ust.
1. Stosownie do § 5 ust. 1 Umowy całkowity koszt kredytu (pożyczki) w dniu zawarcia Umowy wynosił 49 556,60 zł i obejmował odsetki w kwocie 45 435,60 zł i prowizję za udzielenie pożyczki w kwocie 4 121,00 zł. Całkowita kwota do zapłaty przez Pożyczkobiorcę na dzień zawarcia Umowy wynosiła 182 802,12 zł i stanowiła sumę całkowitej kwoty pożyczki, o której mowa w § 1 ust. 3 oraz całkowitego kosztu pożyczki,
ust. 1 (§ 5 ust. 3 Umowy). W § 6 ust. 1 Umowy określono, że zmiana kosztów określonych w Umowie na podstawie „Taryfy prowizji i opłat bankowych dla klientów detalicznych", zwanej dalej Taryfą, jest uzależniona od zaistnienia co najmniej jednej z następujących okoliczności: 1) zmiany cen według wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie od poprzedniej zmiany prowizji lub opłaty określonej w Taryfie o co najmniej 0.1 punktu procentowego, obliczanej zgodnie z metodologią Głównego Urzędu Statystycznego przy wykorzystaniu miesięcznych wskaźników cen towarów usług konsumpcyjnych opublikowanych przez ten Urząd; 2) zmiany wysokości kosztów operacji i usług ponoszonych przez Bank przy wykonywaniu danej czynności, której dotyczy opłata lub prowizja - o ile zmiana ta nie wynika z przesłanki określonej w pkt 1- o co najmniej 0.1 punktu procentowego w okresie od poprzedniej zmiany prowizji lub opłat określonych w Taryfie; 3) zmiany powszechnie obowiązujących przepisów prawa, wydania orzeczeń sądowych, uchwał, decyzji, rekomendacji oraz innych aktów wydawanych przez Komisję Nadzoru Finansowego, Narodowy Bank Polski, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub inne właściwe urzędy lub organy administracji publicznej, o ile w ich wyniku i w celu dostosowania się do nich konieczna stała się zmiana poziomu prowizji lub opłat dla danej czynności o co najmniej 0.1 punktu procentowego w okresie od poprzedniej zmiany prowizji lub opłaty określonej w Taryfie - z zastrzeżeniem, że wysokość zmiany będzie odzwierciedlać zmianę parametru wynikającego z okoliczności powyżej wymienionych. Zmiana opłaty lub prowizji w Taryfie mogła nastąpić każdorazowo po zaistnieniu przesłanek wskazanych: 1) w ust. 1 w pkt 1-2, jednakże nie częściej niż 4 razy w roku; 2) w ust. 1 w pkt 3, zgodnie z częstotliwością zmian opisanych w tym punkcie (§ 6 ust. 2 Umowy). Na podstawie § 6 ust. 3 Umowy Bank miał doręczyć Pożyczkobiorcy informację o zmianie Taryfy. Zmienione postanowienia wiązać miały Strony Umowy, jeżeli Pożyczkobiorca nie złożył Bankowi pisemnego oświadczenia o wypowiedzeniu Umowy w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji. Okres wypowiedzenia wynosił 30 dni, licząc od daty złożenia w Banku pisemnego oświadczenia o wypowiedzeniu Umowy. Do końca ostatniego dnia okresu wypowiedzenia Pożyczkobiorca zobowiązany był do spłaty całości zadłużenia. W przypadku braku spłaty Bank miał prawo przystąpić do dochodzenia swych wierzytelności z prawnych zabezpieczeń spłaty pożyczki i majątku Pożyczkobiorcy, w przypadku złożenia Bankowi pisemnego oświadczenia o wypowiedzeniu Umowy, do upływu okresu wypowiedzenia, Pożyczkobiorca był obciążany prowizjami/opiatami na dotychczasowych zasadach i w dotychczasowej wysokości wynikającej z Taryfy. Zgodnie z § 7 Umowy kwota pożyczki określona w §1 ust. 1 miała być spłacana wraz z odsetkami w ratach annuitetowych (równe raty kapitałowo-odsetkowe). Na dzień zawarcia Umowy wysokość raty annuitetowej (kapitałowo-odsetkowej) wynosiła 1 523,35 zł. Odsetki naliczane były od faktycznego zadłużenia przy założeniu, że rok ma 360 dni, a miesiąc 30 dni. Raty annuitetowe miały być spłacane co miesiąc, w 12 dniu miesiąca, z uwzględnieniem § 10 ust. 2 pkt 2. W § 8 Umowy określono, że od kwoty pożyczki określonej w § 1 ust. 1 Bank miał pobierać odsetki za okres od dnia powstania zadłużenia do dnia poprzedzającego jego spłatę. Zadłużenie z tytułu pożyczki Bank miał ewidencjonować na rachunku kredytowym, którego numer miał zostać wskazany w zawiadomieniu o wysokości raty spłaty pożyczki, a w przypadku Pożyczkobiorcy korzystającego z (...), stanowiącej usługę bankowości elektronicznej i telefonicznej, udostępniony także za pośrednictwem tej usługi, niezwłocznie po wypłacie pożyczki. Pożyczkobiorca mógł odstąpić od Umowy, bez podania przyczyn, przed upływem 14 dni od dnia jej zawarcia poprzez złożenie oświadczenia o odstąpieniu. Dla zachowania 14 dniowego terminu do odstąpienia od Umowy wystarczające było wysłanie przez Pożyczkobiorcę oświadczenia o odstąpieniu od Umowy przed upływem wskazanego terminu na adres wybranego przez Pożyczkobiorcę Oddziału Banku. W przypadku odstąpienia od Umowy Pożyczkobiorca nie ponosił kosztów związanych z odstąpieniem, z wyjątkiem odsetek określonych w ust. 3. Pożyczkobiorca nie był zobowiązany do zwrotu na rzecz Banku żadnych opłat, z wyjątkiem poniesionych przez Bank bezzwrotnych kosztów na rzecz organów administracji publicznej. Jeśli wypłata pożyczki nastąpiła przed upływem terminu do odstąpienia od Umowy, Pożyczkobiorca, niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia złożenia oświadczenia o odstąpieniu od Umowy, zobowiązany był zwrócić, oprócz ewentualnych kosztów poniesionych przez Bank określonych w ust. 2, całkowitą kwotę pożyczki określoną w § 1 ust. 3 wraz z odsetkami za okres od dnia powstania zadłużenia do dnia poprzedzającego dzień spłaty tej kwoty na rzecz Banku. Środki na spłatę należności Banku wynikających z odstąpienia od Umowy miały być w przypadku ich zapewnienia przez Pożyczkobiorcę zgodnie z § 10 ust. 2. wypłacane z rachunku
1 na podstawie pełnomocnictwa,
1, Bank miał nie pobierać prowizji. Na mocy § 13 ust. 1 Umowy wcześniejsza częściowa spłata pożyczki dokonana na rachunek kredytowy 1) miała zostać zaksięgowana na poczet spłaty najbliższej/wymagalnej raty - zgodnie z kolejnością zaliczania spłat, o której mowa w § 23; 2) nadwyżka wpłaty ponad kwotę, o której mowa w pkt 1, miała zostać przeznaczona na spłatę kapitału. Za okres w którym nadpłacony kapitał pokrywał miesięczne raty w wysokości określonej dla rat annuitetowych Bank miał nie pobierać rat na zasadach określonych w § 10, nie wysyłać do Pożyczkobiorcy zawiadomienia o ich wysokości; 3) dla raty, której nadwyżka, o której mowa w pkt 2 nie pokrywała w całości na 10 dni przed terminem płatności tej raty do Pożyczkobiorcy miało być wysłane zawiadomienie o wysokości raty spłaty pożyczki wskazujące kwotę brakującą do pełnej spłaty tej raty; 4) kwota odsetek naliczonych za okres nadpłaconych rat miała być należna dla Banku i uwzględniona w zawiadomieniach, o których mowa w pkt 3 oraz § 9 ust. 1; 5) spłata kolejnej raty, następująca po terminie płatności raty, o której mowa w pkt 3, następowała zgodnie z postanowieniami § 10. Inny tryb rozliczenia dokonanej wpłaty, niż określony w pkt 1-5, miał być realizowany po zawarciu aneksu do Umowy. Pożyczkobiorcy zawierającemu aneks Bank miał wydawać nowy harmonogram spłat rat pożyczki, uwzględniający częściową spłatę pożyczki. Na podstawie § 13 ust. 2 Umowy jeżeli wcześniejsza całkowita spłata pożyczki dokonana na rachunek kredytowy wskazany w zawiadomieniu o wysokości raty spłaty pożyczki pokrywała w pełni wymagalne zadłużenie z tytułu pożyczki - rozliczenie rachunku kredytowego nastąpić miało w ciągu 14 dni od dnia dokonania wpłaty. Jeśli zaś przekroczyło kwotę wymaganą - nadpłacona kwota, miała zostać niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni, przekazana na rachunek,
1. W formularzu informacyjnym podpisanym tego samego dnia określono dodatkowo terminy i sposób wypłaty kredytu oraz zasady i terminy spłaty kredytu. Wskazano, że całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta to 182 802,12 zł, która jest sumą wszystkich środków pieniężnych, które kredytodawca udostępnia kredytobiorcy oraz wszelkie koszty, które zobowiązany będzie on ponieść w związku z Umową. Ponownie podano stopę oprocentowania kredytu oraz warunki jej zmiany oraz rzeczywistą roczną stopę oprocentowania stwierdzając, iż jest to całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym przedstawiona aby pomóc w porównaniu oferowanych kredytów. (dowód: umowa pożyczki ekspresowej nr (...)– k. 16-20; formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego – k. 66-68v) Wraz z podpisaniem Umowy powód podpisał również oświadczenia i informacje, w których m.in. potwierdził, że został poinformowany przez Bank, iż zastosowanie zmiennej stopy procentowej jest związane z ryzykiem wzrostu oprocentowania zaciągniętej pożyczki, a co za tym idzie spłaty rat w wysokości wyższej niż jest to przedstawione w prognozowanym harmonogramie spłat przekazanym wnioskodawcy przy wnioskowaniu o pożyczkę. Nadto, oświadczył m.in. że został poinformowany i jest świadomy ryzyka wynikającego z zastosowania zmiennej stopy procentowej oraz ryzyka spadku wartości prawnego zabezpieczenia, w tym ryzyka wzrostu wysokości oprocentowania wnioskowanej pożyczki, a co za tym idzie możliwości wzrostu spłacanej raty. Potwierdził, że otrzymał prognozowane harmonogramy spłat sporządzone dla oprocentowania obowiązującego w dniu 16 października 2020 r., dla oprocentowania obowiązującego w tym dniu powiększonego o 400 punktów bazowych, dla oprocentowania obowiązującego w tym dniu powiększonego o różnicę między maksymalnym i minimalnym poziomem stopy procentowej w ciągu ostatnich 12 miesięcy; a także symulacje kosztów ekspozycji kredytowej dla różnych poziomów Stopy Bazowej Pożyczki Ekspresowej tj. 3%, 5%, 10% oraz 15%. Ostatecznie w podpisanych oświadczeniach przyznał, że sporną Umowę podpisał przy pełnej znajomości zawartych w jej treści warunków, po zapewnieniu przez Bank czasu niezbędnego do zapoznania się z treścią Umowy i przeanalizowaniu zawartych w niej warunków i po udzieleniu przez Bank wszystkich dodatkowych wyjaśnień i informacji, o które poprosił. (dowód: informacja – k. 62; oświadczenia – k. 63-65) Wypłata pożyczki nastąpiła tego samego dnia, tj. 16 października 2020 r. Kwota wypłaconej pożyczki została automatycznie pomniejszona o wysokość należnej prowizji za udzielenie pożyczki w kwocie 4 121,00 zł. (dowód: zaświadczenie z dnia 26 maja 2025 r. – k. 21-22; zaświadczenie – k. 70-70v) Realizując dyspozycję powoda złożoną w dniu 8 grudnia 2023 r. Bank skrócił okres kredytowania ustalając, że na dzień 11 grudnia 2023 r. wysokość rat kapitałowo-odsetkowych wynosi 1 885,66 zł z wyjątkiem ostatniej raty wyrównującej oraz że nową datą zakończenia okresu kredytowania będzie 12 września 2030 r. (dowód: potwierdzenie dyspozycji przez Bank z dnia 11 grudnia 2023 r. – k. 22v) W dniu 10 czerwca 2025 r. T. G.
art. 45 ust. 5 u.k.k. rozpoczyna swój bieg z chwilą wykonania umowy przez kredytodawcę, a zatem z chwilą spełnienia przez bank świadczenia charakterystycznego dla tej umowy, czyli w dacie zawarcia umowy i uruchomienia kredytu (por. M. Grochowski (w:) Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz. Red. K. Osajda, Legalis 2023, uwagi do art. 45, teza 18-21). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że umowa pożyczki ekspresowej z dnia 16 października 2020 r., następnie zmieniona dnia 11 grudnia 2023 r., została wykonana zgodnie z postanowieniami Umowy. Termin na złożenie oświadczenia upłynął zatem bezskutecznie w dniu 16 października 2021 r. podczas gdy oświadczenie powoda złożone w trybie art. 45 u.k.k. doręczone zostało stronie przeciwnej (Bankowi) w dniu 17 czerwca 2025 r. (tracking – śledzenie przesyłek – k. 25-25v). Z tych względów Sąd uznał, iż roszczenie pożyczkobiorcy wygasło, a w konsekwencji powództwo zostało wniesione po upływie terminu,
art. 45 ust. 5 u.k.k.. Jednocześnie przy przyjęciu, iż strona powodowa dochowała rocznego terminu do skutecznego złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego należało uznać, iż powód nie wykazał spełnienia przesłanek do skorzystania z sankcji kredytu darmowego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.k.k. kredytem konsumenckim jest kredyt w wysokości nie większej niż 255 550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z ww. ustawą, na etapie zawierania umowy kredytodawcę obciążają liczne obowiązki związane z formą umowy (art. 29 ust. 1), doręczeniem jej egzemplarza konsumentowi (art. 29 ust. 2) oraz kształtowaniem treści dokumentu umowy (art. 29 ust. 3, art. 30-34 u.k.k.). Wskazać należy, że stosownie do treści art. 45 ust. 1 u.k.k. w razie uchybienia przez kredytodawcę określonym obowiązkom informacyjnym na etapie przedkontraktowym, wynikającym z przepisów art. 29 ust. 1 (forma pisemna) art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33 (umowa o kredyt wiązany lub w formie odroczonej płatności, umowa o kredyt w rachunku, umowa restrukturyzacyjna), art. 33a (maksymalna wysokość opłat i odsetek) i 36a-36c u.k.k. (maksymalna wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, odroczenie spłaty zadłużenia, koszty kredytu przy udzieleniu kolejnych kredytów przed dokonaniem spłaty kredytu wcześniejszego), konsumentowi (po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia) przysługuje uprawnienie do zwrotu kwoty kredytu w wysokości kapitału, bez konieczności zapłaty na rzecz kredytodawcy odsetek oraz pozostałych kosztów zastrzeżonych w umowie kredytu (określonych w art. 5 pkt 6 u.k.k.), co czyni z umowy kredytu de facto stosunek nieodpłatny (tak: M. Grochowski, Komentarz do art. 45 [w:] K. Osajda (red.), Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2019, Nb 1). W ocenie Sądu twierdzenia strony powodowej co do naruszenia przepisów ustawy z dnia 12 maja 2012 r. o kredycie konsumenckim (tj. art. 30 ust. 1 pkt 6, 7, 8, pkt 10 oraz 16 ustawy o kredycie konsumenckim) nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt. 6 u.k.k. powód uzasadniał nieprawidłowym naliczeniem odsetek od finansowanych kosztów pożyczki, a także nieprawidłowym wskazaniem całkowitego kosztu pożyczki, całkowitej kwoty do zapłaty oraz błędnie podanego RRSO. Zgodnie z powołaną wyżej regulacją umowa o kredyt konsumencki powinna określać stopę oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy, a także okresy, warunki i procedury zmiany stopy oprocentowania wraz z podaniem indeksu lub stopy referencyjnej, o ile ma zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu; jeżeli umowa o kredyt konsumencki przewiduje różne stopy oprocentowania, informacje te podaje się dla wszystkich stosowanych stóp procentowych w danym okresie obowiązywania umowy. W Umowie wskazano rodzaj stawki referencyjnej, jej wysokość na dzień zawarcia Umowy oraz sposób i zakres jej ustalania oraz zmiany (§2, 3, 4 Umowy, k. 16-16v). W przedmiotowej Umowie wskazano, że Bank pobiera prowizję za udzielenie pożyczki w wysokości 4 121,00 zł (§ 5 ust. 1 Umowy – k. 16v). Wbrew twierdzeniom strony powodowej, pozwany Bank prawidłowo określił też całkowity koszt pożyczki stanowiący sumę wszelkich kosztów, które konsument jest zobowiązany ponieść, tj. należnych odsetek umownych w wysokości 45 435,60 zł i prowizji od udzielonej pożyczki w wysokości 4 121,00 zł. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 182 802,12 zł, na którą składała się całkowita kwota pożyczki oraz całkowity koszt pożyczki (§ 5 ust. 3 Umowy, k. 16v). Całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta to suma całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu (art. 5 pkt 8 u.k.k.). Całkowity koszt kredytu to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach – z wyjątkiem jednak kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta (art. 5 pkt 6 u.k.k.). Z kolei całkowita kwota kredytu to maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt (art. 5 pkt 7 u.k.k.). W umowie pożyczki wskazano, że całkowita kwota pożyczki wynosi 133 245,52 zł (k.16). Kwota ta (zgodnie z formularzem informacyjnym) stanowiła jedynie maksymalną kwotę wszystkich środków udostępnionych pożyczkobiorcy. Nie obejmowała ona więc finansowanych kosztu kredytu w postaci odsetek umownych i prowizji . Z kolei w § 5 ust. 1 Umowy wskazano, ile wynosi całkowity koszt pożyczki, tj. 49 556,60 zł (k. 16v). Kwota finansowanej prowizji wchodziła wobec tego w zakres całkowitej kwoty do zapłaty, ale nie w zakres całkowitej kwoty pożyczki. Jako całkowitą kwotę do zapłaty w umowie pożyczki wskazano kwotę 182 802,12 zł stanowiącą sumę całkowitego kosztu pożyczki i całkowitej kwoty pożyczki (§ 5 ust. 3 Umowy, k. 16v). W konsekwencji przyjąć należy, że w spornej Umowie pożyczki prawidłowo wskazano zarówno rzeczywistą roczną stopę oprocentowania (RRSO), jak i całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia tejże Umowy, wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. W tym miejscu należy zaznaczyć, że obowiązujące przepisy nie wprowadzają zakazu naliczania odsetek od kredytowanego kosztu kredytu (pożyczki). Wynika to z treści art. 5 pkt 7 u.k.k., w którym expressis verbis mowa jest o „kredytowanych kosztach kredytu”. Ustawa nie zakazuje kredytowania takich kosztów, a jedynie wyłącza je z zakresu pojęcia całkowitej kwoty kredytu (pożyczki). Potwierdza to także wyrok z dnia 30 stycznia 2019 r. (sygn. akt I NSK 9/18, LEX nr 2643248), w którym Sąd Najwyższy wskazał, że w aktualnym stanie prawnym nie jest dopuszczalne prezentowanie tej samej kwoty (np. opłaty przygotowawczej, prowizji itp.) zarówno w ramach całkowitej kwoty kredytu, jak i w kosztach kredytu. I to nawet wówczas, gdy składniki kosztów kredytu są kredytowane przez kredytodawcę. Za taką tezą sformułowaną przez Sąd Najwyższy, przemawia wyraźna treść art. 5 pkt 7 u.k.k. Wynika z tego – po pierwsze, że składniki kosztu kredytu mogą być kredytowane przez kredytodawcę, a po drugie, że prowizja – nawet jeśli jest kredytowana – nie może być wykazywana w umowie zarówno w całkowitej kwocie kredytu, jak też w kosztach kredytu. Istota omawianego w tym miejscu zagadnienia została wyjaśniona w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2016 r., C-377/14 i sprowadza się do tego, że włączenie jakiejkolwiek kwoty należącej do całkowitego kosztu kredytu, do całkowitej kwoty kredytu może mieć wpływ na obliczenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania i w konsekwencji może wpłynąć na prawidłowość informacji, które kredytodawca powinien wskazać w danej umowie o kredyt ( vide pkt 89 i 91 uzasadnienia). Również w literaturze wskazuje się, iż dopuszczalne jest finansowanie kosztów kredytu udzielonego przez bank oraz naliczanie odsetek od kwoty przeznaczonej na ten cel. Brak jest podstaw do przyjęcia w przepisach ustawy o kredycie konsumenckim odmiennych zasad pobierania odsetek od wykorzystanego kredytu, zależnych w szczególności od tego, czy celem kredytowania są koszty udzielanego kredytu (J. Gil, M. Szlaszyński, Problematyka odsetek od kredytowanych kosztów bankowego kredytu konsumenckiego, „Monitor Prawa Bankowego” z 2022 r. Nr 6, s. 59-74). Podobnie T. Czech ([w:] Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2018 r., art. 5) wskazuje, że pojęcie „wypłaconej kwoty”, o której mowa w art. 5 pkt 10 u.k.k., obejmuje także część kapitału kredytu przeznaczoną na sfinansowanie koszów związanych z tym kredytem. W zakresie więc oznaczenia RRSO, w Umowie pożyczki zawartej przez powoda – konsumenta, z pozwanym Bankiem prawidłowo wskazano zarówno rzeczywistą stopę oprocentowania, jak i całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta, ustaloną w dniu zawarcia Umowy, wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. Wymienione zapisy umowne wyczerpują w ocenie Sądu spełnienie obowiązku przewidzianego w art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. Wskazywany przez powoda zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k. poprzez poprzestanie wyłącznie na wysokości rat, bez wskazania – w ramach tych rat – wszelkich innych kosztów kredytu, które pożyczkodawca miał obowiązek ponieść, tj. w szczególności kosztów prowizji, zdaniem Sądu również jest niezasadny. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w Umowie pożyczki, w jej § 3 wskazano, że do liczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania przyjęte zostały rzeczywiste terminy płatności rat. W § 10 ust. 1 Umowy wskazano szczegółowo, w jakiej kolejności rozliczane będą zobowiązania kredytobiorcy z tytułu Umowy. Ponadto, z opisanych już wyżej postanowień umownych wyraźnie wynika, że kredytowana prowizja wchodziła w skład kwoty do wypłaty na podstawie Umowy, czyli podstawy do obliczania oprocentowania, a skoro tak, to jasne było też, że do raty kapitałowej wlicza się także kredytowana prowizja, zaś do raty odsetkowej – odsetki od tejże prowizji. Sąd uznał zatem, że nie doszło do naruszenia art. 30 ust. 1 pkt. 8 u.k.k. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że sporna Umowa narusza art. 30 ust. 1 pkt 10 i 16 u.k.k. poprzez odpowiednio abuzywność zapisu o warunkach zmiany wysokości opłat, a w konsekwencji jego eliminacji brak należytego poinformowania pożyczkobiorcy o klauzulach modyfikacyjnych, jak również brak należytego poinformowania pożyczkobiorcy o możliwości, warunkach i skutkach przedterminowej spłaty pożyczki. W zakresie tak stawianych zarzutów przede wszystkim Sąd pragnie podkreślić, że strona powodowa nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności wskazujące na abuzywny charakter kwestionowanego zapisu, tj. § 6 ust. 1 Umowy. W ocenie Sądu, nie ma żadnych przesłanek do uznania wskazanego zapisu za niedozwolone klauzule umowne. Postanowienie to jest zgodne z przepisami prawa bankowego, w sposób prosty i jasny reguluje kwestie związane z uprawieniami banku i obowiązkami pożyczkobiorcy. W żaden sposób nie można stwierdzić, by stał w sprzeczności z wymogami dobrej wiary. Zupełnie niezrozumiałym byłoby ponadto twierdzenie, że powoduje on znaczącą nierównowagę wynikających z Umowy praw i obowiązków ze szkodą dla konsumenta. Umowy pożyczek, tak jak kredytów są umowami odpłatnymi i fakt, że pożyczkodawca chroni swoje roszczenia wprowadzeniem klauzul modyfikacyjnych stanowiących zabezpieczenie i możliwość kontroli wykorzystania środków pochodzących z pożyczki oraz sytuacji majątkowej pożyczkobiorców, nie stanowi o wprowadzeniu nierównowagi lub o szkodzie konsumenta, ale jest immanentną cechą takich umów. Również sama możliwość zmiany wysokości prowizji i opłat bankowych jest powszechną praktyką i nie ma żadnych podstaw prawnych do jej kwestionowania. Strona powodowa w żaden sposób zresztą nie wskazała, czy kwestionowany zapis miał do niej zastosowanie, a jeżeli tak, to na czym miałaby polegać szkoda powoda związana z zastosowaniem danego postanowienia. Uznając więc, że zapis § 6 ust. 1 Umowy obowiązuje i ma zastosowanie w stosunku do powoda Sąd stwierdził kolejno, że został on sformułowany w sposób jednoznaczny, precyzyjny i niewywołujący wątpliwości interpretacyjnych. Postanowienie to określa bowiem jasno zasady oraz przesłanki dopuszczalności zmiany wysokości opłat, w tym prowizji, odwołując się wyłącznie do obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów, pozostających poza wpływem zarówno konsumenta, jak i Banku. W szczególności Umowa przewiduje możliwość modyfikacji opłat w oparciu o wskaźniki makroekonomiczne publikowane przez Główny Urząd Statystyczny, w tym miesięczne wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych, obliczane zgodnie z przyjętą metodologią tego organu, jak również w przypadku zmiany powszechnie obowiązujących przepisów prawa, wydania orzeczeń sądowych, uchwał, decyzji, rekomendacji lub innych aktów pochodzących od uprawnionych organów, takich jak Komisja Nadzoru Finansowego, Narodowy Bank Polski, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów bądź inne właściwe organy administracji publicznej. Wskazane przesłanki mają charakter obiektywny oraz zewnętrzny wobec stron stosunku prawnego, co wyklucza uznanie, iż Bank został wyposażony w niczym nieograniczoną swobodę kształtowania wysokości opłat. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowe postanowienie narusza zasadę transparentności bądź zostało sformułowane w sposób niejasny lub nieprecyzyjny. Nadto, w § 6 ust. 3 Umowy w sposób wyczerpujący uregulowano zarówno obowiązek poinformowania pożyczkobiorcy o planowanej zmianie taryfy opłat i prowizji, jak i skutki braku akceptacji tych zmian, w szczególności poprzez przyznanie pożyczkobiorcy uprawnienia do złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Powyższe rozwiązanie zapewnia konsumentowi realną możliwość podjęcia świadomej decyzji co do dalszego trwania stosunku umownego, a tym samym odpowiada standardom ochrony konsumenta wynikającym z przepisów prawa. Nie sposób zatem uznać, ażeby zapisami zawartymi w § 6 Umowy Bank naruszył art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k. Do takich samych wniosków należało dojść w zakresie art. 30 ust. 1 pkt 16 u.k.k. Powód został bowiem poinformowany o możliwości spłaty przedterminowej w § 12 i 13 Umowy (k. 17v). Z ust. 2 § 13 Umowy wynika, że jeżeli wcześniejsza całkowita spłata pożyczki dokonana na rachunek kredytowy wskazany w zawiadomieniu o wysokości raty spłaty pożyczki pokrywała w pełni wymagalne zadłużenie z tytułu pożyczki - rozliczenie rachunku kredytowego nastąpić miało w ciągu 14 dni od dnia dokonania wpłaty. Jeśli zaś przekroczyło kwotę wymaganą - nadpłacona kwota, miała zostać niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni, przekazana na rachunek,
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.