I C 404/21

(37)§ 2 zd. 1 k.p.c. powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. wniósł do Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim pozew przeciwko pozwanemu W. J. o zapłatę kwoty 4.826,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 marca 2021 roku do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W odpowiedzi na pozew pozwany W. J. nie uznawał żądania pozwu i wnosił o jego oddalenie w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu. Kwestionował istnienie jakiejkolwiek zaległości względem poprzedniego wierzyciela jak również zawieranie umów o dostawę prądu z poprzednikiem powoda (k.81-82). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 1 września 2017 roku pozwany W. J. zawarł z (...) S.A. oddział z siedzibą w L. umowę dotyczącą kompleksowej sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usługi dystrybucji dla odbiorców z grupy taryfowej G oraz C1x (k. 23-25). Do umowy przedmiotowej został dołączony załącznik o warunkach świadczenia kompleksowych usług (k. 26-27). Pierwotny wierzyciel za świadczenie usług dystrybucyjnych oraz zużycie energii elektrycznej wystawił faktury vat: nr (...) z dnia 7 stycznia 2020 roku na łączną kwotę 2.900,36 zł (k. 45-46) oraz nr (...) z dnia 7 stycznia 2020 roku na łączna kwotę 1.798,05 zł (k.48-49). Za przekroczenie terminu płatności ww. faktur pierwotny wierzyciel wystawił notę obciążeniową nr (...)/(...) z dnia 7 stycznia 2020 roku na kwotę 20,23 (k.47) oraz notę obciążeniową nr (...)/(...) z dnia 7 stycznia 2020 roku na kwotę 23,05 zł (k.50). W dniu 5 listopada 2020 roku pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w R. a (...) Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym Niestandaryzowanym Funduszem Sekurytyzacyjnym z siedzibą w W. doszło do umowy sprzedaży wymaganej wierzytelności (k.12-17). W stosunku do pozwanego W. J. wierzyciel (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. wystosował przedsądowe wezwanie do zapłaty (k. 51-52) oraz zawiadomił pozwanego o przelewie wierzytelności (k.53-55). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów, których autentyczności i rzetelności nie kwestionowała żadna ze stron procesu. Sąd zważył, co następuje: Powództwo powoda (...)Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego z siedzibą w W. jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Strona powodowa wywodziła swoje roszczenie z zawartej z pozwanym umowy kompleksowej sprzedaży energii elektrycznej. Podstawą prawną żądania pozwu stanowił zatem art. 535 § 1 k.c. i art. 555 k.c. Zgodnie z art. 535 § 1 k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu tę rzecz a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Poprzez odesłanie z art. 555 k.c. przepisy o sprzedaży stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii oraz sprzedaży paliw. W ocenie Sądu powód wykazał zasadność roszczenia zgłoszonego w pozwie. Przedłożył on bowiem łączącą strony umowę kompleksową i wystawione na jej podstawie faktury VAT oraz notę odsetkową. Ponadto powód przedstawił umowę sprzedaży wierzytelności, na mocy której wstąpił w prawa pierwotnego wierzyciela przez co posiada legitymację do wytoczenia powództwa. Z ogólnej reguły rozkładu ciężaru dowodu określonego w art. 6 k.c. wynika, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z danego faktu wywodzi skutki prawne. Natomiast w razie wykazania faktów uzasadniających powództwo, druga strona, która odmawia spełnienia żądania pozwu, zobowiązana jest wykazać, że uprawnionemu dane prawo nie przysługuje, a więc udowodnić fakty niweczące żądanie pozwu.. Zasady wyrażonej w art. 6 k.c. nie należy rozumieć w ten sposób, iż cały ciężar dowodu leży po stronie powodowej. Pozwanego również obowiązuje ciężar dostarczenia faktów i dowodów negujących zasadność żądania pozwu. Powód udowodnił dochodzoną pozwem roszczenie przedstawiając umowę łączącą poprzednika prawnego z pozwanym i określając za pomocą faktur za jakie okresy sprzedaży energii elektrycznej żąda zapłaty i ile tej energii elektrycznej dostarczył. Pozwany ograniczył się jedynie do gołosłownego twierdzenia, iż nie zalega z żadnymi płatnościami i nie było nieuregulowanych faktur. Nie kwestionował faktu zawarcia umowy będącej podstawą żądania pozwu. Twierdzenie że pozwany, bądź spółka, do której aportem wniósł część swojego przedsiębiorstwa, nie posiada żadnych zaległości – fakt spełnienia żądanego świadczenia, winien być wykazany i udowodniony przez powoda. Pozwany powołując się na przepis art. 512 k.c. podnosi, że nie był zawiadomiony o umowie cesji wierzytelności i mógł spełnić swoje świadczenie do rąk poprzednika prawnego powoda. Jest to jednak tylko gołosłowne twierdzenie, gdyż pozwany nie udowodnił, że spełnił te świadczenie do rąk poprzednika prawnego powoda. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. zgodnie, z którym strona przegrywająca obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty procesu. Na koszty te składa się opłata od pozwu w wysokości 400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł koszty zastępstwa procesowego w wysokości 900 zł ustalone na podstawie §2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2021 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2018r, poz. 265). Na podstawie przepisu art. 98 § 1 1 k.p.c. od zasadzonych kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Z przytoczonych wyżej względów i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w wyroku.