IV Ka 541/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 541/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
2. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 24 czerwca 2025 roku w sprawie II K 95/
3. 1.
4. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
5. Granice zaskarżenia 1.1.
6. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.
7. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
8. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana
9. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.
10. Ustalenie faktów 1.1.
11. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
12. Z. W. Brak leczenia stomatologicznego Z. W. oraz zamawiania lub naprawy przez niego protezy po 3 maja 2024 roku z powodu zdarzeń w tym dniu Dokumentacja z leczenia stomatologicznego zeznania B. W. 2.1.1.
13. Z. W. Powód i data wniosku o wyrobienie nowego dowodu osobistego przez Z. W. ( 14 maja 2024 roku z powodu utraty dokumentu ). Dane jednostkowe udostępnione przez Burmistrza O. 2.1.1.
14. Z. W. Identyfikacja w O. osób o danych: K. B.. Ustalono dwóch mężczyzn o takim nazwisku: jeden jest niepełnosprawny od kilku lat, drugi zmarł 12 stycznia 2025 roku. Notatki Urzędowe 2.1.1.
15. Z. W. Pomówienie bezpodstawne przez oskarżonego K. B. o kradzież w zawiadomieniu o tym przestępstwie Wyjaśnienia oskarżonego z dnia 5 listopada 2025 roku 1.1.
16. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.
17. Ocena dowodów 1.1.
18. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 Dokumentacja z leczenia stomatologicznego, zeznania Z. W. Zeznania B. W. korespondują z dokumentacją medyczną i okoliczności przez nią podane dotyczące leczenia stomatologicznego oskarżonego zostały przyznane przez Z. W.. Dane jednostkowe udostępnione przez Burmistrza O. Dokument urzędowy. Nie ma podstaw do jego kwestionowania. Notatki Urzędowe Notatki urzędowe sporządzone na bazie danych zawierających ewidencją ludności. Nie ma podstaw do ich kwestionowania. Wyjaśnienia oskarżonego z dnia 5 listopada 2025 roku Dane podane o zdarzeniu z dnia 3 maja 2024 roku w zawiadomieniu o przestępstwie stanowią bezpodstawne pomówienie, gdyż przyznał później to kilkakrotnie Z. W., ponadto wskazane w zawiadomieniu okoliczności nie korespondują z faktami wynikającymi z innych dowodów. 1.1.
19. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
20. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
21. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a wyrażający się w przekroczeniu przez sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów poprzez zdeprecjonowanie pry ustalaniu stanu faktycznego istotnych dowodów świadczących na niekorzyść oskarżonego w postaci wyjaśnień oskarżonego, tym samym niewłaściwą ocenę materiału dowodowego sprawy i ukształtowaniu przekonania sądu na podstawie wybranych a nie wszystkich dowodów, ocenianych dowolnie a nie swobodnie z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia, co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowe ustalenia stanu faktycznego prowadzą do odmiennego wniosku. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Przed rozważaniami szczegółowymi należy podnieść, że przekonanie sądu o wiarygodności innych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów jedynie wtedy, gdy: a)jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; b)stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego; c)jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – argumentowane w uzasadnieniu ( zobacz: OSNKW 7 – 9/1991, poz.41 ). Organy procesowe w ramach swobodnej oceny dowodów są ustawowo zobligowane do ukształtowania przekonania dopiero na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów ocenianych według zasad prawidłowego rozumowania z pełnym wykorzystaniem dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 kpk ). Kodeks nie narzuca żadnych dyrektyw, które nakazywałyby określone ustosunkowanie się do konkretnych dowodów i nie wprowadza różnic co do wartości poszczególnych dowodów. Zgodnie z kształtem polskiej procedury, podstawą wszelkich rozstrzygnięć są tylko prawdziwe ustalenia faktyczne ( art. 2 § 2 kpk). Zasada prawdy materialnej jest adresowana do wszelkich organów procesowych. Nie da się jednak zawsze bezwzględnie ustalić przebiegu zdarzenia, lecz niekiedy tylko w takim zakresie, na jaki zezwalają na to zebrane dowody oraz dostępna wiedza i ukształtowane na jej podstawie doświadczenie życiowe. Przepisy Kodeksu postępowania karnego mają na celu (art. 2 kpk) ukształtowanie postępowania w taki sposób, aby sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej. Równocześnie jednak nie może z tego powodu ponosić konsekwencji osoba niewinna, tzn. być uwikłana w tok postępowania w charakterze obwinionego oraz ponieść niesłusznie odpowiedzialności. W praktyce jednak nierzadko „swobodna ocena dowodów”, będąca domeną organu orzekającego, przekształca się w nieistniejącą w polskiej procedurze wykroczeniowej „dowolną ocenę dowodów”, która wprost prowadzi do błędnych rozstrzygnięć sądowych. Organy procesowe w ramach swobodnej oceny dowodów są ustawowo zobligowane do ukształtowania przekonania dopiero na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów ocenianych według zasad prawidłowego rozumowania z pełnym wykorzystaniem dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 kpk ). W toku prowadzonych czynności uprawnione organy mają jednak obowiązek wnikliwego zbadania i uwzględnienia wszystkich okoliczności zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego ( art. 4 kpk ). Wyrok musi być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych które go podważają. Pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie w kwestii winy, stanowi oczywistą obrazę przepisu art. 410 kpk. Uważna lektura motywów zaskarżonego wyroku w konfrontacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym prowadzi do wniosku, iż dokonane w tej sprawie ustalenia faktyczne dotyczące przedmiotowego czynu oparte zostały na wybiórczej i jednostronnej ocenie dowodów. Ocenę dowodów dokonanych przez sąd I instancji należało uznać za powierzchowną i mało wnikliwą. Sąd odwoławczy uzupełnił postępowanie dowodowe w celu weryfikacji twierdzeń oskarżonego. Brak takiej obiektywizacji wersji oskarżonego w I instancji skutkowało tym, iż jego oceny co do sprawstwa oskarżonego są spekulacjami opartymi na przypuszczeniach, a nie ustaleniami opartymi na wymowie przeprowadzonych w sprawie dowodów. Ma rację skarżący, iż sąd I instancji nie dokonał wszechstronnej i wnikliwej oceny zeznań Z. W.. W tym kontekście sąd odwoławczy musi podnieść, iż: - analizując relacje Z. W. ze sprawy 4211-0.Ds.455.2024 sąd odwoławczy zwrócił uwagę, iż w zeznaniach złożonych w ramach zawiadomienia o przestępstwie ( 6 maja 2024 roku ) przedstawiając zachowania sprawcy kradzieży i indywidualizując go przesłuchiwany był stanowczy. Wskazał, że zaczepił go znany mu osobiście K. B.. Po kradzieży uderzył go z pięści w usta. Wskutek tego uderzenia pękła mu na pół górna proteza. … Nie posiadał obrażeń zewnętrznych powstałych na skutek przedmiotowego zdarzenia – jedyne co ruszały się mu dwa zęby na dole. Uszkodzoną protezę posiadał w domu. W dniu 6 maja 2024 roku dokonano oględzin uszkodzonej protezy. Podczas przesłuchania w dniu 8 maja 2024 roku Z. W. podał, iż: 6 maja 2024 roku do jego domu telefon, który stawi jego własność, przyniósł nieznany matce mężczyzna; „dodał również, iż do chwili obecnej nie odnalazł dowodu osobistego … i nie zgłosił kradzieży tego dokumentu”; pod koniec kwietnia był u dentysty B. W., z którą umówił się na 13 maja 2024 roku, by wymienić szczękę. Szczęka ta pękła mu w trakcie jedzenia …; zawiadomienie, które złożył na policji składał chyba pod wpływem alkoholu i nie była to prawda, gdyż K. B. nie dokonał kradzieży szczególnie zuchwałej na jego osobie oraz nie uderzył go; tłumaczył, iż „Obawiałem się go o coś i stanowi dla mnie zagrożenie ukryte więc wpadło mi do głowy że jak teraz złożę na niego zawiadomienie to będę miał z nim spokój. Miał z nim jakąś akcję kilka lat temu ale od tego czasu ( B. ) go nie zaczepiał ale przez to, że się upił, zgubił gdzieś telefon oraz dowód osobisty stwierdził, że to będzie dobry pretekst do złożenia na niego zawiadomienia”. Teraz pamięta, że po alkoholu zgubił te rzeczy. Szczęki też mu K. B. nie uszkodził, sam ją sobie uszkodził podczas jedzenia. Sprzeczności w tych zeznaniach dotyczą istotnych okoliczności, które pogłębiają się w ramach dookreślania przez Z. W. motywacji do złożenia obciążającego K. B. zawiadomienia o kradzieży; -wartość pomówienia z punktu widzenia możliwości dokonania ustaleń faktycznych wskazujących na sprawstwo K. B. co do kradzieży powiązana jest z wykazaniem, że relacja pomawiającego: jest stabilna, jednoznaczna i stanowcza, uzyskała wsparcie w innych dowodach bezpośrednich lub choćby pośrednich, została potwierdzona przez pomówionego albo jego linia obrony została podważona w inny sposób, nie stanowi przejawu wyrachowania lub realizacji innych celów, zachowuje bezstronność albo wręcz przeciwnie, świadczy o chęci działania na szkodę pomówionego, pozostaje w sprzeczności z okolicznościami obiektywnie podważającymi wersję pomawiającego, jest podyktowana szczególną motywacją ( Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 19 grudnia 2017 r, II KK 257/17 ). Wszystkie wymienione kryteria powinny być przedmiotem uważnej i pogłębionej analizy przeprowadzonej już przez sąd I instancji; - Z. W. zawiadomienie o przestępstwie złożył po kilku dniach i nie potrafił wskazać powodów takiej zwłoki. Opisując sposób działania sprawcy kradzieży ( silne uderzenie z pięści w twarz, aż pękła napadniętemu proteza ), jednocześnie zanegował, aby doznał jakichkolwiek obrażeń ciała po tym ciosie, co jest niewiarygodne uwzględniając jego siłę , umiejscowienie i skutki dla protezy trzymanej w jamie ustnej. Opis tego zajścia przez pokrzywdzonego jest nielogiczny, gdyż napastnik zabierając mu bez oporu rzeczy, nie miał powodu, aby dalej go bić. Nieprawdziwe początkowe tezy Z. W., iż napastnik uderzeniem w twarz uszkodził mu protezę zostały zdementowane przez niego już w następnym zeznaniu. Dodatkowo sąd II instancji zweryfikował tą okoliczność w postępowaniu odwoławczym, ustalając, ze oskarżony leczył u stomatolog B. W. zęby, a nie zamawiał lub naprawiał protezę, a wizyty u tej dentystki odbył 23 kwietnia i 13maja 2024 roku i sprowadzały się one do leczenia ubytków zęba „13”. Nieprawdziwe są więc twierdzenia Z. W., iż napastnik uszkodził mu protezę, lub naruszył jakieś zęby. Na złą wole wymienionego wskazuje również okazanie organom ścigania uszkodzonej protezy, jako koronnego dowodu napaści na niego. Wniosek o wyrobienie nowego dowodu osobistego Z. W. złożył 14 maja 2024 roku wskazując jako przyczynę wydania „utratę dowodu osobistego”. W drugich zeznaniach z postępowania przygotowawczego na początku spontanicznie stwierdził, iż „nie odnalazł dowodu osobistego”, a następnie przyznał, iż stanie nietrzeźwości zgubił dowód osobisty i telefon. W wyjaśnieniach złożonych w niniejszej sprawie Z. W. potwierdził generalnie drugie zeznania ze sprawy 4211-0.Ds.455.
22. Zaprzeczył, aby wskazywał K. B. jako sprawcę kradzieży ( on tylko go podejrzewał ). Sugeruje, ze może składając zawiadomienie był nietrzeźwy, „był pod wpływem emocji i po kilkudniowym ciągu alkoholowym ”„zrobił głupotę”, „”żałuje tego zamieszania”. Na rozprawie głównej nie potrafił wyjaśnić sprzeczności w tych zeznaniach. Podtrzymał, że tylko podejrzewał K. B. ( nie precyzując o co ). Sprzecznie podaje czy widział B. po kradzieży, jakie rzeczy odzyskał. Przyznaje, że miał kiedyś miał z nim zatarg. Nie był świadomy tego co zeznawał w ramach zawiadomienia o przestępstwie. Nie było sytuacji, aby K. B. go uderzył. Protezę uszkodziła sam. 3 maja 2024 roku nie doznał żadnych obrażeń ciała. Nie wie dlaczego powiedział, ze po tym zajściu ruszają mu się dwa zęby; - matka oskarżonego na temat utraty dowodu osobistego i telefonu przekazała tylko okoliczności jaki usłyszała od oskarżonego. Wskazała okoliczności, w których nieznajomy mężczyzna odniósł do jej domu telefon syna, i opisała to zajście w sposób określający znalazcę cudzej rzeczy; - oskarżony nie był w stanie na rozprawie głównej skonkretyzować K. B. poza ogólnikowym opisem jego wyglądu i wcześniejszego z nim zajścia. Prokurator w toku postępowania odwoławczego ustalił w O. dwóch K. B.; jeden jest osobą niepełnosprawną od kilku lat, drugi zmarł 12 maja 2025 roku. Pomimo tego Z. W. przesłuchany dodatkowo 5 listopada 2025 roku dalej utrzymywał, że bezpodstawnie pomówił K. B., zweryfikował swoje wypowiedzi odnośnie zdarzenia z 23 maja 2024 roku jako celowe pomówienia, „bo chciał go ukarać za zajście sprzed kilku lat, gdzie ten chłopak mu coś wmawiał”. Zrobił tak pomimo ustania obawy, iż K. B. może mu dalej zagrażać. Ocena wiarygodności pomówienia wymaga szczególnej ostrożności gdyż pomówienie nie stanowi dowodu pełnowartościowego, chyba że jest ono jasne i konsekwentne, a ponadto znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich. Wiarygodność dowodu z relacji pomawiającego, tak jak z każdego osobowego źródła dowodowego winna być oceniona zarówno w kontekście całokształtu relacjonowanych przez niego okoliczności, jak i na tle innych dowodów. Wartość pomówienia z punktu widzenia możliwości dokonania ustaleń faktycznych wskazujących na sprawstwo innej osoby powiązana jest z wykazaniem, że relacja pomawiającego: jest stabilna, jednoznaczna i stanowcza, uzyskała wsparcie w innych dowodach bezpośrednich lub choćby pośrednich, została potwierdzona przez pomówionego albo jego linia obrony została podważona w inny sposób, nie stanowi przejawu wyrachowania lub realizacji innych celów, zachowuje bezstronność albo wręcz przeciwnie, świadczy o chęci działania na szkodę pomówionego, pozostaje w sprzeczności z okolicznościami obiektywnie podważającymi wersję pomawiającego, jest podyktowana szczególną motywacją. W orzecznictwie przyjmuje się, że w ujęciu prawa karnego procesowego jest to dowód podlegający swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami (zob. wyrok SN z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt II KK 29/05, OSNKW rok 2006, nr 4, poz. 41). Sąd I instancji nie przeprowadził w tym zakresie prawidłowych ocen. Sąd odwoławczy dopatrzył się argumentów, które przemawiały za tym, że w wypadku całego szeregu kryteriów służących do weryfikacji dowodu z pomówienia - ich zastosowanie przyniosło - w przeciwieństwie do ocen sądu rejonowego - efekt determinujący ustalenie, iż zeznania Z. W. złożone w ramach zawiadomienia o przestępstwie dotyczące pomówienia K. B. o kradzież ze sprawy 4211-0.Ds.455.2024 są nieprawdziwe i wynikały z chęci zaszkodzenia pomówionemu, a w związku z tym tezy aktu oskarżenia są zasadne. Z. W. był wielokrotnie karany i nie jest sprzeczne z jego sylwetką działanie impulsywne, na podłoży nadużywania alkoholu, z zemsty. Uważna lektura motywów zaskarżonego wyroku w konfrontacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym prowadzi do wniosku, iż dokonane w tej sprawie ustalenia faktyczne oparte zostały na wybiórczej i jednostronnej ocenie dowodów, na co zwróciło uwagę odwołanie prokuratora. O skuteczności zarzutów odwoławczych decyduje to, że uchybienia w zakresie przestrzegania dyrektyw wynikających z treści art. 7 kpk i art. 410 kpk, znalazły potwierdzenie, są rzeczywiście poważne, a ich wpływ na treść orzeczenia kwestionowanego w tej sprawie - znaczący. Prawidłową konstatacją sądu I instancji w przedmiotowej sprawie – w ocenie sądu odwoławczego - powinno być zatem uznanie, że Z. W. w dniu 6 maja 2024 roku w K. w O. złożył fałszywe zeznania, że w dniu 3 maja 2024 roku K. B. dokonał w stosunku do niego kradzieży szczególnie zuchwałej i go poturbował. Wniosek Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W stosunku do Z. W. uważna lektura motywów zaskarżonego wyroku w konfrontacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym prowadzi do wniosku, iż dokonane w tej sprawie ustalenia faktyczne odnośnie zdarzenia z dnia 3 maja 2024 roku oparte zostały na wybiórczej i pobieżnej ocenie dowodów. O skuteczności zarzutów odwoławczych decyduje to, że uchybienia w zakresie przestrzegania dyrektyw wynikających z treści art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk, znalazły potwierdzenie, są rzeczywiście poważne, a ich wpływ na treść orzeczenia kwestionowanego w tej sprawie - znaczący. Wyeksponowanie wad rozumowania sądu I instancji prowadzi do konkluzji, że wyrok uniewinniający co do tego czynu ostać się nie mógł, gdyż zachodziły podstawy do odmiennego orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonej za ten czyn. Powołując się na art. 454 § 1 kpk sąd odwoławczy wykazał, że w jego ocenie już teraz istnieją podstawy do rozważenia wydania wyroku skazującego wobec oskarżonego za zarzucany mu w tym zakresie czyn w sytuacji, w której skazanie w instancji odwoławczej jest niedopuszczalne. W realiach sprawy zachodziła więc podstawa uchylenia wyroku (art. 437 § 2 zd. drugie kpk) i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania związana przede wszystkim z regułą ne peius określoną w art. 454 § 1 kpk.
23. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
24. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
25. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
26. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
27. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 1.
28. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
29. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
30. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
31. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
32. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
33. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
34. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
35. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Możliwość uchylenia wyroku uniewinniającego i przekazania sprawy do ponownego roz­poznania związana z regułą ne peius określoną w art. 454 § 1 kpk (art. 437 § 2 zdanie drugie kpk) zachodzi dopiero wtedy, gdy sąd odwoławczy - w wyniku usunięcia stwierdzonych uchybień stanowiących jedną z podstaw odwoławczych określonych w art. 438 pkt 1-3 kpk (czyli np. po uzupełnieniu postępowania do­wodowego, dokonaniu prawidłowej oceny dowodów, poczynieniu prawidłowych ustaleń faktycznych) - stwierdza, że zachodzą podstawy do wydania wyroku ska­zującego, czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony w art. 454 § 1 kpk. Powołując się na art. 454 § 1 kpk sąd odwoławczy wykazał, że w jego ocenie istnieją co najmniej podstawy do wydania wyroku skazującego wobec oskarżonego za zarzucany mu czyn w sytuacji, w której skazanie w instancji odwoławczej jest niedopuszczalne. W realiach sprawy zachodziła więc podstawa uchylenia wyroku (art. 437 § 2 zd. drugie kpk) i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania związana z regułą ne peius określoną w art. 454 § 1 kpk. 1.1.
36. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd I instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe uwzględniając powyższe uwagi, w szczególności co do możliwego do przypisania zakresu sprawstwa oskarżonej, rozważy wnioski i argumenty środka odwoławczego. Sąd merytoryczny decydując się na dokonywanie własnych ustaleń faktycznych powinien mieć na uwadze treść wszystkich dowodów zgromadzonych w toku procesu i rozważyć znaczenie wszystkich okoliczności, które z nich wynikają. Konfrontując ze sobą nawet fragmenty poszczególnych relacji będzie można – w sposób bardziej pełny niż dotychczas – odtworzyć rzeczywisty przebieg wydarzeń i dokonać prawnej oceny okoliczności przedmiotowego czynu. Zalecenia ponownej oceny materiału dowodowego pozostającej w zgodzie z art. 7 kpk, uwzględnienia okoliczności korzystnych i niekorzystnych dla oskarżonego, a następnie poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, nie są przejawem niepewności sądu odwoławczego co do potrzeby skazania oskarżonego, lecz odpowiadają treści art. 442 § 3 kpk. Wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania mogą dotyczyć wyłącznie dowodów i innych czynności, które powinny być przeprowadzone, lub okoliczności, które należy wyjaśnić. Wskazania sądu odwoławczego nie mogą dotyczyć sposobu oceny poszczególnych dowodów. Jasne jest więc, że sąd odwoławczy nie mógł w realiach tej sprawy nakazać sądowi rejonowemu skazanie oskarżonego, które poprzedzone zostałoby niekorzystną dla oskarżonego oceną dowodów i równie niekorzystnymi ustaleniami faktycznymi. Takie zapatrywania byłyby sprzeczne z prawem i nie byłyby wiążące. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze względu na treść art. 454 § 1 kpk nie oznacza przecież, że sąd, któremu sprawę przekazano, musi dokonać zaprezentowanej przez sąd odwoławczy oceny dowodów i w konsekwencji oskarżonego skazać ( postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 4 kwietnia 2024 r. III KS 17/24, Legalis ). 1.
37. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
38. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
39. PODPIS 1.
40. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina 0.1.1.3.
41. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
42. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
43. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana