z art. 180a kk w zw. z art. 11§2 kk. Sąd dokonał prawidłowej oceny dowodów, na podstawie których następnie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Stanowisko prezentowane przez skarżącego stanowi jedynie gołosłowną polemikę z prawidłowymi rozważaniami Sądu, który w prawidłowy sposób ocenił wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. Wyjaśnienia oskarżonego, stanowiące realizację przyjętej przez niego linii obrony, nie mogły być uznane za wiarygodne. Podkreślić należy, że prawem osoby oskarżonej jest odmowa złożenia wyjaśnień lub składanie wyjaśnień, które nie odpowiadają prawdzie – realizując w ten sposób linię obrony. Obowiązkiem Sądu zaś jest dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej poprzez przeprowadzanie szeregu dowodów, których wiarygodność jest weryfikowana. W przeciwieństwie do osoby oskarżonej świadkowie mają obowiązek zeznawać prawdę pod rygorem narażenia się na odpowiedzialność karną, ale ocena ich wiarygodności także należy do sądu orzekającego. Sąd słusznie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, zaś za w pełni wiarygodne uznał zeznania świadków – P. S. i N. B.. Absurdalne byłoby bowiem przyjęcie, że wskazani świadkowie narażaliby się na dolegliwe konsekwencje prawne (odpowiedzialność za złożenie fałszywych zeznań), pomawiając oskarżonego o niezgodne z prawem zachowanie. W przeciwieństwie do oskarżonego nie mieli żadnego interesu prawnego by kreować fałszywe okoliczności. Oni widzieli koziołkujący samochód i jako pierwsi przybiegli by udzielić pomocy oskarżonemu, który jako jedyny znajdował się w miejscu zdarzenia drogowego i był pijany. Obrońca ponownie przywołuje zeznania matki oskarżonego i nadaje im szczególne znaczenia, tymczasem słusznie wskazał sąd meriti, że nie były one przydatne do poczynienia ustaleń w niniejszej sprawie. Matka oskarżonego opisywała okoliczności, które zdezaktualizowały się w ciągu znacznego upływu czasu od rozstania się z oskarżonym do czasu aż kierując swoim samochodem znalazł się w rowie. W kontekście zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk wskazać trzeba, że wyrażona w nim zasada in dubio pro reo ma zastosowanie w przypadku zaistnienia w postępowaniu karnym niedających się usunąć wątpliwości. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. V KK 335/11 (LEX nr 1163975) wątpliwości te muszą być powzięte przez sąd orzekający, a nie wysuwane przez stronę. Samo bowiem subiektywne przekonanie strony o istnieniu wątpliwości nie przesądza o naruszeniu zasady in dubio pro reo. Skarżący nie miał racji twierdząc, że w przedmiotowej sprawie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości. W odniesieniu do czynu zarzuconego oskarżonemu Sąd Rejonowy przeprowadził wszystkie niezbędne dowody, które prawidłowo ocenione – wbrew temu, co wywodził obrońca – pozwoliły na dokonanie ustaleń będących podstawą dla przypisania oskarżonemu czynu zabronionego z art.
z art. 180a kk w zw. z art. 11§2 kk. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 3.
Sąd odwoławczy zaaprobował również orzeczony wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio (środek obligatoryjny). Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też – jako słuszny – został on utrzymany w mocy. 1.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.