny uznał termin najmu 29 dni i za ten czas wypłacił powodowi odszkodowanie w stawce w wysokości 69 zł netto. Sądy obu instancji nie przychyliły się do żądania powoda dotyczącego zwrotu kosztów wynajmu samochodu zastępczego w stawce przez niego wskazanej, tj. w wysokości 180 zł netto, uznając ją za wygórowaną i ekonomicznie nieuzasadnioną. Zgodnie z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 361 § 2 k.c.). Natomiast zgodnie z art. 361 § 2 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 24 sierpnia 2017 r., III CZP 20/17, należy uznać, że w ramach ciążącego na poszkodowanym obowiązku minimalizacji szkody i współdziałania z dłużnikiem (ubezpieczycielem) mieści się obowiązek niezwłocznego zasięgnięcia informacji co do tego, czy ubezpieczyciel może zaproponować poszkodowanemu pojazd zastępczy równorzędny uszkodzonemu. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że pozwany zaoferował poszkodowanemu zorganizowanie bezgotówkowego najmu pojazdu zastępczego, jednak powód o takiej możliwości nie poinformował poszkodowanego, co skutkowało tym, że poszkodowany korzystał z pojazdu zastępczego udostępnionego mu przez powoda. Powód, mając wyczerpujące informacje o możliwości organizacji najmu pojazdu zastępczego przez ubezpieczyciela i o akceptowanych przez niego stawkach najmu mógł dokonać „podmiany” pojazdów, czego jednak nie zrobił - tym samym nie został dopełniony obowiązek minimalizacji szkody. Sąd Rejonowy trafnie uznał również za zasadny okres wynajmu pojazdu zastępczego - 29 dni (bezsporne). W sposób prawidłowy również zweryfikowano stawkę najmu, tj. 69 zł netto za dobę. Stawka ta odpowiada bowiem kosztom najmu pojazdów klasy w segmencie ,,C (...), czyli pojazdu poszkodowanego. Zarzut naruszenia art. 83 ust. 1 k. c. także należało uznać za bezzasadny. Jak już zostało wyjaśnione przy omawianiu zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., powód, swoim działaniem nie doprowadził do zminimalizowania szkody. Pozwany korespondencyjnie poinformował powoda o ofercie bezgotówkowego najmu pojazdu dla poszkodowanego, o sposobie i możliwej dacie przekazania pojazdu a także o akceptowanych przez ubezpieczyciela stawkach za najem pojazdów zastępczych w firmach zewnętrznych (niewspółpracujących z ubezpieczycielem). Rolą powoda było przedstawienie nadesłanej przez pozwanego oferty poszkodowanemu, czego powód nie zrobił. Nie bez znaczenia jest też to, że w domniemanym interesie powoda było, by poszkodowany nie skorzystał z oferty ubezpieczyciela – do czego zresztą powód doprowadził. Tym samym, Sąd I instancji słusznie uznał, że powód dla pozoru prowadził korespondencję z pozwanym, i mimo posiadanych informacji co do akceptowanej przez ubezpieczyciela stawki za najem pojazdu oraz możliwości bezgotówkowego najmu pojazdu zastępczego nie poinformował poszkodowanego o ofercie złożonej przez pozwanego. W tym stanie rzeczy, nie podzielając zarzutów sformułowanych w wywiedzionym środku zaskarżenia, Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie artykułu 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego w pkt 2 wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. Na koszty te składają się koszty wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego w wysokości 450 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.)