k.c., który stanowi w § 1: Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Aktualne brzmienie ww. przepisu nadane zostało na podstawie ustawy z dnia 21 kwietnia 2017 r. o roszczeniach o naprawienie szkody wyrządzonej przez naruszenie prawa konkurencji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1132), przy czym zmienione zostało wówczas zdanie pierwsze art.
k.c., które wcześniej brzmiało: Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. W art. 38 ww. ustawy nowelizującej ujęto przepis przejściowy, zgodnie z którym: Do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się przepis art.
33 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że jeżeli trzyletni termin przedawnienia rozpocząłby bieg przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, termin ten rozpoczyna bieg w dniu jej wejścia w życie. Na gruncie niniejszej sprawy zdarzenie szkodzące utożsamiane jest przez powoda z postawieniem przez dr. C. M. błędnej diagnozy i odnotowaniem owej diagnozy w systemie (...). Zdarzenie to miało miejsce 9 września 2010 r. Na kolejnych wizytach mających miejsce w odstępach mniej więcej miesięcznych aż do stycznia 2011 r. diagnoza ta była przez dr. C. M. podtrzymywana. Pozew w tej sprawie został natomiast wniesiony 23 lutego 2024 r. Z porównania tych dat wynika w sposób niewątpliwy, że przekroczony został termin 10-letni, o którym mowa w art.
2 k.c. Jednocześnie przekroczony został także termin 3-letni przewidziany w art.
1 k.c. - przy czym w sprawie znajdował zastosowanie ww. przepis w swoim pierwotnym brzmieniu, bowiem na datę wejścia w życie noweli z 21 kwietnia 2017 r. roszczenie powoda było już przedawnione. Nawet bowiem, jeśli przyjąć, że powód o rozpoznaniu u niego schizofrenii paranoidalnej przez dr. C. M. dowiedział się dopiero w 2012 r. przy okazji badań okresowych u lekarza medycyny pracy, i że dopiero wówczas dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia w rozumieniu art.
1 k.c., to i tak oznaczałoby to upływ trzyletniego terminu przedawnienia na długo przed wejściem w życie ustawy z 21 kwietnia 2017 r. Oznacza to, że roszczenie powoda było przedawnione w dacie zainicjowania niniejszego postępowania zarówno wobec przekroczenia terminu 3 lat od daty powzięcia przez powoda wiadomości o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia, jak i z uwagi na przekroczenie terminu 10 lat od daty zdarzenia, które było źródłem szkody. W tym miejscu wyjaśnić wypada, że powód nietrafnie zakładał, że wystąpienie z powództwem wymaga uzyskania uprzednio aktualnego zaświadczenia o stanie zdrowia, obejmującego rozpoznanie u powoda schizofrenii paranoidalnej. Takie zaświadczenie powód uzyskał w lutym 2024 r., wystawiła je dr A. M., także w ramach opieki medycznej świadczonej przez (...), przy czym treść owego zaświadczenia stanowiła, wedle twierdzeń powoda, powielenie wpisów z dokumentacji medycznej (wpisów do systemu (...)) dokonanych przez dr. C. M.. Natomiast z punktu widzenia samej dopuszczalności drogi sądowej uzyskanie owego zaświadczenia z lutego 2024 r. było zbędne. Podkreślić trzeba, że powództwo cywilne w sprawie o naruszenie dobra osobistego nie stanowi odwołania od zaświadczenia lekarskiego. Jednocześnie, sam fakt wystawienia powodowi ww. zaświadczenia w lutym 2024 r. nie miał wpływu na bieg terminu przedawnienia dochodzonego roszczenia, skoro to miało mieć swoje źródło w zachowaniu dr. C. M. mającego miejsce jeszcze w 2010 r. Wobec skutecznego podniesienia przez pozwanego zarzutu przedawnienia, powództwo w odniesieniu do roszczenia majątkowego, to jest o zapłatę zadośćuczynienia, podlegało oddaleniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku częściowego. sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.