← Polska

VIII K 157/20

Sygn. akt VIII K 157/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 listopada 2022 roku Sąd Okręgowy w Warszawie VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Tomasz Julian Grochowicz Proto

§ 1k.k w zw.

z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

  1. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
  2. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k
  3. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
  4. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.
  5. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.
  6. z art. 284 § 1 k.k. Zgodnie z dyspozycją art. 286 § 1 kk, karze podlega ten, kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Zgodnie z dyspozycją art. 270 § 1 kk odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu podlega osoba, która w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa. Zgodnie z dyspozycją art. 284 § 1 k.k. odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu podlega osoba, która przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą lub prawo majątkowe. Zgodnie z dyspozycją art., 294 § 1 kk odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu podlega osoba, która dopuszcza się przestępstwa określonego w art. 278 § 1, 2 lub 5, art. 278a § 1, art. 284 § 1 lub 2, art. 285 § 1, art. 286 § 1 lub 2, art. 287 § 1, art. 288 § 1 lub 3, art. 290 § 1 lub w art. 291 § 1, w stosunku do mienia znacznej wartości. Mieniem znacznej wartości, zgodnie z art. 115 § 5 kk, jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200 000 złotych. Zgodnie z dyspozycją art. 12 k.k. dwa lub więcej zachowań podjętych w których odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uważa się za jeden czyn zabroniony. Oskarżony J. M., dokonał szeregu oszustw opisanych w akcie oskarżenia. Oskarżony zdawał sobie sprawę, że nie posiada odpowiednich pełnomocnictw do zawarcia umów leasingu ani też był świadom faktu, iż nie jest podmiotem uprawnionym do rozporządzania mieniem opisanym w zarzutach. Oskarżony w treści swoich wyjaśnień wprost wskazał, że konieczne do zawarcia umów dokumenty, zestawienia finansowe, pełnomocnictwa, w tym notarialne, pieczątki spółek oraz kancelarii notarialnej sporządził własnoręczne a w przypadku pieczęci - zlecił ich wykonanie w punkcie zajmującym się sprzedażą pieczątek. Dokonując czynności prawnych Oskarżony niewątpliwie wprowadzał w błąd inne osoby nie tylko co do wywiązania się z płatności rat leasingowych ale także co do należytego umocowania - posługując się sfałszowanymi dokumentami, które własnoręcznie sporządził. Oskarżony zmierzał do nabycia spółek takich jak: (...) - gdzie sporządzono umowę sprzedaży udziałów jednakże umowa nie została ostatecznie podpisana w kancelarii notarialnej, oraz (...) - gdzie umowa została sporządzona przed notariuszem. W pierwszym przypadku, oskarżony wszedł w posiadanie danych wspólników spółki, którymi posłużył się przy sporządzaniu sfałszowanego pełnomocnictwa, w drugim przypadku, oskarżony niejednokrotnie namawiał poprzedniego prezesa zarządu spółki do zawierania umów leasingu, a następnie sam zawierał umowy, posługując się podpisem B. L.

(1), sfałszowaną dokumentacją. Zeznania świadków, pokrzywdzonych, zgromadzona dokumentacja składana przy zawieraniu umów leasingu a także pierwsze wyjaśnienia oskarżonego w sposób nie budzący wątpliwości Sądu pozwoliły na uznanie Oskarżonego winnym popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów. Ad. I Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie oskarżony o to że w dniu 02.04.2019 r. przy ul. (...)w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, posługując się w celu użycia za autentyczny podrobionym pełnomocnictwem notarialnym wystawionym w Kancelarii Notarialnej (...) Rep. A numer (...) na dane spółki (...) Sp. z o.o., doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) Sp. z o.o. w kwocie 508.000 zł (pięćset osiem tysięcy złotych), co stanowi mienie znacznej wartości w ten sposób, że podczas zawarcia umowy leasingu numer (...) dotyczącej pojazdu marki P. (...) wartości 508.000 złotych na dane spółki (...) Sp. z o.o. przedłożył podrobiony przez dotychczas nieustaloną osobę dokument w postaci pełnomocnictwa notarialnego Rep. A numer (...) z dnia 29.03.2019 r. uprawniający do działania w imieniu spółki (...) Sp. z o.o., który to dokument miał istotne znaczenia dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, wprowadzając swoim działaniem w błąd pracownika (...) Sp. z o.o. co do zamiaru spłaty rat wynikających z zawartej umowy leasingu oraz autentyczności przedłożonego pełnomocnictwa, działając tym samym na szkodę (...) Sp. z o.o. w kwocie 508.000 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwolił na uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. Oskarżony bowiem posługując się jako autentycznym, uprzednio podrobionymi dokumentami doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) w związku zawarciem umowy leasingu na pojazd marki P. - nie dokonując spłat rat leasingowych. Ad. II w dniu 13.05.2019 r. przy ul. (...) w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, posługując się, w celu użycia za autentyczne, podrobionym pełnomocnictwem notarialnym wystawionym w Kancelarii Notarialnej(...) Rep. A numer (...) na dane spółki (...) Sp. z o.o., usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) Sp. z o.o. w kwocie 240.096 zł (dwieście czterdzieści tysięcy dziewięćdziesiąt sześć złotych), co stanowi mienie znacznej wartości w ten sposób, że podczas zawarcia umowy leasingu numer (...) dotyczącej dwóch drukarek wartości 240.096 złotych na dane spółki (...) Sp. z o.o. przedłożył podrobiony przez dotychczas nieustaloną osobę dokument w postaci pełnomocnictwa notarialnego Rep. A numer (...) uprawniający do działania w imieniu spółki (...) Sp. z o.o., który to dokument miał istotne znaczenia dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego, wprowadzając swoim działaniem w błąd pracownika (...) Sp. z o.o. co do zamiaru spłaty rat wynikających z zawartej umowy leasingu oraz autentyczności przedłożonego pełnomocnictwa, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie przez funkcjonariuszy policji tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwolił na uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. Oskarżony bowiem posługując się jako autentycznym, uprzednio podrobionymi dokumentami usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) w związku zawarciem umowy leasingu na sprzęt drukarski. Ad. III w bliżej nieustalonym okresie, nie później niż w dniu 30.08.2018 r. w W. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie 320.000,00 zł, działając jako prezes zarządu spółki (...) Sp. z o.o. doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) Sp. z o.o. w ten sposób, że sprzedała w/w spółce na podstawie faktury VAT nr (...) z dnia 03.09.2018 r. samochód marki M. (...), numer rejestracyjny (...), numer VIN (...), uprzednio nie spłacając należnych rat leasingowych dla (...) Sp. z o.o. oraz posługując się fałszywą fakturą VAT numer (...) z 30.08.2019 r. w ten sposób, że z jej treści wynika, iż spółka (...) Sp. z o.o. nabyła od (...) Sp. z o.o. przedmiotowy samochód, podczas gdy samochód ten stanowił własność (...) Sp. z o.o., powodując tym samym szkodę w wysokości 460.000 zł na rzecz (...) Sp. z o.o., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwolił na uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. W sprawie nie ma żadnych wątpliwości, iż oskarżony działając jako prezes zarządu zaprzestał opłacania rat leasingowych po uprzednim nabyciu spółki od B. L.
(1). Oskarżony przy pomocy sfałszowanej faktury VAT mającej na celu wprowadzić w błąd nabywcę - spółkę (...) - co do własności ww. pojazdu, dokonał jego sprzedaży. Oskarżony J. M., niewątpliwie wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ad. IV w bliżej nieustalonym okresie, nie później niż w dniu 20.07.2018 r. w W. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w kwocie 150.000,00 zł, działając jako prezes zarządu spółki (...) Sp. z o.o. doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) Sp. z o.o. w ten sposób, że sprzedał w/w spółce na podstawie faktury VAT nr (...) z dnia 20.07.2018 r. samochód marki L. (...), numer VIN (...), numer rejestracyjny (...), uprzednio nie spłacając należnych rat leasingowych dla (...) Sp. z o.o. wprowadzając nabywcę w błąd co do okoliczności posiadania prawa własności Sprzedawanego pojazdu, podczas gdy samochód ten stanowił własność (...) Sp. z o.o. powodując tym samym szkodę w wysokości 364.999,99 zł na rzecz (...) Sp. z o.o. tj. z art. 286 § 1 k.k. w zb.

§ 1k.k w zw.

z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwolił na uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. Oskarżony wszedł w posiadanie ww. pojazdu wskutek nabycia spółki (...) od pokrzywdzonego B. L.

(1). W sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że oskarżony po objęciu we władanie spółki, zaprzestał spłat rat leasingowych za ww. pojazd. W sprawie nie ma również żadnych wątpliwości, że ww. pojazd został sprzedany spółce (...) na podstawie faktury, która wprowadziła w błąd nabywcę co do okoliczności nabycia przez oskarżonego ww. pojazdu. Oskarżony J. M., niewątpliwie wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu zz art. 286 § 1 k.k. w zb.

§ 1k.k w zw.

z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ad. V w dniu 13.06.2018 r. w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) Sp. z o.o. poprzez zawarcie umowy leasingu nr (...) na 3 laptopy (...) na łączną kwotę 31.217,07 zł, wprowadzając w błąd leasingodawcę co do zamiaru spłaty rat leasingowych oraz poprzez podrobienie podpisów o treści (...) na przedmiotowej umowie leasingowej oraz na załącznikach do umowy w postaci wniosku leasingowego, oświadczenia o miejscu zamieszkania, upoważnienia do odbioru urządzeń przez J. M. i na dwóch deklaracjach poręczyciela do weksla in blanco, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwolił na uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. W toku postępowania zabezpieczono dokumentację złożoną na okoliczność zawartej ww. umowy leasingu. W sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do faktu złożenia przez oskarżonego podpisu na umowie i załącznikach o treści (...). Nie pozostawia również żadnych wątpliwości, fakt braku spłat rat leasingowych oraz okoliczności odbioru wskazanych powyżej przedmiotów. Oskarżony J. M., niewątpliwie wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu z art.286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ad. VI w dniu 13.02.2018 r. w W., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (...) Sp. z o.o. poprzez zawarcie umowy leasingu nr (...) na 2 laptopy (...) i 2 telefony (...) na łączną kwotę 25.687,79 zł (netto), wprowadzając w błąd leasingodawcę co do zamiaru spłaty rat leasingowych oraz poprzez podrobienie podpisów o treści (...) na przedmiotowej umowie leasingowej oraz na załącznikach do umowy w postaci wniosku leasingowego, zgody na przetwarzanie danych osobowych, oraz posłużenie się podrobionym upoważnieniem do odbioru urządzeń przez J. M. na którym jako wystawca widnieje M. W.

(1), tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwolił na uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. W toku postępowania zabezpieczono dokumentację złożoną na okoliczność zawartej ww. umowy leasingu. W sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do faktu złożenia przez oskarżonego podpisu na umowie i załącznikach o treści (...). Nie pozostawia również żadnych wątpliwości, fakt braku spłat rat leasingowych oraz okoliczności odbioru wskazanych powyżej przedmiotów. Oskarżony J. M., niewątpliwie wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu z art.286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ad. VII w bliżej nieustalonym czasie, nie później niż w dniu 30 stycznia 2020 roku w W., w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem podrobił, w celu użycia za autentyczny dokument w postaci pełnomocnictwa notarialnego rep. A (...) a następnie kierując wykonaniem czynu zabronionego przez inną ustaloną osobę, działając w celu uzyskania korzyści majątkowej doprowadził (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 236.902,09 złotych stanowiącej mienie znacznej wartości poprzez wprowadzenie za pośrednictwem ww. ustalonej osoby posługującej się ww. podrobionym pełnomocnictwem, w błąd pracownika pokrzywdzonego co do faktycznej sytuacji majątkowej spółki (...) Sp. z o.o. zawierającej umowy leasingu dwóch pojazdów L. (...) o numerach (...) oraz (...), tj. o czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwolił na uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. Wskazany powyżej dokument w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe niewątpliwie jawi się jako podrobiony. Nie budzi również wątpliwości fakty, iż oskarżony osobiście przekazał dokumentację konieczna do zawarcia umowy leasingu w tym podrobione pełnomocnictwo notarialne. Dokumentacja finansowa spółki została sprawdzona przez finansującego co wykazało w sposób bezsprzeczny, że ww. dokumentacja została również sfabrykowana przez oskarżonego. Oskarżony J. M., niewątpliwie wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ad. VIII w bliżej nieustalonym czasie, nie później niż w dniu 30 stycznia 2020 r., w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem podrobił w celu użycia za autentyczny druk KRS – Z3 opatrzony datą 5 grudnia 2018 złożony do akt rejestrowych spółki (...) Sp. z o.o. i usytuowany w ww. aktach na karcie 234-236 oraz druk KRS – ZK złożony do akt rejestrowych spółki (...) Sp. z o.o. i usytuowany w ww. aktach na karcie 237 opatrując ww. druki podrobionym podpisem o treści (...), tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwolił na uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. Treść opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego nie pozostawia żadnych wątpliwości Sądu co do wypełnienia swoim zachowaniem przez oskarżonego znamiona czynu opisanego w art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Ad. IX w dniu 24 sierpnia 2018 r. w B. (woj. (...)), działając w imieniu (...) sp. z o.o. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził G. L. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 350.000,00 zł poprzez zawarcie z G. L. umowy sprzedaży pojazdu L.o nr VIN (...) z dnia 24 sierpnia 2018 r., potwierdzonej fakturą VAT (...), poprzez wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd co do posiadania przez (...) sp. z o.o. tytułu własności pojazdu marki L. (...) o nr VIN (...), czym działał na szkodę G. L. w kwocie 350.000,00 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwolił na uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. Oskarżony bowiem dokonał sprzedaży pojazdu będącego niewątpliwie własnością spółki (...). Zdaniem Sądu nie ma żadnych wątpliwości co do wypełnienia swoim zachowaniem przez oskarżonego znamiona czynu opisanego w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Ad. X działając w czasie bliżej nieustalonym jednak nie wcześniej niż od 24 lipca 2018 roku i nie później niż do 30 października 2018 r. w W. przywłaszczył pojazd Rower (...) o numerze ramy (...), co do którego wszedł w jego posiadanie będąc jednoosobowym (...) sp. z o.o., która była stroną umowy leasingu operacyjnego o numerze (...) z dnia 11 czerwca 2018 r. z (...) S.A., czym działał na szkodę (...) S.A. w kwocie 36.000 zł tj. o czyn z art. 284 § 1 k.k. Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości pozwolił na uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn. Oskarżony bowiem nabywając spółkę (...), wiedział, że przedmiot leasingu - rower marki (...) jest własnością spółki (...) S.A. Oskarżony sprzedał ww. rower w lombardzie. Zdaniem Sądu nie ma żadnych wątpliwości co do wypełnienia swoim zachowaniem przez oskarżonego znamiona czynu opisanego w art. 286 § 1 k.k. ☐ 3.
  1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.
  2. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.
  3. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.
  4. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. M. 1,2 1 Wymierzając oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Niewątpliwie czyn oskarżonego cechował znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz zawinienia. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę, że czyn godził w istotne dobra podlegające ochronie, jakimi są mienie oraz uczciwość i rzetelność w obrocie gospodarczym. Okolicznością obciążającą w stosunku do oskarżonego był także fakt, że przedmiotowego czynu dopuścił się działając z bardzo niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się w stosunku do tego oskarżonego żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonemu winy. W czasie czynu był on osobą pełnoletnią, dojrzałą oraz miał pełną świadomość bezprawności swego czynu. Należy jednak wskazać, że oskarżony przyznał się do popełnienia czynu. Niewątpliwie okolicznością obciążającą w przypadku tego oskarżonego jest jego uprzednia karalność. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 kk, w razie skazania Sąd może orzec, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia niniejszego przestępstwa oraz poniesione przez pokrzywdzonych szkody, Sąd orzekł wobec J. M. na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązek naprawienia szkody poprzez wpłatę 508.000,00 zł (pięćset osiem tysięcy złotych i zero groszy) na rzecz (...) Sp. z o.o.; J. M. 3 2 Wymierzając oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Niewątpliwie czyn oskarżonego cechował znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz zawinienia. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę, że czyn godził w istotne dobra podlegające ochronie, jakimi są mienie oraz uczciwość i rzetelność w obrocie gospodarczym. Okolicznością obciążającą w stosunku do oskarżonego był także fakt, że przedmiotowego czynu dopuścił się działając z bardzo niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się w stosunku do tego oskarżonego żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonemu winy. W czasie czynu był on osobą pełnoletnią, dojrzałą oraz miał pełną świadomość bezprawności swego czynu. Należy jednak wskazać, że oskarżony przyznał się do popełnienia czynu. Niewątpliwie okolicznością obciążającą w przypadku tego oskarżonego jest jego uprzednia karalność. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. J. M. 4,5 3 Wymierzając oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Niewątpliwie czyn oskarżonego cechował znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz zawinienia. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę, że czyn godził w istotne dobra podlegające ochronie, jakimi są mienie oraz uczciwość i rzetelność w obrocie gospodarczym. Okolicznością obciążającą w stosunku do oskarżonego był także fakt, że przedmiotowego czynu dopuścił się działając z bardzo niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się w stosunku do tego oskarżonego żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonemu winy. W czasie czynu był on osobą pełnoletnią, dojrzałą oraz miał pełną świadomość bezprawności swego czynu. Należy jednak wskazać, że oskarżony przyznał się do popełnienia czynu. Niewątpliwie okolicznością obciążającą w przypadku tego oskarżonego jest jego uprzednia karalność. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 kk, w razie skazania Sąd może orzec, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia niniejszego przestępstwa oraz poniesione przez pokrzywdzonych szkody, Sąd orzekł wobec J. M. na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązek naprawienia szkody poprzez wpłatę 460.000,00 zł (czterysta sześćdziesiąt tysięcy złotych i zero groszy) na rzecz (...) Sp. z o.o.; J. M. 6, 7 4 Wymierzając oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Niewątpliwie czyn oskarżonego cechował znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz zawinienia. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę, że czyn godził w istotne dobra podlegające ochronie, jakimi są mienie oraz uczciwość i rzetelność w obrocie gospodarczym. Okolicznością obciążającą w stosunku do oskarżonego był także fakt, że przedmiotowego czynu dopuścił się działając z bardzo niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się w stosunku do tego oskarżonego żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonemu winy. W czasie czynu był on osobą pełnoletnią, dojrzałą oraz miał pełną świadomość bezprawności swego czynu. Należy jednak wskazać, że oskarżony przyznał się do popełnienia czynu. Niewątpliwie okolicznością obciążającą w przypadku tego oskarżonego jest jego uprzednia karalność. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 kk, w razie skazania Sąd może orzec, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia niniejszego przestępstwa oraz poniesione przez pokrzywdzonych szkody, Sąd orzekł wobec J. M. na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązek naprawienia szkody poprzez wpłatę 364.999,99 zł (trzysta sześćdziesiąt cztery tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć złotych i dziewięćdziesiąt dziewięć groszy) na rzecz (...) Sp. z o.o.; J. M. 8, 9 5 Wymierzając oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Niewątpliwie czyn oskarżonego cechował znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz zawinienia. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę, że czyn godził w istotne dobra podlegające ochronie, jakimi są mienie oraz uczciwość i rzetelność w obrocie gospodarczym. Okolicznością obciążającą w stosunku do oskarżonego był także fakt, że przedmiotowego czynu dopuścił się działając z bardzo niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się w stosunku do tego oskarżonego żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonemu winy. W czasie czynu był on osobą pełnoletnią, dojrzałą oraz miał pełną świadomość bezprawności swego czynu. Należy jednak wskazać, że oskarżony przyznał się do popełnienia czynu. Niewątpliwie okolicznością obciążającą w przypadku tego oskarżonego jest jego uprzednia karalność. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 kk, w razie skazania Sąd może orzec, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia niniejszego przestępstwa oraz poniesione przez pokrzywdzonych szkody, Sąd orzekł wobec J. M. na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązek naprawienia szkody poprzez wpłatę 31.217,07 zł (trzydzieści jeden tysięcy dwieście siedemnaście złotych i siedem groszy) na rzecz (...) Sp. z o.o..; J. M. 10, 11 6 Wymierzając oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Niewątpliwie czyn oskarżonego cechował znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz zawinienia. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę, że czyn godził w istotne dobra podlegające ochronie, jakimi są mienie oraz uczciwość i rzetelność w obrocie gospodarczym. Okolicznością obciążającą w stosunku do oskarżonego był także fakt, że przedmiotowego czynu dopuścił się działając z bardzo niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się w stosunku do tego oskarżonego żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonemu winy. W czasie czynu był on osobą pełnoletnią, dojrzałą oraz miał pełną świadomość bezprawności swego czynu. Należy jednak wskazać, że oskarżony przyznał się do popełnienia czynu. Niewątpliwie okolicznością obciążającą w przypadku tego oskarżonego jest jego uprzednia karalność. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 kk, w razie skazania Sąd może orzec, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia niniejszego przestępstwa oraz poniesione przez pokrzywdzonych szkody, Sąd orzekł wobec J. M. na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązek naprawienia szkody poprzez wpłatę 25.687,79 zł (dwadzieścia pięć tysięcy sześćset osiemdziesiąt siedem złotych i siedemdziesiąt dziewięć groszy) na rzecz (...) Sp. z o.o..; J. M. 12, 13 7 W Wymierzając oskarżonemu karę 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Niewątpliwie czyn oskarżonego cechował znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz zawinienia. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę, że czyn godził w istotne dobra podlegające ochronie, jakimi są mienie oraz uczciwość i rzetelność w obrocie gospodarczym. Okolicznością obciążającą w stosunku do oskarżonego był także fakt, że przedmiotowego czynu dopuścił się działając z bardzo niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się w stosunku do tego oskarżonego żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonemu winy. W czasie czynu był on osobą pełnoletnią, dojrzałą oraz miał pełną świadomość bezprawności swego czynu. Należy jednak wskazać, że oskarżony przyznał się do popełnienia czynu. Niewątpliwie okolicznością obciążającą w przypadku tego oskarżonego jest jego uprzednia karalność. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 kk, w razie skazania Sąd może orzec, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia niniejszego przestępstwa oraz poniesione przez pokrzywdzonych szkody, Sąd orzekł wobec J. M. na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązek naprawienia szkody poprzez wpłatę 236.902,09 zł (dwieście trzydzieści sześć tysięcy dziewięćset dwa złote i dziewięć groszy) na rzecz (...) Sp. z o.o.; J. M. 14 8 W Wymierzając oskarżonemu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającego na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w miesiącu, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Niewątpliwie czyn oskarżonego cechował znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz zawinienia. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę, że czyn godził w istotne dobra podlegające ochronie, jakimi są mienie oraz uczciwość i rzetelność w obrocie gospodarczym. Okolicznością obciążającą w stosunku do oskarżonego był także fakt, że przedmiotowego czynu dopuścił się działając z bardzo niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się w stosunku do tego oskarżonego żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonemu winy. W czasie czynu był on osobą pełnoletnią, dojrzałą oraz miał pełną świadomość bezprawności swego czynu. Należy jednak wskazać, że oskarżony przyznał się do popełnienia czynu. Niewątpliwie okolicznością obciążającą w przypadku tego oskarżonego jest jego uprzednia karalność. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. J. M. 15, 16 9 Wymierzając oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Niewątpliwie czyn oskarżonego cechował znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz zawinienia. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę, że czyn godził w istotne dobra podlegające ochronie, jakimi są mienie oraz uczciwość i rzetelność w obrocie gospodarczym. Okolicznością obciążającą w stosunku do oskarżonego był także fakt, że przedmiotowego czynu dopuścił się działając z bardzo niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się w stosunku do tego oskarżonego żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonemu winy. W czasie czynu był on osobą pełnoletnią, dojrzałą oraz miał pełną świadomość bezprawności swego czynu. Należy jednak wskazać, że oskarżony przyznał się do popełnienia czynu. Niewątpliwie okolicznością obciążającą w przypadku tego oskarżonego jest jego uprzednia karalność. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 kk, w razie skazania Sąd może orzec, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia niniejszego przestępstwa oraz poniesione przez pokrzywdzonych szkody, Sąd orzekł wobec J. M. na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązek naprawienia szkody poprzez wpłatę J. M. w kwocie 350.000,00 zł (trzysta pięćdziesiąt tysięcy złotych i zero groszy) na rzecz G. L.; J. M. 17,18 10 Wymierzając oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. W ocenie Sądu, kara w takim wymiarze jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Czyni ona także zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak również spełnia swoje zadania w zakresie prewencji generalnej, polegającej na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa, w tym ugruntowania przekonania o nieuchronności kary za popełnienie przestępstwa. Niewątpliwie czyn oskarżonego cechował znacznym stopniem społecznej szkodliwości oraz zawinienia. Przede wszystkim zwrócić trzeba uwagę, że czyn godził w istotne dobra podlegające ochronie, jakimi są mienie oraz uczciwość i rzetelność w obrocie gospodarczym. Okolicznością obciążającą w stosunku do oskarżonego był także fakt, że przedmiotowego czynu dopuścił się działając z bardzo niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Sąd w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się w stosunku do tego oskarżonego żadnych okoliczności, które wyłączałyby możliwość przypisania oskarżonemu winy. W czasie czynu był on osobą pełnoletnią, dojrzałą oraz miał pełną świadomość bezprawności swego czynu. Należy jednak wskazać, że oskarżony przyznał się do popełnienia czynu. Niewątpliwie okolicznością obciążającą w przypadku tego oskarżonego jest jego uprzednia karalność. Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 kk, w razie skazania Sąd może orzec, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia niniejszego przestępstwa oraz poniesione przez pokrzywdzonych szkody, Sąd orzekł wobec J. M. na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązek naprawienia szkody poprzez wpłatę kwocie 36.000,00 zł (trzydzieści sześć tysięcy złotych i zero groszy) na rzecz (...) S.A.; J. M. 1, 3, 4, 6, 8, 10, 12, 15, 17 19 Sąd i na podstawie na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył kary orzeczone w punktach wyroku 1, 3, 4, 6, 8, 10, 12, 15, 17 kary pozbawienia wolności wymierzył wobec oskarżonego J. M. jedną karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd wydając niniejszy wyrok w pkt 4 komparycji wyroku oraz pkt 6 sentencji wyroku dokonał oczywistej omyłki pisarskiej w zakresie wskazanej podstawy prawnej oskarżenia oraz podstawy skazania, która wynika z powielenia ww. błędu. Nie ulega wątpliwości, że zarówno w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów oskarżonemu J. M. jak i w akcie oskarżenia o sygn. (...) (pkt 4) prawidłowa podstawa prawna zarzutu to czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb.

§ 1k.k w zw.

z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wobec powyższego - w toku kontroli odwoławczej wyroku zasadnym wydaje się zmiana wyroku w ww. zakresie. Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu J. M. rzeczywisty okres pozbawienia wolności w sprawie (sygn. akt prok. (...)) tj. od dnia 13 maja 2019 roku od godz. 11:15 do dnia 19 września 2019 roku; 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 21 Sąd orzekł na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. koszty sądowe poniesione w sprawie przejmuje rachunek Skarbu Państwa i zwalnia oskarżonego J. M. od ponoszenia opłaty. 1.Podpis Sędzia Tomasz Julian Grochowicz

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.