← Polska

II C 1253/22

Sygn. akt II C 1253/22 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 8 lipca 2022 roku skierowanym przeciwko (...) Spółka Akcyjna w S. powódka K. U. wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz kwot: 133.700 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 7.092,85 zł tytułem odszkodowania, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 30 czerwca 2022 roku do dnia zapłaty, nadto po 900 zł miesięcznie z tytułu renty na zwiększone potrzeby, płatne od dnia 1 marca 2022 roku i na przyszłość, z góry do 10. dnia miesiąca, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat. Dodatkowo powódka wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów procesu ustalonych według norm prawem przepisanych oraz zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu powódka podała, iż w listopadzie 2021 roku uległa wypadkowi komunikacyjnemu, na skutek którego doszło do wystąpienia u niej ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jak wskazała, pozwany udzielał sprawcy zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej w dacie jego zajścia. (pozew, k.4-10) Postanowieniem z dnia 27 września 2022 roku Sąd oddalił wniosek powódki o zwolnienie jej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. Na skutek złożonego przez nią zażalenia, orzeczenie to zmienione zostało postanowieniem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 23 lutego 2023 roku, w którym to powódka zwolniona została od kosztów w części opłaty od pozwu ponad kwotę 2.500 zł. (postanowienie, k.124 oraz k.144) W odpowiedzi pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jego rzecz od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego ustalonych według norm prawem przepisanych. W ocenie pozwanego wypłacone na rzecz powódki w toku postępowania likwidacyjnego świadczenie doprowadziło do likwidacji szkody, zaś dochodzone niniejszym postepowaniem kwoty mają charakter rażąco wygórowany i nie korelują ze stanem faktycznym w sprawie. (odpowiedź na pozew, k.159-160) W piśmie z dnia 19 października 2023 roku powódka dokonała przedmiotowej modyfikacji powództwa, cofając pozew w zakresie wypłaconej przez pozwanego w toku procesu kwoty 14.500 zł i popierając pozew w zakresie kwot: 119.400 zł tytułem zadośćuczynienia, 6.892,85 zł tytułem odszkodowania, kwoty 900 zł miesięcznie tytułem renty. Nadto rozszerzyła powództwo o kwotę 5.400 zł z tytułu zwrotu honorarium adwokackiego za prowadzenie sprawy w postępowaniu szkodowym. (modyfikacja powództwa, k.175-178) W odpowiedzi pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie powództwa w całości. (pismo, k.197) Powódka pismem z dnia 24 października 2025 roku dokonała rozszerzenia powództwa w zakresie zadośćuczynienia o kwotę 50.000 zł. (modyfikacja powództwa, k.349-352) Ostateczne roszczenie w sprawie powódka wskazała w treści pisma z dnia 9 stycznia 2026 roku rozszerzając powództwo w zakresie renty do kwot po: ⚫ 1.500 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 marca 2022 roku do 31 grudnia 2022 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi dla kwot 900 zł – od dnia 11 każdego miesiąca oraz od 600 zł miesięcznie - od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pisma pozwanemu, ⚫ 2.076 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 stycznia 2023 roku do 30 czerwca 2023 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi dla kwot 900 zł – od dnia 11 każdego miesiąca oraz od 1.176 zł miesięcznie - od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pisma pozwanemu, ⚫ 2.124 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 lipca 2023 roku do 31 grudnia 2023 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi dla kwot 900 zł – od dnia 11 każdego miesiąca oraz od 1.224 zł miesięcznie - od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pisma pozwanemu, ⚫ 2.454 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 stycznia 2024 roku do 28 lutego 2025 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi dla kwot 900 zł – od dnia 11 każdego miesiąca oraz od 1.554 zł miesięcznie - od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pisma pozwanemu, ⚫ 2.670 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 marca 2025 roku i na przyszłość wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi dla kwot 900 zł – od dnia 11 każdego miesiąca oraz od 1.770 zł miesięcznie - od dnia następnego po dniu doręczenia odpisu pisma pozwanemu. W pozostałym zakresie powódka podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. (modyfikacja powództwa, k.366-369 Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 24 listopada 2021 roku doszło do wypadku komunikacyjnego, w którym to poruszająca się na oznakowanym przejściu dla pieszych zlokalizowanym na ul. (...) w Z. K. U. potrącona została przez pojazd marki P. (nr rej. (...)) kierowany przez K. K.. Na skutek uderzenia powódka wpadła na maskę pojazdu, od której to następnie odbiła się upadając na jezdnię przed pojazdem. Zarówno kierujący pojazdem P. jak i powódka w chwili zdarzenia nie znajdowali się pod wpływem alkoholu, warunki panujące na drodze były dobre. (notatka k.17, akta sprawy SR w Z., sygn. II K 290/22 - protokół k.2-5, 26-27,45- 46, bezsporne) Na miejsce zdarzenia wezwany został zespół ratownictwa medycznego, który to przetransportował powódkę do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego (...)w Z.. U powódki rozpoznano uraz w postaci: wieloodłamowego złamania nasady bliższej kości ramiennej prawej z przemieszczeniem odłamów, złamania nasady bliższej piszczeli prawej, rany nosa, stłuczenia kolana lewego. K. U. przyjęta została na oddział Chirurgii (...). Dnia 2 grudnia 2021 roku przeprowadzono u niej zabieg zamkniętej repozycji i wewnętrznej stabilizacji złamania kości ramiennej prawej gwoździem śródszpikowym. Hospitalizacja powódki trwała do dnia 7 grudnia 2021 roku, kiedy to została ona wypisana do domu z zaleceniami m.in. kontroli w poradni ortopedycznej, laryngologicznej i okulistycznej, nadto zakazem obciążania uszkodzonych kończyn. Dnia 9 marca 2022 roku przeprowadzono u powódki zabieg usunięcia gwoździa z kości ramienia. Zabieg odbył się bez powikłań, dnia 11 marca 2022 roku powódka opuściła szpital. (dokumentacja medyczna k.20-22, 43-44,60-62,99-100,106-110,179-180) W okresie po usunięciu gwoździa powódka podjęła rehabilitację z uwagi na występujące u niej schorzenia aparatu ruchu – przykurcz prawego barku, neuroplaxię prawego nerwu pośrodkowego. Usprawnienie obejmowało ćwiczenia wzmacniające mięśnie, laseroterapię, kąpiel wirową kończyn górnych, na jego skutek uzyskano poprawę stanu zdrowia poszkodowanej (wycofanie dolegliwości bólowych prawego barku, poprawę sprawności ogólnej, zmniejszenie obrzęku ręki prawej, poprawę siły mięśni posturalnych i funkcjonalnych prawego barku z niewielką poprawą jej zakresu ruchowego). Powódka okresowo nadal uczestniczy w rehabilitacji usprawniającej. (dokumentacja medyczna, k.181-188,227,307,372-379) W maju 2022 roku powódka przeszła zabieg alloplastyki całkowitej cementowej rewizyjnej kolana prawego z wymianą wszystkich elementów stawu, po której to odbyła kolejną turę rehabilitacji ruchowej celem poprawy mobilności. (dokumentacja medyczna powódki, k.183-188) W dacie zdarzenia szkodowego pozwane Towarzystwo Ubezpieczeń udzielało ochrony ubezpieczeniowej w ramach OC kierującemu pojazdem marki P.. (bezsporne) Zgłoszenia szkody pozwanemu Towarzystwu Ubezpieczeń powódka dokonała pismem datowanym na dzień 23 maja 2022 roku, wzywając go do wypłaty na jej rzecz kwot: 200.000 zł – tytułem zadośćuczynienia, 8.960 zł - tytułem odszkodowania oraz po 1.500 zł miesięcznie tytułem renty na zwiększone potrzeby od dnia 1 marca 2022 roku i na przyszłość – płatne w terminie 30 dni. Pismo to pozwanemu doręczone zostało z dniem 30 maja 2022 roku. (pismo k.23-26, potwierdzenie odbioru k.27) Decyzją z dnia 28 czerwca 2022 roku ubezpieczyciel przyjmując swoją odpowiedzialność za zdarzenie szkodowe przyznał na rzecz K. U. świadczenie w kwocie: 16.300 zł – tytułem zadośćuczynienia, 1.850,35 zł – tytułem kosztów opieki wykonywanej przez osoby trzecie, 16,80 zł – tytułem kosztów dojazdów. (pismo k.28-29) Pozwany w lipcu 2022 roku przekazał na rzecz powódki dodatkowo tytułem zadośćuczynienia kwotę 14.500 zł. Łącznie w postępowaniu likwidacyjnym na rzecz powódki wypłacona została kwota 32.667,15 zł, w tym: 200 zł tytułem kosztów uszkodzonego w wypadku mienia oraz 16,80 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu do placówek medycznych. (potwierdzenie przelewu, k.123, pismo, k.121-122) Następstwem urazu nosa i koniecznego leczenia ortopedycznego powódki są blizny powodujące trwałe jej oszpecenie. Wysokość powstałego u niej w związku z wypadkiem długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wynosi łącznie 3%, w tym:

  1. a)1% - z tytułu zniekształceń bliznowatych twarzy (poz. 19A tzw. „tabeli uszczerbkowej” stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 18.12.2002 r. (poz. 1974) opubl. w Dz.U. Nr 234 z dn. 18.12.2002);
  2. b)2% - z tytułu istniejących zniekształceń bliznowatych prawego ramienia (poz. 19A tzw. „tabeli uszczerbkowej” stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 18.12.2002 r. (poz. 1974) opubl. w Dz.U. Nr 234 z dn. 18.12.2002). Powódka przed zdarzeniem szkodowym przeszła zabieg alloplastyki kolana, z uwagi na co już wcześniej posiadała bliznę w okolicy poddanej na skutek wypadku zabiegowi chirurgicznemu z rozcięciem powłok skórnych. Dolegliwości bólowe wynikające ze stłuczenia i rany nosa były średnio nasilone i utrzymywały się przez okres 7-10 dni. Istniejące blizny nie były i nie są przyczyną dolegliwości bólowych. Obecnie blizny powstałe u powódki w związku z wypadkiem są dojrzałe, nie wymagają leczenia ani stałej pielęgnacji. Brak jest możliwości istotnej poprawy ich wyglądu ani w drodze operacji plastycznej ani poprzez inne leczenia zachowawcze czy zabiegi fizykalne. Obraz blizn tych nie zmieni się z upływem czasu. (opinia biegłego chirurga plastycznego, k.211-214) W wyniku wypadku z dnia 24 listopada 2021 roku powódka doznała urazu wielomiejscowego, w tym: urazu głowy bez utraty przytomności, rany nosa, stłuczenia kolana lewego, wieloodłamowego złamania nasady bliższej kości ramiennej prawej z przemieszczeniem odłamów, złamania nasady bliższej piszczeli prawej i końca bliższego strzałki. Zakres cierpień fizycznych pozostających w związku z obrażeniami pozostawał znaczny w okresie pierwszych 6 tygodni od zdarzenia, przez kolejne 6 miesięcy zaś miał charakter umiarkowany. Cierpienia te spowodowane były głównie złamaniami kończyny górnej prawej oraz prawej kończyny dolnej, niedogodnościami wynikającymi ze stosowanych unieruchomień (orteza i gips), a następnie z powodu niesprawności na skutek bólu i ograniczeń ruchów w stawach prawej kończyny górnej i dolnej z upośledzeniem sprawności chodzenia. W związku z zabiegiem realloplastyki przeprowadzonym u powódki w dniu 12 maja 2022 roku cierpienia fizyczne w okresie okołooperacyjnym (ok. 1 tygodnia) ponownie zwiększyły się do dużych. Po tym okresie i nadal cierpienia fizyczne są lekkie, z możliwym nasileniem do umiarkowanych z powodu okresowego zwiększenia bólu (np. po przeciążeniach związanych z wykonywaniem czynności dnia codziennego). W okresie po hospitalizacji prawą kończynę dolną powódka miała unieruchomioną w gipsie, z zakazem jej obciążania, nadto prawa jej ręka zaopatrzona została w ortezę. Z uwagi na powyższe K. U. miała ograniczone możliwości poruszania się oraz wykonywania codziennych czynności samoobsługi (jest osobą praworęczną). Powódka przez kilka miesięcy poruszała się na wózku, następnie zaś przy pomocy kul łokciowych. Po zakończeniu przez powódkę leczenia szpitalnego wymagała ona pomocy osób trzecich w wymiarze 6 godz. dziennie przez okres pierwszych 6 tygodni, następnie wymiar ten spadł do 4 godz. dziennie przez okres kolejnych 6 miesięcy. Po zakończeniu rehabilitacji (tj. 28 czerwca 2022 roku) powódka wymagała średnio pomocy w wymiarze 2 godz. dziennie. Obecnie powódka nadal wymaga takiego wsparcia, które to ocenić należy za konieczne w wymiarze 1 godz. dziennie. Pomoc ta jest jej potrzebna częściowo przy samoobsłudze (kąpiel), czy czynnościach codziennych związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego (większe zakupy, przygotowywanie posiłków, prace porządkowe). W związku ze skutkami obrażeń narządów ruchu powódka wymagała rehabilitacji. Za uzasadnioną uznać należy rehabilitację odbytą przez nią zarówno po wypisaniu ze szpitala (tj. po 7 grudnia 2021 roku), jak i na oddziałach rehabilitacji w Z. i T.. Obecnie stan zdrowia powódki jest przewlekły i utrwalony, nie ma wskazać do podjęcia pilnej rehabilitacji w trybie prywatnym. Rehabilitacja powódki może być realizowana w trybie planowym w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, w wymiarze wynoszącym przynajmniej dwa cykle 10- dniowe oraz jeden cykl 3- tygodniowy w ośrodku rehabilitacji dziennej lub stacjonarnym oddziale rehabilitacji ogólnoustrojowej. (opinia biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej k.230-235) Powódka po przebytym wypadku odczuwała niepokój związany z obawą o swoje zdrowie, sprawność, dyskomfort wynikający z zależności od innych osób. Powódka w związku z przedmiotowym zdarzeniem szkodowym nie podjęła leczenia psychiatrycznego, nie czuła bowiem takiej potrzeby. Poziom cierpień psychicznych powódki po wypadku był znaczny przez okres pierwszych 4 miesięcy, następnie stopniowo malał. Obecnie jest ona prawidłowo zaadaptowana psychicznie, nie ujawnia objawów zaburzeń czy chorób psychicznych. Z psychologicznego punktu widzenia na skutek wypadku nie doszło do powstania u K. U. jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu. (opinia biegłego psychiatry, k.247-272) Na skutek wypadku z dnia 24 listopada 2021 roku doszło do powstania u powódki obrażeń ortopedycznych w postaci: wieloodłamowego złamania szyjki i głowy prawej kości ramiennej, złamania bocznego kłykcia prawej kości piszczelowej i złamania wieloodłamowego prawej kości strzałkowej. Po leczeniu operacyjnym złamania prawego ramienia i po postępowaniu usprawniającym pozostają u powódki obecnie dobrze wygojone blizny znacznie ograniczające ruchomości w prawym stawie ramiennym, zespół bólowy i poczucie pogorszenia sprawności. Podobne w przypadku leczenia urazu kończyny dolnej, pomimo leczenia operacyjnego i usprawniania powódka zmaga się obrzękami goleni prawej i ograniczeniem ruchomości w prawym stawie kolanowym, co skutkuje pogorszeniem sprawności kończyny. Ortopedyczny uszczerbek na zdrowiu powódki powstały na skutek obrażeń doznanych w czasie wypadku w zakresie narządu ruchu jest stały i wynosi obecnie łącznie 30%, w tym:
  3. a)15% - w związku z występowaniem bliznowatego przykurczu stawu barkowego (poz. 109 tzw. „tabeli uszczerbkowej” stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 18.12.2002 r. (poz. 1974) opubl. w Dz.U. Nr 234 z dn. 18.12.2002);
  4. b)15% - w związku ze złamaniem kości goleni (poz. 158b tzw. „tabeli uszczerbkowej” stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 18.12.2002 r. (poz. 1974) opubl. w Dz.U. Nr 234 z dn. 18.12.2002). Zakres cierpień fizycznych w związku z doznaniami w toku zdarzenia szkodowego obrażeniami określić należy jako bardzo duży, co związane było z doznanym bólem, pobytami w szpitalu, koniecznością pozostawania w ciężkim i niewygodnym unieruchomieniu w gipsie udowo-stopowym przez okres 6 tygodni, nadto pozostawaniem prawej kończyny górnej w ortezie. Powódka zarówno po wypadku, jak i obecnie przyjmuje leki przeciwbólowe. Koszt z tym związany w wymiarze miesięcznym wynosi ok. 40 zł. Z uwagi na charakter obrażeń narządów ruchu występowała u powódki uzasadniona potrzeba szerokiej pomocy osób trzecich w wykonywaniu przez nią codziennych czynności przez okres dwóch miesięcy po zakończeniu przez nią hospitalizacji, wymiar której wynosił ok. 6 godz. dziennie. Przez kolejne dwa miesiące częściowej pomocy wymagała ona w wymiarze ok. 4 godz. dziennie w związku z brakiem możliwości obciążania kończyny po usunięciu gipsu, ograniczeniem sprawności w kończynie dolnej w związku z zabiegiem operacyjny. Obecnie powódka nadal wymaga korzystania ze wsparcia osób trzecich w wykonywaniu codziennych czynności w wymiarze ok. 2 godz. dziennie. Pomoc ta powódce niezbędna jest m.in. w wykonywaniu niektórych czynności higienicznych, ubieraniu się, wykonywaniu czynności wymagających użycia obu kończyn górnych lub dłuższego pozostawania w pozycji stojącej, chodzenia lub przenoszenia cięższych przedmiotów. Wszystkie ze stosowanych u powódki zabiegów fizjo- i fizykoterapii miały charakter uzasadniony, włącznie z pobytami w ośrodkach rehabilitacyjnych. Rokowania co do stanu zdrowiu powódki w przyszłości uznać należy za złe. Powódka na skutek leczenia odzyskała tylko ograniczony zakres ruchomości prawego stawu ramiennego, możliwość poprawy takiego stanu rzecz wydaje się wątpliwa. Ze względu na znaczne pourazowe zniekształcenia i przykurcz, wysoko prawdopodobne jest wystąpienie u powódki w przyszłości zmian zwyrodnieniowych prawego stawu łopatkowo-ramiennego. Istnieją przesłanki do przeprowadzenia u powódki zabiegu wszczepienia endoprotezy prawego stawu ramiennego. Fakt wykonania u powódki wcześniejszego zabiegu alloplastyki kolan nie miał znaczącego wpływu na zaistnienie wypadku, jednak skutkował koniecznością dokonania zabiegu rewizyjnego prawego kolana, gdyż na skutek złamania bliższej nasady prawej kości piszczelowej (pomimo uzyskania zrostu złamania), doszło do obluzowania obwodowej części endoprotezy. (opinia biegłego ortopedy, k.285-293) W wyniku wypadku powódka doznała urazów neurologicznych w postaci uszkodzenia prawego nerwu łokciowego i pośrodkowego. Uszkodzenie to potwierdzone zostało w referencyjnym badaniu neurofizjologicznym. U powódki występują zaniki mięśniowe w obrębie prawej dłoni i ramienia oraz zaburzenia czucia powierzchniowego na pkg (przy zachowaniu czucia głębokiego). Z uwagi na powyższe uznać należy, iż u powódki doszło do powstania trwałego neurologicznego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10%, w tym:
  5. a)5% - w związku z uszkodzeniem częściowym nerwu pośrodkowego w zakresie ramienia (poz. 181i tzw. „tabeli uszczerbkowej” stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 18.12.2002 r. (poz. 1974) opubl. w Dz.U. Nr 234 z dn. 18.12.2002);
  6. b)5%- w związku z uszkodzeniem częściowym nerwu łokciowego (poz. 181k tzw. „tabeli uszczerbkowej” stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 18.12.2002 r. (poz. 1974) opubl. w Dz.U. Nr 234 z dn. 18.12.2002). Rokowania na przyszłość co do stanu zdrowia powódki w zakresie uszkodzenia nerwów prawej kończyny górnej są niepewne. (opinia biegłego neurochirurga, k.322-327) U powódki istnieją wieloletnie objawy niewydolności żylnej, głównie w rejonie prawej kończyny dolnej. Występujący u powódki obrzęk ma charakter wtórny do operacji ortopedycznej i powstał w wyniku zaburzeń żylno-limfatycznych. Wymaga on leczenia. Na skutek wypadku nie doszło u powódki do uszkodzenia obwodowego układu naczyniowego wymagającego specjalistycznego leczenia. (opinia biegłego z zakresu chorób naczyń obwodowych, k.341-342) Przeciwko kierującemu pojazdem marki P. prowadzone było postępowanie karne nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w Z.. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 6 października 2022 roku K. K. uznany został za winnego zajścia zdarzenia szkodowego, za co wymierzona została mu kara 5 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 2. (akta sprawy SR w Z., sygn. II K 290/22 – wyrok k. 134-135 oraz wyrok SO k.189) Wysokość stawek odpłatności Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej za usługi opiekuńcze na terenie miasta Z.w przeliczeniu na roboczogodzinę wynosiło: w okresie od 1 stycznia 2023 roku do dnia 30 czerwca 2023 roku – 29,60 zł , od dnia 1 lipca 2023 roku do 31 grudnia 2023 roku – 30,40 zł, od 1 stycznia 2024 roku do 28 lutego 2025 roku – 35,90 zł w dni robocze oraz 38 zł w soboty i dni ustawowo wolne od pracy, od dnia 1 marca 2025 roku – 39,50 zł. (uchwała Rady Miasta Z., k.382-385) Przed wypadkiem powódka przeszła zabieg wszczepienia endoprotez kolanowych, w związku z czym uczestniczyła w rehabilitacji w lokalnym szpitalu. Mimo problemów z kolanami przed wypadkiem poruszała się samodzielnie. Powódka nie była w tym okresie już czynna zawodowo, znajdowała się na emeryturze. Po zakończeniu leczenia szpitalnego K. U. była osobą leżącą – jej prawa noga unieruchomiona była w gipsie, ręka zaś w ortezie. Wsparcie i pomoc w wykonywaniu codziennych obowiązków w okresie tym udzielała powódce jej wnuczka oraz jej dzieci. Do maja 2023 roku powódka poruszała się za pomocą wózka, z uwagi na fakt, iż zamieszkuje na 3 piętrze budynku pozbawionego windy, miała ona ograniczone możliwości poruszania się poza domem. Obecnie powódka samodzielnie opuszcza mieszkanie poruszając się przy pomocy kul łokciowych. K. U. zamieszkuje sama. Urazy odniesione przez nią na skutek przedmiotowego zdarzenia drogowego utrudniają jej samodzielne funkcjonowanie i wykonywanie czynności samoobsługi – powódka ma problemy z samodzielnym ubieraniem się, sprzątaniem. Okresowo powódka odczuwa bóle w rejonie prawego barku oraz kolan, dolegliwości te leczy farmakologicznie przyjmując środki przeciwbólowe. Dwa razy tygodniu, zgodnie z zaleceniami lekarskimi, powódka uczęszcza na ćwiczenia na basenie, dodatkowo korzysta z rehabilitacji w pobliskim szpitalu oraz wyjazdach rehabilitacyjnych do K., na które to uzyskuje częściowe dofinansowane. (zeznania powódki e-protokół 00:06:35-00:31:35 k.387v-389) Powyższe fakty Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów w postaci dokumentów, opinii biegłych sądowych, jak również przesłuchania powódki. Wydane przez biegłych lekarzy opinie Sąd uznał natomiast za rzetelne, fachowe i wyjaśniające wszystkie, konieczne do rozstrzygnięcia sprawy, kwestie. Zostały one sporządzone zgodnie z tezami dowodowymi, w oparciu o analizę akt sprawy. Biegli m.in. ocenili procentowy uszczerbek na zdrowiu w oparciu o załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz.U. Nr 234, poz. 1974). W sumie, stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu powódki, ustalony łącznie, w oparciu o wszystkie powołane dowody z opinii biegłych sądowych, wyniósł 43 % . Sąd zważył, co następuje: Wobec cofnięcia pozwu w zakresie kwoty 14.500 zł, Sąd na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 203 § 1 k.p.c., umorzył postępowanie w sprawie w tej części, o czym orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku. Powództwo w sprawie zasługiwało na uznanie w przeważającej jego części. Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia, ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Na podstawie art. 822 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Odpowiedzialność pozwanego wynika z ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 ). Zgodnie z art. 34 ust. 1 wskazanej ustawy z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie do art. 35 ustawy, ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Sprawca wypadku ponosi odpowiedzialność za skutki wypadku na podstawie art. 436 k.c. w związku z art. 435 k.c. W granicach odpowiedzialności sprawcy szkody za szkodę odpowiada pozwany ubezpieczyciel. Jak wskazuje przepis art. 436 Ustawodawca uznał, iż obarczanie posiadacza mechanicznego środka transportu za każdą szkodę wyrządzoną przez pojazd byłoby daleką niesprawiedliwością. Stąd też Kodeks cywilny wprowadza tzw. przesłanki egzoneracyjne mogące zwolnić posiadacza pojazdu z odpowiedzialności. Przesłankami takimi są siła wyższa oraz wyłączna wina poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą posiadacz nie ponosi odpowiedzialności. W niniejszej sprawie odpowiedzialność pozwanego nie była kwestionowana, pozwane Towarzystwo Ubezpieczeń udzielało ochrony ubezpieczeniowej sprawcy wypadku w momencie jego zajścia, sprawstwo zaś ustalone zostało uprzednio w toku sprawy karnej toczącej się przez Sądem Rejonowym w Z.. Przechodząc do pierwszego z roszczeń powódki, tj. zadośćuczynienia, wskazać należy, iż jego podstawę stanowi przepis art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c., w myśl których to, w przypadku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zadośćuczynienie jest formą rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej i obejmuje swym zakresem wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te które mogą powstać w przyszłości. Ma w swej istocie ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć. Dzięki niemu winna zostać przywrócona równowaga, zachwiana wskutek popełnienia przez sprawcę czynu niedozwolonego. Ma ono charakter całościowy i winno stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość. Wielkość zadośćuczynienia zależy od oceny całokształtu okoliczności sprawy, w tym rozmiaru doznanych cierpień, ich intensywności, trwałości, czy nieodwracalnego charakteru. Przy ustalaniu rozmiaru cierpień i ujemnych doznań psychicznych powinny być uwzględniane zobiektywizowane kryteria oceny, jednakże w relacji do indywidualnych okoliczności danego przypadku. Od osoby odpowiedzialnej za szkodę poszkodowany winien otrzymać sumę pieniężną, o tyle w danych okolicznościach odpowiednią, by mógł za jej pomocą zatrzeć lub złagodzić poczucie krzywdy i odzyskać równowagę psychiczną. Nie ma natomiast podstaw do uwzględnienia żądania w takiej wysokości, by przyznana kwota stanowiła ponadto, ze względu na swoją wysokość, represję majątkową (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1973 roku, III CZP 37/73). Analizując okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał za zasadne zasądzenie na rzecz powódki zadośćuczynienia na żądaną przez nią kwotę 169.400 zł. Łącznie z wypłaconą przez pozwanego kwotą daje to 200.000 złotych Jak ustalono, na skutek wypadku u powódki doszło do wieloodłamowego złamania nasady bliższej kości ramiennej prawej z przemieszczeniem odłamów, złamania nasady bliższej piszczeli prawej, ranę nosa, stłuczenie kolana lewego. Odniesione obrażenia wiązały się dla powódki z negatywnymi przeżyciami o charakterze zarówno fizycznym (ból związany z urazem) jak i psychicznymi. Przed wypadkiem powódka była osobą samodzielną i samowystarczalną, obecnie zaś ma problemy z poruszaniem się, wymaga w ograniczonym zakresie pomocy ze strony osób trzecich w wykonywaniu czynności dnia codziennego. Powódka na skutek leczenia odzyskała tylko ograniczony zakres ruchomości prawego stawu ramiennego, możliwość poprawy takiego stanu rzecz wydaje się wątpliwa. Ze względu na znaczne pourazowe zniekształcenia i przykurcz, wysoko prawdopodobne jest wystąpienie u niej w przyszłości zmian zwyrodnieniowych prawego stawu łopatkowo-ramiennego Sąd zważył, iż w związku ze zdarzeniem drogowym z 24 listopada 2021 roku u K. U. doszło do wystąpienia trwałego uszczerbku na zdrowiu na poziomie 43%, zaś rozmiar cierpień psychicznych i fizycznych związanych z odniesionymi obrażeniami był znaczny. Oczywistym jest, że szkody niemajątkowej nie da się wymierzyć w kategoriach ekonomicznych. Uszczerbek na zdrowiu fizycznym i psychicznym powoda w znacznym oraz umiarkowanym stopniu nie może zostać zrestytuowany w sposób adekwatny poprzez świadczenia pieniężne. Uszczerbek ten może jednak być złagodzony poprzez dostarczenie poszkodowanemu wyżej wymienionej kwoty, która pomoże mu w zaspokojeniu potrzeb, a także pokryciu kosztów leczenia, ewentualnego przekwalifikowania. Biorąc pod uwagę rozmiar krzywdy doznanej przez powódkę, przyznana jej kwota, tytułem zadośćuczynienia, nie jest wygórowana, a adekwatna do rozmiaru doznanych cierpień, ma wymiar na tyle znaczący, by spełnić swoją funkcję rekompensacyjną. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że do potrącenia powódki doszło na prawidłowo oznakowanym przejściu dla pieszych, co dodatkowo zachwiało u powódki poczucie bezpieczeństwa. Kolejne z żądań pozwu – zasądzenia odszkodowania – znajduje oparcie w przepisie art. 444 § 1 k.c., zgodnie z którym, w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Do kosztów, o których mowa w cytowanym przepisie, należy zaliczyć nie tylko koszty leczenia w ścisłym tego słowa znaczeniu, czyli wydatki związane z postawieniem diagnozy i terapią, niezbędne i celowe z uwagi na stan zdrowia poszkodowanego. Na tej podstawie domagać się można od podmiotu odpowiedzialnego zwrotu wydatków, w szczególności kosztów leczenia, kosztów dojazdu do placówek medycznych, kosztów związanych z opieką osób trzecich oraz zwrotu utraconych zarobków. Powyższe koszty muszą mieć związek ze szkodą, a ponadto to na stronie powodowej spoczywa obowiązek udowodnienia ich wysokości. Jak wykazano powyżej, powódka w związku z wypadkiem poniosła koszty, które to Sąd ustalił na kwotę 6.509,65 zł, w tym 5.909,65 zł tytułem kosztów opieki wykonywanej przez osoby trzecie (obejmujące okres przed marcem 2022 roku, w wymiarze 4h dziennie przez okres 3 miesięcy, przy zastosowaniu stawek wskazanych w uchwale Rady Miasta Z.) oraz 600 zł tytułem kosztów zakupu leków. Odnosząc się do wysokości tego żądania Sąd uznał, iż nie zasługiwało ono na uznanie w zakresie kwot dochodzonych tytułem zniszczonej w wypadku odzieży oraz kosztów dojazdów. Koszty te nie zostały przez stronę powodową wykazane w jakimkolwiek zakresie, same zaś informacje zgromadzone w aktach sprawy nie umożliwiały jakiejkolwiek weryfikacji żądania (m.in. określenie częstotliwości tych dojazdów, odległości, środka transportu czy rodzaju odzieży jaką powódka miała na sobie w dniu wypadku). Uznać należało zatem, iż przyznane na rzecz powódki w toku postępowania likwidacyjnego świadczenie wyczerpało te szkody w jej majątku w odpowiednim zakresie, jako mające charakter przeciętny, typowy dla tego rodzaju zdarzeń. Podstawę przyznania powódce świadczenia rentowego, stanowił przepis art. 444 § 2 k.c., zgodnie z którym, jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. Zwiększenie się potrzeb poszkodowanego stanowi szkodę przyszłą, wyrażającą się w stale powtarzających się wydatkach na ich zaspokojenie, przy czym przyznanie renty z tytułu zwiększonych potrzeb nie jest uzależnione od wykazania, że poszkodowany te potrzeby faktycznie zaspokaja i ponosi związane z tym wydatki - wystarcza samo istnienie zwiększonych potrzeb, jako następstwa czynu niedozwolonego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 marca 1976 r., w sprawie sygn. akt IV CR 50/76, publ. OSNCP z 1977 r., z.1, poz. 11). Podnieść trzeba, iż przyznanie renty z tytułu zwiększonych potrzeb na podstawie art. 444 § 2 k.c. nie jest uzależnione od wykazania, że poszkodowany te potrzeby faktycznie zaspokaja i ponosi związane z tym wydatki. Do przyznania renty z tego tytułu wystarcza samo istnienie zwiększonych potrzeb jako następstwo czynu niedozwolonego (wyrok Sądu Najwyższego z 11.03.1976 r., IV CR 50/76). Nie ulega jednakże wątpliwości, iż to na stronie powodowej spoczywa procesowy ciężar udowodnienia zaistnienia tychże zwiększonych potrzeb, wystąpienia kosztów oraz ich wysokości (art. 6 k.c.). W praktyce orzeczniczej przyjętym jest, iż prawo poszkodowanego do ekwiwalentu z tytułu zwiększonych potrzeb, polegających na konieczności korzystania z opieki osoby trzeciej, nie zależy od wykazania, że poszkodowany efektywnie wydatkował odpowiednie kwoty na koszty opieki, fakt zaś, że opiekę nad niedołężnym na skutek inwalidztwa poszkodowanym sprawowali jego domownicy nie pozbawia go prawa żądania stosownej renty (Wyrok Sądu Najwyższego z 1977-07-26, I CR 143/77; Wyrok Sądu Najwyższego z 1972-11-28,1 CR 534/72). Renta dotyczy sytuacji, gdy w wyniku doznanej szkody istnieje konieczność ponoszenia wyższych kosztów jego utrzymania w zakresie usprawiedliwionych potrzeb w porównaniu ze stanem sprzed wyrządzenia szkody (np. koszty stałej opieki pielęgniarskiej). Przyznanie renty z tego tytułu nie jest uzależnione od wykazania, że poszkodowany te potrzeby faktycznie zaspokaja i ponosi związane z tym wydatki (zob. orz. SN z 4.3.1969 r., I PR 28/68, OSN 1969, Nr 12, poz. 229; orz. SN z 11.3.1976 r„ IV CR 50/76, OSN 1977, Nr 1, poz. 11 z glosą J. Rezlera, NP 1978, Nr 6, s. 964). W rozpoznawanej sprawie powódka dochodziła roszczenia rentowego w kwotach po: 1.500 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 marca 2022 roku do 31 grudnia 2022 roku, 2.076 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 stycznia 2023 roku do 30 czerwca 2023 roku, 2.124 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 lipca 2023 roku do 31 grudnia 2023 roku, 2.454 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 stycznia 2024 roku do 28 lutego 2025, 2.670 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 marca 2025 roku i na przyszłość. Sąd roszczenia te częściowo uznał za zasadne, tj. co do wysokości:
  7. a)1.250 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 marca 2022 roku do 31 grudnia 2022 roku (suma 50 zł tytułem zakupu leków oraz 1.200 zł tytułem kosztów opieki osób trzecich w wymiarze 2 godz. dziennie przy stawce 20 zł);
  8. b)1.826 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 stycznia 2023 roku do 30 czerwca 2023 roku (suma 50 zł tytułem zakupu leków oraz 1.776 zł tytułem kosztów opieki osób trzecich w wymiarze 2 godz. dziennie przy stawce 29,60 zł);
  9. c)1.874 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 lipca 2023 roku do 31 grudnia 2023 roku (suma 50 zł tytułem zakupu leków oraz 1.824 zł tytułem kosztów opieki osób trzecich w wymiarze 2 godz. dziennie przy stawce 30,40 zł);
  10. d)2.204 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 stycznia 2024 roku do 28 lutego 2025 roku (suma 50 zł tytułem zakupu leków oraz 2.154 zł tytułem kosztów opieki osób trzecich w wymiarze 2 godz. dziennie przy stawce 35,90 zł);
  11. e)2.420 zł miesięcznie w okresie od dnia 1 marca 2025 roku i na przyszłość (suma 50 zł tytułem zakupu leków oraz 2.370 zł tytułem kosztów opieki osób trzecich w wymiarze 2 godz. dziennie przy stawce 39,50 zł). Wysokość kosztów zakupu leków oraz wymiaru opieki sprawowanej przez osoby trzeciej Sąd ustalił w oparciu o opinie biegłych złożonych w sprawie. Sąd pominął dochodzoną przez powódkę kwotę 250 zł miesięcznie za każdy ze ww. okresów tytułem pokrycia kosztów rehabilitacji. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, iż stan zdrowia powódki jest utrwalony, brak jest okoliczności mogących wskazywać , iż powódka wymagała rehabilitacji tej w trybie pilnym, z uwagi na co miała i ma nadal możliwość korzystania z niej nieodpłatnie w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, co zresztą potwierdził w swej opinii biegły z zakresu rehabilitacji. Przede wszystkim nie jest to wydatek stały, co jest konieczne do uwzględnienia go jako składnika renty. Istotna jest również okoliczność, że powódka ( jak sama zeznała) na częściowo odpłatne turnusy rehabilitacyjne jeździła także przed wypadkiem. Z uwagi na powyższe uznać należało wydatek ten za niezasadny. Odnosząc się do żądania powódki w zakresie zasądzenia kwoty 5.400 zł tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w postępowaniu szkodowym, w ocenie Sądu nie zasługiwał on na uznanie. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 13 marca 2012 r., III CZP 75/11, uzasadnione i konieczne koszty pomocy świadczonej przez osobę mającą niezbędne kwalifikacje zawodowe, poniesione przez poszkodowanego w postępowaniu przedsądowym prowadzonym przez ubezpieczyciela, mogą w okolicznościach konkretnej sprawy stanowić szkodę majątkową podlegającą naprawieniu w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych (art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, Dz.U. Nr 124, poz. 1152 ze zm.). W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd Najwyższy wskazał, że objęcie przedmiotowych kosztów odszkodowaniem może być uzasadnione, gdy okoliczności określonej sprawy uprawniają do stwierdzenia merytorycznej lub ekonomicznej potrzeby ustanowienia pełnomocnika. Jako zdarzenia usprawiedliwiające potrzebę skorzystania z zastępstwa w postępowaniu likwidacyjnym przytaczano nieznajomość języka polskiego przez cudzoziemca, zamieszkiwanie poszkodowanego poza Polską, powodujące, że osobiste prowadzenie postępowania likwidacyjnego mogło wiązać się z wyższymi kosztami niż wydatki na pomoc specjalisty, skorzystanie z której uznawano niekiedy za realizację obowiązku zapobieżenia zwiększeniu szkody. Poza powyższymi przypadkami, w ocenie Sądu Najwyższego „w normalnym związku pozostaje natomiast sięgnięcie po pomoc prawną w okolicznościach, w których stan zdrowia, kwalifikacje osobiste lub sytuacja życiowa poszkodowanego usprawiedliwiają stanowisko o niezbędności takiej pomocy w celu sprawnego, efektywnego i ekonomicznie opłacalnego przebiegu postępowania likwidacyjnego. Tego rodzaju koszty będą poniesione wprawdzie także zgodnie z wolą poszkodowanego, jednak decyzja o konieczności wydatków nie będzie swobodna, lecz wymuszona przez zdarzenie sprawcze, usunięcie skutków którego wymaga skorzystania z pomocy pełnomocnika”. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu poniesienia kosztów tych nie sposób było uznać za zasadne. Powódka, mimo podeszłego wieku, pozostaje w pełni sił umysłowych i jest w stanie logicznie formułować swoje żądania. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie pozostawał skomplikowany – pozwany nie kwestionował swojej odpowiedzialności za szkodę, jedynie zarzut taki kierując co do wysokości żądań powódki. Mając to na uwadze zważyć należało, iż brak jest związku przyczynowego między poniesionym przez powódkę wydatkiem a uzasadnioną okolicznościami koniecznością uzyskania pomocy prawnej. Źródłem roszczenia o odsetki dochodzone w niniejszej sprawie przez powoda jest przepis art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Stosownie do treści art. 455 k.c. roszczenie wierzyciela wobec dłużnika staje się wymagalne wraz z nadejściem terminu do spełnienia świadczenia. Jeżeli termin ten nie jest oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W niniejszej sprawie Sąd orzekł jako początek biegu odsetkowego: dla kwoty 169.400 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 6.509,65 zł tytułem odszkodowania – dzień 30 czerwca 2022 roku (tj. po upływie miesiąca liczonego od dnia doręczenia pozwanemu pisma, w którego treści to dokonano zgłoszenia szkody). Dla kwot dochodzonych zaś tytułem renty Sąd jako początek biegu odsetek dla kwoty 650 zł przyjął dzień 11 dzień każdego miesiąca, za który renta została przyznana (wysokość ta początkowo dochodzona była przez powódkę). Każdorazowo dla kwoty powyżej 650 zł, przyjął dzień 15 stycznia 2026 roku (tj. od dnia następującego po dniu doręczenia odpisu pisma procesowego, w którym to powódka dokonała rozszerzenia żądania, a które to złożone zostało w toku rozprawy z dnia 14 stycznia 2025 roku). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c., zobowiązując pozwanego do zwrotu uiszczonych przez powódkę kosztów procesu w łącznej wysokości 9.917 zł. Zgodnie ze wskazanym przepisem, Sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Odwołanie się w art. 100 k.p.c. do "oceny sądu", w sposób wyraźny wskazuje na zastosowanie tego przepisu przede wszystkim w sytuacjach, w których o wysokości żądania pozwu sąd orzeka na podstawie "własnej oceny". Sąd zważył, iż w rozpoznawanej sprawie powódka nie miała możliwości precyzyjnego ustalenia wysokości dochodzonych przez nią świadczeń, o czym świadczyć może fakt m.in. kilkukrotnego modyfikowania przez nią wysokości dochodzonego roszczenia w trakcie trwania postępowania. Do określenia wysokości należnych powódce roszczeń pieniężnych konieczne było powołanie się w sprawie na ustalenia zawarte w opinii biegłych wielu specjalności, którzy to dopiero jednoznacznie wskazali na zakres odniesionych przez nią obrażeń, ich długofalowym wpływie na zdrowie i sposób funkcjonowania poszkodowanej w wypadku powódki. Sąd nakazał dodatkowo pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa tytułem nieuiszczonych kosztów związanych z toczącym się postępowaniem kwotę 6.324,47 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa w związku z wynagrodzeniem biegłego. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. z dnia 7 kwietnia 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 1125) w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. Jednocześnie Sąd zaniechał obciążania kosztami postępowania powódki na mocy art. 102 k.p.c., uznając iż istnieją szczególne okoliczności przewidziane we wskazanym przepisie, zaś obciążenie powódki obowiązkiem zwrotu kosztów procesu byłoby sprzeczne z zasadami słuszności.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.