II Ka 879/25

(1)2) Ł. K.

(2)oskarżonych z art. 207 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt II K 179/24 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżycielki subsydiarnej F. K.

(3)na rzecz oskarżonych A. K.

(1)i Ł. K.

(2)kwoty po 840 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżycielki subsydiarnej F. K.

(3)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 240 złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 879/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
2. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 4 września 2025 roku o sygn. akt II K 179/24 1.
3. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny 1.
4. Granice zaskarżenia 1.3.
5. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
6. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.
7. Wnioski ☒uchylenie ☐zmiana
8. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.
9. Ustalenie faktów 2.1.
10. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ------------------------ ----------------------------------------------------------------------- ---------------- ----------------- 2.1.
11. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ------------------------- -------------------------------------------------------------------------- --------------- ----------------- 2.
12. Ocena dowodów 2.2.
13. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------- ---------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------------- 2.2.
14. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------------- ------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż zachowania oskarżonych nie wyczerpywały znamion przestępstwa z art. 207 § 1 kk, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, że: - oskarżeni wielokrotnie dopuszczali się wobec pokrzywdzonej zachowań o charakterze poniżającym, agresywnym słownym oraz izolującym, a ponadto A. K.

(1)stosował wobec pokrzywdzonej przemoc fizyczną; - działania oskarżonych miały charakter ciągły, uporczywy i systematyczny, tworząc stały wzorzec zachowań o cechach nękania; - relacje rodzinne stron były nacechowane trwałą przewagą emocjonalną i psychiczną oskarżonych nad pokrzywdzoną, co wypełnia znamiona „znęcania się psychicznego" w rozumieniu art. 207 § 1 kk; - Sąd pominął niesymetryczną relację sił między stronami, wynikającą z wieku, stanu zdrowia oraz zależności życiowej pokrzywdzonych od oskarżonych; - błędnie przyjęto, iż pokrzywdzona miała równe możliwości obrony i konfrontacji wobec działań oskarżonych, co doprowadziło do niesłusznego zrównania jej reakcji obronnych z przemocowymi zachowaniami oskarżonych i uznaniem, że jest ona osobą agresywną, wywołującą konflikty, mimo to, że pokrzywdzona starała się jedynie bronić swoich praw na tyle, na ile pozwala na to jej zdecydowanie słabsza, w konfrontacji z oskarżonymi, pozycja; II. zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, skutkującej błędnymi ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę orzeczenia, w szczególności: 1. bezzasadne przyjęcie, iż strony pozostają w konflikcie materialnym dotyczącym przedmiotu darowizny, co miałoby usprawiedliwiać obraźliwe zachowanie oskarżonej Ł. K.

(1)wobec pokrzywdzonej F. K.

(1), podczas gdy żaden konflikt majątkowy nie może stanowić usprawiedliwienia dla stosowania przemocy — ani psychicznej, ani fizycznej — zwłaszcza wobec osoby starszej i schorowanej, jaką niewątpliwie jest pokrzywdzona, 2. pominięcie faktu, iż z pozostałymi dziećmi pokrzywdzonej- E. K. (k. 121-122, z akt Ds. 88- 89v, 147-148) i H. P. (k. 136 v- 138, z akt Ds. 63- 65,155-155 v) nie występują konflikty dotyczące darowizn ani prób ich odzyskania, a spory dotyczą wyłącznie niewłaściwego zachowania A. K.

(1)i Ł. K.

(1)wobec rodziców; 3. nieprawidłowe ustalenie, że konflikt między stronami dotyczył chęci odzyskania przez pokrzywdzoną i jej męża nieruchomości, podczas gdy faktycznie spór dotyczył wyłącznie zachowań oskarżonych, polegających na stosowaniu przemocy psychicznej i fizycznej, uniemożliwiającej pokrzywdzonym spokojne korzystanie ze służebności osobistej określonej w umowie darowizny i mającej na celu zmuszenie pokrzywdzonej i jej męża do opuszczenia nieruchomości, na której A. K.

(1)ustanowił służebność dla rodziców (określanych obecnie jako Pani i Pan);

1. bezzasadne uznanie, że pokrzywdzona jest osobą agresywną, dążącą do konfliktu i nieskłonną do mediacji, podczas gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że oskarżeni dysponują znaczną przewagą fizyczną nad pokrzywdzoną, której wiek i stan zdrowia wykluczają agresywne zachowania. Pominięto przy tym fakt, iż prośby pokrzywdzonej o interwencję kierowane do GOPS były ignorowane, a pracownicy ośrodka (L. T. (k. 120- 121), H. O. (k. 139- 139v) i H. F. (k. 177-178) - bez bezpośredniego kontaktu z pokrzywdzoną - błędnie uznali ją i jej męża za osoby konfliktowe, opierając się wyłącznie na relacjach oskarżonych;
2. nieuzasadnione przyjęcie, iż rozebranie komina i zastąpienie go rurą stalową nie uniemożliwiało korzystania z pieca i ogrzewania pomieszczeń, podczas gdy czynność ta faktycznie pozbawiła pokrzywdzonych możliwości ogrzewania domu i przygotowywania posiłków;
3. nieuprawnione uznanie, że złośliwe zdjęcie rynny, powodujące zalewanie ścian budynku, nie stanowiło aktu niszczenia mienia pokrzywdzonych ani formy przemocy psychicznej wobec pokrzywdzonej i jej męża;
4. błędne przyjęcie, że nakazywanie pokrzywdzonym opuszczania budynków gospodarczych, do których przysługuje im służebność osobista, w tym wywieszenie tabliczek o zakazie wstępu i zgłoszenie interwencji Policji dotyczącej usunięcia jednej z nich, nie stanowiło przejawu przemocy psychicznej;
5. nieprawidłowe ustalenie, iż wypowiadane przez Ł. K.

(1)(k. 94-95, 95-96, 106, 109-110, 138v) wobec pokrzywdzonej wulgarne i obelżywe słowa (m.in. „szmata", „stara kurwa") nie stanowiły przemocy psychicznej, pod pretekstem, że nie miały dotrzeć do pokrzywdzonej, mimo że zostały wypowiedziane w jej obecności, podniesionym głosem, w sposób umożliwiający ich usłyszenie przez nią i osoby postronne; 9. nieuzasadnione odrzucenie zeznań pokrzywdzonej (k. 96- 99, z akt Ds. 11-12,187- 188,110) dotyczących rzucania w nią żwirem i kamieniami przez A. K.

(1), jedynie z powodu upływu czasu i nieprecyzyjnego wskazania miejsca obrażenia, mimo że relacja ta była konsekwentna, logiczna i koresponduje z innymi dowodami, a ewentualne niespójności wynikały z naturalnych ograniczeń pamięci osoby starszej oraz dynamicznego charakteru zdarzenia i upływu czasu od tegoż zdarzenia;

1. błędne uznanie, iż brak świadków przy zdarzeniach polegających na groźbach, wyzwiskach i poniżaniu pokrzywdzonej dyskwalifikuje te zdarzenia jako akty przemocy, podczas gdy tego rodzaju zachowania z reguły mają miejsce bez obecności osób trzecich;
2. nieuzasadnione przyjęcie, iż prace związane z wymianą pieca i rozbiórką komina zostały uzgodnione z pokrzywdzoną, podczas gdy zeznania świadków E. (k. 121-122, z akt Ds. 88- 89v, 147-148) i H. P. (k. 136 v- 138, z akt Ds. 63- 65,155-155 v) nie mogą być uznane za wiarygodne, zważywszy na ich konflikt z pokrzywdzoną i jej mężem oraz jednoczesne dobre relacje z oskarżonymi, co świadkowie przyznają;
3. błędna interpretacja prac budowlanych prowadzonych przez A. K.

(1), polegających na całkowitej przebudowie dachu, zburzeniu komina i nieprawidłowym montażu nowego, który powoduje zalewanie wnętrza deszczem i uniemożliwia korzystanie z pieca;

1. dowolna ocena zeznań świadków H. P. (k. 136 v- 138, z akt Ds. 63- 65, 155- 155 v) i E. K. (k. 121- 122, z akt Ds. 88- 89v, 147-148) prowadząca do bezzasadnego uznania ich relacji za wiarygodne i bezstronne, mimo że świadkowie ci pozostają w bliskich relacjach z oskarżonymi, są skonfliktowani z pokrzywdzoną i jej mężem, a ich zeznania są wewnętrznie sprzeczne, nielogiczne i wybiórcze;
2. dowolna ocena zeznań świadków O. H. (k. 106- 108), A. K.

(2)(k. 118-120, z akt Ds. 85-86v) i Ł. W. (k. 108- 109), polegająca na ich odrzuceniu jedynie z tego powodu, że były sprzeczne z relacjami oskarżonych oraz H. P. i E. K., mimo że zeznania te są logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełniają; 15. dowolna ocena zeznań świadka F. S., polegająca na przyjęciu, iż w jego obecności nie doszło do używania wobec pokrzywdzonej słów obelżywych, ponieważ ich nie słyszał, mimo że Ł. K.

(1)przyznała, iż używała takich słów, a H. P. potwierdziła stosowanie wyrażeń obraźliwych wobec pokrzywdzonej kierowanych do jej męża;

1. błędna ocena zeznań świadka L. K. (k. 103- 106v, z akt Ds.15- 16, 161- 162,189v), poprzez przypisanie mu nieudokumentowanych motywacji oraz przyjęcie, że pokrzywdzeni prowokowali konflikty, podczas gdy świadek konsekwentnie i logicznie opisał akty przemocy i upokorzenia ze strony oskarżonych, zaś fakt, iż świadek jest osobą starszą, schorowaną i posługującą się ubogim słownictwem, nie może stanowić podstawy do dyskredytacji jego zeznań;
2. błędna interpretacja materiału fotograficznego i dokumentacji budowlanej poprzez uznanie, że stan budynków uzasadniał rozbiórkę, mimo braku jakiejkolwiek opinii technicznej potwierdzającej zły stan techniczny obiektów;
3. pominięcie okoliczności, że działania oskarżonych polegające na pozbawieniu pokrzywdzonej cienia przez wycięcie wszystkich gałęzi drzewa oraz utrudnianie jej dostępu do budynków gospodarczych stanowiły realne przejawy znęcania się psychicznego;
4. zdyskredytowanie zeznań pokrzywdzonej (k. 96- 99, z akt Ds. 11-12,187-188,110), mimo że były one spójne co do istoty konfliktu i co do zasady zgodne z dokumentacją interwencji Policji oraz zgłoszeniami do GOPS oraz zeznaniami świadków: L. K., O. H., A. K.

(2)i Ł. W.;

1. pominięcie przy ocenie dowodów zasad doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie: - różnicy sił i zależności między darczyńcami a obdarowanymi; - trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej pokrzywdzonej, której emocjonalne reakcje mogły mieć charakter wyolbrzymiony, co jednak nie przekreśla prawdziwości jej relacji;
2. bezkrytyczne uznanie za w pełni wiarygodnych wyjaśnień oskarżonych (k. 94- 95,95- 96,106,109- 110, 138 v), mimo że byli oni bezpośrednio zainteresowani wynikiem postępowania, a ich wersja wydarzeń pozostaje w sprzeczności z obiektywnymi dowodami, w tym w zakresie znieważenia słownego, częściowo przez oskarżoną oraz świadka H. P. przyznanych; III. zarzut naruszenia art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, wyrażającą się w odmowie wiary zeznaniom pokrzywdzonej oraz jej męża z przyczyn pozamerytorycznych, tj. poprzez uznanie, że ich relacje są niewiarygodne z uwagi na istniejący konflikt rodzinny, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu kontekstu emocjonalnego i psychologicznego wzajemnych relacji stron; IV. zarzut naruszenia art. 207 § 1 kk poprzez błędną wykładnię pojęcia „znęcania się psychicznego", poprzez przyjęcie, że dla zaistnienia tego przestępstwa niezbędne jest wystąpienie przemocy fizycznej bądź wyraźnych gróźb, podczas gdy utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje, że przestępstwo z art. 207 § 1 kk może zostać popełnione także poprzez uporczywe i systematyczne zachowania o charakterze psychicznym, takie jak poniżanie, izolowanie, lekceważenie, ośmieszanie, czy pozbawianie osoby najbliższej wsparcia emocjonalnego i poczucia bezpieczeństwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - na wstępie należy zauważyć, że wspólnym mianownikiem zarzutów apelacyjnych podniesionych przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej jest zarzut dokonania przez Sąd I instancji nieprawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy oraz dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkujących bezzasadnym przyjęciem, iż zachowanie oskarżonych nie nosi znamion przestępstwa znęcania określonego w art. 207 kk. - zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti przeprowadził postępowanie w sposób właściwy, z poszanowaniem przepisów proceduralnych, w tym art. 4 kpk, art. 6 kpk, art. 410 kpk, poddając zebrany w sprawie materiał dowodowy należytej, zgodnej z dyrektywami z art. 7 kpk ocenie. Na jego podstawie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych skutkujących ustaleniem, że zachowanie oskarżonych nie wypełniło znamion przestępstwa znęcania określonego w art. 207 kk oraz prawidłowo dokonał wykładni pojęcia ,,znęcania się psychicznego’’ będącego przesłanką art. 207 kk, - z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że między stronami od wielu lat toczy się długotrwały rodzinny konflikt, który, zgodnie z zeznaniami świadków, nasilił się od momentu przeprowadzenia remontów na nieruchomości, którą oskarżony A. K.

(1)otrzymał w darowiźnie od swoich rodziców. Z materiału dowodowego w postaci zeznań świadków wynika m.in., że rodzice nie akceptowali działań podejmowanych przez syna w związku z przeprowadzonymi przez niego remontami, wzywali na interwencję Policję, np. gdy pokrzywdzonej przeszkadzał remont przeprowadzany przez oskarżonego w pokojach córek. Należy zauważyć, że pomimo wielokrotnych interwencji, funkcjonariusze Policji nie dostrzegali w tych nieporozumieniach między stronami popełnienia przestępstwa, a interwencje kończyły się pouczeniami stron o możliwości rozwiązania sporu na drodze cywilnej lub za pomocą mediacji, - zgodnie z orzecznictwem sądowym (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2025 roku w sprawie I KK 175/25) znamię „ znęcania się”, określające zachowanie sprawcy przestępstwa z art. 207 § 1 kk, zachowało w wykładni swój potoczny sens, a zatem odnosi się do zadawania komuś cierpień (fizycznych lub psychicznych), męczenia, dręczenia, pastwienia się nad kimś. Oznacza więc działanie lub zaniechanie, polegające na umyślnym zadaniu bólu fizycznego lub dolegliwych cierpień moralnych, powtarzającym się lub jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie. Istota przestępstwa znęcania się polega na jakościowo innym zachowaniu się sprawcy, aniżeli na zwyczajnym znieważaniu lub naruszaniu nietykalności cielesnej osoby pokrzywdzonej, przy czym o uznaniu za „ znęcanie się” zachowania sprawiającego cierpienie psychiczne ofiary powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonego, - zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż zachowanie oskarżonych wobec oskarżycielki subsydiarnej nie wypełniało znamion przestępstwa znęcania określonego w art. 207 kk. Wzajemne nieporozumienia rodzinne związane z gospodarowaniem na posesji, które występowały między stronami postępowania, nie stanowią realizacji znamion przestępstwa znęcania. Między pokrzywdzonymi oraz ich synem i jego żoną często dochodziło do szeregu kłótni, związanych ze wspólnym korzystaniem z budynków gospodarczych i podwórka, wywoływanych przez pokrzywdzonych, którzy nie akceptują zachowań syna będącego właścicielem posesji. Jak wynika z zeznań świadków, pokrzywdzona F. K.

(2)nie tylko odbierała wszelkie zachowania syna związane z poprawą stanu technicznego budynków jako przejaw znęcania wobec jej osoby, ale też zarzucała oskarżonemu, że dokonuje remontu w sposób nieprawidłowy czy też nieefektywnie zarządza nieruchomością. Jednak oskarżony, któremu pokrzywdzeni darowali przedmiotową nieruchomość aktem notarialnym z dnia 21.11.2005 roku, miał pełne prawo jako właściciel dokonywać w niej niezbędnych remontów bez konsultacji ich wykonania z matką, co nie daje w żaden sposób podstawy do twierdzenia, iż w ten sposób znęcał się nad F. K.

(1). Oskarżony dokonał wszelkich niezbędnych formalności związanych z remontem, w tym m.in. w dniu 21.04.2021 roku zgłosił do Starostwa Powiatowego w A. planowaną zmianę pokrycia dachu z eternitu na dachówkę, a więc w żaden sposób nie postępował z naruszeniem przepisów prawa czy celowym dokuczaniem swoim rodzicom. Co więcej, to zachowanie pokrzywdzonych, którzy celowo zawiadomili nadzór budowlany i uniemożliwili kontynuowanie przez A. K.

(1)prac remontowych, należy uznać za złośliwe. - pokrzywdzona F. K.

(2)zarzucała ponadto oskarżonemu oraz synowej, że nie zawożą jej do lekarza ani na zakupy i w niczym jej nie pomagają. Choć zachowania polegające na opiece nad starszymi rodzicami przez dorosłe dzieci są oczekiwane przez społeczeństwo, nie można uznać, że ich brak stanowi przejaw znęcania nad rodzicami, a regulacja tego konfliktu powinna dokonywać się między stronami na gruncie prywatnym, bez angażowania organów wymiaru sprawiedliwości. Na marginesie podkreślić należy, że, jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, pokrzywdzona nawet na rozprawach wypowiadała się negatywnie o swoim synu i synowej, używając wobec nich słów uznawanych za obraźliwe (,, zaraza’’, ,, bandzior’’, ,, przybłęda’’), co świadczy niewątpliwie o jej wrogim nastawieniu do oskarżonych, a w takich warunkach trudno od nich oczekiwać, aby odwiedzali F. K.

(1)w szpitalu czy z własnej inicjatywy dbali o częsty i przyjazny kontakt z pokrzywdzoną. - bezzasadne są również wielokrotnie podnoszone w apelacji twierdzenia, iż między stronami istniała nierównowaga tylko z tego względu, że oskarżeni z uwagi na swój młodszy wiek posiadali trwałą przewagę emocjonalną i psychiczną nad pokrzywdzoną, gdyż ich większa sprawność nie przesądza automatycznie o fakcie, że mieliby wykorzystywać ją do dręczenia matki oskarżonego. - zarzuty pełnomocnika co do błędnej interpretacji przez Sąd faktu prac budowlanych prowadzonych przez A. K.

(1)czy nieuprawnionego uznania przez Sąd, że rozebranie komina czy zdjęcie rynny okazało się nie być celową złośliwością wobec pokrzywdzonych również są bezzasadne, gdyż Sąd Rejonowy oceniał czy doszło do popełnienia przez oskarżonych przestępstwa znęcania, a nie czy A. K.

(1)w sposób prawidłowy przeprowadzał remont gospodarstwa i inne prace budowlane. - zarzut nieprawidłowego ustalenia, że wypowiadane przez oskarżoną Ł. K.

(1)słowa jako wulgarne i obelżywe stanowiły wobec pokrzywdzonej przemoc psychiczną również jest bezzasadny, gdyż jak wynika z akt sprawy oskarżona sama przyznała, że wypowiedziała się o pokrzywdzonej używając słowa ,, szmata’’, jednak jak słusznie podkreślił Sąd Rejonowy nie stanowi to znieważania z tego względu, że te słowa nie zostały wypowiedziane bezpośrednio do F. K.

(1), a jedynie były komentarzem skierowanym do męża oskarżonej, w okolicznościach negatywnej atmosfery panującej między stronami. - Sąd Rejonowy prawidłowo uznał zeznania pokrzywdzonej dotyczące rzucania w nią żwirem przez A. K.

(1)za niewiarygodne, gdyż jej wypowiedzi co tej okoliczności były wewnętrznie sprzeczne i niespójne, nie można było dokonać ustalenia konkretnej daty tego czynu, tego jakich dokładnie obrażeń pokrzywdzona doznała, a co więcej – pokrzywdzony L. K. sam zaprzeczał, aby to zdarzenie miało taki przebieg, jak opisywała je F. K.

(2). - zeznania świadka L. K. słusznie zostały uznane za przejaskrawione na niekorzyść oskarżonych, gdyż powoływane przez niego okoliczności w postaci znęcania się syna nad rodzicami są sprzeczne z pozostałym, wiarygodnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony. - pełnomocnik oskarżycielki subsydiarnej zarzucił Sądowi I instancji bezkrytyczne uznanie za w pełni wiarygodnych wyjaśnień oskarżonych, mimo że byli oni bezpośrednio zainteresowani wynikiem postępowania. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie dokonał oceny depozycji oskarżonych i nadał im walor wiarygodności, gdyż znalazły one potwierdzenie przede wszystkim w zeznaniach innych osób przesłuchanych w sprawie, nie tylko osób bliskich dla pokrzywdzonych, ale też osób obcych, niezainteresowanych wynikiem sprawy: sąsiadów, pracowników GOPS, dzielnicowego, czy dokumentów w postaci m.in. kserokopii z akt spraw cywilnych potwierdzających wersję oskarżonych, a nie wersję pokrzywdzonej F. K.

(1). - nietrafiony okazał się również zarzut pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej, iż Sąd I instancji bezzasadnie uznał za wiarygodne i bezstronne zeznania świadków H. P. i E. K., mimo że świadkowie ci pozostają w bliskich relacjach z oskarżonym oraz są skonfliktowani z pokrzywdzoną i jej mężem. Na względzie mieć należy, co ma swój szeroki wydźwięk także w orzecznictwie, że nie można kwestionować miarodajności zeznań świadków tylko z tego względu, że znają osobiście strony postępowania i mogą zeznawać na korzyść którejś z nich. Sąd, stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z dyrektywami wskazanymi w art. 7 kpk, ocenia materiał dowodowy bacząc na jego całokształt, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logiczne usytuowanie przedstawianych okoliczności w całym ciągu przyczynowo-skutkowym. Przedstawione powyżej stanowisko ma swoje odniesienie również do zeznań osób z najbliższego kręgu pokrzywdzonych, albowiem jak słusznie się podkreśla w judykaturze, nie wolno a priori oceniać jako niewiarygodnych zeznań świadków powiązanych osobiście z pokrzywdzonym, gdyż istotą oceny dowodów jest ich treść, a nie pochodzenie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2013 r., w sprawie II AKa 81/13). W niniejszej sprawie, jak już zostało wyżej wykazane, zeznania świadków nie potwierdziły wersji pokrzywdzonej. - podsumowując, Sąd Okręgowy uznał, że Sąd I instancji sprostał zadaniu i ocenił zgromadzony materiał dowodowy właściwie i wyczerpująco, a także na jego podstawie ustalił prawidłowy stan faktyczny w sprawie, skutkujący brakiem podstaw do przypisania oskarżonym sprawstwa zarzucanego im czynu, zaś apelacja pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej, jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Wniosek wniosek o: - uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim II Wydział Karny z dnia 4 września 2025 roku (sygn. akt II K 179/24) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, - zasądzenie od oskarżonych na rzecz oskarżycielki subsydiarnej kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność apelacji warunkowała bezzasadność wniosków apelacji

1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
2. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
3. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
4. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
5. Przedmiot utrzymania w mocy zaskarżony wyrok w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.
6. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
7. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.
8. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
9. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
10. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------- 2.
11. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.
12. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.
13. ------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.
14. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.
15. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------
16. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III apelacja pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej okazała się w całości bezzasadna, zatem z mocy art. 636 § 1 kpk oskarżycielka F. K.

(2)ponosi koszty procesu za postępowanie odwoławcze w całości. Z tego powodu Sąd Okręgowy zasądził od oskarżycielki subsydiarnej: - na rzecz oskarżonych A. K.

(1)i Ł. K.

(1)kwoty 840 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy uwzględniając w tym zakresie wniosek pełnomocnika ustalił wysokość kosztów na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. - na rzecz Skarbu Państwa kwotę 240 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze (art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych).

1. PODPIS 1.
2. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżycielki subsydiarnej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.
3. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
4. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.
5. Wnioski ☒uchylenie ☐zmiana