(który został przywołany w zarządzeniu Referendarza sądowego o pozostawieniu przesyłki zawierającej odpis postanowienia 25.11.2024 r. w aktach sprawy – k.88v.). Przepis ten dotyczy tylko i wyłącznie osób, na rzecz których pozostaje wpisane w księdze wieczystej prawo lub roszczenie, a biorąc pod uwagę aktualną treść (...) i nie ulega wątpliwości to, że prawo (współwłasności) na rzecz W. Ł. zostało w niej ujawnione. Niezależnie od tego, warunkiem prawidłowego (skutecznego) przypisania określonemu podmiotowi – spełniającemu kryteria w z art.
k.p.c., negatywnych skutków procesowych niewykonania przez ten podmiot obowiązku określonego w tym przepisie, jest uprzednie prawidłowe i weryfikowalne pouczenie tego podmiotu (przez sąd) o obowiązku zachowania opisanego w tym przepisie oraz o skutkach niedopełnienia tego obowiązku przez ten podmiot, co może nastąpić przy pierwszym doręczeniu przesyłki sądowej na znany sądowi adres tego podmiotu. Niespełnienie tego warunku przez sąd eliminuje dopuszczalność przyjęcia doręczenia „zastępczego” przesyłki sądowej – rozumieniu art.
W realiach niniejszej sprawy takie pouczenie do W. Ł. nie zostało skierowane przed rozpoznaniem przedmiotowego wniosku, ani w toku postępowania przed Referendarzem sądowym, ani przed Sądem Rejonowym. Po drugie, uchybienie tym przepisom przez Sąd Rejonowy w sposób oczywisty miało wpływ już na możność działania uczestniczki W. Ł. w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia. Uczestniczka została bowiem pozbawiona prawa do złożenia odpowiedzi na skargę na czynność referendarza, ale w istocie i na sam wniosek inicjujący postępowania, co jest efektem specyfiki rozpoznania sprawy przez sąd rejonowy – wynikającej z art. 398 22 § 3 i 5 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. To wszystko nabiera tym większego znaczenia, że W. Ł. jest uczestnikiem postępowania – stosownie do treści art. 626 1 § 2 k.p.c, a wnioskowany wpis nie pozostawałby bez znaczenia także dla prawa (współwłasności) ujawnionego na rzecz uczestniczki. Po trzecie, brak podstaw do postawienia pozytywnej tezy, że pomimo wystąpienia tych dwóch przesłanek łącznie, uczestniczka rzeczywiście mogła jeszcze bronić swoich praw, innymi słowy, że miała taką realną możność, skoro całość czynności w ramach postępowania przed Sądem Rejonowym sprowadzała się do wydania zaskarżonego postanowienia. . Zatem doszło do nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, którą Sąd Okręgowy zobligowany był uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy - na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. - orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego nastąpiło z uwzględnieniem przepisu art. 108 § 2 k.p.c. SSO Mariusz Broda
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.