II C 1027/23 | Europaius

Sygn. akt II C 1027/23 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 11 maja 2023 roku skierowanym przeciwko (...) z siedzibą w Bułgarii, A. S. wystąpił o zasądzenie na jego rzecz kwot: 10.000 zł tytułem dalszego zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 1 lipca 2022 roku do dnia zapłaty, 4.576 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty opieki z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia doręczenia stronie pozwanej odpisu pozwu do dnia zapłaty oraz 125.520 zł tytułem odszkodowania za utracone dochody z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 1 lipca 2022 roku do dnia zapłaty. Dodatkowo powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego ustalonych według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu powód podał, iż w kwietniu 2022 roku uległ wypadkowi komunikacyjnemu, na skutek którego doszło do wystąpienia u niego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jak wskazał, pozwany udzielał sprawcy zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej w dacie jego zajścia. (pozew, k.4-12) W odpowiedzi pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, z uwzględnieniem opłaty od pełnomocnictwa udzielonego w sprawie. Pozwany w piśmie wskazał, iż w jego ocenie świadczenie wypłacone uprzednio na rzecz pozwanego doprowadziło do likwidacji szkody w całości, zaś roszczenia dochodzone w niniejszym postępowaniu pozostają bezzasadne. (odpowiedź na pozew, k.84-90) Powód w piśmie z dnia 21 października 2025 roku dokonał przedmiotowej modyfikacji powództwa wskazując, iż na obecnym etapie postępowania domaga się zasądzenia na jego rzecz kwot: 60.000 zł tytułem dalszego zadośćuczynienia wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi dla kwoty 10.000 zł – od dnia 1 lipca 2022 roku do dnia zapłaty, od pozostałej zaś kwoty 50.000 zł – od dnia następującego po doręczeniu pisma z modyfikacją do dnia zapłaty; 6.188 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty opieki z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty; 125.520 zł tytułem odszkodowania za utracone dochody wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 1 lipca 2022 roku do dnia zapłaty. (modyfikacja powództwa, k.389-392) Pozwany odnosząc się do żądania strony powodowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie roszczenia również w zakresie wynikającym z modyfikacji powództwa. (pismo, k.411) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Dnia 27 kwietnia 2022 roku, na odcinku drogi (...) w miejscowości J. doszło do wypadku komunikacyjnego, w którym to w tył pojazdu marki V. (nr rej. (...)), którym to powód podróżował jako pasażer, uderzył pojazd marki (...) (nr rej. (...)) kierowany przez T. P.. Na skutek kolizji pojazd marki V. został zepchnięty z drogi, dachował zatrzymując się w przydrożnym rowie. Powód samodzielnie opuścił wrak przed przyjazdem służb ratowniczych. Do zdarzenia doszło na skutek niezachowania przez kierującego pojazdem marki A., znajdującego się w chwili zdarzenia pod wpływem alkoholu T. P., należytej ostrożności. (bezsporne, akta szkodowe – płyta cd k.102) Na miejsce zdarzenia wezwany został zespół ratownictwa medycznego, który to przetransportował powoda do Wojewódzkiego Szpitala (...) w S.. Po przyjęciu do ww. placówki medycznej u powoda rozpoznano urazy w postaci: powierzchniowych urazów głowy, klatki piersiowej, brzucha, dolnej części grzbietu i miednicy oraz wstrząśnienie mózgu. Hospitalizacja powoda trwała do dnia 29 kwietnia 2022 roku, kiedy to w stanie ogólnym dobrym został on wypisany do domu z zaleceniami prowadzenia oszczędnego trybu życia oraz kontroli w poradni chirurgicznej. (dokumentacja medyczna, k 17-25, 28) Powód w związku z nawracającymi dolegliwościami bólowymi obejmującymi m.in.: kręgosłup, klatkę piersiową, stawy kolanowe, prawy staw łokciowy, w dniu 2 maja 2022 roku zgłosił się do Poradni (...). Wykonane u powoda w dniu 3 maja 2022 roku badania USG wykazały: zerwanie więzadła łódeczkowo-półksiężycowego, utajone złamanie kości łódeczkowatej (nadgarstek prawy), przerost błony maziowej z przekrwieniem, uszkodzenie więzadeł pobocznych oraz przyczepów ścięgien prostowników i zginaczy, poszerzenie szpary stawowej w przedziale bocznym (staw łokciowy prawy), krwiak bocznej i przyśrodkowej przedniej powierzchni stawu kolanowego, naderwanie więzadła piszczelowego pobocznego, naderwanie troczków przyśrodkowych rzepki, pęknięcia w łąkotce przyśrodkowej ze szczeliną nierównego pęknięcia w trzonie i pęknięciem typu dziób papugi, naderwanie w rogu przednim podtorebkowym przy krawędzi piszczelowej (staw kolanowy lewy). Powód leczenie w ww. placówce zakończył w sierpniu 2022 roku. (dokumentacja medyczna, k. 29-33,36-51) Przeciwko T. P. prowadzone było postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w Skierniewicach ( sygn. akt II W 286/22). Wyrokiem nakazowym z dnia 6 czerwca 2022 roku został on uznany za winnego zajścia zdarzenia szkodowego, za co wymierzona została mu kara grzywny w wysokości 2.500 zł, nadto zastosowano wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. (wyrok SR w Skierniewicach, k.16) W dacie zdarzenia szkodowego pozwane Towarzystwo Ubezpieczeń udzielało ochrony ubezpieczeniowej w ramach OC kierującemu pojazdem marki A.. (bezsporne, zaświadczenie k.78) Przed wypadkiem powód prowadził działalność gospodarczą w branży budowlanej (...) A. S.. Działalność ta wykonywana jest przez niego w miejscowości A. w Szkocji. Powód dnia 2 kwietnia 2022 roku podpisał umowę w przedmiocie renowacji budynku mieszkalnego, z tytułu czego jako wykonawca otrzymać miał wynagrodzenie w wysokości 24.000 £. W związku z problemami zdrowotnymi powoda po wypadku, umowa powyższa wypowiedziana została ze strony zamawiającego z dniem 9 maja 2022 roku. (bezsporne, umowa k.54-55 wraz z jej tłumaczeniem k.128-129, wypowiedzenie, k.56 wraz z tłumaczeniem k.130) Z tytułu prowadzonej działalności powód uzyskiwał dochody w wysokości ok. 1.180 £ miesięcznie, do lutego 2023 roku, w związku z zaprzestaniem aktywności zawodowej, pobierał zasiłek w wysokości ok. 760 £ miesięcznie. (zaświadczenie, k.148-155,176,294,297,300,303,306,309,312,315,318,321,324) W piśmie datowanym na dzień 25 maja 2022 roku powód dokonał zgłoszenia szkody pozwanemu Towarzystwu Ubezpieczeń, wzywając go do zapłaty na jego rzecz kwot: 150.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i ból, 192,98 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty leczenia, 1.172,76 zł – tytułem odszkodowania za poniesione koszty podróży, 133.697 zł tytułem odszkodowania za utracone zarobki – płatne w terminie 30 dni liczonych od dnia otrzymania pisma. W toku postępowania likwidacyjnego na rzecz powoda przyznana została kwota 2.906,35 zł, w tym: 2.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 115,99 zł tytułem kosztów leczenia, 790,36 zł – koszty zakupu biletów. (zgłoszenie szkody, k.66-68, decyzja k.70-71, akta szkodowe – płyta cd k.102) W odpowiedzi poszkodowany pismem z dnia 27 grudnia 2022 roku wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy wzywając pozwanego do zapłaty dodatkowo kwot: 100.000 zł – tytułem zadośćuczynienia, 133.680 zł – tytułem odszkodowania za utracone korzyści, 14.274 zł – tytułem odszkodowania za poniesione koszty opieki, 1.172,76 zł – tytułem odszkodowania za poniesione koszty podróży, 405 zł – odszkodowania za koszty leczenia, płatne w terminie 14 dni liczonych od dnia otrzymania pisma. (reklamacja, k.73-75) W wyniku wypadku z dnia 27 kwietnia 2022 roku powód doznał urazu wielonarządowego, w tym licznych powierzchownych urazów klatki piersiowej, brzucha, dolnej części grzbietu i miednicy, podudzia lewego, kończyny górnej prawej, nadto urazu przeciążeniowego odcinka szyjnego kręgosłupa oraz licznych powierzchownych urazów głowy. Powód po zakończeniu hospitalizacji wymagał opieki ze strony osób trzecich w wymiarze 6 godzin dziennie przez okres miesiąca, następnie przez okres kolejnych dwóch miesięcy w wymiarze 4 godzin dziennie. Po tym czasie wsparcia za strony osób trzecich wymagał jedynie okresowo. Na skutek wypadku u powoda nie doszło powstania uszczerbku na zdrowiu o charakterze neurologicznym. Z neurologicznego punktu widzenia rokowania powrotu powoda do zdrowia i dotychczas wykonywanej pracy są pomyślne. (opinia biegłego neurologa, k.230-242) Obecnie powód zmaga się ze schorzeniami w postaci: ograniczeń bólowych niestabilności prawego nadgarstka, poszerzenia odległości S-L z zerwaniem więzadła scapho-lunate, ograniczeń bólowych prawego łokcia (stan po uszkodzeniu więzadeł bocznych i przyczepów ścięgien prostowników i zginaczy), ograniczeń bólowych kolana lewego, łąkotką przyśrodkowej szczeliny pęknięcia trzonu i rogu przedniego. Koszty leczenia i diagnostyki poniesione przez powoda w związku ze zdarzeniem szkodowym miały charakter uzasadniony. Powód po opuszczeniu szpitala podjął leczenie ortopedyczne w systemie prywatnym. Leczenie to miało charakter prawidłowy, było uzasadnione z punktu widzenia stanu zdrowia powoda. Po zakończeniu leczenia w sierpniu 2022 roku dalsza rehabilitacja nie była zalecana z uwagi na fakt, iż nie mogła przyczynić się do poprawy stanu zdrowia pacjenta. Na skutek wypadku doszło do powstania u powoda trwałego uszczerbku na zdrowiu o charakterze ortopedycznym w wysokości 15%, w tym: a) 5% - z tytułu uszkodzenia nadgarstka (poz. 130A tzw. „tabeli uszczerbkowej” stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 18.12.2002 r. (poz. 1974) opubl. w Dz.U. Nr 234 z dn. 18.12.2002); b) 5% - z tytułu uszkodzenia stawu łokciowego (poz. 119B tzw. „tabeli uszczerbkowej” stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 18.12.2002 r. (poz. 1974) opubl. w Dz.U. Nr 234 z dn. 18.12.2002); c) 5% - z tytułu uszkodzenia łąkotki kolana lewego (poz. 156 tzw. „tabeli uszczerbkowej” stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 18.12.2002 r. (poz. 1974) opubl. w Dz.U. Nr 234 z dn. 18.12.2002); Po wypadku powód pozostawał na zwolnieniu lekarskim do dnia 21 sierpnia 2022 roku. W związku z powstałymi u niego uszkodzeniami ciała A. S. po opuszczeniu szpitala wymagał pomocy ze strony osób trzecich przez okres 3 miesięcy: w wymiarze 3 godzin dziennie w 1 miesiącu, w wymiarze 2 godzin w 2 miesiącu i 1 godzinę dziennie w 3 miesiącu. Przed wypadkiem powód nie chorował przewlekle, był w dobrym stanie zdrowia. (opinia biegłego ortopedy, k.289-291 wraz z opinią uzupełniającą k.380-383) Wysokość stawek odpłatności Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej za usługi opiekuńcze na terenie miasta Z. w przeliczeniu na roboczogodzinę wynosiło: w okresie od 1 kwietna 2021 roku – 26 zł, od 1 stycznia 2024 roku – 34 zł. (uchwała Rady Miasta R. k.76,394-396) Powód poza granicami kraju mieszka od 2007 roku. Przed wypadkiem cieszył się dobrym stanem zdrowia, nie chorował przewlekle. W dacie zdarzenia podróżował on na lotnisko celem powrotu do Szkocji, gdzie na stałe zamieszkuje. W 2022 roku powód wznowił działalność gospodarczą w zakresie wykańczania mieszkań, działalność ta była wykonywana przez niego osobiście, nie zatrudniał on pracowników. Po wypadku powód pozostał w Polsce, to tutaj podjął leczenie. W okresie tym w codziennym funkcjonowaniu wspierany był przez członków najbliższej rodziny, zamieszkał w domu należącym do jego rodziców zlokalizowanym w B.. Powód wymagał pomocy przy wykonywaniu czynności samoobsługi (gotowanie, czynności higieniczne), w związku z urazem kończyn miał on ograniczone możliwości poruszania się. Z uwagi na stan zdrowia powód zmuszony był do ograniczenia swojej aktywności zawodowej, nie ma możliwości wykonywania zleconych mu robót w dotychczasowym zakresie (m.in. nie wykonuje gipsowania). Do pracy powrócił on pod koniec 2022 roku. Ostatecznie powód do Szkocji wrócił we wrześniu 2022 roku. Po wypadku zaprzestał on uprawienia sportu, nie wrócił do uprzedniego poziomu sprawności. W ograniczonym zakresie powód nadal kontynuuje leczenie usprawniające – co dwa miesiące odbywa prywatne wizyty u fizjoterapeuty, nadto wyuczone ćwiczenia wykonuje samodzielnie w domu. Obecnie nie pozostaje on pod opieką lekarską. Okresowo powód cierpi z powodu dolegliwości bólowych kolana lewego. (wyjaśnienia informacyjne powoda e-protokół 00:02:43-00:14:10 k.215 w zw. z zeznaniami powoda e-protokół 00:04:57-00:13:14 k.418, zeznania świadka R. S. e-protokół 00:19:37-00:35:44 k.216) Powyższe fakty Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów w postaci dokumentów, opinii biegłych sądowych, jak również treści zeznań powoda oraz świadka. Wydane przez biegłych lekarzy opinie Sąd uznał natomiast za rzetelne, fachowe i wyjaśniające wszystkie, konieczne do rozstrzygnięcia sprawy, kwestie. Zostały one sporządzone zgodnie z tezami dowodowymi, w oparciu o analizę akt sprawy i badania powoda. Biegły ortopeda ocenił procentowy uszczerbek na zdrowiu w oparciu o załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz.U. Nr 234, poz. 1974), który to wyniósł 15 % . W oparciu o przepis art. 235

(2)§1 pkt 2 kpc Sąd pominął wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka G. K., który to zawarł umowę z powodem, jako nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym zakresie wskazać należało, iż w ocenie Sądu fakt zawarcia umowy został przez powoda wykazany – złożył ją bowiem do akt sprawy. Biorąc pod uwagę miejsce zamieszkania świadka i fakt, iż okoliczność ww. Sąd uznał za dostatecznie wykazaną, przeciwne rozpoznanie wniosku kłóciłoby się z zasadami ekonomiki procesowej – skutkowało wydłużeniem okresu trwania postępowania i narażało strony na poniesienie dodatkowych kosztów. Sąd pominął w oparciu o ww. przepis nadto opinię biegłego ortopedy P. N. (k .254 i n.). Wskazać należy, iż jej wydanie nie zostało poprzedzone osobistym badaniem stanu zdrowia powoda przez biegłego, wobec czego jej ustalenia, jako dokonane wyłącznie w oparciu o złożoną dokumentacje medyczną, pozostawały niedostateczne dla ustalenia skutków zdarzenia na stan jego zdrowia. Sąd pominął wniosek o przeprowadzenie dowodu z kolejnej opinii biegłego ortopedy (art. 235

(2)§1 pkt 2 kpc). W zakresie tym wskazać należy, iż w ocenie Sądu wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia w sprawie zostały wyjaśnione w sposób odpowiedni, zaś wnioski biegnące z opinii biegłego A. K. miały charakter jednoznaczny i pozostawały wewnętrznie spójne i jasne. Sąd zważył, co następuje: Powództwo w sprawie zasługiwało na uznanie w przeważającej jego części. Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia, ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Na podstawie art. 822 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Odpowiedzialność pozwanego wynika z ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152 ). Zgodnie z art. 34 ust. 1 wskazanej ustawy z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie do art. 35 ustawy, ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Sprawca wypadku ponosi odpowiedzialność za skutki wypadku na podstawie art. 436 k.c. w związku z art. 435 k.c. W granicach odpowiedzialności sprawcy szkody za szkodę odpowiada pozwany ubezpieczyciel. W niniejszej sprawie odpowiedzialność pozwanego nie była kwestionowana, pozwane Towarzystwo Ubezpieczeń udzielało ochrony ubezpieczeniowej sprawcy wypadku w momencie jego zajścia, samo sprawstwo zaś ustalone zostało uprzednio w toku sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w Skierniewicach. Przechodząc do pierwszego z roszczeń powoda, tj. zadośćuczynienia, wskazać należy, iż jego podstawę stanowi przepis art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c., w myśl których to, w przypadku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zadośćuczynienie jest formą rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej i obejmuje swym zakresem wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te które mogą powstać w przyszłości. Ma w swej istocie ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć. Dzięki niemu winna zostać przywrócona równowaga, zachwiana wskutek popełnienia przez sprawcę czynu niedozwolonego. Ma ono charakter całościowy i winno stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość. Wielkość zadośćuczynienia zależy od oceny całokształtu okoliczności sprawy, w tym rozmiaru doznanych cierpień, ich intensywności, trwałości, czy nieodwracalnego charakteru. Przy ustalaniu rozmiaru cierpień i ujemnych doznań psychicznych powinny być uwzględniane zobiektywizowane kryteria oceny, jednakże w relacji do indywidualnych okoliczności danego przypadku. Od osoby odpowiedzialnej za szkodę poszkodowany winien otrzymać sumę pieniężną, o tyle w danych okolicznościach odpowiednią, by mógł za jej pomocą zatrzeć lub złagodzić poczucie krzywdy i odzyskać równowagę psychiczną. Nie ma natomiast podstaw do uwzględnienia żądania w takiej wysokości, by przyznana kwota stanowiła ponadto, ze względu na swoją wysokość, represję majątkową (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1973 roku, III CZP 37/73). Analizując okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał za zasadne zasądzenie na rzecz powoda zadośćuczynienia na żądaną przez niego kwotę 60.000 zł. Jak ustalono, na skutek wypadku u powoda doszło do powstania urazów wielonarządowych, nadal cierpi on z powodu: ograniczeń bólowych niestabilności prawego nadgarstka, poszerzenia odległości S-L z zerwaniem więzadła scapho-lunate, ograniczeń bólowych prawego łokcia (stan po uszkodzeniu więzadeł bocznych i przyczepów ścięgien prostowników i zginaczy), ograniczeń bólowych kolana lewego, łąkotka przyśrodkowej szczeliny pęknięcia trzonu i rogu przedniego. Z uwagi na przewlekłe dolegliwości bólowe powód zmuszony został do zmiany dotychczasowego trybu życia – ograniczył on aktywność sportową, zaprzestał wykonywania uciążliwych dla narządu ruchu robót związanych z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą. Sąd zważył, iż w związku ze zdarzeniem drogowym z 27 kwietnia 2022 roku u A. S. doszło do wystąpienia trwałego uszczerbku na zdrowiu na poziomie 15%. Oczywistym jest, że szkody niemajątkowej nie da się wymierzyć w kategoriach ekonomicznych. Uszczerbek na zdrowiu fizycznym i psychicznym powoda w znacznym oraz umiarkowanym stopniu nie może zostać zrestytuowany w sposób adekwatny poprzez świadczenia pieniężne. Uszczerbek ten może jednak być złagodzony poprzez dostarczenie poszkodowanemu wyżej wymienionej kwoty, która pomoże mu w zaspokojeniu potrzeb, a także pokryciu kosztów leczenia, ewentualnego przekwalifikowania. Biorąc pod uwagę rozmiar krzywdy doznanej przez powoda, przyznana mu kwota, tytułem zadośćuczynienia, nie jest wygórowana, a adekwatna do rozmiaru doznanych cierpień, ma wymiar na tyle znaczący, by spełnić swoją funkcję rekompensacyjną. Kolejne z żądań pozwu – zasądzenia odszkodowania – znajduje oparcie w przepisie art. 444 § 1 k.c., zgodnie z którym, w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Do kosztów, o których mowa w cytowanym przepisie, należy zaliczyć nie tylko koszty leczenia w ścisłym tego słowa znaczeniu, czyli wydatki związane z postawieniem diagnozy i terapią, niezbędne i celowe z uwagi na stan zdrowia poszkodowanego. Na tej podstawie domagać się można od podmiotu odpowiedzialnego zwrotu wydatków, w szczególności kosztów leczenia, kosztów dojazdu do placówek medycznych, kosztów związanych z opieką osób trzecich oraz zwrotu utraconych zarobków. Powyższe koszty muszą mieć związek ze szkodą, a ponadto to na stronie powodowej spoczywa obowiązek udowodnienia ich wysokości. Tytułem odszkodowania powód dochodził zapłaty 6.188 zł za poniesione koszty opieki z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty oraz 125.520 zł za utracone dochody. Dokonując analizy pierwszej ze wskazanych kwot zaznaczyć należy, iż w praktyce orzeczniczej przyjętym jest, iż prawo poszkodowanego do ekwiwalentu z tytułu zwiększonych potrzeb, polegających na konieczności korzystania z opieki osoby trzeciej, nie zależy od wykazania, że poszkodowany efektywnie wydatkował odpowiednie kwoty na koszty opieki, fakt zaś, że opiekę nad poszkodowanym sprawowali jego domownicy nie pozbawia go prawa żądania stosownego świadczenia (Wyrok Sądu Najwyższego z 1977-07-26, I CR 143/77; Wyrok Sądu Najwyższego z 1972-11-28,1 CR 534/72). Ostatecznie, z tego tytułu Sąd przyznał na rzecz powoda kwotę 4.680 zł według stawek obowiązujących w 2022 roku ( kiedy to opieka była rzeczywiście świadczona) po 26 zł za godzinę. Do określenia wymiaru wskazanej kwoty Sąd przyjął wskazany w treści opinii złożonych w toku sprawy przez biegłych wymiar i okres korzystania przez powoda z opieki osób trzecich, wysokość stawek zaś za poszczególne dni wynikała ze złożonych do akt sprawy zaświadczeń Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej za usługi opiekuńcze na terenie miasta Ł. (30 dni x 3 godz x 26 zł = 2340 zł, 30 dni x 2 godz x 26 zł = 1560, 30 dni x 1 godz x 26 zł = 780; 2340+1560+780 = 4680). W pozostałym zakresie roszczenie to podlegało oddaleniu jako niewykazane przez stronę powodową. Powód bowiem w rozszerzeniu powództwa przeliczył koszty opieki według stawki z 2023 roku, co było bezpodstawne. W ramach odszkodowania za utracony zarobek Sąd uznał za wykazane utratę zarobków w wysokości 125.520 zł, której powód dochodził w pozwie. Kwota ta stanowiła wynagrodzenie za usługi remontowe, które to powód wykonać miał na podstawie zawartej przed wypadkiem umowy. Z uwagi na fakt, iż powód działalność prowadził na terytorium Szkocji, w umowie kwota ta wyrażona została w funtach brytyjskich na 24.000 £. Kwota ta przy przeliczeniu wg. kursu średniego NBP na dzień złożenia pozwu (8 maja 2023 roku) stanowi równowartość 125.520 zł (przy kursie 5,2297). W sprawie niewątpliwym było, iż wypowiedzenie umowy pozostawało z bezpośrednim związku z wypadkiem – czas, w którym powód osobiście świadczyć miał pracę przypadał na okres, w którym nadal wymagał on leczenia ortopedycznego i pomocy ze strony osób trzecich. Jasnym jest, iż z uwagi na stan zdrowia nie miał on możliwości wykonania wynikającego z ww. umowy zobowiązania. Źródłem roszczenia o odsetki dochodzone w niniejszej sprawie przez powoda jest przepis art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Stosownie do treści art. 455 k.c. roszczenie wierzyciela wobec dłużnika staje się wymagalne wraz z nadejściem terminu do spełnienia świadczenia. Jeżeli termin ten nie jest oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W niniejszej sprawie Sąd orzekł jako początek biegu odsetkowego dla kwot: 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 152.520 zł tytułem odszkodowania z tytułu utraconych zarobków – dzień 1 lipca 2022 roku (dzień po upływie zakreślonego w zgłoszeniu szkody terminu do spełnienia świadczenia), 4.576 zł tytułem zwrotu kosztów opieki – dzień 13 czerwca 2023 roku (dzień po doręczeniu stronie pozwanej odpisu pozwu), 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 104 zł tytułem kosztów opieki – dzień 10 października 2025 roku (dzień następujący po dniu doręczenia pozwanemu pisma z modyfikacją powództwa). O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o art. 102 k.p.c. Powód wygrał proces w 99,2% (zasądzono 190.200 zł z 191.708 zł). Na łączne koszty poniesione przez powoda w kwocie 16.003 zł złożyły się: opłata sądowa od pozwu – 7.005 zł, oplata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł i wynagrodzenie pełnomocnika – 5.400 zł, zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłego – 1.000 zł, opłata od rozszerzenia powództwa - 2.581 zł . Wynagrodzenie pełnomocnika zostało określone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Sąd nakazał dodatkowo pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa tytułem nieuiszczonych kosztów związanych z toczącym się postępowaniem kwotę 1.878,81 zł. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. z dnia 7 kwietnia 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 1125) w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. Na podstawie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 z póź. zm.), Sąd nakazał zwrócić pozwanemu kwotę 91 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego. W pkt. 5. wyroku art. 113 ust. 4 u.k.s.c., ze względu na charakter roszczeń dochodzonych w sprawie i motywy będące podstawą nieobciążania powoda kosztami procesu, Sąd odstąpił od pobrania od niego obciążających go kosztów sądowych poniesionych przez Skarb Państwa.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.