← Polska

X K 318/24

UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt X K 318/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku

§ 1k.k.

umożliwia orzeczenie kary innej niż kara pozbawienia wolności za czyn z art. 286 § 1 k.k., co nie było możliwe na zasadach określonych w obowiązującym w dacie czynu art. 58 § 3 k.k. Wówczas bowiem dobrodziejstwo wymierzenia kary wolnościowej w miejsce kary pozbawienia wolności dopuszczalne było jedynie do występków zagrożonych karą do 5 lat pozbawienia wolności, zaś wedle przepisów obecnie obowiązujących (art.

§ 1k.k.) do lat 8, a zatem także co do czynu z art.

286 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu. Zgodnie z art. 286 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Czynność sprawcza polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym. Doprowadzenie należy tu rozumieć jako wywołanie niekorzystnej dla pokrzywdzonego decyzji rozporządzającej w odniesieniu do jego mienia (Oczkowski, Oszustwo, s. 9 i n.; Oczkowski [w:] System, t. 9 s. 128 i n.). Niekorzystne rozporządzenie mieniem to takie, które powoduje uszczerbek w istniejącym majątku pokrzywdzonego (damnum emergens) lub umniejszenie przyszłych zysków (lucrum cessans); por. Bednarzak, Przestępstwo, s. 81; Górniok, „Niekorzystne”, s. 11 i n.; Oczkowski [w:] Stefański, Kodeks, s.

  1. Co do pojęcia samego rozporządzenia mieniem – por. uwagi do art.
  2. Na gruncie komentowanego przepisu za niekorzystne można uznać też takie rozporządzenie mieniem, które nie powoduje bezpośrednio rzeczywistego uszczerbku lub nieuzyskania spodziewanych korzyści, lecz także o rozporządzenie powodujące powstanie lub zwiększenie niebezpieczeństwa zaistnienia takich negatywnych konsekwencji (oszustwo bezszkodowe – wyrok SN z 29.10.2020, V CSK 69/19, LEX nr 3077079). Niewątpliwe jest, że niekorzystność rozporządzenia należy oceniać w aspekcie obiektywnym (postanowienie SN z 26.10.2020, II KK 305/19, LEX nr 3081237). Oszustwo określone w § 1 jest przestępstwem materialnym. Skutek stanowi niekorzystne rozporządzenie mieniem. Do momentu, kiedy rozporządzenie nastąpi, można mówić tylko o usiłowaniu oszustwa, z chwilą rozporządzenia zostaje ono dokonane (wyrok SN z 8.01.1999 r., V KKN 513/97, Prok. i Pr.-wkł. 1999/6, poz. 8; Marek, Komentarz, s. 609; Dąbrowska-Kardas, Kardas [w:] Zoll III, s. 296 i n.). Zgodnie zaś z art. 270 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten kto w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa. Jak zauważa Sąd Najwyższy w wyroku z 3.06.1996 r., II KKN 24/96, Prok. i Pr.-wkł. 1997/2, poz. 5, dobrem chronionym w przypadku przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów jest pewność obrotu prawnego, opierająca się na zaufaniu do dokumentu, czy też – jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 24.05.2011 r., II KK 13/11, LEX nr 847132: „dobro prawne ogólnej natury, jakim jest wiarygodność dokumentu”. Por. też postanowienie SN z 26.06.2019 r., IV KK 338/18, LEX nr
  3. Z kolei w postanowieniu z 24.08.2016 r., I KZP 5/16, OSNKW 2016/10, poz. 66, Sąd Najwyższy doprecyzował, że: „Bezpośrednim przedmiotem ochrony unormowania art. 270 § 1 k.k. jest zaufanie do dokumentu – jako formalnego sposobu stwierdzenia istnienia prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne, nie zaś samo to prawo, czy stosunek prawny, z którym konkretny podmiot łączy swój własny interes. Interes ten więc – o ile w ogóle – ulega naruszeniu lub zagrożeniu tylko w sposób pośredni, nieokreślony wprost znamionami rozważanego typu czynu”. Por. też wyrok SA we Wrocławiu z 7.02.2019 r., II AKa 89/18, LEX nr 2632615 („Wypełnienie znamion określonych w art. 270 § 1 k.k. samo w sobie nie godzi bezpośrednio w dobro indywidualne, ponieważ przedmiotem ochrony tego przepisu jest zaufanie do dokumentu”) oraz wyrok SA w Warszawie z 17.12.2019 r., II AKa 197/19, LEX nr 3069831, i wyrok SA w Poznaniu z 29.11.2021 r., II AKa 35/21, LEX nr
  4. Według Marka przedmiotem ochrony są również te prawa i stosunki prawne, których istnienie lub nieistnienie dany dokument stwierdza (Marek, Komentarz, s. 577). Dokument jest podrobiony wówczas, gdy nie pochodzi od tej osoby, w imieniu której został sporządzony, zaś przerobiony jest wówczas, gdy osoba nieupoważniona zmienia dokument autentyczny” (wyrok SN z 27.11.2000 r., III KKN 233/98, Prok. i Pr.-wkł. 2001/5, poz. 4). Podrobieniem dokumentu jest jego sporządzenie stwarzające pozory, że dokument pochodzi od innej osoby niż ta, która była jego rzeczywistym autorem. Przerobienie dokumentu zachodzi wówczas, gdy osoba nieupoważniona zmieni jego treść na inną od autentycznej. Autentyczność dokumentu, którą chroni art. 270 § 1 k.k., wiąże się z prawdziwością pochodzenia jego treści od osoby będącej wystawcą, a nie z treścią wyrażoną przez taki dokument. Nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. odzwierciedlenie w dokumencie nieprawdy, tzn. stanu niezgodnego z rzeczywistością, o ile dokument taki nie jest podrobiony lub przerobiony. Nie jest więc tym przestępstwem zmiana treści dokumentu przez osobę, która była jego pierwotnym autorem, tj. od której dokument pochodził” (wyrok SN z 5.04.2016 r., IV KK 405/15, LEX nr 2019574). Por. też wyrok SN z 27.02.2019 r., V KK 78/18, OSNK2019/4/23 („Pojęciu «podrobienia», o którym stanowi art. 270 § 1 k.k. odpowiada także takie zachowanie sprawcy, które polega na naniesieniu środkami technicznymi, na podpisany in blanco arkusz papieru, treści o znaczeniu prawnym niezgodnej z wolą i intencją składającego podpis, np. poprzez nieuprawnione wejście w posiadanie podpisanych in blanco kart, a następnie opatrzenie ich nadrukiem komputerowym. Sprawca stwarza w ten sposób pozory pochodzenia dokumentu od określonego wystawcy, przy podstępnym wykorzystaniu jego prawdziwego podpisu. Wskazać nadto należy, że zgodnie z art. 11 § 2 k.k. jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, zaś zgodnie z art. 12 § 1 k.k. dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. Sąd po dokonaniu oceny materiału dowodowego, uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości. Bezsprzeczne jest bowiem, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów. W przedmiotowej sprawie oskarżony działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Y. I. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 5.354 PLN w ten sposób, że wprowadził w błąd pracowników sklepów (...) przy ul. (...) i „M. (...)” przy Plac (...) oraz (...) mieszczącego się w Centrum Handlowym (...) przy ulicy (...) co do uprawnienia do posługiwania się kartą płatniczą (...), w następstwie czego dokonał nieuprawnionych transakcji tej skradzionej uprzednio karty wydanej przez B. (...). Nadto oskarżony podrobił w celu użycia jako autentyczny podpis na wydruku z terminalu kasowego, na potwierdzenie że jest on osobą uprawnioną do posługiwania się kartą płatniczą i środkami znajdującymi się na powiązanym rachunku bankowym, ale także dokonał podrobienia podpisu, w celu jego użycia jako autentyczny na kartach (...) N. (...) i Banku (...)’s C., obu na dane Y. I. w ten sposób, iż podpisał się na wyżej wymienionych kartach imieniem i nazwiskiem pokrzywdzonego Y. I. w taki sposób w który będzie mógł ponownie odwzorować na potwierdzeniu płatności. W związku z czym zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., ale także w art. 270 § 1 k.k. ☐ 3.
  5. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.
  6. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.
  7. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.
  8. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
  9. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. P. 1-5 1-4 Wymierzając oskarżonemu P. P. karę za czyny przypisane w punktach 1-4 części dyspozytywnej wyroku sąd kierował się dyrektywami wymienionymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. W ocenie sądu wymierzona oskarżonemu kara 9 miesięcy pozbawienia wolności (za 1 czyn), 9 miesięcy pozbawienia wolności (za 2 czyn), 1 roku pozbawienia wolności (za 3 czyn) oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności (za 4 czyn) mieści się w granicach ustawowego zagrożenia karą, jej dolegliwość nie przekracza stopnia winy jak również uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz bierze pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, ma również na celu kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Wskazać należy, że oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną. Dokonane czyny przeciwko mieniu – w tym zwłaszcza „kradzieże kieszonkowe” - cechują się bardzo wysoką społeczną szkodliwością. Nadto okolicznością obciążającą oskarżonego jest znaczna wartość mienia ukradzionego na szkodę S. W.. Wynosząca niemal 40.000 zł oraz szczególna zuchwałość (w potocznym a nie kodeksowym rozumieniu) tego czynu. Wymierzając karę łączną oskarżonemu P. P. sąd zastosował zasadę asperacji. Wymierzając karą łączną 2 lat pozbawienia wolności uwzględnił czas, w którym zostały popełnione poszczególne przestępstwa, za które wymierzono kary jednostkowe oraz dobra, w które godziły przypisane oskarżonemu przestępstwa. Czyny przypisane w pkt. 1 i 2 wyroku są ze sobą ściśle powiązane, tak przedmiotowo jak i czasowo. Jednak dalsze czyny są odległe czasowo (czyn 3 i 4) jak też rodzajowo całkowicie odmienny (czyn 4). Z tych względów Sąd uznał, że kara łączna kierować się musi ku kumulacji. W sprawie Sąd mógł wymierzyć karę łączną od 1 roku pozbawienia wolności do lat
  10. W ocenie sądu kara łączna w wymiarze 2 lat miesięcy pozbawienia wolności jest karą adekwatną pod względem naruszonych dóbr prawnych, związkiem czasowym, przedmiotowym i podmiotowych zachodzącym pomiędzy poszczególnymi przestępstwami jednostkowymi. Nadto wskazać należy, że przy wyrokowaniu Sąd brał pod uwagę treść ustawy obowiązująca w chwili popełnienia czynu, nie zaś w momencie orzekania. P. P. 7 3 na podstawie art. 46 § 1 k.k., w związku z czynem przypisanym w punkcie 3 wyroku Sąd zobowiązał oskarżonego P. P. do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz S. W. kwoty 39.000 złotych. M. L. 8-10 5-6 Wymierzając oskarżonemu M. L. karę za czyny przypisane w punktach 5-6 części dyspozytywnej wyroku sąd kierował się dyrektywami wymienionymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. W ocenie sądu wymierzona oskarżonemu kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych grzywny po 25 złotych (za 1 czyn), oraz kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych grzywny po 25 złotych (za 2 czyn) mieści się w granicach ustawowego zagrożenia karą (przy zastosowaniu art.

§ 1

k.k.), jej dolegliwość nie przekracza stopnia winy jak również uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu oraz bierze pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, ma również na celu kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Wskazać należy, że zgodnie z art.

§ 1

k.k jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 4 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 150 stawek dziennych, w szczególności jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek. W ocenie Sądu oskarżony zasługuje na zastosowanie wobec niego instytucji opisanej w art.

§ 1k.k.

Jak wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy jak i jego postawy w toku rozprawy oskarżony od wielu lat wiedzie ustabilizowane życie rodzinne oraz zawodowe. Pracuje zawodowo wykonując potrzebną społecznie pracę, na podstawie umowy o pracę i jest to jego stałe źródło dochodów. Nadto jak wynika z karty karnej oskarżony jest osobą jeden raz karaną, za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. popełnione w okresie od 24 marca 2016 roku do 25 marca 2016 roku, a zatem niemal przed 10 laty, a zatem gdy miał lat

  1. W chwili czynu przypisanego mu niniejszym wyrokiem (rok 2013) oskarżony miał lat 21 i karany nie był. Powyższe okoliczności w ocenie Sądu można uznać za tzw. „błędy młodości”. Trzeba zauważyć także, że prognoza kryminologiczna wobec oskarżonego jest nie tyle prognozowaniem, co stwierdzeniem faktu, że przez ostatnie 10 lat oskarżony dalszych przestępstw się nie dopuścił, ustabilizował swoją sytuację, ma pracę i rodzinę, a prawdopodobieństwo powrotu na drogę przestępstwa, właszca dokonania czynów podobnych i umyślnych, jest w ocenie Sądu w dalszym ciągu minimalne. Wymierzając karę łączną oskarżonemu M. L. sąd zastosował zasadę asperacji. Wymierzając karą łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych grzywny po 25 złotych uwzględnił czas, w którym zostały popełnione poszczególne przestępstwa, za które wymierzono kary jednostkowe oraz dobra, w które godziły przypisane oskarżonemu przestępstwa. W ocenie sądu ww. kara łączna jest karą adekwatną pod względem naruszonych dóbr prawnych, związkiem czasowym, przedmiotowym i podmiotowych zachodzącym pomiędzy poszczególnymi przestępstwami jednostkowymi.
  2. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. P. 6 1-4 na poczet orzeczonej wobec oskarżonego P. P. w punkcie 5 kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 28 stycznia 2018 roku od godziny 15:20 do godziny 18:20 oraz w okresie od 29 stycznia 2019 roku od godziny 14:45 do dnia 20 czerwca 2019 roku do godziny 14:45 przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności M. L. 11 5-6 na poczet orzeczonej wobec oskarżonego M. L. w punkcie 10 kary grzywny Sąd zaliczył mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 15 listopada 2013 roku od godziny 15:45 do godziny 19:35 przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny
  3. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Wskazać należy, że podczas sporządzania przedmiotowego wyroku doszło do pojawienia się dwóch omyłek pisarskich tj. w pkt 8 błędnie przypisał czyn z pkt 5, nie zaś jak winno być z pkt 6, zaś w pkt 9 błędnie przypisał czyn z pkt 6, nie zaś jak winno być z pkt
  4. Nadto w pkt 10 wymierzając karę łączną oskarżonemu M. L. omyłkowo powołał się na instytucję wyrażoną w art. 4 § 1 k.k. Wskazać należy, że z uwagi na podstawę prawną wymierzenia kar jednostkowych uznać należy, że jednoznacznej świadczy to o omyłce pisarskiej.
  5. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 12 Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonych od kosztów postępowania, przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa.
  6. Podpis

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.